«Η μετανεωτερική εποχή σημαδεύεται κατ’ αρχάς από την κατάλυση, σκόπιμη ή και αναπάντεχη, κάποιων αυθεντιών οι οποίες απετέλεσαν αυτονόητα κέντρα νοήματος για προηγούμενες γενεές. Είναι βέβαια γνωστό πως η πρώτη αυθεντία η οποία καταλύθηκε στη Δύση υπήρξε η αυθεντία του Θεού, με τον Διαφωτισμό· κατάλυση την οποία ολοκλήρωσαν ρητώς άνθρωποι όπως ο Sartre, ήδη προτού λήξει ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Στη συνέχεια οι καταρρεύσεις συνεχίσθηκαν, καθώς σταδιακά αναδεικνυόταν η συμφορά του σοβιετικού μαρξισμού, η οποία υπήρξε στην πραγματικότητα η καταβαράθρωση και της δεύτερης αυθεντίας, αυτής της κοινωνικής δικαιοσύνης. Σύμφωνα με την προφητεία του Νίτσε, την κατάρρευση του κόσμου του Θεού ακολούθησε η κατάρρευση του κόσμου του ανθρώπου. Καταρρέει λοιπόν ο τελευταίος θεός, που είναι η ιστορία (αν μάλιστα προσθέσουμε και τις εγκληματικές παρεμβολές των ολοκληρωτισμών) και ο Δυτικός άνθρωπος παραμένει ορφανός από είδωλα, αλλά και με κατεστραμμένους τους δρόμους που τον συνέδεαν με το παρελθόν του».
(Περιοδικό «Θεολογία», Τόμος 97, Τεύχος 2, Απρίλιος-Ιούνιος 2026, «Σύγχρονη τεχνολογία και σχέσεις αντικειμένου: Ψυχαναλυτική και θεολογική ανάγνωση», σελίδα 109.)
