Η σημερινή Κυριακή, αγαπητοί μου φίλοι, είναι
αφιερωμένη στους 318 Πατέρες της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, αν και παλαιότερα,
σαν σήμερα εόρταζαν όλοι οι Πατέρες της Εκκλησίας. Έτσι δηλωνόταν η ενότητα της
εκκλησιαστικής διδασκαλίας, η ενότητα αυτών που πιστεύουν στον Χριστό, δηλαδή
Τον βάζουν κυβερνήτη στη ζωή τους και Τον εμπιστεύονται. Δεν είναι τυχαίο το
ότι η εορτή αυτή έχει τοποθετηθεί ανάμεσα στις μεγάλες εορτές της Ανάληψης και
της Πεντηκοστής. Το νόημα της εορτής της Ανάληψης είναι η θέωση της ανθρώπινης
φύσης, την οποία προσέλαβε ο Χριστός και
την ενθρόνισε στα δεξιά του Θεού και Πατέρα. Η Πεντηκοστή παραπέμπει στην
κάθοδο του Αγίου Πνεύματος και στη λήψη
Του από τον άνθρωπο, ο οποίος μετέχει στις δωρεές και στα προσόντα Του. Και
αυτό γίνεται κυρίως μέσω των Μυστηρίων της Εκκλησίας και της προσωπικής του
άσκησης.
Η διδασκαλία των Πατέρων αναλύει,
επεξηγεί, ερμηνεύει και καθιστά, όσο είναι δυνατόν κατά τα ανθρώπινα μέτρα,
καταληπτή όλη αυτή, την πορεία του ανθρώπου μέσα στην Εκκλησία, το πέρασμά του
από το στάδιο της πρακτικής φιλοσοφίας (κάθαρση), στη φυσική θεωρία (φωτισμός)
και τέλος στη μυστική θεολογία (θέωση). Δηλαδή οι άγιοι Πατέρες μέσα από την
ηθική τους διδασκαλία συνέγραψαν και μίλησαν για την Ανάληψη και την
Πεντηκοστή. Η Εκκλησία μας τονίζοντας την εμπιστοσύνη της στη διδασκαλία αυτή
των αγίων Πατέρων, όρισε την Κυριακή αυτή ανάμεσα στις δύο μεγάλες εορτές, για
να τους τιμήσει. Στη σημερινή Ευαγγελική περικοπή γίνεται αναφορά στον «υιό της
απωλείας» (ΙΩΑΝ. 17, 12). Πολλοί είναι εκείνοι που ξέχασαν την πρώτη τους θέρμη
για τον Χριστό, το πρώτο τους κάλεσμα, αφού έγιναν επιλήσμονες της τιμής που
τους έγινε, όπως ακριβώς συνέβη στον Ιούδα.
Είναι γνωστά και συγκινητικά, αλλά και
προφητικά συνάμα τα λόγια του Αποστόλου Παύλου στους πρεσβυτέρους των Εφεσίων:
«Εγώ το ξέρω ότι μετά την αναχώρησή μου θα εισβάλουν σ’ εσάς λύκοι άγριοι, που
δεν θα λυπηθούν το ποίμνιο. Ακόμα και από ανάμεσά σας θα βγουν πρόσωπα που θα
διδάσκουν πλάνες για να παρασύρουν τους πιστούς με το μέρος τους. Γι’ αυτό να
αγρυπνείτε…» (ΠΡΑΞ. 20, 29-31). Οι Πατέρες ήταν και είναι οι άγρυπνοι φρουροί,
οι ανύστακτοι φύλακες που περιφρουρούν τη μάνδρα και το ποίμνιο του Χριστού με
τη σφενδόνη και τη ρομφαία του λόγου τους. Με τους ποιμενικούς αυλούς της
θεολογίας τους κρατούν σε εγρήγορση τα πρόβατα, και αυτά παραμένουν στην
υγιαίνουσα διδασκαλία. Την εποχή της πλάνης του Αρείου, όταν με άσματα και
ποιήματα παρέσυρε στην αίρεσή του τους πιστούς, με άσματα και ποιήματα ιδίου
ρυθμού και μέτρου επίσης, ο άγιος Γρηγόριος διατύπωνε τη σωστή διδασκαλία της
Εκκλησίας.
Ο Άρειος ήταν ένα από τα θέματα με τα
οποία ασχολήθηκε η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος. Ο Άρειος χώριζε την ανθρωπότητα από
τη θεότητα του Χριστού, θεωρώντας ότι ο Χριστός δεν είναι Θεός. Την πλάνη αυτή
επαναλαμβάνουν στις ημέρες μας οι (τάχα) χριστιανοί μάρτυρες του Ιεχωβά. Αν
όμως η θεότητα και η ανθρωπότητα δεν ενώθηκαν και μάλιστα ασυγχύτως,
αδιαιρέτως, ατρέπτως και αχωρίστως στο ένα πρόσωπο του Θεού Λόγου, ο άνθρωπος
δεν μπορεί να θεωθεί. Ο Χριστός, όμως, ενανθρώπησε για να μπορέσει ο άνθρωπος
να γίνει θεός κατά χάρη και μετοχή, όχι κατά φύση, διότι κατά φύση είναι και
παραμένει άνθρωπος, όπως ακριβώς το σίδερο δια της μετοχής του στο πυρ γίνεται
πυρ, χωρίς να σταματήσει να είναι σίδερο. Έτσι, συμμετέχοντας στη ζωή της
Εκκλησίας και των Μυστηρίων της, γευόμαστε την προσωπική μας Πεντηκοστή, δηλαδή
το «καθ’ ομοίωσιν» για το οποίο πλαστήκαμε, από αυτή κιόλας τη ζωή.
Η αίρεση είναι παραποίηση και διαστρέβλωση
της αλήθειας που μας παρέδωσαν οι άγιοι Πατέρες μέσα από τις Οικουμενικές
Συνόδους. Έλεγε ο άγιος Γέροντας Αθανάσιος Μυτιληναίος για την Παράδοση της
Εκκλησίας: «Η Εκκλησία ερμηνεύει έτσι. Αν εσύ, από υπερηφάνεια εωσφορική,
θέλεις να ερμηνεύσεις όπως εσύ θέλεις, τότε, να το ξέρεις, θα ξεπέσεις, θα
γίνεις αιρετικός. Και η αίρεση δεν είναι τίποτε άλλο παρά η λογική ερμηνεία του
δόγματος· όταν δηλαδή προσπαθώ με λογικούς τρόπους, με λογικά σχήματα, να
ερμηνεύσω εκείνο που δεν ερμηνεύεται, εκείνο που μένει μυστήριο. Όταν λοιπόν προσπαθώ
με λογικό τρόπο, με λογικά σχήματα, να ερμηνεύσω τη διδασκαλία της Εκκλησίας,
αυτομάτως βρίσκομαι στον χώρο της αιρέσεως». (Η Αποκάλυψις του Ευαγγελιστού
Ιωάννου-Τόμος Α΄, σελίδα 84). Τα δόγματα διασφαλίζουν τα όρια για την Ορθόδοξη
πίστη που έχουν ορίσει οι άγιοι Πατέρες.
Αγαπητοί μου φίλοι, ενώ έχουμε την αλήθεια
που μας παρέδωσαν οι άγιοι Πατέρες, κάποιοι εκ των Ορθοδόξων αδελφών μας
προσπαθούν να προσεγγίσουν τους αιρετικούς λανθασμένα. Ενώ οι Κανόνες της
Εκκλησίας απαγορεύουν ρητά τις συμπροσευχές μαζί τους, αυτοί τους ποδοπατούν
και συμπροσεύχονται με κάθε είδους αιρετικό. Ο Δυτικός Χριστιανισμός παραπαίει!
Πρόσφατο παράδειγμα η ανάδειξη στον Αρχιεπισκοπικό θρόνο του Καντέρμπουρι της
Αγγλικανικής «Εκκλησίας» μιας γυναίκας, της Σάρα Μαλάλι. Τι δουλεία έχουμε
εμείς οι Ορθόδοξοι με αυτούς τους αιρετικούς; Ο Οικουμενισμός που προωθούν
κάποιοι εκ των Ορθοδόξων είναι παναίρεση, κατά τον Άγιο Ιουστίνο τον Πόποβιτς. Αν
επιστρέψουν στην Ορθόδοξη πίστη, θα τους δεχθούμε με αγάπη. Όχι όμως να προωθείται
μια ένωση με γνώμονα το ψεύδος και την πλάνη. Όλοι μας, κληρικοί και λαϊκοί,
οφείλουμε να βρισκόμαστε σε εγρήγορση, μη τυχόν και εισβάλουν «λύκοι βαρείς»
(ΠΡΑΞ. 20, 29) στην Εκκλησία μας!
Με
αγάπη Χριστού,
π.
Βασίλειος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου