« ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΛΟΥΚΑ »

Η σημερινή Ευαγγελική περικοπή, αγαπητοί μου φίλοι, μας φέρνει προ των ευθυνών μας, διότι αν κάτι χαρακτηρίζει τη ζωή του Χριστιανού, αυτό είναι το αν αισθάνεται παιδί και φίλος του Χριστού και αδελφός και φίλος των Αγίων Του. Αν ρίξουμε μία προσεκτική ματιά μέσα μας, χωρίς διάθεση για ωραιοποιήσεις, θα τρομάξουμε από την κατάστασή μας. Η καρδιά μας είναι διχασμένη, ο τρόπος ζωής μας δεν είναι ευάρεστος στον Θεό, οι σχέσεις μας με τους συνανθρώπους μας πάσχουν από έλλειψη αγάπης, ευθύτητας και ειλικρίνειας. Έτσι φαίνεται ότι δεν ζούμε το μυστήριο του Χριστού και της Εκκλησίας Του, το μυστήριο της ενότητας μεταξύ μας γύρω από την ευχαριστιακή Τράπεζα. Η προτροπή του Χριστού μέσα από το σημερινό Ευαγγέλιο να γίνουμε οικτίρμονες, μας κάνει να εστιάσουμε την προσοχή μας στην τριπλή παθολογία μας: ως προς τον εαυτό μας, ως προς τον Θεό και ως προς τον πλησίον μας.

Μας χαρακτηρίζει μία κατάσταση εσωτερικών συγκρούσεων, ανησυχίας, φόβου για το μέλλον και άγχους, θλίψης για το παρελθόν, λόγω έλλειψης μετάνοιας, σε βαθμό να γινόμαστε πρόξενοι διχονοιών, φιλονικιών και ταραχής. Φυσικό είναι αυτό στον άνθρωπο που υποκρίνεται: άλλα να λέει με το στόμα, άλλα να σκέπτεται ο νους, άλλα να επιθυμεί ο έσω άνθρωπος, άλλα να πράττει το σώμα. Ο καθένας περιέρχεται σε μία άθλια κατάσταση. Όταν η σκέψη, ο λόγος η επιθυμία και η πράξη δεν ευθυγραμμίζονται, ο άνθρωπος οδηγείται νομοτελειακά σε μία κατάσταση διαρκούς εσωτερικής σύγκρουσης και υπαρξιακού άγχους. Η αληθινή ελευθερία και η ψυχική γαλήνη έρχονται μόνο μέσα από την ακεραιότητα, όταν δηλαδή αυτά που σκεφτόμαστε, αυτά που λέμε και αυτά που κάνουμε γίνονται ένα. Και από αυτά πρέπει να χαρακτηρίζεται η ζωή του Χριστιανού.

Οι Άγιοι είναι εκείνοι που αγάπησαν και εμπιστεύθηκαν τον Χριστό. Ήταν γι’ αυτούς αρχή και τέλος στη ζωή τους. Παρά τις πολλές και μεγάλες δυσκολίες που συνάντησαν, φάνηκαν συνεπείς στο κάλεσμά Του. Υπήρξαν και υπάρχουν πάντοτε σημεία του Θεού μέσα στον λαό Του. Στέκουν μέσα στη δόξα του Χριστού λαμπροφόροι και ειρηνοποιοί ανά τους αιώνες, αποτελώντας όντως τη συνέχεια του Χριστού μέσα στην Ιστορία. Δεν πρόκειται ούτε για υπερανθρώπους, ούτε για υπανθρώπους. Θα μπορούσαν άνετα να χαρακτηρισθούν έτσι από τα καταργούμενα κριτήρια αυτού του κόσμου. Πρόκειται για πραγματικούς ανθρώπους του Θεού, τόσο αληθινούς, όσο και ο Χριστός, καθώς και πρότυπα μίμησης για εμάς. Οι Άγιοι ήταν απλοί άνθρωποι που πάλεψαν με τα ίδια πάθη, τους ίδιους φόβους και τις ίδιες κοινωνικές πιέσεις που αντιμετωπίζουμε κι εμείς σήμερα. 

Οι περισσότεροι Χριστιανοί δεν αγαπάμε τον Θεό, είμαστε ψυχροί απέναντί Του, δεν Τον εμπιστευόμαστε. Η έλλειψη αυτή φαίνεται τη στιγμή του πειρασμού, όπου υποχωρούμε στις υποβολές των παθών, των δαιμόνων, των άτακτων επιθυμιών, ξεχνώντας Τον. Η απουσία μνήμης του Θεού είναι το σύμπτωμα εκείνων που έχουν χλιαρή ή ανύπαρκτη πίστη, η οποία εξανεμίζεται την ώρα της δοκιμασίας. Ανεξάρτητα από τη σφοδρότητα του πειρασμού, ο άνθρωπος του Θεού, αν και πολλές φορές κάμπτεται και απογοητεύεται ανθρωπίνως, δεν παύει αδιάλειπτα και θερμά να επικαλείται το θείο έλεος. Ο Κύριος πάντοτε προφθάνει. Η ιστορία του Πέτρου, που τρόμαξε όταν αντιλήφθηκε ότι άρχισε να βυθίζεται στα νερά της Τιβεριάδας, γίνεται μέρος της προσωπικής μας ιστορίας. Με τις αντιλήψεις και απομακρύνσεις της θείας Χάριτος, ο άνθρωπος γίνεται δόκιμος στον πνευματικό πόλεμο, γι’ αυτό όλο και περισσότερο αποζητά τον Θεό.

Είναι καιρός να κατανοήσουμε την εκπληκτική αγάπη του Θεού. Ας μείνουμε ασάλευτοι μέσα στην Εκκλησία, μαζί με τον Χριστό, την Παναγία Μητέρα Του και τους Αγίους Του. Πολύ σωστά επισημαίνει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης ότι δεν μπορείς να λες ότι αγαπάς τον Θεό που δεν βλέπεις, ενώ δεν αγαπάς τον διπλανό σου που τον βλέπεις (Α΄ ΙΩΑΝ. 4, 20). Οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν να μην κάνεις στους άλλους αυτό που δεν θέλεις να σου κάνουν. Κίνητρο δηλαδή της όποιας δράσης και συμπεριφοράς σου να είναι το τι δεν σου αρέσει να παθαίνεις. Πρόκειται για μία στάση εντελώς αμυντική και ψυχοσυναισθηματική. Ο Χριστός τα υπερβαίνει όλα αυτά λέγοντάς σου να αγαπήσεις τον εχθρό σου, δηλαδή αυτόν που θα σου κάνει ό,τι μισείς. Αυτόν λέει θα τον αγαπήσεις σαν τον εαυτό σου! Πόσο πραγματικά δύσκολο είναι αυτό, αλλά όχι και ακατόρθωτο όπως μας έχουν διδάξει με τη ζωή τους οι Άγιοι.

Αγαπητοί μου φίλοι, στην αγάπη προς τον εχθρό διαλύονται οι όποιες άμυνες και τεχνικές, που τελικά είναι φίλαυτες, και ο άνθρωπος μεταμορφώνεται σε τρόπο και τόπο Θεού που χωράει τους πάντες: αμαρτωλούς και ενάρετους, πλούσιους και φτωχούς, μαύρους, άσπρους και κίτρινους, ομόγλωσσους και αλλόγλωσσους, ομόθρησκους και αλλόθρησκους. Όλοι χωρούν στην Ορθόδοξη Εκκλησία, όπου ο Χριστός μας γίνεται για τον καθένα αυτό που πρέπει και του χρειάζεται. Είναι η σαρκωμένη Αγάπη που κερνάει τους πάντες τον πανευφρόσυνο οίνο της θείας Παρηγορίας του Θεού Πατρός. Έτσι πολιτεύονται όσοι απλάνευτα κατοικούν, όχι στην εφιαλτική «Έρημη Χώρα» των ανθρώπινων ισοπεδωμένων κοινωνιών της εποχής μας, αλλά στη «Χώρα των Ζώντων» του Αναστημένου Χριστού, που μας χωράει όλους στο Σώμα Του, αρκεί να το θελήσουμε.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.