« ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ »

Η σημερινή Κυριακή της Απόκρεω, αγαπητοί μου φίλοι, είναι αφιερωμένη στο φοβερότερο γεγονός της ανθρώπινης Ιστορίας, τη μέλλουσα Κρίση και τη Δευτέρα του Χριστού Παρουσία, που θα συμβούν στο τέλος αυτού του κόσμου και περιγράφονται στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο. Τα γεγονότα αυτά είναι θεμελιώδεις αρχές της πίστης μας. Ο Ιησούς Χριστός θα έλθει κατά τη Δευτέρα Παρουσία Του για να κρίνει όλους τους ανθρώπους όλων των εποχών. Τότε θα έλθει ως ένδοξος Κριτής και όχι όπως ήλθε την πρώτη φορά στο ταπεινό Σπήλαιο της Βηθλεέμ. Θα συνοδεύεται από όλο τον αγγελικό κόσμο. Τώρα δείχνει τη μακροθυμία Του στις πτώσεις μας. Τότε θα φανεί η δικαιοσύνη Του. Τώρα ανέχεται την παρουσία των ασεβών ανθρώπων ανάμεσα στους δικαίους. Τότε θα τους χωρίσει, όπως ο τσοπάνης χωρίζει τα πρόβατα από τα κατσίκια. Θα τοποθετήσει τους δικαίους στα δεξιά Του, ενώ τους αμετανόητους αμαρτωλούς στα αριστερά Του.

Η ίδια η παρουσία του Χριστού συνιστά κρίση για όλους τους ανθρώπους, όλων των αιώνων. Επειδή ο Χριστός είναι Αγάπη, ως Αγάπη κλείνει την Ιστορία, και ως Αγάπη κρίνει τον κόσμο. Αποτελεί το έσχατο κριτήριο. Γι’ αυτό και επικεντρώνει την κρίση Του στην αγάπη που έδειξαν οι άνθρωποι –όσο ζούσαν– απέναντι στον συνάνθρωπο. Εκείνος που δεν έδειξε αγάπη, επέλεξε να παραμείνει μόνος του, και η μοναξιά του αυτή κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού «επισημοποιείται», μπαίνει σε μία αιώνια αγωνία και μοναξιά. Κόλαση και Παράδεισος νοούνται σαν νοητοί  ή μάλλον σαν τελείως διαφορετικοί τρόποι ύπαρξης μέσα στο Φως του Χριστού. Και οι δίκαιοι και οι άδικοι βρίσκονται μέσα στο άκτιστο Φως. Η διαφορά είναι ότι για τους πρώτους το Φως λειτουργεί ως φωτισμός, ατελείωτη χαρά και αγαλλίαση, ενώ για τους δεύτερους ως πυρ καυστικό, πυρ αφόρητης αγωνίας, μοναξιάς και θλίψης.

Το κριτήριο, με το οποίο θα μας κρίνει ο Θεός, θα είναι η αρετή της αγάπης προς τους «ελαχίστους» αδελφούς μας, όπως ακούσαμε στη σημερινή Ευαγγελική περικοπή. Ο Χριστός βάζει τον εαυτό Του στη θέση των «ελαχίστων», δηλαδή των φτωχών, των ασθενών, των φυλακισμένων, των ταλαιπωρημένων, των ασήμαντων στα μάτια του κόσμου συνανθρώπων μας. Μας βεβαιώνει δε ότι κάθε πράξη αγάπης και φιλανθρωπίας προς αυτούς, είναι σαν να την κάναμε στον Ίδιο τον Χριστό. Αντίστοιχα κάθε αδιαφορία προς αυτούς και σκληρόκαρδη συμπεριφορά τελικά προς τον Χριστό απευθύνεται. Η ανυπόκριτη αγάπη που δείχνουμε προς τον πλησίον μας, αποτελεί τη λυδία λίθο που αποδεικνύει την εγκυρότητα των πνευματικών μας βιωμάτων, την αλήθεια της πνευματικής μας ζωής. Δεν νοείται κάποιος να είναι Χριστιανός και να μη δείχνει την αγάπη του προς τους συνανθρώπους του.

Η αγαθοεργία είναι απαραίτητη στον Χριστιανό, γιατί αποδεικνύει την πίστη του στον Χριστό και όχι στον εαυτό του. Τότε τα έργα του είναι στολισμένα με την ταπείνωση, και τότε όντως ωφελούν. Μεγάλη ωφέλεια εκτός από την υλική αγαθοεργία, παρέχει και η πνευματική. Υπάρχουν συνάνθρωποί μας που αγρυπνούν, προσεύχονται και νηστεύουν για να καλύψουν άλλους που δεν μπορούν να αγωνισθούν, συγκεκριμένες κατηγορίες ανθρώπων με ποικίλα προβλήματα. Στο σημείο αυτό ας θυμηθούμε τον Άγιο Αμφιλόχιο της Πάτμου που ανέθετε σε ορισμένα πρόσωπα να προσεύχονται ανά ώρα ή δίωρο για αδελφούς που είχαν ανάγκη: αλκοολικούς, ανέργους, ναρκομανείς, ψυχοπαθείς, ασθενείς, φυλακισμένους, εμπερίστατους και άλλους, καλύπτοντας ολόκληρο το εικοσιτετράωρο. Σίγουρα στη Δευτέρα Παρουσία θα συμμαρτυρούν γι’ αυτούς στον Χριστό εκείνοι που είχαν ευεργετηθεί.

Η ημέρα κρίσεως όμως για κάθε άνθρωπο είναι η ημέρα του θανάτου του. Ο θάνατος έρχεται σαν «κλέπτης εν νυκτί» (Α΄ ΘΕΣΣ. 5, 2), η ώρα του είναι απρόβλεπτη. Αν ζούμε τον Χριστό, δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτε, γιατί αυτός που πιστεύει σ’ Εκείνον «εις κρίσιν ουκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν» (ΙΩΑΝ. 5, 24). Ο Χριστός νίκησε τον θάνατο για χάρη μας, κι εκείνος που παίρνει στα σοβαρά την υπόθεση της σωτηρίας του, αγωνίζεται να φανερώνει τη ζωή του Χριστού μέσα στη δική του. Ξέρει ότι μετά από λίγο ή πολύ χρονικό διάστημα θα βρεθεί μέσα στον τάφο, αλλά εκεί που θα κατεβεί ο ίδιος κατέβηκε πριν από αυτόν ο Χριστός, και γι’ αυτό δεν φοβάται. Ο άνθρωπος του Θεού ήδη από εδώ, έστω και μέσα από πολλούς και φοβερούς πειρασμούς, αναμένει τη δροσοβόλο εκδημία του, βέβαιος ότι έχει ετοιμασθεί γι’ αυτόν τόπος αναπαύσεως.

Αγαπητοί μου φίλοι, στο τέλος του σημερινού Ευαγγελικού αναγνώσματος περιγράφεται το αποτέλεσμα της μεγάλης δίκης: «Απελεύσονται ούτοι εις κόλασιν αιώνιον, οι δε δίκαιοι εις ζωήν αιώνιον» (ΜΑΤΘ. 25, 46). Δύο φορές ο Κύριος χρησιμοποιεί τη λέξη «αιώνιον», για να υπογραμμίσει ότι το αποτέλεσμα της τελικής Κρίσεως θα είναι ατελεύτητο, αμετάβλητο, οριστικό. Το οριστικό αυτό αποτέλεσμα, ωστόσο, εξαρτάται από το πως ζούμε στην επίγεια ζωή. Η αγάπη προς τον Χριστό, η οποία φανερώνεται μέσα από την αγάπη προς τους συνανθρώπους μας, θα μας κρίνει κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου. Ας πάρουμε στα σοβαρά λοιπόν την επίγεια ζωή μας και ας αγωνιζόμαστε πνευματικά, προκειμένου να μη βρεθούμε στον τόπο όπου θα είναι οι δαίμονες, στην αιώνια κόλαση. Ας το θυμόμαστε αυτό, όχι μόνο κατά τη σημερινή Κυριακή της Απόκρεω, αλλά κάθε ημέρα της ζωής μας.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.