Ακούσαμε
σήμερα στο ιερό Ευαγγέλιο, αγαπητοί μου φίλοι, την πολύ διδακτική παραβολή του
Πλουσίου και του Λαζάρου, η οποία μας περιγράφει δύο ανθρώπους με πολλές
διαφορές μεταξύ τους. Ο ένας ήταν πλούσιος, ντυμένος με βασιλικά ενδύματα,
ξαπλωμένος σε πολυτελή ανάκλιντρα, χορτάτος από πανάκριβα φαγητά, τα οποία
απολάμβανε σε λαμπρά συμπόσια με επιφανείς συνδαιτυμόνες. Ο άλλος ήταν φτωχός.
Ονομαζόταν Λάζαρος και ήταν ρακένδυτος, παραπεταμένος στο χώμα, στην εξώπορτα
του πλουσίου. Προσπαθούσε δε να χορτάσει από τα ψίχουλα που έπεφταν από το
τραπέζι του πλουσίου. Ξεχασμένος από όλους, είχε μοναδική συντροφιά του τα
σκυλιά, που έγλειφαν τις πληγές του. Κάνει όμως εντύπωση ότι, ενώ ο Λάζαρος γινόταν
καθημερινά αποδέκτης της κατάφωρης αυτής κοινωνικής αδικίας, πουθενά δεν
φαίνεται να διαμαρτύρεται, παρά μόνο σιωπά.
Ο Λάζαρος δεν γογγύζει κατά του Θεού,
παρόλο που βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση. Δεν κατακρίνει τον πλούσιο για τη
σκληρότητά του, ούτε τον φθονεί για τη χλιδή που εκείνος απολαμβάνει. Με το
θαυμάσιο αυτό παράδειγμά του ο φτωχός Λάζαρος μας προτρέπει να αντιμετωπίζουμε
κι εμείς τις θλίψεις και τις δυσκολίες της παρούσας ζωής αγόγγυστα,
αδιαμαρτύρητα, καρτερικά. Εύκολα ίσως παρασύρονται κάποιοι σε γκρίνιες,
παράπονα και δυσφορία. Πολλές φορές οι αδικίες και οι ανισότητες που υπάρχουν
στην κοινωνία μας οδηγούν σε αυτές τις καταστάσεις. Κάποιοι οδηγούνται σε ακόμη
χειρότερη κατάσταση. Εκστομίζουν λόγια βαριά και βλάσφημα κατά του Θεού. Ας
διδαχθούμε από την εύλαλη σιωπή του φτωχού Λαζάρου και ας κάνουμε υπομονή,
ακόμη κι αν καθημερινά προβλήματα καθιστούν δύσκολη έως μαρτυρική τη ζωή μας.
Κάποτε ήλθε και για τους δύο η στιγμή του
θανάτου. «Εγένετο δε αποθανείν τον πτωχόν και απενεχθήναι αυτόν υπό των αγγέλων
εις τον κόλπον Αβραάμ» (ΛΟΥΚΑ 16, 22). Δηλαδή τον μεν φτωχό μετέφερε τιμητική
συνοδεία αγγέλων στην αγκαλιά του Αβραάμ, στη χαρά του Παραδείσου, για να
αναπαυθεί από τους κόπους του. Για τον πλούσιο αντίθετα έγινε μεγαλόπρεπη
κηδεία. Πουθενά όμως δεν φάνηκαν γι’ αυτόν άγγελοι του Θεού. Βρέθηκε στον Άδη,
στην κόλαση. Στη γη δεν αποδόθηκε δικαιοσύνη. Όπως συμβαίνει συνήθως! Ο
πλούσιος πέθανε μέσα στις ανέσεις, ενώ ο Λάζαρος στα βάσανά του. Μετά τον
θάνατο όμως ο δίκαιος Κριτής απέδωσε δικαιοσύνη σύμφωνα με τα έργα του καθενός.
Άμειψε τον Λάζαρο για την αρετή και την υπομονή του και καταδίκασε τον πλούσιο,
όχι για τον πλούτο, αλλά για την υλοφροσύνη και τη σκληροκαρδία του.
Είναι συχνό κάποτε το φαινόμενο να
χαίρεται και να ευφραίνεται ο άδικος και αμαρτωλός στη ζωή αυτή, ενώ ο δίκαιος
και ενάρετος να αντιμετωπίζει δυσκολίες. Εύλογο τότε ανακύπτει το ερώτημα:
«Γιατί οι ασεβείς άνθρωποι ευημερούν στη ζωή αυτή; Δεν είναι άδικο αυτό;» Ας
θυμόμαστε στις περιπτώσεις αυτές ότι ο Θεός είναι δίκαιος. Σύμφωνα με τη θεία
δικαιοσύνη Του, κατά την ημέρα της τελικής Κρίσης θα αποδώσει στον καθένα μας
ανάλογα με τα έργα μας στη ζωή αυτή. Ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς μας διδάσκει
τα εξής χαρακτηριστικά για το θέμα των πλουσίων: «Η Εκκλησία ξέρει για τους
πλούσιους αυτού του κόσμου ότι είναι το πλέον δύσκολο να σωθούν… Γι’ αυτό στα
μάτια της Εκκλησίας οι πλούσιοι είναι οι πλέον φορτωμένοι κακομοίρηδες, οι
πλέον βαριά ασθενείς» («Δεν φτάνει μόνο η πίστη…-Ιεραποστολικές επιστολές Β΄,
σελίδες 144-145).
Από τον ανυπόφορο εκείνο τόπο των βασάνων
σηκώνει τα μάτια του ο πλούσιος και βλέπει από μακριά τον Λάζαρο να ευφραίνεται
μέσα στην αγκαλιά του Πατριάρχη Αβραάμ. Παρακαλεί τότε τον Αβραάμ να στείλει
τον Λάζαρο να βουτήξει την άκρη του δακτύλου του στο νερό και να του δροσίσει
λίγο τη γλώσσα, διότι υποφέρει από τις φλόγες της κόλασης. Η έστω, να στείλει
τον Λάζαρο στα αδέλφια του, για να τα προειδοποιήσει για όσα συμβαίνουν μετά
τον θάνατο. Διότι, αν αναστηθεί κάποιος νεκρός και τους τα πει, θα πιστέψουν.
Τότε ο Αβραάμ αποκρίνεται ότι για τη μετά θάνατον ζωή μαρτυρούν οι λόγοι του
Μωϋσή και των άλλων Προφητών. Εάν δεν έχουν τη διάθεση να πιστέψουν τον Μωϋσή
και τους Προφήτες, ούτε κάποιον που αναστήθηκε από τους νεκρούς πρόκειται να
πιστέψουν. Αυτό ισχύει για κάθε εποχή και για τη δική μας. Ακόμη και να
αναστηθεί στη σημερινή εποχή κάποιος από τους νεκρούς, λίγοι θα πιστέψουν.
Αγαπητοί μου φίλοι, ο τελευταίος αυτός
λόγος του Κυρίου στη διήγηση της παραβολής έχει πολύ μεγάλη σημασία. Είναι μια
απάντηση σε όσους ζητούν κάποιο μεγάλο θαύμα για να πιστέψουν. Ο Κύριος μας
λέει ξεκάθαρα ότι μέσα στις Γραφές υπάρχει θησαυρισμένο ό,τι χρειάζεται κάποιος
για να βρει την αλήθεια. Η πίστη πλέον σε αυτήν είναι θέμα της διάθεσης του
κάθε ανθρώπου. Άλλωστε και οι άρχοντες των Ιουδαίων, ενώ είδαν την ανάσταση του
τετραήμερου Λαζάρου, θέλησαν να τον φονεύσουν για να μην πιστέψει ο λαός στον
Χριστό. Όλα μας τα έχει δώσει ο Θεός. Μέσα από τις Γραφές μας μιλάει ο Ίδιος ο
Αναστημένος Κύριος και μας υποδεικνύει ασφαλείς οδούς σωτηρίας. Οι Γραφές δεν
είναι απλώς ιστορικά ή λογοτεχνικά κείμενα, αλλά ζωντανή μαρτυρία της παρουσίας
και της διδασκαλίας του Χριστού. Αυτό που εναπόκειται σ’ εμάς είναι να Τον
ακολουθήσουμε.
Με
αγάπη Χριστού,
π.
Βασίλειος.