Στο
σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα, αγαπητοί μου φίλοι, ο δυστυχής πατέρας ενός
ταλαιπωρημένου παιδιού πλησίασε τον Χριστό, για να το θεραπεύσει. Από την
παιδική του ηλικία ο γιος του βασανιζόταν από τον δαίμονα, ο οποίος άλλοτε τον
έριχνε στη φωτιά για να τον κάψει, και άλλοτε στο νερό για να τον πνίξει. Το
παιδί έτριζε τα δόντια του, άφριζε και έμενε αναίσθητο, θυμίζοντας κάτι από τις
κρίσεις των επιληπτικών. Διαφορετικές καταστάσεις είναι η επιληψία, ο
δαιμονισμός και η ψυχασθένεια. Στην επιληψία υπάρχουν τραυματισμοί στον
εγκέφαλο, οι γνωστές επιληπτογόνες εστίες, οι οποίες και προξενούν τους
σπασμούς αυτούς. Στις ψυχασθένειες πάσχει η συνεργασία ανάμεσα στην ψυχή και το
σώμα λόγω οργανικών αιτίων ή λόγω δυσάρεστων εμπειριών και αμαρτωλού τρόπου ζωής.
Στην περίπτωση του δαιμονισμού όμως, υπάρχει υποστατική εγκατοίκηση δαίμονα ή
δαιμόνων.
Ο πατέρας του παιδιού διευκρινίζει ότι το
δαιμόνιο, όπως προείπαμε, έριχνε το
παιδί άλλοτε στη φωτιά και άλλοτε στο νερό. Οι Πατέρες μας στο πυρ διέκριναν την
καυστική ενέργεια των λογισμών του φθόνου και της σάρκας στην ψυχή, ακόμη και
στο σώμα του ανθρώπου, ενώ στο ύδωρ διέκριναν την ενέργεια των λογισμών της
απελπισίας και της απόγνωσης που κάνουν την ψυχή να βυθίζεται «ως εις ύδατα». Κι
εμείς λοιπόν είμαστε εκτεθειμένοι στις ποικίλες επήρειες των παθών και των
πονηρών πνευμάτων, προς τα οποία ισόβια πρέπει να αντιπαλαίουμε με τη βοήθεια
του Χριστού. Ο πατέρας του παιδιού μέσα στη θλίψη του, συντρίβεται και θυμάται
τον Θεό. Η πίστη του ωστόσο διακρίνεται από μία ιδιοτέλεια, και αυτό πάει να
πει ότι πλησιάζει τον Χριστό λόγω της συμφοράς που τον έχει βρει. Γι’ αυτό και
ο Χριστός μιλάει για γενεά άπιστη. Αν το παιδί του δεν ήταν άρρωστο, θα είχε
πλησιάσει τον Θεό;
Ο Χριστός παρόλα αυτά ζητά να Του φέρουν το παιδί, επιτιμά το δαιμόνιο, και
μετά από ισχυρή δαιμονική κρίση εκείνο εγκαταλείπει το παιδί, αφήνοντάς το
πλέον υγιές. Λίγο πριν όμως ο Χριστός απευθύνει μία φράση-κλειδί στον πατέρα
του παιδιού: «ει δύνασαι πιστεύσαι, πάντα δυνατά τω πιστεύοντι» (ΜΑΡΚ. 9, 23).
Μπορείς να πιστέψεις, σαν να του λέει, ανιδιοτελώς, και η ευεργεσία που θα σου
κάνω μπορεί να αλλάξει την ποιότητα της πίστης σου. Ο πατέρας απαντά ότι
πιστεύει μεν, αλλά χρειάζεται τη βοήθεια του Κυρίου, ώστε να του δοθεί η σωστή
πίστη. Ποιος μπορεί από εμάς να καυχηθεί ότι έχει τη σωστή και δυνατή πίστη των
αγίων, των οσίων, των μαρτύρων; Κανείς. Ο πατέρας του παιδιού επιθυμεί να
αποκτήσει τη σωστή πίστη και δεν ντρέπεται να ομολογήσει την απιστία που τον
διακρίνει κάποιες φορές. Προστρέχει στον Κύριο, λαμβάνει αυτό που ζητά και
στερεώνεται στην πίστη.
Η πίστη είναι μία κατάσταση εμπειρική. Δεν
κατανοείται με τη λογική. Χρειάζεται η συνεργασία της προσπάθειας προς αυτή την
κατεύθυνση του ανθρώπου και της Χάρης του Θεού. Δεν σπουδάζεται σε κάποιο
Πανεπιστήμιο, προκειμένου να μπει στο μυαλό του ανθρώπου. Ας ακούσουμε τι λέει
για την πίστη ο Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης: «Στον Θεό οφείλουμε να
πιστέψουμε όχι από συζητήσεις άλλων γι’ Αυτόν, αλλά από την προσωπική μας
πείρα. Η πείρα θα φωτίζει και θα ζωογονεί την πίστη μας. Ο καθένας πρέπει από
μόνος του να δοκιμάσει και να βεβαιωθεί “πόσο καλός είναι ο Κύριος” (Ψαλμ.
33:9). Εκείνος που γεύθηκε το ουράνιο δώρο κι έγινε μέτοχος του Αγίου Πνεύματος,
εκείνος που γνώρισε τον αγαθό θείο Λόγο κι ένιωσε τη δύναμή Του, εκείνος μόνο
έχει πίστη ακλόνητη». (Πνευματική Ανθολογία-Από τους βίους και λόγους Αγίων της
Ρωσίας, σελίδα 277).
Στην απορία των μαθητών Του γιατί δεν
μπόρεσαν αυτοί να εκβάλουν το δαιμόνιο, ο Χριστός απάντησε ότι το γένος των δαιμονίων
δεν μπορεί να εκβληθεί από τον άνθρωπο, παρά μόνο με προσευχή και νηστεία. Αυτά
τα δύο είναι το δίκοπο μαχαίρι που αποκόπτει κάθε δαιμονική επήρεια και από
εμάς που λίγο πολύ υποφέρουμε από επήρειες παθών, λογισμών, δαιμόνων και κακών
επιθυμιών. Η προσευχή φλογίζει την καρδιά του ανθρώπου, έτσι ώστε δύσκολα να
γίνεται στόχος του πονηρού. Οι δαίμονες απομακρύνονται από μία καρδιά που θερμά
επικαλείται τον Χριστό. Δεν αναπαύονται σε ένα τέτοιο κλίμα κι έτσι αναζητούν
άλλα μέρη, άλλες καρδιές. Αλλά και η νηστεία, όταν είναι σωματική και
πνευματική, χαρίζει ελαφρότητα και εγρήγορση στον νου και στην ψυχή, ώστε να
ελίσσονται και να αποφεύγουν τις κυκλωτικές κινήσεις του πονηρού. Γι’ αυτό
χρειάζεται να προσευχόμαστε και να νηστεύουμε σωστά.
Αγαπητοί μου φίλοι, ήδη έχουμε περάσει τη
μισή περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και οφείλουμε να την εκμεταλλευθούμε.
Και για να γίνει αυτό χρειάζονται αυτά τα τρία πράγματα που ακούσαμε στη
σημερινή Ευαγγελική περικοπή, πίστη, προσευχή και νηστεία. Αφού αποκτήσουμε τη
σωστή πίστη και όχι μια πίστη νοθευμένη με δεισιδαιμονίες και γελοιότητες, θα
πρέπει να προχωρήσουμε και στα άλλα δύο, στην προσευχή και στη νηστεία. Είναι
αυτά που φοβάται πολύ ο διάβολος και τα αποστρέφεται. Τον άνθρωπο που
προσεύχεται και νηστεύει δεν τον πλησιάζει εύκολα ο διάβολος. Σε μία τέτοια
καρδιά δεν μπορεί να εγκατασταθεί. Γι’ αυτό ας προσπαθήσουμε να κάνουμε κι
εμείς κάτι από τη μεριά μας, έτσι ώστε να μας δώσει ο Κύριος την Χάρη Του και
να συνεχίσουμε τον πνευματικό μας αγώνα. Ας επικαλεσθούμε και τις πρεσβείες του
Οσίου Ιωάννη του Σιναΐτη που σήμερα εορτάζουμε η μνήμη του.
Με
αγάπη Χριστού,
π.
Βασίλειος.
.jpg)
