« ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ ΛΟΥΚΑ »

Το δράμα και τον αβάσταχτο πόνο δύο ανθρώπων μας περιέγραψε η σημερινή Ευαγγελική περικοπή, αγαπητοί μου φίλοι. Ο πρώτος, ο αρχισυνάγωγος Ιάειρος, έβλεπε το παιδί του, τη μονάκριβη δωδεκάχρονη κόρη του ασθενή να παλεύει με τον θάνατο. Η δεύτερη, μια γυναίκα που υπέφερε από αιμορραγία επί δώδεκα ολόκληρα χρόνια. Είχε ξοδέψει όλα τα χρήματά της στους γιατρούς, χωρίς αποτέλεσμα. Οι δύο αυτοί πονεμένοι άνθρωποι αναζήτησαν στήριγμα και βοήθεια στον Κύριο Ιησού Χριστό. Κατέφυγαν στον φιλάνθρωπο και θαυματουργό Διδάσκαλο, για να λάβουν την ίαση. Ο μεν Ιάειρος «πεσών παρά τους πόδας του Ιησού παρεκάλει αυτόν εισελθείν εις τον οίκον αυτού» (ΛΟΥΚΑ 8, 41). Έπεσε στα πόδια του Κυρίου και Τον παρακαλούσε να επισκεφθεί στο σπίτι την ασθενή κόρη του. Η δε αιμορροούσα «προσελθούσα όπισθεν ήψατο του κρασπέδου του ιματίου αυτού» (ΛΟΥΚΑ 8, 44). Τον πλησίασε και άγγιξε μόνο την άκρη του ενδύματός Του.

Ο πόνος ασφαλώς δεν είναι ευχάριστο συναίσθημα. Όλοι μας τον αποστρεφόμαστε και τον αποφεύγουμε. Έχει όμως κάποτε ευεργετική επίδραση στην ψυχή μας. Διότι μας βοηθά να κατανοήσουμε την ανθρώπινη αδυναμία μας και να καταφύγουμε στον Κύριο. Ο πόνος λειτουργεί συχνά ως ένας πνευματικός παιδαγωγός που κλονίζει την ψευδαίσθηση της παντοδυναμίας μας. Μέσα από τη δοκιμασία και τη συντριβή, η ψυχή μας απογυμνώνεται από τον εγωϊσμό, συνειδητοποιεί τα όριά της και αναζητά με μεγαλύτερη ταπείνωση και ειλικρίνεια το καταφύγιο και την  παρηγοριά της στον Θεό. Αυτή η μεταμόρφωση του πόνου από απλή ταλαιπωρία σε πηγή πνευματικής αφύπνισης και βαθύτερης σύνδεσης με τον Κύριο είναι μια διαχρονική αλήθεια της χριστιανικής εμπειρίας. Ο πόνος συχνά μας οδηγεί στον Χριστό, μας στρέφει στον ουρανό.

Καθώς ο Ιησούς Χριστός κατευθυνόταν προς το σπίτι του Ιαείρου, πλήθος ανθρώπων Τον περιέβαλλε ασφυκτικά. Ανάμεσά τους και η αιμορροούσα γυναίκα, η οποία Τον πλησίασε διακριτικά και άγγιξε την άκρη του ενδύματός Του. Πίστευε ακράδαντα ότι αρκούσε και μόνο αυτό το άγγιγμα για να τη θεραπεύσει. Και πραγματικά, εκείνη τη στιγμή σταμάτησε η αιμορραγία της. Ο Κύριος τότε ρώτησε: «Ποιος με άγγιξε;» (ΛΟΥΚΑ 8, 45). Και επειδή όλοι οι άνθρωποι τριγύρω αρνούνταν, απάντησαν οι Μαθητές: «Διδάσκαλε, οι όχλοι έχουν στριμωχτεί κοντά σου και σε πιέζουν κι εσύ λες ποιος με άγγιξε;» (ΛΟΥΚΑ 8, 45). Τότε ο Ιησούς αποκρίθηκε: «Κάποιος με άγγιξε, γιατί εγώ ένιωσα να βγαίνει από μένα δύναμη» (ΛΟΥΚΑ 8, 46). Το άγγιγμα του πλήθους ήταν διαφορετικό από αυτό της αιμορροούσας. Το πλήθος άγγιζε τον Κύριο εξωτερικά. Η αιμορροούσα άγγιξε τον Κύριο εσωτερικά, με την πίστη της.

Ο Κύριος λοιπόν την επαίνεσε γι’ αυτό και της χάρισε τη θεραπεία. Τον Θεό δεν Τον αγγίζει κανείς εξωτερικά, με τα χέρια. Δεν αρκεί μια απλή αφή για να ελκύσει την Χάρη και την ευλογία Του. Ούτε ακόμη η θεία Μετάληψη του Σώματος και του Αίματός Του κατά το φοβερό Μυστήριο της θείας Ευχαριστίας από μόνη της είναι αρκετή, αν δεν υπάρχει στην καρδιά του ανθρώπου πίστη θερμή. Τον Θεό Τον αγγίζει κανείς με την πίστη, Τον ψηλαφά εσωτερικά με την καρδιά. Μόνο τότε νιώθει την παρουσία Του και δέχεται τη θεία δύναμή Του. Η προσέλευση στα Μυστήρια χωρίς την κατάλληλη πνευματική προετοιμασία και εσωτερική δίψα παραμένει μια τυπική πράξη. Η Χάρη του Θεού ενεργοποιείται και γίνεται αισθητή όταν η καρδιά του ανθρώπου είναι ανοιχτή, ταπεινή και γεμάτη θερμή πίστη. Η καρδιακή πίστη είναι το κλειδί για την ουσιαστική κοινωνία με τον Θεό.

Μόλις ο Χριστός θεράπευσε την αιμορροούσα, κατέφθασε κάποιος και πληροφόρησε τον αρχισυνάγωγο ότι η κόρη του είχε πεθάνει. Ακούγοντας την είδηση ο Κύριος, είπε στον Ιάειρο: «Μη φοβού· μόνον πίστευε, και σωθήσεται» (ΛΟΥΚΑ 8, 50). Μη φοβάσαι· μόνο να πιστεύεις, και θα σωθεί η κόρη σου. Μετέβη κατόπιν στο σπίτι της νεκρής και είδε εκεί ανθρώπους να θρηνούν για τον θάνατό της. Ο Ιησούς τότε τους είπε ότι η μικρή κόρη δεν είχε πεθάνει, αλλά κοιμόταν. Εκείνοι ωστόσο «κατεγέλων αυτού, ειδότες ότι απέθανεν» (ΛΟΥΚΑ 8, 53). Άρχισαν να Τον περιγελούν και να Τον ειρωνεύονται, διότι ήταν απόλυτα βέβαιοι για τον θάνατο του παιδιού. Ασφαλώς οι άνθρωποι αυτοί, που ζούσαν στην Καπερναούμ, είχαν πληροφορηθεί τα πολλά θαύματα του Κυρίου και είχαν ακούσει τις θείες διδασκαλίες Του. Θα έπρεπε συνεπώς να εμπιστευθούν κι αυτό τον λόγο Του και όχι να Τον περιγελάσουν.

Αγαπητοί μου φίλοι, αυτοί οι άνθρωποι που περιγελούσαν τον Κύριο τελικά εκτέθηκαν από όσα ακολούθησαν. Διότι ο Ιησούς, αφού μπήκε στο  δωμάτιο της νεκρής, έπιασε το χέρι της και φώναξε: «Η παις, εγείρου»! (ΛΟΥΚΑ 8, 54). Κόρη, σήκω επάνω! Τη στιγμή εκείνη το παιδί αναστήθηκε. Ίσως και σε εμάς κάποτε τα λόγια του Κυρίου ν’ ακούγονται παράδοξα ή αντιφατικά. Ακόμη και τότε όμως ας Τον εμπιστευόμαστε απόλυτα κι ας Τον υπακούμε τυφλά. Διότι κάθε λόγος του Ιησού Χριστού έχει ξεχωριστή σημασία και απόλυτη εγκυρότητα. Δεν εκφράζει ανθρώπινη σκέψη, αλλά είναι φωνή Θεού. Ο λόγος του Χριστού δεν είναι μια ακόμη φιλοσοφική θεωρία, αλλά η ίδια η αποκάλυψη του Θεού. Κάθε λόγος και προτροπή Του, όσο δύσκολη κι αν φαίνεται, δεν έχει σκοπό τον περιορισμό, αλλά την καθοδήγηση στην αιώνια ζωή. Ο κάθε λόγος του Κυρίου μας κατευθύνει σε οδούς αιώνιας σωτηρίας.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.