« ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ, ΟΣΙΑΣ ΜΑΡΙΑΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΙΑΣ »

Το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα, αγαπητοί μου φίλοι, μας προετοιμάζει να ζήσουμε τα άγια Πάθη του Χριστού και αισίως να υποδεχθούμε τη λαμπροφόρα Του Ανάσταση μέσα στις καρδιές μας. Ο Χριστός μιλάει πολύ καθαρά στους μαθητές Του για όλα όσα πρόκειται να συμβούν στα Ιεροσόλυμα. Τους μιλάει για όλα όσα πρόκειται να υποστεί από το θρησκευτικό κατεστημένο της εποχής εκείνης, βασανισμούς, εμπαιγμούς, χλευασμούς, μαστιγώσεις, θάνατο. Τέλος τους μιλάει πολύ καθαρά και για την Ανάστασή Του. Ας μεταφερθούμε νοερά κι εμείς στα Ιεροσόλυμα και ας συνοδέψουμε τον Χριστό. Άλλωστε δεν είναι ο τόπος που μας πηγαίνει στον Θεό, αλλά ο τρόπος. Ο Αδάμ και η Εύα έχασαν τον Παράδεισο όντας μέσα σ’ αυτόν, ενώ οι τρεις Παίδες ζούσαν τον Παράδεισο μέσα στην κάμινο του πυρός. Από εμάς εξαρτάται πως βιώνουμε τον Παράδεισο.

Η πνευματική κατάσταση, όμως, των μαθητών του Ιησού, και ιδιαίτερα των δύο γιων του Ζεβεδαίου, του Ιακώβου και του Ιωάννη, δεν τους βοηθά να καταλάβουν αυτά που τους λέει ο Δάσκαλός τους. Αυτοί προφανώς έβλεπαν τον Κύριο ως κοσμικό άρχοντα που θα αναδείκνυε το Ισραήλ, γι’ αυτό αναζήτησαν τιμές και πρωτοκαθεδρίες. «Οι δε είπον αυτώ· δος ημίν ίνα εις εκ δεξιών σου και εις εξ ευωνύμων σου καθίσωμεν εν τη δόξη σου» (ΜΑΡΚ. 10, 37). Δεν κατάλαβαν τα λόγια του Χριστού, εφόσον δεν είχαν λάβει ακόμη το Άγιο Πνεύμα. Εκείνος αντίθετα τους μίλησε για θλίψεις, μαρτύρια και βάπτισμα στο Αίμα Του. Ο Χριστός δεν έχει υποσχεθεί ότι πηγαίνοντας κοντά Του θα ζούμε μία ζωή άνετη και χωρίς θλίψεις, μία ζωή μέσα στα πλούτη και στα ποικίλα αγαθά. Αντίθετα μας μιλάει για να σηκώσουμε τον σταυρό μας, όπως ακριβώς έπραξε κι Εκείνος. Όμως μετά τον Σταυρό πάντοτε ακολουθεί και η Ανάσταση!

Το ίδιο, σαν τους μαθητές του Χριστού, παθαίνουμε κι εμείς, που όταν μελετάμε, όταν προσευχόμαστε, ακόμη κι όταν βρισκόμαστε στη θεία Λειτουργία, είμαστε γεμάτοι άπρεπους και ταραχώδεις λογισμούς, λόγω της κακής πνευματικής μας κατάστασης. Φιλαρχία, φιληδονία, φιλαργυρία, είναι τα τρία κεφαλαιώδη πάθη που μας ταλαιπωρούν κατά τη διδασκαλία των Πατέρων μας, κι αυτό φαίνεται καθαρά στις τρεις προτάσεις-πειρασμούς που δέχθηκε ο Χριστός στην έρημο από τον διάβολο (ΜΑΤΘ. 4, 1-11). Αυτά τα τρία κεφαλαιώδη πάθη διακλαδίζονται σε πολλά άλλα, με διαφορετικό συνδυασμό σε κάθε άνθρωπο. Κλασσικό παράδειγμα φιλαρχίας είναι η επιθυμία των δύο μαθητών που σχολιάζουμε σήμερα. Ανάλογο παράδειγμα φιλαργυρίας είναι ο Ιούδας, ενώ φιληδονίας ο Ηρώδης. Αλλά κι εμείς βασανιζόμαστε πολλές φορές από αυτά τα πάθη και δυσκολευόμαστε να τα αποβάλουμε.

Ο Χριστός, μιλώντας στους δύο μαθητές για το μαρτύριο του αίματος, εξεικόνισε την πορεία κάθε χριστιανού, ο οποίος, αν θέλει να ζήσει όπως Εκείνος, οφείλει να Τον ομολογεί σε κάθε πτυχή της ζωής του, είτε ακολουθήσει τον δρόμο της ευλογημένης συζυγίας, είτε αυτόν της ευλογημένης αγαμίας. Πέρασε ο καιρός των θεαματικών μαρτυρίων, τουλάχιστον σε μαζική κλίμακα, όπως γινόταν στα χρόνια των διωγμών, όπου η ιδιότητα και μόνο του χριστιανού αρκούσε για να διώκεται κάποιος σε όλη την αυτοκρατορία. Χωρίς να αμνηστεύουμε πολλά σημερινά περιστατικά αγρίων διωγμών, ο σημερινός αγώνας των χριστιανών ισοδυναμεί κυρίως με αυτό που ονομάζουμε αναίμακτο μαρτύριο συνείδησης. Ο χριστιανός παλεύει με τα όπλα που η Εκκλησία θέτει στη διάθεσή του ενάντια στο τριπλό κακό, τον κόσμο, τη σάρκα και τον διάβολο, αντιμετωπίζοντας πολλές φορές και τις ειρωνείες του κόσμου.

Κάποτε ο πόλεμος γίνεται αδυσώπητος. Επιστρατεύονται κυβερνήσεις, νομοθεσίες, μέσα μαζικής ενημέρωσης-παραπληροφόρησης, παγκόσμιοι μηχανισμοί, με σκοπό να πληγεί η Εκκλησία και οι χριστιανοί. Αν και κάποτε κάποιοι καταντούν δειλοί και λιποτάκτες, ευτυχώς υπάρχουν χριστιανοί ακόμη που αγωνίζονται αποφασιστικά και νικάνε, διότι στο πηδάλιο της Εκκλησίας στέκει ο Ίδιος ο Χριστός, η δόξα και το καύχημά τους. Και το αψευδές στόμα του Χριστού δηλώνει οριστικά και αμετάκλητα ότι «πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (ΜΑΤΘ. 16, 18). Φαίνεται κάποιες φορές το νοητό σκάφος της Εκκλησίας να κλυδωνίζεται, δίνει την εντύπωση ότι θα καταποντισθεί, αλλά πάντοτε διασώζεται. Η Εκκλησία είναι θεμελιωμένη πάνω στα αίματα των μαρτύρων της και πάνω στην πέτρα της σώζουσας ομολογίας ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού του Ζώντος.

Αγαπητοί μου φίλοι, θα τελειώσουμε για τη σημασία της Εκκλησίας με τα λόγια του αειμνήστου μεγάλου θεολόγου, π. Μιχαήλ Καρδαμάκη: «Η Εκκλησία είναι το ένα και μοναδικό μυστήριο του Θεανθρώπου Χριστού. Είναι το θεανθρώπινο, οντολογικό μυστήριο, το πρώτο και αφετηριακό μυστήριο, το μυστήριο των μυστηρίων. Σ’ αυτήν ο κόσμος έχει το προσωπικό κέντρο και τον άξονά του, βρίσκει την ελευθερία και τη λύτρωσή του από τα “στοιχεία” και τα είδωλα, την άρνηση και τον παραλογισμό, την αλογία και τη δαιμονική απειλή, τη φθορά και το θάνατο. Πραγματοποιεί δηλαδή τον προορισμό του, που είναι η μεταμόρφωση και η θέωσή του στην κοινωνία ζωής με το Θεό, η ανακάλυψη της άφθαρτης ωραιότητας του Θεού, για να μπορεί να είναι πραγματικά κόσμος του Θεού κι όχι δαιμονική ασχήμια και περίπαιγμα». (Ορθόδοξη Πνευματικότητα, σελίδα 163).

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.