« ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ ΛΟΥΚΑ »

Σήμερα η Εκκλησία, αγαπητοί μου φίλοι, τιμά τον άγιο Ευαγγελιστή Λουκά. Βέβαια ο Λουκάς δεν ανήκει στη χορεία των Δώδεκα Αποστόλων. Είναι ο συγγραφέας του τρίτου Ευαγγελίου και των Πράξεων των Αποστόλων. Υπήρξε στενός συνεργάτης του Αποστόλου Παύλου. Και οι δύο μαζί μόχθησαν και κοπίασαν για τη διάδοση του Ευαγγελίου του Χριστού στον τότε ειδωλολατρικό κόσμο. Στη σημερινή Ευαγγελική περικοπή που είναι ορισμένη για  την εορτή, ο Κύριος λέει προς τους Αποστόλους: «Ο ακούων υμών εμού ακούει» (ΛΟΥΚΑ 10, 16). Με τα λόγια αυτά ο Κύριος θέλει να τονίσει προς τους Αποστόλους, ότι όταν θα άρχιζαν το έργο του κηρύγματος, δεν θα κήρυτταν δικά τους πράγματα ή προσωπικές τους ιδέες, αλλά έπρεπε να είχαν τη συνείδηση και τη συναίσθηση, ότι θα διερμήνευαν τον λόγο του Θεού. Αυτή θα ήταν η πιο θεμελιώδης αποστολή που τους ανέθεσε ο Ίδιος ο Ιησούς Χριστός.

Άλλωστε οι Απόστολοι δεν είχαν την ικανότητα να κηρύξουν προσωπικό κήρυγμα. Οι περισσότεροι ήσαν απλοϊκοί άνθρωποι, αγράμματοι ή ολιγογράμματοι. Ακριβώς με την αδυναμία τους φανερώθηκε η δύναμη του θείου λόγου. Ενώ δεν είχαν τα ανθρώπινα προσόντα, είχαν όμως το φωτισμό και τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος και με αυτή την πνευματική δύναμη κατόρθωσαν να νικήσουν τον ειδωλολατρικό κόσμο και να οικοδομήσουν ένα χριστιανικό κόσμο. Όσοι άκουγαν το κήρυγμα των Αποστόλων, έδειχναν πίστη και αφοσίωση προς το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Δια των Αποστόλων δέχονταν τη διδασκαλία του Χριστού. «Ο ακούων υμών εμού ακούει» (ΛΟΥΚΑ 10, 16). Όταν οι Απόστολοι δίδασκαν, δεν μετέφεραν δικές τους ιδέες, αλλά τον ίδιο τον λόγο του Θεού, λειτουργώντας ως το ζωντανό στόμα του Χριστού στον κόσμο. Γι’ αυτό είχαν και επιτυχία.

Το κήρυγμα των Αποστόλων διαδόθηκε μέσα από δυσκολίες, εμπόδια και αντιδράσεις. Πολλοί σοφοί του ειδωλολατρικού κόσμου θεώρησαν το αποστολικό κήρυγμα ως μωρία, οι δε Ιουδαίοι ως σκάνδαλο. Διότι νόμιζαν πως με την χριστιανική διδασκαλία θα διαστρεφόταν η πατρική τους θρησκεία. Οι διωγμοί που ακολούθησαν οδήγησαν στο μαρτύριο εκατομμύρια Χριστιανών και άφθονο το αίμα των Αποστόλων και των λοιπών Μαρτύρων έρρευσε για τη στερέωση της Εκκλησίας του Χριστού. Η αντίδραση ήταν αποστροφή προς το αποστολικό κήρυγμα, αλλά επιβεβαίωση των λόγων του Κυρίου: «Ο αθετών υμάς εμέ αθετεί» (ΛΟΥΚΑ 10, 16). Η άρνηση των Αποστόλων δεν συνιστούσε απλή διαφωνία, αλλά ευθεία απόρριψη του Ίδιου του Χριστού. Η απόρριψη των Μαθητών του Χριστού από τον κόσμο αντανακλούσε απευθείας στον Διδάσκαλο.

Το αποστολικό κήρυγμα συνεχίζεται μέχρι σήμερα από τους διαδόχους των Αποστόλων, τους Κληρικούς όλων των βαθμίδων της ιερωσύνης. Η Εκκλησία είναι Αποστολική, διότι οι Ποιμένες της έχουν την αποστολική συνέχεια και διότι στηρίζεται στο αποστολικό κήρυγμα. Κέντρο της εκκλησιαστικής ζωής είναι ο Επίσκοπος, άμεσοι δε συνεργάτες του οι Πρεσβύτεροι και οι Διάκονοι. Την Εκκλησία δεν την συγκροτούν βέβαια μόνο οι Κληρικοί. Είναι και ο λαός. Γι’ αυτό η Εκκλησία διακρίνεται σε ποιμαινόμενη και ποιμαίνουσα. Ο Κλήρος και ο λαός αποτελούν την Εκκλησία. Ο Κλήρος μόνος του δεν αποτελεί την Εκκλησία. Το ίδιο ισχύει και για τον λαό. Αν ο Κλήρος ή ο λαός σχηματίσουν δικές τους ομάδες δημιουργείται πρόβλημα. Οποιαδήποτε τάση αυτονόμησης ή σχηματισμού χωριστών ομάδων από τη μία ή την άλλη πλευρά διασπά αυτή την ενότητα και οδηγεί αναπόφευκτα στην παρέκκλιση της αίρεσης.

Ο σεβασμός προς το κήρυγμα των Αποστόλων αναγόταν προς το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Κατά τον ίδιο τρόπο οι Χριστιανοί σεβόμενοι τους Κληρικούς, σέβονται το πρόσωπο του Χριστού, του Αρχηγού της Εκκλησίας. Οι Κληρικοί δεν έχουν δικαίωμα να κηρύττουν δικά τους πράγματα και ιδέες, αλλά να στέκονται στις Ευαγγελικές ιδέες και στο αγιαστικό τους έργο. Είναι οι Διάκονοι του λαού και δεν πρέπει να συμπεριφέρονται με εξουσιαστικό πνεύμα, νομίζοντας ότι κατέχουν κοσμικά αξιώματα. Οι Χριστιανοί να συναισθάνονται την Εκκλησία ως Μητέρα, της οποίας πρώτος πατέρας και Αρχηγός είναι ο Ιησούς Χριστός. Όποιος ασεβεί προς τους Ποιμένες, ασεβεί προς τον Χριστό. Βέβαια αυτό ισχύει όταν οι Ποιμένες διδάσκουν και βιώνουν την Ορθόδοξη Πίστη σωστά. Σε αντίθετη περίπτωση οι Χριστιανοί δεν οφείλουν να κάνουν υπακοή σε Ποιμένες που δεν έχουν Ορθόδοξο φρόνημα.

Αγαπητοί μου φίλοι, όταν οι Ποιμένες υπηρετούν ως Διάκονοι της Εκκλησίας και οι ποιμαινόμενοι βλέπουν την αφοσίωσή τους, εκφράζουν με πίστη τον απαιτούμενο σεβασμό. Οι δε Κληρικοί να επιζητούν με αγάπη να προσελκύουν τους λαϊκούς σε συνεργασία για την καλλιέργεια του ποιμαντικού έργου. Ο Κληρικός, όσο ικανός και αν είναι, μόνος του δεν μπορεί να επιτελέσει ολοκληρωμένο ποιμαντικό έργο. Η καλή συνεργασία μεταξύ Κληρικών και λαϊκών, με αγάπη και ταπείνωση προς δόξαν του Χριστού, πετυχαίνει θαυμαστά αποτελέσματα. Η Εκκλησία αποβαίνει η βασιλεία του Χριστού επί της γης με τη βίωση της αγάπης, της δικαιοσύνης, των καλών διανθρώπινων σχέσεων. Η Εκκλησία είναι κοινωνία προσώπων που εξυψώνει την κοινωνική ζωή. Οι Απόστολοι με αυτό το πνεύμα εργάσθηκαν κι εμείς οι σύγχρονοι Χριστιανοί οφείλουμε να ακολουθήσουμε τα ίχνη των Αποστόλων.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.