« ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ »

Μετά από οκτώ ημέρες από την Ανάστασή Του ο Χριστός, αγαπητοί μου φίλοι, εμφανίσθηκε στους μαθητές Του. Εμφανίσθηκε ανάμεσά τους και τους ευλόγησε, στερεώνοντάς τους στην πίστη. Η σημερινή Κυριακή ονομάζεται «του Αντίπασχα», ύστερα από το Πάσχα της προηγούμενης Κυριακής, και εκφράζει μία αλήθεια: κάθε Κυριακή είναι Πάσχα. Δεν αποδίδεται το Πάσχα μόνο μία συγκεκριμένη ημέρα, αλλά εορτάζεται κάθε Κυριακή, ανανεώνεται αδιάλειπτα. Η Ανάσταση του Χριστού είναι το σπουδαιότερο γεγονός. Είναι το γεγονός που ζει συνεχώς ο νέος λαός του Θεού, είναι η νέα δημιουργία, ο νέος κόσμος που ζει μέσα στο Φως της Ανάστασης. Η Ανάσταση δεν είναι απλώς ένα ιστορικό γεγονός, αλλά η απαρχή μιας νέας πραγματικότητας, όπου η ανθρώπινη φύση ανακαινίζεται και ενώνεται με τον Θεό. Με την Ανάσταση του Χριστού ζούμε τη χάρη της αιώνιας ζωής από τώρα.

Γι’ αυτό και κάθε Κυριακή, εκτός ελαχίστων περιπτώσεων, διαβάζουμε στον Όρθρο τα Εωθινά Ευαγγέλια που έχουν ως θέμα τους τις εμφανίσεις του Χριστού μετά την Ανάστασή Του. Ο δε ιερέας, που πρέπει κανονικά να είναι ντυμένος στα λευκά, συμβολίζει τον άγγελο που αναγγέλλει το χαρμόσυνο μήνυμα και στέκεται στη νότια πλευρά της Αγίας Τράπεζας που συμβολίζει τον Τάφο του Χριστού. Κατόπιν βγαίνει από το Ιερό Βήμα –«εξέρχεται του Τάφου»–, πηγαίνει στον κυρίως Ναό με το Ευαγγέλιο μπροστά από το μέτωπό του, και οι πιστοί προσκυνούν τον Αναστάντα Κύριο. Τα πάντα μέσα στην Εκκλησία έχουν τον συμβολισμό τους. Οι θεοφόροι Πατέρες με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος έχουν φτιάξει το Τυπικό της Εκκλησίας με πλήρη τάξη και με τέτοιο τρόπο που να φανερώνονται τα γεγονότα που αφορούν τη ζωή του Χριστού κι εμείς να συμμετέχουμε σε αυτά.

Ο Θωμάς δεν λογίζεται άπιστος, αλλά καλοπροαίρετος δύσπιστος. «Το ψάχνει το πράγμα». Θέλει και τη μαρτυρία των αισθήσεών του· δεν του αρκεί η προφορική μαρτυρία των άλλων μαθητών. Αν και ο Χριστός μακάρισε αυτούς που και χωρίς να δουν πίστεψαν, ικανοποιεί πλήρως την καλοπροαίρετη περιέργειά του. Έχει προσωπική κοινωνία μαζί του, του δείχνει τα χέρια Του και την πλευρά Του και του προτείνει να τα ψηλαφήσει για να γευθεί την αλήθεια. Δεν τον αφήνει στην αμφιβολία. Ο Θωμάς στη συνέχεια κάνει τη σωτήρια ομολογία. Τον καταυγάζει η χάρη της πίστης. Η πίστη είναι άκτιστη ενέργεια του Θεού, αγγίζει την καρδιά του ανθρώπου και τον πληροφορεί απλανώς για μη ορατές, υπερβατικές αλήθειες, για τα πράγματα του Θεού. «Έστι δε πίστις ελπιζομένων υπόστασις, πραγμάτων έλεγχος ου βλεπομένων» (ΕΒΡ. 11, 1), όπως μας λέει ο Απόστολος Παύλος.

Στην ουράνια Βασιλεία του Χριστού, θα έχουμε προσωπική κοινωνία μαζί Του. Εκεί δεν θα υπάρχουν αμφισβητήσεις και αμφιβολίες, το μεσότοιχο του φραγμού θα πέσει και θα απολαμβάνουμε την αλήθεια, δηλαδή Αυτόν τον Ίδιο τον Χριστό. Θα δεχόμαστε για πάντα τις άκτιστες ενέργειές Του. Βέβαια η θεία αυτή πραγματικότητα ξεκινά από αυτήν κιόλας τη ζωή. Μέσα στη θεία Λειτουργία, οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί ζούμε μαζί με τον Αναστημένο Χριστό. Υπό τα είδη του άρτου και του οίνου κοινωνάμε αυτό τούτο το Σώμα και αυτό τούτο το Αίμα του Αναστημένου Χριστού. Έχουμε προσωπική αντίληψη του πράγματος. Στη θεία Λειτουργία είναι παρών ο Ίδιος ο Κύριος και μας καλεί όχι απλώς να Τον δούμε και να Τον ακούσουμε ή έστω να Τον ψηλαφήσουμε, αλλά να Τον πάρουμε μέσα μας. Να γίνουμε σύσσωμοι και σύναιμοι Χριστού. Και τότε ο Κύριος μας ανακαινίζει και μας φωτίζει.

Εμείς εκπλησσόμαστε για τις πολλαπλές ανεπάρκειες που μας τις υποδεικνύει αρχοντικά η Χάρη του Χριστού, ταυτόχρονα αισθανόμαστε ότι η αγάπη Του μας ανέχεται. Η Χάρη του Θεού δεν μας τιμωρεί για τις αδυναμίες μας, αλλά μας τις αποκαλύπτει με τρόπο διακριτικό και αγαπητικό, ώστε να οδηγηθούμε στην ταπείνωση και στη σωτηρία. Ο Χριστός μας βοηθά να δούμε τα πάθη και τα ελαττώματά μας με επίγνωση και σιωπή, χωρίς απελπισία. Όταν αναγνωρίζουμε τις αδυναμίες μας με τη βοήθεια της θείας Χάρης, αυτές γίνονται η αφορμή να στηριχθούμε στον Χριστό. Η αποκάλυψη των αδυναμιών που γίνεται διακριτικά από τον Κύριό μας και όχι από τον διάβολο που φέρνει απόγνωση, οδηγεί στην ταπείνωση, η οποία είναι η βάση κάθε πνευματικής προόδου. Αντίθετα με την κοσμική λογική που κρύβει τις αδυναμίες, η χριστιανική ζωή καλεί σε ειλικρινή αναγνώρισή τους, έτσι ώστε να θεραπευθούμε πραγματικά.

Αγαπητοί μου φίλοι, η σωτήρια ομολογία του Αποστόλου Θωμά γίνεται προσωπική μας υπόθεση και μετά από τη θεία Λειτουργία, έχοντας δει τον Χριστό, έχοντάς Τον ακούσει, έχοντάς Τον αισθανθεί να πορεύεται ανάμεσά μας, και το σημαντικότερο, έχοντάς Τον πάρει μέσα μας Αναστημένο, νιώθουμε την ανάγκη να διατρανώσουμε τη χαρά μας φωνάζοντας «ο Κύριός μας και ο Θεός μας!» Η ομολογία με τα χείλη όμως είναι ανεπαρκής αν δεν αποτελεί καρπό συντετριμμένης καρδίας. Συνήθως ομολογούμε τον Χριστό επιφανειακά. Τον προσεγγίζουμε μόνο με τα χείλη, χωρίς να «ρισκάρουμε», να μπούμε στην περιπέτεια, να γνωρισθούμε μαζί Του περνώντας, έστω, κι από τη φάση της άρνησης και της αμφισβήτησης, παρόμοια με τον Απόστολο Θωμά. Αν το κάνουμε αυτό θα ομολογήσουμε τον Χριστό ως τον Κύριό μας και Θεό μας και θα ζήσουμε αιώνια μαζί Του. Χριστός Ανέστη!

Με αγάπη Χριστού Αναστάντος,

π. Βασίλειος.