« ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ »

Οι σωματικές και ψυχικές ασθένειες, αγαπητοί μου φίλοι, πολλές φορές οφείλονται σε ηθικές παραβάσεις, σε ένα αμαρτωλό τρόπο ζωής. Βέβαια αυτό δεν είναι κανόνας. Οι ηθικές παραβάσεις πάντοτε λαμβάνουν και την «ένδικον μισθαποδοσίαν» (ΕΒΡ. 2, 2). Πίσω από τις παραβάσεις βρίσκεται ο πονηρός, ο αντίδικος του Θεού και του ανθρώπου. Υπάρχει ο Θεός, υπάρχει όμως και ο διάβολος. Η σημερινή Ευαγγελική περικοπή παρουσιάζει τον Κύριο στη χώρα των Γεργεσηνών. Οι κάτοικοι είναι αφιλόξενοι και κυριευμένοι από τη μανία του αθέμιτου κέρδους. Στη χώρα αυτή ο Ιησούς συναντά δύο δαιμονιζόμενους. Βρίσκονταν σε ημιάγρια κατάσταση, ρακένδυτοι και ημίγυμνοι. Οι ορθολογιστές αρνούνται τους δαίμονες και κατά συνέπεια τους δαιμονιζόμενους, τους οποίους ταυτίζουν με τους ψυχικά ασθενείς. Δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι υπάρχει και ο κόσμος των πνευμάτων.

Βέβαια ο Κύριος πολλές φορές δέχθηκε ότι οι ασθένειες του σώματος οφείλονται σε αμαρτωλά αίτια. Αλλά αναγνώρισε και εκείνους που βρίσκονταν κάτω από την επήρεια πονηρών πνευμάτων. Άλλωστε και ο Ίδιος πειράσθηκε από τον διάβολο και νίκησε. Όταν έλεγε, «ίδε υγιής γέγονας· μηκέτι αμάρτανε» (ΙΩΑΝ. 5, 14), εννοούσε και ως αιτία της σωματικής ασθενείας και τις ηθικές εκτροπές. Κάθε αμαρτία είναι επήρεια του πονηρού πνεύματος. Ο Θεός εκφράζει το ύψιστο αγαθό και φωτίζει τη διάνοια του ανθρώπου προς το αγαθό. Ο διάβολος, ως σκοτεινό πνεύμα, πειράζει τον άνθρωπο και όταν βρίσκει πνευματικά κενά, εισέρχεται και κατευθύνει τον αδύναμο άνθρωπο προς το κακό και τον όλεθρο. Αυτή εξάλλου είναι η δουλειά του πονηρού, να οδηγεί τον άνθρωπο στην αμαρτία. Όμως, εμείς που γνωρίζουμε την ύπαρξή του, θα πρέπει να αγωνιζόμαστε εναντίον του και να ζητάμε τη βοήθεια του Θεού.

Ο Άγιος Τύχων του Ζαντόνσκ στο βιβλίο του «Πορεία προς τον ουρανό» αναφέρει τα εξής χαρακτηριστικά για την αμαρτία: «Η αμαρτία είναι η αιτία όλων των κακών που βρίσκουν τους ανθρώπους σ’ αυτόν τον κόσμο. Αν, δηλαδή, δεν υπήρχε η αμαρτία, δεν θα υπήρχαν η θλίψη και η ταλαιπωρία. Μπήκε στον κόσμο η αμαρτία, και ακολούθησαν όλα τα δεινά. Πικροί, λοιπόν, είναι οι καρποί της, όσο γλυκιά κι αν μας φαίνεται η ίδια· ο πικρός σπόρος πικρούς καρπούς θα φέρει. Γι’ αυτό ας απομακρυνόμαστε γρήγορα απ’ αυτήν. Ξέρεις ότι το δηλητήριο βλάπτει, και το αποφεύγεις· ξέρεις ότι οι ληστές κλέβουν και σκοτώνουν, και προσέχεις. Η αμαρτία, όμως, βλάπτει πιο πολύ από κάθε δηλητήριο· είναι πιο φαρμακερή από κάθε φίδι· ζημιώνει και πληγώνει περισσότερο από τον χειρότερο ληστή· μας στερεί και τα πρόσκαιρα και τα αιώνια αγαθά· σκοτώνει το σώμα και την ψυχή. Αυτοί είναι οι καρποί του πικρού σπόρου της αμαρτίας». («Πνευματική Ανθολογία από τους βίους και τους λόγους Αγίων της Ρωσίας», σελίδες 40-41).

Η Ευρώπη και η Αμερική θεωρούνται χριστιανικές. Όμως έχουν έναν ψεύτικο χριστιανισμό, αφού ακολουθούν την παραποίησή του με τις διάφορες αιρέσεις. Εκεί λοιπόν έχουν παρουσιασθεί ανατριχιαστικές καταστάσεις, οργιώδεις εκδηλώσεις, θέατρα του παραλόγου με την ευλογία και τις επικλήσεις του σατανά. Παίρνει και δίνει η σατανολατρεία που θυμίζει τα όργια και τους σπαραγμούς των αρχαίων διονυσιακών μυστηρίων. Διαλύεται η ανθρώπινη προσωπικότητα και φθάνει σε αποκρουστικά εγκλήματα, σε ανθρωποθυσίες νεαρών παιδιών, σε ομαδικά  εγκλήματα κάτω από μία ψεύτικη λυτρωτική κίνηση. Βέβαια αγύρτης εξαρχής ο σατανάς δημιουργεί και απατεώνες που εκμεταλλεύονται αθώα θύματα. Δυστυχώς τα θλιβερά αυτά φαινόμενα σατανολατρείας έχουν έλθει και στην Ελλάδα. Η απομάκρυνση από τον Τριαδικό Θεό οδηγεί σε αυτούς τους σατανικούς δρόμους.

Το μέτρο της σώφρονης ζωής δίνει μόνο ο Θεός της σοφίας. Ο σατανάς, όταν μάλιστα τον επικαλούνται μερικοί, μόνο στην καταστροφή οδηγεί. Καταντά τους ανθρώπους ρακένδυτους και ημίγυμνους πνευματικά, σε κατάσταση που κυριαρχεί η μανία και ο παραλογισμός, φεύγει δε το λογικό. Οι θεσμοί που έχουν ως σκοπό τη διαπαιδαγώγηση των ανθρώπων, η παιδεία και η Εκκλησία, ας δραστηριοποιηθούν με πίστη και αγάπη, να αποκαλύψουν την αληθινή χριστιανική ζωή που ελευθερώνει τον άνθρωπο και τον καθιστά ιματισμένο και σωφρονισμένο. Η παιδεία και η Εκκλησία οφείλουν να συνεργασθούν μεταξύ τους. Κοινός στόχος τους θα πρέπει να είναι η ηθική και πνευματική ολοκλήρωση του ανθρώπου. Οφείλουν να διδάξουν τον ανθρωπισμό και να καταπολεμήσουν τον υλισμό, τον εγωκεντρισμό και τη βία. Ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή αυτό καθίσταται επιτακτική ανάγκη.

Αγαπητοί μου φίλοι, θα τελειώσουμε με τα λόγια του Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου από το βιβλίο του «Χειραγωγία στην πνευματική ζωή»: «Επιθυμείς τη σωτηρία της ψυχής σου. Καλό έργο επιθυμείς. Μολονότι η ψυχή μας είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχουμε, η σωτηρία της είναι πολύ εύκολη. Γιατί ο μοναδικός Σωτήρας της είναι πανάγαθος, πάνσοφος και παντοδύναμος. Θέλει και μπορεί όλους να μας σώσει, φτάνει να το επιζητήσουμε. Επιζήτηση, επομένως, της σωτηρίας σημαίνει αναζήτηση του Χριστού. Αλλά ο Χριστός είναι παντού, όπου είμαστε εμείς, όπου είσαι εσύ. Άνοιξέ Του την πόρτα της καρδιάς σου για να μπει. Του την άνοιξες; Μπήκε. Τον βρήκες. Και μαζί Του βρήκες τη σωτηρία. Γιατί Εκείνος θα σου τα διδάξει όλα». («Πνευματική Ανθολογία από τους βίους και τους λόγους Αγίων της Ρωσίας», σελίδα 350). Ας ανοίξουμε λοιπόν όλοι την πόρτα της καρδιάς μας στον Χριστό.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.