Στη σημερινή Ευαγγελική περικοπή, αγαπητοί
μου φίλοι, ακούσαμε την παραβολή του Σπορέως, την οποία διηγήθηκε ο Κύριος. Περιγράφεται
πολύ εκφραστικά σ’ αυτήν ένας γεωργός, που βγήκε να σπείρει το χωράφι του. Ο
γεωργός αυτός συμβολίζει τον Κύριο, ο Οποίος ρίχνει σαν άλλο σπόρο τον θείο
λόγο στις καρδιές των ανθρώπων. Δεν είναι τυχαίο το ότι η περικοπή αυτή
διαβάζεται πάντοτε σε τέτοια εποχή του έτους, κατά την οποία οι γεωργοί
σπέρνουν τα χωράφια τους. Έχει μάλιστα καθιερωθεί κατά την περίοδο αυτή να
ξεκινά και η πνευματική σπορά της Εκκλησίας στις καρδιές των πιστών, δηλαδή το
κατηχητικό έργο της. Πιο συγκεκριμένα, τα Κατηχητικά Σχολεία των μαθητών, οι
συνάξεις νέων και μεγαλύτερων σε ηλικία, οι κύκλοι μελέτης της Αγίας Γραφής και
οι τακτικές ομιλίες με ποικίλα πνευματικά θέματα. Σπέρνεται συστηματικά ο λόγος
του Θεού από τον Ίδιο τον Κύριο.
Εμείς ως Χριστιανοί οφείλουμε να
επιτρέψουμε στον πνευματικό Σποριά, τον Κύριο Ιησού Χριστό, να ρίξει και στο
χωράφι της δικής μας καρδιάς τον σπόρο του. Καλό είναι να μελετάμε συστηματικά
τον λόγο Του, συμμετέχοντας σε κάποια κατηχητική σύναξη, κύκλο ή ομιλία. Διότι
όπως δεν μπορεί να καρποφορήσει ένα χωράφι χωρίς να δεχθεί σπόρο, αντίστοιχα
δεν μπορούμε να προοδεύσουμε στις αρετές χωρίς τη μελέτη του θείου λόγου. Ο
Κύριος είπε στην παραβολή ότι κάποιοι σπόροι έπεσαν στον δρόμο, άλλοι σε
πετρώδες έδαφος και άλλοι έπεσαν σε τμήμα του χωραφιού που ήταν γεμάτο αγκάθια.
Βλάστησαν αρχικά οι σπόροι, τα αγκάθια όμως έπνιξαν τους νέους βλαστούς. Είναι
εκείνοι οι άνθρωποι που ακούνε τον λόγο του Θεού και αρχίζουν με προθυμία να
τον εφαρμόζουν, όμως στην πορεία πνίγονται από τα αγκάθια που είναι οι βιοτικές
μέριμνες, η μανία του πλουτισμού και οι σαρκικές επιθυμίες.
Είναι πολύ εκφραστικές οι λέξεις που
χρησιμοποιεί ο Κύριος στην παραβολή: «και έτερον έπεσεν εν μέσω των ακανθών,
και συμφυείσαι αι άκανθαι απέπνιξαν αυτό» (ΛΟΥΚΑ 8, 7). Και στη σημερινή εποχή
χρησιμοποιούμε παρόμοιες λέξεις για να περιγράψουμε τις πολλές ασχολίες μας.
«Είμαι πνιγμένος, δεν προλαβαίνω», λέμε. «Δεν προλαβαίνω να πάω στην εκκλησία
την Κυριακή. Δεν έχω χρόνο να πάω για Εξομολόγηση. Δεν μένει χρόνος για να
προσευχηθώ και να μελετήσω κάτι πνευματικό. Πνίγομαι!» Ενώ έχουμε προθυμία για
τα πνευματικά, ενώ παραδεχόμαστε την αλήθεια του Ευαγγελίου και ξεκινάμε με
ενθουσιασμό να εφαρμόσουμε όσα διδάσκει ο Χριστός, ίσως κάνουμε ένα σημαντικό
λάθος· δεν αφαιρούμε τα αγκάθια. Έτσι, χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε,
βρισκόμαστε σε πορεία «υπό μεριμνών και πλούτου και ηδονών του βίου» (ΛΟΥΚΑ 8,
14) παρασυρόμενοι.
Ας προσέχουμε, διότι εύκολα μας ξεγελά ο κόσμος.
Υπάρχει για όλους μας ο κίνδυνος να ελκύσουν την καρδιά μας ο πλούτος, οι
αμαρτωλές απολαύσεις, ακόμη και οι μέριμνες της ζωής που δεν είναι αμαρτωλές,
όπως οι πολλές ασχολίες μας, και να ξεχάσουμε τον ουρανό. Να μαραθεί τελικά η
ψυχή μας, να αρρωστήσει, ίσως και να οδηγηθεί σε πνευματικό θάνατο. Γι’ αυτό οφείλουμε
ως Χριστιανοί να είμαστε προσεκτικοί στον πνευματικό μας αγώνα. Να βρισκόμαστε
σε εγρήγορση και να μην επαναπαυόμαστε. Η Ορθόδοξη Πνευματικότητα προτείνει ως
αντίδοτο σε αυτά την ολιγάρκεια, την εμπιστοσύνη στον Θεό με το να εναποθέτουμε
σε Εκείνον τις μέριμνές μας και την άσκηση (εγκράτεια), ώστε ο νους μας να
παραμένει ελεύθερος και στραμμένος προς την αιώνια ζωή. Δεν πρόκειται για μια
παθητική παραίτηση από τη ζωή, αλλά για μια συνειδητή απελευθέρωση της ψυχής
από τα δεσμά των υλικών εξαρτήσεων.
Στο τέλος της περικοπής ο Κύριος
επισημαίνει ότι εύφορη γη θεωρούνται όσοι με καλοπροαίρετη καρδιά άκουσαν τον
λόγο του Θεού, τον κρατάνε σφιχτά μέσα τους «καρποφορούσιν εν υπομονή» (ΛΟΥΚΑ
8, 15). Καρποφορούν τις αρετές δείχνοντας υπομονή και καρτερία στις θλίψεις και
στους πειρασμούς, που συναντούν στον πνευματικό τους αγώνα. Στην καλλιέργεια
των χωραφιών είναι απαραίτητη η υπομονή. Ακόμη και όταν όλες οι συνθήκες είναι
ιδανικές, δηλαδή καλός ο σπόρος και κατάλληλο το χωράφι, ο γεωργός δεν παίρνει
καρπούς άμεσα. Χρειάζεται αρκετός χρόνος, ώστε να βγάλει ρίζες ο σπόρος, να
βλαστήσει, να αναπτυχθεί και να έλθει η στιγμή της συγκομιδής. Χρειάζεται
υπομονή. Στον πνευματικό θερισμό, ο καρπός δεν κρίνεται από το πόσο γρήγορα
βλάστησε, αλλά από το αν κατάφερε να φθάσει ώριμος και ακέραιος μέχρι το τέλος.
Αγαπητοί μου φίλοι, αντίστοιχα και στην
πνευματική ζωή είναι απαραίτητη η υπομονή. Αυτή είναι το πνευματικό λίπασμα,
που κάνει εύφορο το χωράφι της καρδιάς. Δεν γινόμαστε άγιοι από τη μία ημέρα
στην άλλη. Χρειάζεται υπομονή για να αντιμετωπίσουμε τους πειρασμούς και τα
εμπόδια του διαβόλου. Χρειάζεται χρόνος για να ξεριζωθούν τα πάθη και να
καρποφορήσουν οι αρετές. Όμως «μεγάλοι οι παρά του Κυρίου μισθοί τοις
υπομένουσιν αποκείμενοι» (ΕΠΕ 2, 350), τονίζει ο Μέγας Βασίλειος. Μεγάλοι είναι
οι μισθοί που επιφυλάσσονται από τον Κύριο σ’ εκείνους που υπομένουν. Αυτοί θα
λάβουν «καρπόν εκατονταπλασίονα» (ΛΟΥΚΑ 8, 8)· Αυτοί θα κληρονομήσουν τελικά
την αιώνια Βασιλεία. Με την υπομονή καλούμαστε να υπομείνουμε τον χειμώνα των
θλίψεων για να γευθούμε την άνοιξη της Ανάστασης, την οποία εύχομαι για όλους μας.
Με
αγάπη Χριστού,
π.
Βασίλειος.
