Στη σημερινή Ευαγγελική περικοπή, αγαπητοί μου φίλοι, αναφέρεται το θαύμα της θεραπείας του εκ γενετής τυφλού από τον Κύριο. Στην ερώτηση των μαθητών Του για το ποιος είναι η αιτία που γεννήθηκε τυφλός, αυτός ή οι γονείς του, ο Χριστός απάντησε πως κανείς από τους δύο δεν ευθυνόταν, αλλά, ως όργανο της θείας Οικονομίας, ο τυφλός καλείται να δείξει στους ανθρώπους μέσα από το θαύμα αυτό ποιος είναι ο αληθινός Θεός. Ο Χριστός για να επιτελέσει το θαύμα αυτό έπλασε πηλό ανακατεύοντας το σάλιο Του με το χώμα. Αυτή η εντυπωσιακή ενέργειά Του μας θυμίζει την πλάση του πρώτου ανθρώπου, του Αδάμ. Ο τυφλός είχε άδειες τις οφθαλμικές του κόγχες. Με την πράξη αυτήν του Χριστού να επιθέσει στο σημείο των ανύπαρκτων ματιών του πηλό, χαρίζει Αυτός δύο μάτια στον τυφλό, δημιουργώντας τα εκ του μη όντος, αφού τον στέλνει πρώτα να πλυθεί στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ.
Η στάση των Ιουδαίων δεν αποτελεί κάτι το
καινοφανές. Ο φθόνος, που αισθάνονταν για την ανερχόμενη δημοτικότητα του
Χριστού, τους ώθησε να περάσουν τον τυφλό και τους γονείς του από μία ατελείωτη
βάσανο ανακρίσεων. Οι Ιουδαίοι ήθελαν να κάνουν τον τυφλό να αισθανθεί ένοχος
που ομολογούσε τον Ευεργέτη του, τον Οποίο πάντως στο τέλος αξιώνεται να
προσκυνήσει. Η τυπολατρία, ο φθόνος, η απιστία, το μίσος, ο πληγωμένος
εγωϊσμός, άνετα διακρίνονται στη συμπεριφορά και στα λόγια τους. Στους γονείς
του πρώην τυφλού εύκολα διακρίνει κανείς
τον φόβο τους να μην ξεχωρίσουν, να μην παραδεχθούν Αυτόν που ευεργέτησε το
παιδί τους, τον φόβο να αρνηθούν το ιουδαιοφαρισαϊκό κατεστημένο με το οποίο
είχε έλθει σε ανοικτή ρήξη ο Χριστός. Παρέμειναν τελικά «μέλη της συναγωγής». Η
στάση τους θυμίζει πολλούς σημερινούς χλιαρούς Χριστιανούς που ντρέπονται να
κάνουν τον σταυρό τους.
«Νους ορά και νους ακούει», είναι μία
φράση γνωστή που σημαίνει ότι υπάρχει ο εσωτερικός κόσμος του ανθρώπου, οι
πνευματικοί του οφθαλμοί, με τους οποίους ο άνθρωπος αξιώνεται να ατενίζει το
νοητό φως, το φως που αξιώθηκε να δει και ο εκ γενετής τυφλός, μαζί με το
αισθητό φως που του χαρίσθηκε. Και το νοητό φως αυτό, αυτή η νοητή όραση και
ακοή, είναι ο Χριστός. Υπάρχουν άνθρωποι στους οποίους λειτουργούν και οι δύο
οράσεις. Ο τυφλός του σημερινού Ευαγγελίου είναι ένα εύγλωττο και αξιομίμητο
παράδειγμα. Υπάρχουν άλλοι άνθρωποι που ενώ βλέπουν δεν βλέπουν και ενώ ακούνε
δεν ακούνε, γιατί έχουν τυφλωθεί πνευματικά, όπως οι Ιουδαίοι της σημερινής
περικοπής. Υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι που είναι τυφλοί σωματικά, αλλά πάμφωτοι
πνευματικά. Αυτοί ενώ έχουν στερηθεί το αισθητό φως, βρίσκονται σε άλλη
πνευματική κατάσταση, πιο φωτεινή και πιο αγία.
Φως ο Χριστός, που αποκαλύπτει τα άδηλα
και τα κρύφια της ψυχής μας και
αποκόπτει την αμαρτία, όταν Του επιτρέπουμε να εισέλθει μέσα μας και να
τακτοποιήσει την εσωτερική μας ακαταστασία. Ρητά όμως λέει ο Ευαγγελιστής
Ιωάννης ότι οι άνθρωποι, ενώ το Φως αυτό ήλθε στον κόσμο, αγάπησαν το σκοτάδι,
υπογραμμίζοντας την αιτία: «ην γαρ πονηρά αυτών τα έργα» (ΙΩΑΝ. 3, 19). Οι
πράξεις των ανθρώπων αυτών ήταν πονηρές και δεν μπορούσαν να διακρίνουν το Φως
που είναι ο Ιησούς Χριστός. Πράγματι ο πονηρός και αμετανόητος άνθρωπος
ελέγχεται από τον Χριστό και από εκείνους που πιστά Τον ακολουθούν, στους
οποίους έδωσε την εξουσία να γίνουν «τέκνα Θεού» (ΙΩΑΝ. 1, 12). Οι μαθητές του
Χριστού, σύμφωνα με τον Ευαγγελιστή Ιωάννη, είναι παιδιά του Θεού. Υπάρχει
μεγαλύτερο αξίωμα από αυτό; Όλα τα άλλα αξιώματα αυτού του κόσμου είναι μάταια!
Μέσα στη θεία Λειτουργία είναι που ο
άνθρωπος παίρνει το φάρμακο της αθανασίας, συμμετέχοντας στη μετάληψη του
Σώματος και του Αίματος του Χριστού. Νηστεύει, προσεύχεται, ομολογεί τα
σφάλματά του και τις πτώσεις του, προετοιμάζεται. Με την πάροδο του χρόνου ο
Χριστός ως άλλη γεύση, ως άλλη ζωή και ως άλλη όραση και ακοή εισέρχεται στη
ζωή του, εκεί που δεν το περιμένει, «κεκλεισμένων των θυρών», όπως τότε. Και η
ιστορία επαναλαμβάνεται σε κάθε έναν που θέλει να μετανοήσει. Αυτός θα τρέξει
στην Εκκλησία για να θεραπευθεί. Εκεί θα συναντήσει τον Χριστό, εκεί τον
στέλνει ο Χριστός, όχι αλλού. Γι’ αυτό και τον εκ γενετής τυφλό τον έστειλε
στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ να πλυθεί, και αφού πλύθηκε, επιστρέφοντας ο τυφλός
διαπίστωσε ότι έβλεπε. Αν θέλουμε να
θεραπευθούμε πρωτίστως στην ψυχή μας, θα πρέπει να ακολουθήσουμε τη διδασκαλία
του Χριστού.
Αγαπητοί μου φίλοι, η κολυμβήθρα του
Σιλωάμ είναι η αγία μας Ορθόδοξη Εκκλησία. Στο σημείο που βρισκόταν, υπήρχε
κήπος που διαρρεόταν από ποτάμι καθαρού νερού που πήγαζε από τα όρη Σιών. Κήπος
χαρίτων που διαρρέεται από τα ζωντανά ύδατα του Αγίου Πνεύματος είναι η
Εκκλησία μας, και μέσα σε Αυτήν κάθε τυφλός πνευματικά, μετανοώντας, βρίσκει το
αληθινό Φως, τον Χριστό μας. Το Άγιο Πνεύμα που βρίσκεται μέσα στην Εκκλησία
και στα Μυστήριά της είναι «το πληρωτικόν πάντων των όντων» (P.G. 90, 368), κατά τον Άγιο Μάξιμο τον
Ομολογητή. Το Πνεύμα του Κυρίου έρχεται να μας μεταμορφώσει και να μας ενδυναμώσει
για να δεχθούμε τη σωτηρία που δωρίζεται σε μας. Γι’ αυτό όλοι όσοι είμαστε
ακόμη τυφλοί πνευματικά ας τρέξουμε κοντά στην Εκκλησία, προκειμένου να
αντικρίσουμε το αληθινό Φως, που είναι ο Αναστημένος Χριστός! Χριστός Ανέστη!
Με
αγάπη Χριστού Αναστάντος,
π.
Βασίλειος.
