« ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ »

Από αύριο, αγαπητοί μου φίλοι, αρχίζει η νηστεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Κατά την περίοδο αυτή ασκούμαστε πνευματικά, προκειμένου να βοηθηθούμε για να φθάσουμε και να ζήσουμε τη μεγάλη εορτή του Πάσχα. Ήδη δια του Τριωδίου η Εκκλησία μας εισάγει σε αυτό το κατανυκτικό κλίμα, σε αντίθεση με τις καρναβαλικές εκδηλώσεις, που μας οδηγούν σε αντίθετο τρόπο ζωής. Πολλοί από τους Χριστιανούς δυστυχώς παρασύρονται από αυτό το κοσμικό πνεύμα και απομακρύνονται από την πνευματική ζωή που μας προτείνει η Εκκλησία. Είναι ευκαιρία μέσα σε αυτή την κατανυκτική περίοδο του Τριωδίου να πλησιάσουμε πιο πολύ τον Χριστό, προκειμένου να λάβουμε την Χάρη Του. Χωρίς τη βοήθεια του Κυρίου είναι αδύνατον να αποκτήσουμε τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Βαδίζοντας τον δρόμο του Χριστού, θα βρεθούμε κοντά Του και στην αιωνιότητα.

Ο Χριστός είπε πως από την αγάπη που θα έχουμε μεταξύ μας οι Χριστιανοί, θα καταλαβαίνουν οι άλλοι άνθρωποι ότι είμαστε μαθητές Του. «Εν τούτω γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθητές εστε, εάν αγάπην έχητε εν αλλήλοις» (ΙΩΑΝ. 13, 35). Πολλές φορές όμως η συμπεριφορά μας γίνεται χειρότερη κι από των ανθρώπων που βρίσκονται εκτός Εκκλησίας. Ο Χριστός πάνω στον Σταυρό εξόφλησε τα πλήθη των αμαρτιών μας κι εμείς δεν μπορούμε να συγχωρήσουμε τον διπλανό μας για κάτι στο οποίο μας έφταιξε. Αυτό δείχνει και το μέγεθος της αχαριστίας και της πνευματικής μας τύφλωσης. Χρειάζεται λοιπόν στην προσευχή να ζητάμε δύναμη για να μπορούμε να συγχωρούμε. Είναι πολύ δύσκολο να συγχωρούμε εκείνους που μας δημιουργούν προβλήματα. Πρέπει να ανεβούμε σε μία άλλη πιο πνευματική κατάσταση για να μπορέσουμε να το καταφέρουμε.

Η νηστεία είναι η δεύτερη αρετή για την οποία κάνει λόγο η σημερινή Ευαγγελική περικοπή. Δόθηκε από τον Ίδιο τον Θεό στους πρωτοπλάστους ως άσκηση που θα συντελούσε στην πνευματική τους πρόοδο. Εκείνοι όμως, ως γνωστόν, κάνοντας κακή χρήση του θεόσδοτου χαρίσματος της ελευθερίας, παρέβησαν την εντολή του Θεού. Η νηστεία πρέπει να είναι και πνευματική. Δηλαδή νηστεία από λογισμούς, πάθη, κακές επιθυμίες, που είναι και πολύ δυσκολότερη. Όσοι πιστεύουν ότι είναι «καλοί άνθρωποι» και δεν χρειάζεται να νηστεύουν, πλανώνται, διότι πως πέτυχαν το δύσκολο και δεν τα καταφέρνουν στο εύκολο; Άλλωστε όταν η Εκκλησία νηστεύει και ο άνθρωπος χωρίς να υπάρχει σοβαρός λόγος (μία ασθένεια) δεν νηστεύει, δηλαδή δεν σέβεται τον θεσμό της νηστείας και κινείται εγωκεντρικά, αφορίζεται από μόνος του, με την έννοια ότι βγαίνει εκτός Σώματος, εκεί όπου δεν υπάρχει σωτηρία.

Η νηστεία καταπολεμά και την εγωκεντρικότητα του σύγχρονου ανθρώπου, γιατί νηστεύοντας αυτός σκέπτεται κάποιο άλλο πρόσωπο χάριν του οποίου νηστεύει, τον Χριστό. Δημιουργείται μία σχέση. «Βγαίνει» από τον εαυτό του και σκέπτεται κάποιον Άλλον. Και αυτός ο Άλλος το λαμβάνει σοβαρά υπ’ όψιν Του αυτό και επεμβαίνει στη ζωή του ανθρώπου που νηστεύει. Η νηστεία αποτελεί σπουδαία άσκηση και για τα παιδιά· γι’ αυτό και οι γονείς, δίνοντας πρώτα οι ίδιοι το παράδειγμα, οφείλουν να μαθαίνουν στα παιδιά τους να νηστεύουν. Η μικρή αναλογικά αυτή άσκηση θα τα καταστήσει ικανά να περάσουν από το «όχι» στις τροφές και στην κατανάλωση, στο «όχι» στα διάφορα πάθη που θα βγαίνουν στην επιφάνεια κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Ιδιαίτερα τα παιδιά θα μπορέσουν να πουν «όχι» στα ναρκωτικά. Και θα πουν το «όχι» σε όλα αυτά γιατί θα έχουν μάθει στην εγκράτεια.

Σαφώς και δεν πρέπει να επιδεικνύεται κάποιος όταν νηστεύει. Η σκυθρωπότητα και «ταλαιπωρημένη» όψη κάποιου που νηστεύει, και που κάποιες φορές τεχνηέντως καλλιεργείται απηχούν φαρισαϊκό πνεύμα. Αλλιώτικα κινούμαστε όταν εκ των πραγμάτων χρειάζεται να ομολογήσουμε και μάλιστα ευθαρσώς ότι νηστεύουμε για να μη διακόψουμε τη νηστεία μας. Δεν είναι σωστό να διακοπεί η νηστεία από τον κίνδυνο τάχα να υπερηφανευθούμε ή να θίξουμε τους άλλους. Ούτε πάλι να κατακρίνουμε τους άλλους που δεν νηστεύουν. Με έναν ευπρεπή τρόπο μπορούμε να εξηγήσουμε, όταν βρεθούμε σε κάποιο σπίτι στο οποίο δεν νηστεύουν, ότι εμείς τηρούμε την εντολή της νηστείας και δεν θέλουμε να τη διακόψουμε. Χωρίς να δείχνουμε ότι εμείς είμαστε καλύτεροι από αυτούς και φυσικά με ταπεινοφροσύνη. Κάποιες φορές είναι καλό να διδάσκουμε και με το παράδειγμά μας.

Αγαπητοί μου φίλοι, αν ο θησαυρός της καρδιάς μας δεν είναι ο Χριστός και μόνο, θα είναι άλλα πράγματα, και αυτά δεν θα είναι παρά είδωλα, φαντάσματα. Με αυτά δεν μπορεί να χορτάσει ο άνθρωπος. Η ειδωλολατρία και η πλεονεξία είναι καταστάσεις συνώνυμες, από τις οποίες πάσχει κατ’ εξοχήν ο σημερινός άνθρωπος. Δυστυχής περιφέρεται εκτός εαυτού, αγνοώντας τον εσωτερικό άνθρωπο, την αληθινή πατρίδα. Χρειάζεται λοιπόν να βρει το χαμένο κέντρο του, που είναι ο Χριστός· ο  πραγματικός πατέρας, ο πραγματικός φίλος, ο πραγματικός αδελφός που απέδειξε ότι μας αγαπά πεθαίνοντας στον Σταυρό για εμάς. Αν κάποιος αμφιβάλλει κατά πόσον ο Θεός τον αγαπά, δεν έχει παρά να κοιτάξει τον Σταυρό, που αποδεικνύει το μέτρο της αγάπης του Θεού για τον άνθρωπο, και επομένως Αυτός έχει τον πρώτο και μοναδικό λόγο στην καρδιά μας. Καλή και ευλογημένη Μεγάλη Τεσσαρακοστή!

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.