« ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ »

Σήμερα, αγαπητοί μου φίλοι, η αγία μας Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Νεκταρίου Επισκόπου Πενταπόλεως. Είναι ένας χαρισματικός Άγιος του 20ου αιώνα, που κατέκτησε τις καρδιές όλου του κόσμου. Δίδαξε και εφάρμοσε στη ζωή του την κορυφαία των εντολών του Ευαγγελίου, την αγάπη, και τη φανέρωσε όχι μόνο με την ανεξάντλητη προς όλους καλωσύνη και φιλανθρωπία του αλλά και με την απέραντη συγχωρητικότητά του προς τους εχθρούς του. Γι’ αυτό και ο Θεός τον τίμησε και τον δόξασε τόσο πολύ και τον δοξάζει. Ο Άγιος Νεκτάριος γεννήθηκε στην Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης την 1η Οκτωβρίου του 1846. Γονείς του ήταν οι θεοσεβείς και πολύτεκνοι Δήμος και Μπαλού (Βασιλική) Κεφαλά. Από πολύ μικρός ο Αναστάσιος (αυτό ήταν το βαπτιστικό όνομα του Αγίου) φανέρωσε την ευλάβειά του στον Θεό και τον μυστικό πόθο να εργασθεί για τη δόξα της Εκκλησίας του Χριστού.

Τα πρώτα γράμματα τα έμαθε στη γενέτειρά του. Συνέχισε τις σπουδές του στην Κωνσταντινούπολη, όπου παράλληλα εργαζόταν ως υπάλληλος σε κατάστημα συσκευασίας καπνού, για να εξοικονομεί τα αναγκαία χρήματα για τη συντήρησή του. Τις νύχτες μελετούσε την Αγία Γραφή, τους αγίους Πατέρες και τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς. Είκοσι ετών ο Αναστάσιος αναχωρεί από την Κωνσταντινούπολη και έρχεται στην Χίο, όπου θα εργασθεί ως «γραμματοδιδάσκαλος». Στις 7 Νοεμβρίου του 1876 γίνεται η κουρά του ως μοναχού στην ιστορική Νέα Μονή της Χίου και ονομάζεται Λάζαρος. Και μετά από δύο μήνες, στις 15 Ιανουαρίου 1877 στη χειροτονία του σε διάκονο του δίνεται το νέο πλέον όνομα Νεκτάριος. Στη συνέχεια ο νεαρός διάκονος, με την προστασία του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Σωφρονίου και τη φιλάνθρωπη χορηγία των αδελφών Χωρέμη σπουδάζει στην Θεολογική Σχολή Αθηνών.

Αφού πήρε το πτυχίο του το έτος 1885, πήγε στην Αίγυπτο, όπου χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στις 23 Μαρτίου 1886 στον Ναό του Αγίου Σάββα στην Αλεξάνδρεια. Σύντομα επιβλήθηκε σε όλους με την ακεραιότητα του ήθους και την ακτινοβολία πλούσιας φιλανθρωπικής και καρποφόρας κηρυκτικής διακονίας. Γι’ αυτό ο Πατριάρχης τον προήγαγε σε Μητροπολίτη Πενταπόλεως. Η χειροτονία του έγινε στις 15 Ιανουαρίου του 1889 και τοποθετήθηκε ως Πατριαρχικός Επίτροπος του Καΐρου. Ο Μητροπολίτης Πενταπόλεως Νεκτάριος υπήρξε ο πιο συμπαθέστατος από όλους τους Αρχιερείς του Πατριαρχείου. Και όσο ο ίδιος μισούσε τη δόξα, την προβολή και τα χρήματα, τόσο περισσότερο τον τιμούσε ο λαός. Η μεγάλη του όμως αυτή προβολή προξένησε τον φθόνο του Πατριαρχικού περιβάλλοντος. Έτσι το 1890 ο Πατριάρχης έδιωξε τον Άγιο από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας.

Και έρχεται στην Ελλάδα πάμφτωχος, περιφρονημένος και συκοφαντημένος. Η μόνη παρηγοριά του ήταν ο Εσταυρωμένος. Από Αυτόν αντλούσε δύναμη να συγχωρεί τους εχθρούς του και να προσεύχεται για τη σωτηρία τους. Στην Ελλάδα ο Άγιος Νεκτάριος, επί τέσσερα χρόνια (1891-1894), ως απλός ιεροκήρυκας περιέρχεται τους νομούς Ευβοίας, Φθιώτιδας και Φωκίδας και φωτίζει, στηρίζει και ενισχύει με το θείο του κήρυγμα χιλιάδες πιστούς. Έχοντας την εμπειρία του πόνου γίνεται άφθαστος παρηγορητής των θλιβομένων. Από το 1894 έως το 1908 ο Άγιος διετέλεσε Διευθυντής της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής στην Αθήνα. Όραμά του ήταν η στελέχωση της Εκκλησίας από άξιους και ευλαβείς ιερείς. Δίδαξε Ηθική, Κατηχητική, Ποιμαντική, Λειτουργική, Δογματική, Ερμηνεία της Καινής Διαθήκης και έγραψε αντίστοιχα συγγράμματα αφήνοντάς τα ως κληρονομιά στην Εκκλησία.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του (από το 1904 και μόνιμα πλέον μένοντας εκεί από το 1908 έως το 1920) ο Άγιος Νεκτάριος ανασυνέστησε την Ιερά Μονή της Αγίας Τριάδος στην Αίγινα, ιδρύοντας γυναικεία Κοινοβιακή Αδελφότητα, που καθοδηγούσε με ανύστακτη φροντίδα σύμφωνα με το αυστηρό πνεύμα της μοναχικής και φιλοκαλικής παράδοσης. Μαθητές του άλλωστε ήταν και πολλές άγιες μορφές της εποχής του που βοήθησαν στην αναγέννηση του μοναχισμού (π. Φιλόθεος Ζερβάκος, Άγιος Ιερώνυμος Σιμωνοπετρίτης, Άγιος Αμφιλόχιος Μακρής και Άγιος Σάββας της Καλύμνου). Ο Άγιος Νεκτάριος στο Μοναστήρι του ήταν πρότυπο θυσιαστικής διακονίας και σε πρακτικές εργασίες. Ο Άγιος με την αγνότατη ψυχή του, τη θερμή του πίστη και τη βαθιά ταπεινοφροσύνη του είλκυσε πλούσια την Χάρη του Θεού. Γι’ αυτό οι προσευχές του εισακούονταν. Θεράπευε πολλούς ασθενείς.

Αγαπητοί μου φίλοι, κατά την τελευταία περίοδο της ζωής του ο Άγιος Νεκτάριος δέχθηκε από φθονερούς ανθρώπους νέους πειρασμούς και συκοφαντίες. Και πάλι τα υπέμεινε όλα αγόγγυστα. Με την ανεξικακία του νικούσε πάντα τους εχθρούς του αφήνοντας στον δικαιοκρίτη Θεό τη λύση. Το βράδυ της Κυριακής 8 Νοεμβρίου του έτους 1920, μετά από επώδυνη ασθένεια, ο εκλεκτός του Θεού Επίσκοπος Πενταπόλεως Νεκτάριος, άφησε την τελευταία του πνοή στο Αρεταίειο Νοσοκομείο της Αθήνας. Η αγγελική ψυχή του, γεμάτη φως, με συνοδεία λαμπρών αγγέλων πέταξε στον θρόνο του παντοκράτορος Κυρίου. Και από εκεί δεν παύει ακατάπαυστα να δοξολογεί τον Τριαδικό Θεό και να μεσιτεύει για τις ανάγκες μας. Στις 20 Απριλίου του 1961 με Συνοδική Πράξη του Οικουμενικού Πατριαρχείου ανακηρύχθηκε επίσημα Άγιος. Να έχουμε την ευλογία του Αγίου Νεκταρίου στη ζωή μας.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.