« ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ »

Η σημερινή Ευαγγελική περικοπή, αγαπητοί μου φίλοι, κάνει λόγο για τον παράλυτο που βρισκόταν τριάντα οκτώ χρόνια στην κολυμβήθρα της Βηθεσδά, κοντά στην προβατική πύλη των Ιεροσολύμων. Ο Χριστός περνώντας από εκεί, μετά από πολύ σύντομο διάλογο που είχε μαζί του, τον θεράπευσε. Η κολυμβήθρα αυτή είχε πέντε στοές και ένα πλήθος αναξιοπαθούντων την κύκλωνε διότι συνέβαινε κάτι παράδοξο από καιρό σε καιρό: ένας άγγελος Κυρίου κατέβαινε και ανατάραζε το νερό, ενώ εκείνος ο ασθενής που πρώτος έμπαινε μέσα, γινόταν καλά ό,τι κι αν είχε. Στον σύντομο διάλογο μαζί του, ο Χριστός κάνει στον παράλυτο μία παράξενη ερώτηση: «Θέλεις να γίνεις καλά;» (ΙΩΑΝ. 5, 6). Ποιος δεν θα ήθελε να γίνει καλά από μία τέτοια παραλυσία; Αλλά εδώ ο Χριστός δείχνει ότι δεν θέλει να βιάσει την ελευθερία κανενός. Ο Κύριος δεν θέλει να μας κάνει να Τον ακολουθήσουμε με τη βία.

Επομένως είναι ο παράλυτος εκείνος που υπευθύνως θέλει να γίνει καλά. Το πρόβλημά του, λέει, είναι ότι δεν υπάρχει άνθρωπος να τον ρίξει μέσα στο νερό την κατάλληλη στιγμή. Ο Χριστός, όμως, του απαντά με εξουσία, να σηκωθεί να πάρει το κρεβάτι του και να περπατήσει. Σαν να του λέει δηλαδή, εσύ δεν έχεις άνθρωπο, αλλά εγώ έγινα άνθρωπος για σένα. Έχεις εμένα! Σηκώθηκε, λοιπόν, και περπάτησε. Οι Ιουδαίοι όμως του θύμισαν πως δεν επιτρέπεται να σηκώνει το κρεβάτι του ημέρα Σάββατο. Προφανώς κάλυψαν «νομότυπα» το μίσος τους για τον Χριστό. Ο πρώην παραλυτικός απάντησε πως έτσι του είπε να κάνει αυτός που τον έκανε καλά. Στην ερώτησή τους ποιος ήταν αυτός, δεν ήξερε τι να απαντήσει. Ο Χριστός είχε χαθεί μέσα στην πολυκοσμία. Τον συναντά κατόπιν ο Κύριος και του λέει να προσέχει στο εξής να μην αμαρτάνει, μη τυχόν και πάθει χειρότερα.

Στο σημείο αυτό μας δείχνει ο Κύριος ότι αιτία της παραλυσίας αυτού του ανθρώπου ήταν η αμαρτία. Δεν συμβαίνει όμως αυτό πάντοτε. Σε άλλη περίπτωση, όταν ρωτήθηκε αν έφταιξε κάποιος ή οι γονείς του που γεννήθηκε τυφλός, απάντησε ότι ούτε αυτός έφταιξε, ούτε οι γονείς του, αλλ’ ότι με αυτόν τον τρόπο θα φανερώνονταν τα έργα του Θεού στον τυφλό. Άλλοτε πάλι, οι προχωρημένοι στην αρετή υποφέρουν από άδικους πειρασμούς, ασθένειες και αντιξοότητες, για να λάμπει περισσότερο η αρετή τους και να ωφελούν και εμάς. Είναι διαφορετικές οι περιπτώσεις για τον κάθε άνθρωπο. Μόνο ο Θεός γνωρίζει τι συμβαίνει στην πραγματικότητα. Στο τέλος, ο πρώην παραλυτικός ομολογεί ότι ο Ιησούς είναι Αυτός που του χάρισε την υγεία του. «Απήλθεν ο άνθρωπος και ανήγγειλε τοις Ιουδαίοις ότι Ιησούς εστιν ο ποιήσας αυτόν υγιή» (ΙΩΑΝ. 5, 15).  

Στην ερμηνεία αυτής της Ευαγγελικής περικοπής, οι Πατέρες κάνουν καίριες αναγωγές που φωτίζουν τον νου μας. Κατά τον Ζυγαβηνό, η κολυμβήθρα της Βηθεσδά είναι τύπος της κολυμβήθρας του αγίου Βαπτίσματος. Ενώ τότε, από καιρό σε καιρό, κάποιος έμπαινε στο νερό και γινόταν καλά σωματικά, τώρα, όλοι είναι προσκεκλημένοι στην εν Χριστώ παλιγγενεσία δια του Βαπτίσματος, όχι μόνο από τις πέντε εκείνες στοές, αλλά από τις πέντε ηπείρους της υδρογείου, χωρίς καθόλου να εξαντλείται η θεία Χάρη. Εμείς οι Χριστιανοί πρέπει να ανταποκρινόμαστε στην έλευση της Χάρης και να ζούμε μεταξύ μας σωστά το μυστήριο της πίστης. Όλοι να σηκώνουμε τις δυσκολίες όλων, ώστε να φανερώνεται ότι είμαστε πραγματικοί Χριστιανοί και όχι μόνο στο όνομα. Αυτό είναι δυνατό μόνο μέσα στην Εκκλησία, με τη συχνή συμμετοχή μας στα σωστικά μυστήρια της Μετανοίας και της θείας Ευχαριστίας.

Στη σημερινή εποχή οι άνθρωποι δεν μοιράζονται πράγματα ανάμεσά τους. Η στοργή και η τρυφερότητα απέναντι στους συνανθρώπους μας έχει χαθεί. Οι άνθρωποι του Θεού έχουν ευαίσθητη και επιεική καρδιά. Αγαπάνε τους άλλους ανθρώπους και προσπαθούν να τους συμπαραστέκονται σε κάθε δυσκολία της ζωής τους. Δυστυχώς στην εποχή μας οι άνθρωποι πάσχουν από φόβο, μοναξιά και απελπισία. Η κατάστασή τους θυμίζει τον παραλυτικό του σημερινού Ευαγγελίου πριν τη θεραπεία του. Ο σημερινός άνθρωπος έχει χάσει τον προσανατολισμό του και δεν ελπίζει στον Θεό. Έχει την ελπίδα του σε ανθρώπους και στα ανθρώπινα, όπως και ο παράλυτος που περίμενε άνθρωπο να τον βάλει μέσα στο νερό, αλλά άνθρωπος δεν εμφανιζόταν για τριάντα οκτώ ολόκληρα χρόνια. Ο σημερινός άνθρωπος στηρίζεται στις δυνάμεις του, στις γνωριμίες του, σε κάθε είδους εξουσία και όχι στον Θεό.

Αγαπητοί μου φίλοι, ο παράλυτος του σημερινού Ευαγγελικού αναγνώσματος ήταν εξουθενωμένος ψυχικά και σωματικά από την έλλειψη βοήθειας από τους συνανθρώπους του. Γι’ αυτό και δεν απάντησε αμέσως στον Χριστό ότι θέλει να γίνει καλά. Εξαγόρευσε στον Κύριο τον λογισμό του που χρόνια τον κατέθλιβε: «δεν έχω κανέναν να με βάλει στην κολυμβήθρα μόλις αναταραχθούν τα νερά» (ΙΩΑΝ. 5, 7). Ο άνθρωπος του Θεού, το παιδί της θείας Χάρης, προς όλους στέλνει την αγάπη του Χριστού χωρίς να περιμένει κανένα αντάλλαγμα. Αν και ανθρωπίνως κάτι περιμένει, τελικά στην προσωπική του δοκιμασία «πιάνεται» από τον Ιησού  και σώζεται, στέλνοντας και σε εμάς μήνυμα αισιοδοξίας και ζωής εν Χριστώ. Ας παραδειγματισθούμε από τέτοιου είδους ανθρώπους που ίσως βρίσκονται δίπλα μας, προκειμένου κι εμείς να αποκτήσουμε τέτοια χαρίσματα και να ωφελούμε τους συνανθρώπους μας. Χριστός Ανέστη!

Με αγάπη Χριστού Αναστάντος,

π. Βασίλειος.

« ΠΟΛΕΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΡΙΤΟ ΝΑΟ »

 

Ο πόλεμος των ΗΠΑ και Ισραήλ κατά του Ιράν συνεχίζεται. Για πόσο διάστημα ακόμη; άγνωστο. Ποια θα είναι η κατάληξή του; επίσης άγνωστο. Ποια ήταν η αιτία του; άγνωστο.

Άγνωστο; Όχι, λένε κάποιοι αναλυτές και δημοσιογράφοι. Ένας απ’ αυτούς είναι και ο Αμερικανός δημοσιογράφος Tucker Carlson.

Ο Carlson στις 5 Μαρτίου, στην εκπομπή του «Τα αληθινά κίνητρα του Ισραήλ, προκλήσεις και η επερχόμενη παγκόσμια κρίση», δήλωσε ότι υπάρχει θρησκευτικό κίνητρο για τον πόλεμο αυτό. Ποιο είναι το κίνητρο; Κατά τον Carlson, αυτό το κίνητρο είναι «η καταστροφή των ισλαμικών ιερών τόπων στο Όρος του Ναού στην Ιερουσαλήμ και η κατασκευή του Τρίτου εβραϊκού ναού».

Για να γίνει κατανοητό τι εννοεί, είναι απαραίτητο να υπενθυμίσουμε ότι οι Εβραίοι επιθυμούν διακαώς να ξαναχτίσουν τον ναό του Σολομώντα. Αυτός το 586 π.Χ. είχε καταστραφεί για πρώτη φορά από τον Ναβουχοδονόσορα. Ξαναχτίσθηκε το 516 π.Χ. από τον Ζοροβάβελ και ανακαινίσθηκε από τον Ηρώδη στα χρόνια του Χριστού. Καταστράφηκε ωστόσο το 70 μ.Χ. οριστικά από τους Ρωμαίους, τότε που κυρίευσαν την Ιερουσαλήμ και σκόρπισαν τους Εβραίους σε όλο τον κόσμο.

Οι Εβραίοι θα τον είχαν ήδη χτίσει, αλλά η θέση του παλαιού ναού, στην οποία θέλουν να τον χτίσουν, έχει καταληφθεί από τον «Θόλο του βράχου», το δεύτερο μεγαλύτερο μουσουλμανικό προσκύνημα στον κόσμο.

Ο Carlson κάθε άλλο παρά φιλικός προς τους Εβραίους είναι, μάλλον σφόδρα επικριτικός των ενεργειών τους. Ωστόσο παρουσίασε σημαντικά στοιχεία που επιβεβαιώνουν τους ισχυρισμούς του. Έδειξε σήματα από την επίσημη στολή του Εβραϊκού στρατού με σύμβολο του Τρίτου ναού. Ο Carlson σε λίγα λεπτά βρήκε και παρουσίασε δεκάδες φωτογραφίες με το σήμα αυτό. Οι στρατιώτες του Εβραϊκού στρατού τα φορούν παντού και αποκαλούν τη στρατιωτική επιχείρηση στην οποία μετέχουν «πόλεμο για τον Τρίτο ναό». Ένας δε από αυτούς εμφανίσθηκε να λέει ότι «κάποια μέρα ο αληθινός μας ηγέτης θα έρθει και θα αποκαταστήσουμε τον ναό» («eeod.gr» 7-3-2026).

Ανάλογη δήλωση είχε κάνει το 2018, βρισκόμενος στην Ιερουσαλήμ, και ο Pete Hegseth, ο νυν υπουργός Πολέμου των ΗΠΑ που διευθύνει και τον πόλεμο κατά του Ιράν. Είχε πει/ ότι, έπειτα από τόσα θαύματα, η αποκατάσταση του Ναού στο Όρος του Ναού μπορεί να γίνει το επόμενο θαύμα.

Τα απρόβλεπτα μέχρι χθες πολεμικά αυτά γεγονότα πρέπει να μας κρατούν όλους σε επαυξημένη προσοχή και ετοιμότητα. Δεν γνωρίζουμε ασφαλώς που ακριβώς θα οδηγηθούν τα πράγματα. Ωστόσο πολλά σημεία φανερώνουν ότι είναι πολύ πιθανόν να έχουμε δραματικές εξελίξεις.

Το σημαντικό σ' αυτές τις παράδοξες συνθήκες είναι να μένουμε πιστοί και να αυξάνουμε την εμπιστοσύνη μας στον Κύριο των πάντων. Εκείνον ο Οποίος κυβερνά τα σύμπαντα και κατευθύνει την ιστορία, οδηγώντας τα σχέδια των ανθρώπων στον τελικό θρίαμβο του Ευαγγελίου.

(Περιοδικό «Ο Σωτήρ», Τεύχος 2351, 15 Απριλίου 2026, σελίδα 182)

« ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΜΗΝΑ! »

« ΑΓΙΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ (ΜΠΡΙΑΝΤΣΙΑΝΙΝΩΦ), Ο ΑΚΟΥΡΑΣΤΟΣ ΠΟΙΜΕΝΑΣ (30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ), ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ (ΘΕΟΛΟΓΟΥ) »

Ο Άγιος Ιγνάτιος (Μπριαντσιανίνωφ) γεννήθηκε το έτος 1807 μ.Χ. στην κωμόπολη Ποκρόφσκ της επαρχίας Βολογκντά της Ρωσίας από οικογένεια της παλαιάς αριστοκρατίας. Στο βάπτισμα έλαβε το όνομα Δημήτριος. Από μικρός αποσυρόταν στην ερημιά για προσευχή και με λαχτάρα διάβαζε βίους Αγίων. Ο τόπος όπου μεγάλωσε ήταν γεμάτος από μονές και σκήτες και γι’ αυτό τον λόγο ονομαζόταν «Θηβαΐδα της Ρωσίας». Το πνευματικό αυτό περιβάλλον επέδρασε πολύ στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς του και στην καλλιέργεια της ευσέβειάς του.

Αφού έλαβε την εγκύκλια μόρφωση φοίτησε στην Στρατιωτική Σχολή Μηχανικού στην Αγία Πετρούπολη και οι επιδόσεις του ήταν εξαιρετικές, γι’ αυτό  τέθηκε υπό την προστασία του μελλοντικού τσάρου Νικολάου Α΄. Παρά την πρόοδό του στη σχολή, εκείνος επιθυμούσε να ακολουθήσει το δρόμο της μοναχικής πολιτείας.  Είχε μυστικές επαφές με πατέρες της Μονής Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκι, οι οποίοι τον ενθάρρυναν στην αναζήτησή του. Μια σοβαρή ασθένειά του το έτος 1826 μ.Χ., όταν ήταν είκοσι ετών, τον έκανε να παραιτηθεί από την σχολή παρά τις αντιρρήσεις των αξιωματικών. Αμέσως εγκαταβιώνει στη μονή του Αγίου Αλεξάνδρου του Σβιρ στην Πετρούπολη. Εκεί συνδέεται πνευματικά με τον Στάρετς Λεωνίδα, της Όπτινα, ο οποίος διέμενε εκείνο τον καιρό στη μονή. Στην συνέχεια πήγε στη μονή του Αγίου Κυρίλλου Πετρουπόλεως, όπου γνώρισε τον Στάρετς Θεοφάνη. Εκεί έμεινε τέσσερα ακόμη χρόνια, για να καταλήξει κοντά στον γέροντά του Λεωνίδα στη μονή της Όπτινα.

Κείρεται μοναχός το 1831 μ.Χ. και ονομάζεται Ιγνάτιος. Λίγο καιρό αργότερα χειροτονείται διάκονος και πρεσβύτερος. Διορίσθηκε κατόπιν ηγούμενος της Μονής Λοπώφ, στην επισκοπική πε­ριφέρεια του Βολογκντά, η οποία βρισκόταν σε πλήρη ερήμωση. Αν και ήταν νέος και με εύθραυστη υγεία, επέδειξε αμέσως μεγάλη ικανότητα και στα διοικητικά και στην πνευ­ματική καθοδήγηση. Οι μοναχοί αυξήθηκαν, τα κτήρια αποκαταστάθηκαν και η μονή λειτουργούσε με ευταξία. Ο Ιγνάτιος μετά από νέα σκληρή ασθένεια, υποχρεώθηκε να μεταβεί σε άλλη μονή στην επισκοπή της Μόσχας. Όταν ο τσάρος άκουσε να γίνεται λόγος για τον προστατευόμενό του, τον διόρισε αρχιμανδρίτη και ηγούμενο της Μονής του Αγίου Σεργίου, κοντά στην Αγία Πετρούπολη. Μέσα σε σύντομο χρο­νικό διάστημα αναστήλωσε τα κτήρια, αποκατέστησε αυστηρή κοινοβιακή τάξη και πιστή τήρηση του Τυπικού λειτουργικού, με αποτέλεσμα να πολλαπλασιαστεί ο αριθμός των προσκυνητών καθώς και των υποψη­φίων για τον μοναχικό βίο. Παρά τις διαδοχικές αρρώστιες που τον εξαν­τλούσαν επέδειξε αξιόλογες αρετές και ικανότητες, ως προς την πνευματική καθοδήγηση των μοναχών του. Υπογράμμιζε ιδίως την σημασία της εξομολόγησης όλων των λογισμών στον πνευματικό πατέρα και του εσωτερικού πολέμου που διεξάγεται με όπλα την επαγρύπνηση, τη νήψη και την μονολόγιστο Ευχή. Τέσσερα χρόνια αργότερα, διορίστηκε επόπτης όλων των μονών της περιοχής της Αγίας Πετρούπολης και η επιρροή του έγινε πλέον αισθητή σε μεγάλη μερίδα νέων, του δημιούργησε όμως πολυάριθμους εχθρούς.

Το 1847, εξαντλημένος σωματικά, απαλλάχθηκε προσωρινά από τα καθήκοντά του και αποσύρθηκε στην Μονή Νικολάου Μπαμπάγεβο. Εκεί έγραψε πολυάριθμες πνευμα­τικές επιστολές και πραγματείες, που αναφέρονταν κυρίως στη νοερά προσευχή.

Ανέλαβε εκ νέου τα καθήκοντά του στην Μονή του Αγίου Σέργιου και το 1857, χειροτονήθηκε επίσκο­πος Σταυρουπόλεως, στην περιοχή του Καυκάσου και του Ευξείνου Πόν­του και ανάλωσε τις δυνάμεις του διατρέχοντας την αχανή επισκοπική του περιφέρεια και συνέβαλε πολύ στην χριστια­νική μόρφωση των νέων. Το 1861, νέα σοβαρή αρρώστια καταρράκωσε οριστικά την υγεία του και ο άγιος έλαβε την έγκριση να αποσυρθεί στην Μονή Νικολάου Μπαμπάγεβο, όπου κοιμήθηκε ειρηνικά, στις 30 Απριλίου 1867, σε ηλικία 60 ετών, αφήνοντας πίσω του πλούσια πνευματική κληρονομιά. Μετά την μακαριστή εκδημία του, ο άγιος Ιγνάτιος εμφανίστηκε μέσα σε λαμπρό φως σε ένα από τα πνευ­ματικά του τέκνα, που υπέφερε τις επιθέσεις των δαιμόνων, λέγοντάς του: «Ό,τι έγραψα στα βιβλία μου είναι η αλήθεια!».

www.pemptousia.gr

« ΔΕΗΣΙΣ »

Η θάλασσα στα βάθη της πήρ’ έναν ναύτη…
Η μάνα του, ανήξερη, πηαίνει κι ανάφτει

στην Παναγία μπροστά ένα υψηλό κερί,
για να επιστρέψη γρήγορα και νάν’ καλοί καιροί –

και όλο προς τον άνεμο στήνει τ’ αυτί…
Aλλά ενώ προσεύχεται και δέεται αυτή,

η εικών ακούει, σοβαρή και λυπημένη,
ξεύροντας πως δεν θάλθη πια ο υιός που περιμένει… 

Κωνσταντίνος Καβάφης (29.04.1863-29.04.1933)

www.sansimera.gr