Ο Χριστός, αγαπητοί μου φίλοι, προσκαλεί
στο σημερινό Ευαγγέλιο, τον όχλο και τους μαθητές Του και τους απευθύνει έναν
λόγο· τον λόγο εκείνο που χαρακτηρίζει τη ζωή του αληθινού Χριστιανού. Και ο
λόγος αυτός είναι ο εξής: «Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν
και αράτω τον σταυρόν αυτού, και ακολουθείτω μοι» (ΜΑΡΚ. 8, 34). Όλοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί βαπτισθήκαμε στο
όνομα της Αγίας Τριάδος. Το Βάπτισμά μας αποτέλεσε τύπο της τριήμερης ταφής του
Χριστού. Συναποθάναμε με τον Χριστό. Σταυροειδώς μας έχρισε ο Ιερέας. Κατόπιν
φορέσαμε στο στήθος μας τον σταυρό μας, τον Σταυρό του Χριστού. Αναστημένοι εν
Χριστώ είμαστε όλοι οι Ορθόδοξοι, από την ημέρα της Βάπτισής μας και μετά,
καθώς λάβαμε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού και γίναμε ένα σώμα και ένα αίμα
με Εκείνον και μεταξύ μας.
Ευλογημένη συνήθεια των Χριστιανών
αποτελεί ο σταυρός που φορούν στον λαιμό. Συχνότατα αποδεικνύεται αδάπανος
φύλακας και προστάτης τους. Εξ ίσου ανησυχητικό είναι να βλέπουμε σήμερα τους
Χριστιανούς, υποτίθεται, να κρεμούν άλλα πράγματα στον λαιμό τους: γαλάζιες
χάντρες «για το μάτι», σημεία του ζωδιακού κύκλου, σταυρούς αναποδογυρισμένους,
περιδέραια περίεργα και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς, προς μεγάλη τέρψη
των πονηρών πνευμάτων και του αρχηγού τους, που βλέπουν τους Χριστιανούς να
υποτιμούν ή μάλλον να αγνοούν τη φοβερή δύναμη του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού,
ο Οποίος εκμηδένισε και διέλυσε τις δυνάμεις του σκότους. Όχι μόνο λοιπόν
επιβάλλεται να φοράμε τον σταυρό μας, αλλά και να τον σχηματίζουμε σωστά. Είναι
πολύ σημαντικός ο Σταυρός του Κυρίου και μας προφυλάσσει από τις παγίδες του
διαβόλου.
Κέντρο πραγματικά της θείας Λατρείας μας
αποτελεί ο Σταυρός του Χριστού. Δύο ημέρες της εβδομάδας είναι αφιερωμένες σε
Αυτόν, η Τετάρτη και η Παρασκευή, γι’ αυτό και τότε νηστεύουμε. Αλλά και στις
καθημερινές Ακολουθίες η Έκτη Ώρα και η Ενάτη Ώρα έχουν σταυρικό περιεχόμενο: η
μία αναφέρεται στη Σταύρωση του Χριστού και η άλλη στον δια Σταυρού θάνατό Του.
Εκεί όμως που πραγματικά ο Χριστιανός γεύεται τη σταυρική Αγάπη είναι η θεία
Λειτουργία. Η κοινωνία του Σώματος και του Αίματος του Κυρίου είναι ένωση με
τον Θεό τόσο οριζοντίως, εκφράζοντας την προς τον πλησίον αγάπη, όσο και
καθέτως ως έκφραση της από τον Θεό δεδομένης αγάπης προς τον άνθρωπο. Μόνον αν
η αγάπη μας περιέχει και τις δύο αυτές διαστάσεις μπορεί να είναι αυθεντική.
Αλλιώς δεν είναι ευπρόσδεκτη από τον Θεό. Για τον εαυτό μας δε είναι
καταστρεπτική.
Μόνον έτσι εσταυρωμένος ο άνθρωπος, δηλαδή
εν Χριστώ, αγαπά και άρα δε σταυρώνει τους άλλους. Με το να ζούμε χριστιανική
ζωή ωφελούμε και τον εαυτό μας αλλά και τους άλλους. Συμβαίνει πολύ συχνά να
ομολογούμε Ιησού Χριστό Εσταυρωμένο και Αναστάντα, να σχηματίζουμε σωστά το
σημείο του Σταυρού πάνω μας, να συμμετέχουμε στο Ποτήριο της Ζωής, και παρόλα
αυτά να μην αισθανόμαστε τίποτα μέσα μας· να υπάρχει μια αδιαφορία και μια
παγωνιά στην καρδιά μας. Οφείλουμε να κατανοούμε την προβληματική μας αυτή
κατάσταση και να μην ωραιοποιούμε τα πράγματα. Ο Χριστιανός, μοναχός, λαϊκός ή
κληρικός, ζει στον τόπο του Σταυρού, συνεσταυρωμένος με τον Σωτήρα Χριστό.
Κοπιάζει, αγωνίζεται, θλίβεται αλλά και χαίρεται για την Ανάσταση που
περιμένει, η οποία ωστόσο τον επισκέπτεται κάποτε και από εδώ.
Δυστυχώς κάποιες φορές οι Χριστιανοί
πέφτουν στην αυτοδικαίωση και στην πνευματική αυτάρκεια. Νομίζουν ότι είναι
καλύτεροι από τους άλλους στην πνευματική ζωή. Θεωρούν τον εαυτό τους κάτι
ξεχωριστό μέσα στην Εκκλησία. Το να νομίζει κανείς ότι δικαιώνεται μέσα από τα
έργα του, αποτελεί την έσχατη πλάνη, διότι μόνον η θεία Χάρη σώζει. Έτσι, η
κενοδοξία η οποία είναι και το θεμέλιο όλων αυτών των λογισμών και βιωμάτων,
υπογείως έχει αρχίσει το καταστρεπτικό της έργο. Οι λογισμοί αυτοί με την
πάροδο του χρόνου εμπλουτίζονται με κατάκριση, αίσθηση ιδιορρυθμίας και
διαφοράς από τους άλλους, άτακτη χαρά εναλλασσόμενη με άμετρη λύπη, φθόνο
απέναντι σε όσους δεν αναγνωρίζουν την πνευματικότητά μας, έπαρση και οίηση.
Όλα αυτά απομακρύνουν την Χάρη του Θεού από τη ζωή μας. Όταν βρισκόμαστε σε
τέτοια κατάσταση δεν μπορούμε να ενωθούμε με τον Χριστό.
Αγαπητοί μου φίλοι, η πνευματική ζωή
χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή. Ο Χριστιανός οφείλει να ζητά τον φωτισμό του
Αγίου Πνεύματος, προκειμένου να γνωρίζει πως να αντιμετωπίζει της επιθέσεις του
εχθρού διαβόλου. Φωτισμένος από το Άγιο Πνεύμα καταλαβαίνει την πνευματική του
κατάσταση, τις πτώσεις του, τις αδυναμίες του, τα πάθη στα οποία έχει
προσκολληθεί. Κατ’ αυτόν τον τρόπο σηκώνεται και πάλι, μετανοεί και εξομολογείται
τις πτώσεις του στον πνευματικό, αρχίζοντας και πάλι από την αρχή τον
πνευματικό του αγώνα. Αν όμως παραμείνουμε στον εγωϊσμό μας και στις πτώσεις
μας θα οδηγηθούμε στην πνευματική μας καταστροφή. Δεν γίνεται να ακολουθήσουμε
τον Χριστό με τέτοιους λανθασμένους τρόπους. Γι’ αυτό ας παρακαλέσουμε την Χάρη
του Τιμίου Σταυρού να μας διασώζει από τέτοιες διαστροφές της πνευματικής ζωής.
Με
αγάπη Χριστού,
π.
Βασίλειος.
