« ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ »

Βρισκόμαστε ήδη, αγαπητοί μου φίλοι, στις πύλες της Μεγάλης Εβδομάδας. Από σήμερα το βράδυ και κάθε ημέρα, μέσα από τις ιερές ακολουθίες της Εκκλησίας μας, τους κατανυκτικούς ύμνους και τα ιερά αναγνώσματα, θα εκτυλίσσεται μπροστά μας το θείο Πάθος. Είναι πραγματικά μεγάλη η εβδομάδα αυτή, όχι επειδή διαρκεί περισσότερο από τις υπόλοιπες του έτους, αλλά διότι είναι πολύ σημαντικά τα γεγονότα που διαδραματίζονται κατά τη διάρκειά της. «Ο Κτίστης έρχεται σταυρόν καταδέξασθαι, ετασμούς και μάστιγας, Πιλάτω κρινόμενος» (Κάθισμα Όρθρου Μεγάλης Δευτέρας), θα ακούσουμε στην αποψινή ακολουθία του Νυμφίου. Ο Δημιουργός του κόσμου έρχεται να βασανισθεί, να δεχθεί μαστιγώσεις, να κριθεί από τον Πιλάτο, να καταδικασθεί σε σταυρικό θάνατο για τη δική μας σωτηρία. Αυτά τα γεγονότα της Μεγάλης Εβδομάδας ας μας συγκλονίσουν και ας τα βιώσουμε με κατάνυξη.

Στο σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα βλέπουμε τον Ιησού να έρχεται στην Βηθανία έξι ημέρες πριν από το Πάσχα. Εκεί Τον φιλοξένησαν και Του παρέθεσαν δείπνο οι αδελφές του Λαζάρου. Ήθελαν να Του εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους για την ανάσταση του αδελφού τους. Παρόντες ήταν και πολλοί Ιουδαίοι γιατί είχαν μάθει για την ανάσταση του Λαζάρου και ήθελαν να τον δουν από κοντά. Οι αρχιερείς τους πάντως είχαν τόσο φθόνο κατά του Ιησού, ώστε ήθελαν να σκοτώσουν τον Λάζαρο, για να εξαφανίσουν τα πειστήρια του θαύματος, τη μαρτυρία της ανάστασης. Η Μάρθα διακονούσε με πολλή επιμέλεια στο δείπνο. Η Μαρία, ωστόσο, έκανε κάτι παράδοξο: «Πήρε μια φιάλη από το πιο ακριβό άρωμα της νάρδου κι άλειψε τα πόδια του Ιησού. Έπειτα σκούπισε με τα μαλλιά της τα πόδια Του, κι όλο το σπίτι γέμισε με την ευωδία του μύρου» (ΙΩΑΝ. 12, 3). 

Ο Ιούδας, φθονώντας θανάσιμα τον Χριστό, διαμαρτυρήθηκε για τη σπατάλη του μύρου, τάχα από ενδιαφέρον για τους φτωχούς. «Αυτό το είπε όχι γιατί νοιαζόταν για τους φτωχούς, αλλά γιατί ήταν κλέφτης και, καθώς διαχειριζόταν το κοινό ταμείο, συχνά κρατούσε για τον εαυτό του από τα χρήματα που έβαζαν σ’ αυτό» (ΙΩΑΝ. 12, 6). Ο Χριστός όμως τον επέπληξε, διότι η πράξη αυτή προτύπωνε το μύρωμα για τον ενταφιασμό Του. Την επόμενη ημέρα ο Χριστός εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα καθισμένος πάνω σε ένα πουλάρι. Ζητωκραυγάζει το πλήθος «Ωσσανά» (ΙΩΑΝ. 12, 13), ενώ μέχρι τη Μεγάλη Παρασκευή θα έχει μεταστραφεί και θα ζητάει να σταυρωθεί. Οι άρχοντες είναι εκείνοι που παρέσυραν τον λαό να αλλάξει γνώμη, φοβούμενοι ότι η δημοτικότητα του Κυρίου θα τους στερούσε τη δική τους. Άλλωστε και η κοσμική αντίληψη που είχαν για τον Μεσσία απείχε πολύ από την αλήθεια.

Έτσι, το ονάριο γίνεται πρότυπο για κάθε Ορθόδοξο Χριστιανό με την εξής έννοια: ενθρονίζει τον Χριστό, γίνεται υπάκουο στην κατεύθυνση που κάθε φορά του δίνει Εκείνος, και παραμένει αδιάφορο απέναντι στις κραυγές του πλήθους. Ας συνοδέψουμε κι εμείς τον Χριστό στην είσοδό Του στα Ιεροσόλυμα, σείοντας νοητά τα βαΐα των φοινίκων, δηλαδή αναγνωρίζοντας ότι στο πρόσωπό Του νικήθηκε κατά κράτος ο θάνατος, και στρώνοντας τα ιμάτιά μας για να περάσει από πάνω τους, δηλαδή αναγνωρίζοντας ότι οι αρετές και τα χαρίσματα που κοσμούν τον καθένα μας Του ανήκουν. Ας ενθρονίσουμε τον Χριστό στις καρδιές μας, ας υπακούσουμε πλήρως στα προστάγματά Του, αδιαφορώντας πλήρως για τις προσβολές του πλήθους των δεξιών και αριστερών λογισμών που μας βασανίζουν, μιμούμενοι, έτσι, το «φρόνημα» του οναρίου. Μόνο έτσι θα εμβαθύνουμε στα γεγονότα των ημερών αυτών.

Οι απόψεις για τον Χριστό των ασχέτων προς τα πράγματα δεν διαφέρουν και πολύ από τότε. Άλλοι Τον θεωρούν κοινωνικό επαναστάτη που αντιτάχθηκε στη βία και στην κοινωνική αδικία, και εξαιτίας αυτής της στάσης Του θανατώθηκε. Άλλοι πάλι πιστεύουν ότι κάνει υπομονή ο Χριστός μέχρις ότου λάβει πυρ και κατακαύσει τους ασεβείς. Όλα αυτά είναι θεωρίες που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Ο Χριστός είναι Υιός του Θεού και Θεός, κι έγινε άνθρωπος, για να κάνει τον άνθρωπο Θεό. Πέθανε εκουσίως στον Σταυρό και αναστήθηκε εκ νεκρών. Είναι ο ιδρυτής της Εκκλησίας, η οποία συνεχίζει το έργο Του μέσα στην ιστορία. Όποιος πιστεύει σε Αυτόν, ζει δηλαδή τον εκκλησιαστικό τρόπο ζωής, νικάει τον θάνατο με τον θάνατο του Χριστού. Όλα τα γεγονότα που αφορούν τη ζωή του Χριστού, από την Γέννησή Του μέχρι την Πεντηκοστή, γίνονται γεγονότα της προσωπικής του ιστορίας.

Αγαπητοί μου φίλοι, για να κατανοήσει κάποιος σε βάθος όλα αυτά, χρειάζεται παράλληλα να μελετά την Αγία Γραφή και τους Πατέρες, παράλληλα με τη σωστή συμμετοχή του στα Μυστήρια της Εκκλησίας μας. Τότε ο Χριστός μας του αποκαλύπτεται ως προσωπικός Θεός. Μέσα στον Ναό προσφέρουμε τη μυρίπνοη θεία λατρεία στον Θεό μέσα από τις ακολουθίες και το κατ’ εξοχήν μυστήριο των μυστηρίων, τη θεία Ευχαριστία. Όπως ακριβώς η Μαρία με τα μύρα και τα δάκρυα λάτρεψε τον Χριστό, έτσι κι εμείς με πόνο ψυχής για τις πολλές πτώσεις μας, αλλά και χαρά γιατί ένας Θεός αγάπης σταυρώθηκε και αναστήθηκε για μας και μας ανέχεται, ας προσφέρουμε αγιασμένες και με δάκρυα προσευχές στον Βασιλέα της δόξης, και ας αναστηθούμε ως άλλοι Λάζαροι, μέσα στο Φως του Χριστού. Ας προσπαθήσουμε να ζήσουμε τη φετεινή Μεγάλη Εβδομάδα πιο πνευματικά.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.