Η σημερινή Ευαγγελική περικοπή, αγαπητοί
μου φίλοι, μας μεταφέρει στην αρχή της δημόσιας δράσης του Κυρίου. Ο Χριστός
συγκροτεί την ομάδα των πρώτων μαθητών Του. Επιλέγει αυτούς που θα ζήσουν κοντά
Του, θα δουν τα θαύματά Του, θα διδαχθούν τις θείες αλήθειες Του και κατόπιν θα
αναλάβουν τη μεγάλη αποστολή να κηρύξουν το Ευαγγέλιο σε όλη την οικουμένη. Επιλέγει
αυτούς που θα γίνουν οι στύλοι της Εκκλησίας Του. Κάνει, ωστόσο, εντύπωση ότι
για τον μεγάλο αυτό σκοπό επιλέγει ψαράδες· ανθρώπους άσημους, αγράμματους και
φτωχούς. Γιατί, αλήθεια, δεν επέλεξε Φαρισαίους, γνώστες του Νόμου του Θεού; Γιατί
δεν αναζήτησε τους μαθητές Του στα βασιλικά ανάκτορα ή στις ραββινικές σχολές
της εποχής, αλλά «παρά την θάλασσαν» (ΜΑΤΘ. 4, 18); Η επιλογή αυτή του Κυρίου
προκαλεί εντύπωση και θα δούμε γιατί το κάνει αυτό.
Με την πράξη Του αυτή ο Χριστός βεβαιώνει
ότι η Εκκλησία δεν στηρίζεται στις κοσμικές ικανότητες των μελών και των ηγετών
της. Το έργο της δεν εξαρτάται από τη σοφία του μυαλού, τη θεωρητική γνώση των
Γραφών ή την οικονομική δύναμη. Αυτά μπορούν κάποτε να βλάψουν την Εκκλησία. Η
δύναμή της δεν είναι ανθρώπινη, αλλά θεϊκή. Το έργο της το επιτελεί το Άγιο
Πνεύμα, ο Ίδιος ο Θεός. Και μπορεί το ίδιο εύκολα να το επιτελέσει και με
απλούς ψαράδες, ανθρώπους άσημους στα μάτια των πολλών. Αυτό που τελικά έχει
αξία για τον Κύριο δεν είναι η ανθρώπινη δύναμη, αλλά το ταπεινό φρόνημα. Αυτό
είναι το μεγαλύτερο προτέρημα· διότι οι ταπεινοί άνθρωποι ελκύουν την Χάρη του
Θεού. Δυστυχώς υπάρχουν σε κάθε εποχή κληρικοί και λαϊκοί που δεν εμπιστεύονται
τον Τριαδικό Θεό και απευθύνονται σε ανθρώπους της κοσμικής εξουσίας,
προκειμένου να λαμβάνουν χρήματα και επίγεια δύναμη.
Ο Κύριος, λοιπόν, είδε δύο αδελφούς, τον
Σίμωνα και τον Ανδρέα, να ρίχνουν τα δίχτυα τους στη θάλασσα και τους κάλεσε
κοντά Του. «Δεύτε οπίσω μου και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων» (ΜΑΤΘ. 4, 19),
τους είπε. «Οι δε ευθέως αφέντες τα δίκτυα ηκολούθησαν αυτώ» (ΜΑΤΘ. 4, 19).
Αμέσως, χωρίς αναβολή άφησαν τα δίχτυα τους και Τον ακολούθησαν. Λίγο πιο πέρα
είδε δύο άλλους αδελφούς, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, να ετοιμάζουν τα δίχτυα
μαζί με τον πατέρα τους, τον Ζεβεδαίο, και τους κάλεσε να Τον ακολουθήσουν. Και
εκείνοι «ευθέως», την ίδια στιγμή, άφησαν το πλοίο και τον πατέρα τους και
ακολούθησαν τον Χριστό. Δύο φορές ο Ευαγγελιστής Ματθαίος προτάσσει τη λέξη
«ευθέως», για να τονίσει την άμεση ανταπόκριση των ταπεινών αυτών ψαράδων.
Παρόλο που ήταν στη μέση της εργασίας τους, δεν ανέβαλαν. Άφησαν ό,τι είχαν και
ακολούθησαν τον Χριστό.
Βέβαια, το αποστολικό αξίωμα, στο οποίο
τους καλούσε ο Κύριος, είναι ξεχωριστό και ανεπανάληπτο μέσα στην Εκκλησία.
Είναι το ύψιστο πνευματικό λειτούργημα στην Χριστιανική παράδοση. Αντίστοιχα
όμως καλεί και τον καθένα μας ο Χριστός να Τον ακολουθήσουμε. Μας καλεί να
πορευθούμε σύμφωνα με το θείο θέλημά Του· να αφήσουμε τον ρυπαρό κόσμο και τα
πάθη μας και να πάρουμε την απόφαση να ζούμε για Εκείνον. Ας έχουμε την
προθυμία, που είχαν οι πρώτοι εκείνοι μαθητές. Αυτή η προθυμία και η
αυταπάρνησή τους αποτελεί όντως ένα διαχρονικό παράδειγμα πίστης και αφοσίωσης.
Αφήνοντας πίσω την προσωπική τους άνεση και τις καθημερινές τους ασχολίες, ανταποκρίθηκαν
άμεσα στο κάλεσμα του Χριστού με εμπιστοσύνη. Ας αποδεχόμαστε χωρίς αναβολή
κάθε κλήση που μας απευθύνει ο Κύριος, ώστε να είμαστε πιστοί ακόλουθοί Του
στην παρούσα ζωή και στην αιωνιότητα.
Αφού ο Κύριος συγκρότησε τον πυρήνα των
μελλοντικών Αποστόλων Του, ξεκίνησε να περιοδεύει στην Γαλιλαία διδάσκοντας
στις συναγωγές και «κηρύσσων το ευαγγέλιον της βασιλείας» (ΜΑΤΘ. 4, 23)·
διδάσκοντας, δηλαδή, τη χαρμόσυνη είδηση ότι έφθασε η Βασιλεία του Θεού. Με την
έλευση του Κυρίου, το θείο Πάθος και την Ανάστασή Του, ο άνθρωπος, που επί
αιώνες ήταν αιχμάλωτος της αμαρτίας και του θανάτου, μπορεί πλέον να σωθεί από
τη δυναστεία του διαβόλου, να ελευθερωθεί από τα δεσμά του και να επιστρέψει
στον Θεό. Μπορεί πλέον ο άνθρωπος, αν το θελήσει, να ενωθεί με τον Χριστό και
να απολαύσει την Βασιλεία Του. Η Βασιλεία αυτή δεν είναι μόνο μελλοντικό
γεγονός. Ξεκινά από τη γη με την ίδρυση της Εκκλησίας. Η Εκκλησία είναι η επί
γης Βασιλεία του Θεού. Στον ιερό χώρο της Εκκλησίας απολαμβάνουμε την θεία
Χάρη, την παρουσία του Κυρίου και την αιώνια σωτηρία.
Αγαπητοί μου φίλοι, αν ζούμε μέσα στην
Εκκλησία όπως θέλει ο Χριστός, τότε θα ζούμε από το παρόν στην αιωνιότητα. Θα
προγευόμαστε από εδώ κιόλας τον Παράδεισο και την αιώνια χαρά που μας έχει
υποσχεθεί ο Κύριος. Αυτή η χαρμόσυνη αγγελία, το Ευαγγέλιο της Βασιλείας,
μπορεί να γίνει για τον καθένα μας προσωπικό γεγονός· η ευφρόσυνη είδηση της
δικής μας σωτηρίας. Ένα εσωτερικό πανηγύρι, μια προσωπική χαρά· η χαρά της
κοινωνίας με τον Θεό. Μπορώ να προγεύομαι από τώρα την ουράνια Βασιλεία Του,
όταν είμαι ζωντανό μέλος της Εκκλησίας, όταν μετέχω στη ζωή της, όταν και η
δική μου ζωή δεν είναι επίγεια και σαρκική, αλλά ουράνια και πνευματική. Από
εμάς εξαρτάται ποια ζωή θα θελήσουμε να ακολουθήσουμε· τη σαρκική ή την
πνευματική; Η πνευματική ζωή θα μας οδηγήσει στην αιώνια χαρά της Βασιλείας του
Θεού.
Με
αγάπη Χριστού,
π.
Βασίλειος.
