« ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΕ΄ ΛΟΥΚΑ »

Το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα, αγαπητοί μου φίλοι, μας παρουσιάζει ένα γεγονός που είναι ανεξήγητο με την ανθρώπινη λογική. Ο Ζακχαίος, ένας πλούσιος αρχιτελώνης, μαθημένος στις ανέσεις, ένας άνθρωπος ο οποίος είχε ό,τι ήθελε, αναζητούσε τώρα κάτι διαφορετικό. Ήθελε να δει ένα διδάσκαλο του Νόμου, όπως θεωρούσαν τότε τον Κύριο, ο Οποίος μάλιστα ήταν πάμπτωχος· δεν είχε κάτι υλικό να του προσφέρει. Το παράδοξο αυτό γεγονός μας δείχνει κάτι πολύ σημαντικό. Μας βεβαιώνει δηλαδή ότι ο άνθρωπος δεν ικανοποιείται με την απόκτηση κάποιων υλικών αγαθών. Είναι κάτι άλλο, ένα δημιούργημα του Θεού με πνευματική διάσταση· μια εικόνα του Θεού. Εκτός από το ορατό σώμα έχει και αόρατη ψυχή. Η δε ψυχή του ανθρώπου δεν χορταίνει με τον πλούτο. Θέλει τη χαρά και την ειρήνη, που μόνο ο Θεός χαρίζει. Τελικά διψά τον Θεό και μόνο Εκείνον επιθυμεί.

Ο Ζακχαίος, λόγω του χαμηλού αναστήματός του και του μεγάλου πλήθους που είχε συγκεντρωθεί, δεν θα μπορούσε να πετύχει τον σκοπό του, να δει δηλαδή τον Χριστό, καθώς θα περνούσε από την περιοχή του. Γι’ αυτό έκανε κάτι παράτολμο· σκαρφάλωσε σ’ ένα δένδρο. Άλλωστε του αρκούσε και μόνο να αντικρύσει τον Κύριο, έστω και από μακριά. Του έφθανε ένα βλέμμα Του μόνο. Και όμως, όχι μόνο κατάφερε να αντικρύσει τον Χριστό, αλλά επιπλέον ο Χριστός τον πρόσεξε ιδιαιτέρως. Τον κάλεσε με το όνομά του και του ανακοίνωσε την απόφασή του να φιλοξενηθεί στο σπίτι του. Τι μεγάλη τιμή, τι ανείπωτη χαρά για τον Ζακχαίο! Λίγα ζήτησε, πολλά όμως του έδωσε ο Χριστός. Αυτό συμβαίνει σε κάθε άνθρωπο που προσπαθεί να πλησιάσει τον Κύριο. Ένα βήμα κάνει, λίγη καλή διάθεση δείχνει, και όλα τα υπόλοιπα τα ενεργεί ο Κύριος. Χρειάζεται πρωτίστως η δική μας συγκατάθεση.

Ας κάνουμε το πρώτο βήμα, τη μικρή προσπάθεια που μπορούμε για να Τον συναντήσουμε. Αυτό αναλογεί σε εμάς. Όλα τα υπόλοιπα ανήκουν στον Κύριο. Και πως θα γίνει αυτή η συνάντηση; Πρωτίστως με την προσευχή, η οποία θεωρείται η «πύλη» για την επικοινωνία με τον Θεό. Η προσευχή δεν είναι απλώς μια υποχρέωση, ένα θρησκευτικό καθήκον, αλλά μια προσωπική συνομιλία που γεφυρώνει την απόσταση μεταξύ ανθρώπου και Θεού. Επιπλέον στη συνάντησή μας αυτή με τον Θεό, βοηθά η μελέτη των Γραφών, η οποία προσφέρει πνευματική καθοδήγηση. Μπορούμε να μελετάμε την Παλαιά και Καινή Διαθήκη, πατερικά συγγράμματα και πνευματικά βιβλία. Πολλοί θεωρούν επίσης ότι η προσφορά στον πλησίον είναι η πιο άμεση μορφή συνάντησής μας με τον Κύριο. Και βλέποντας Εκείνος την ειλικρινή διάθεσή μας, όχι μόνο θα μας συναντήσει, αλλά και θα μας επισκεφθεί.

Ο Κύριος πράγματι επισκέφθηκε τον Ζακχαίο. Ο αρχιτελώνης συγκινήθηκε από την αγάπη και τα λόγια του Χριστού, μετανόησε ειλικρινά, ομολόγησε δημόσια τις αμαρτίες του και διαβεβαίωσε ότι θα αποκαταστήσει με το παραπάνω όσες αδικίες είχε κάνει, επιπλέον μάλιστα ότι θα μοιράσει τη μισή περιουσία του ως ελεημοσύνη στους φτωχούς. Άλλαξε πλέον ζωή ο άλλοτε αμαρτωλός αρχιτελώνης. Ο Χριστός δε επιβράβευσε τη μετάνοιά του, λέγοντας στους παρόντες: «Σήμερον σωτηρία τω οίκω τούτω εγένετο» (ΛΟΥΚΑ 19, 9). Η μετάνοια του Ζακχαίου είχε σωτήρια αποτελέσματα σε όλη την οικογένειά του. Η ριζική αλλαγή του αρχηγού της οικογένειας, μέσω της ειλικρινούς μετάνοιας και της έμπρακτης αποκατάστασης των αδικιών, οδήγησε το σπίτι του σε πνευματική αναγέννηση. Η μετάνοια του ενός επηρέασε θετικά το οικογενειακό του περιβάλλον.

Ο λόγος αυτός του Κυρίου έχει γενικώτερα πολύ μεγάλη σημασία. Δείχνει ότι, όταν οι γονείς σε μια οικογένεια ζουν με μετάνοια, με Εξομολόγηση και αγώνα πνευματικό, τότε έρχεται η Χάρη του Θεού, η οποία σταδιακά φωτίζει και γαληνεύει όλες τις ψυχές μέσα στο σπίτι. Η αρετή δε και το παράδειγμα των γονέων επιδρούν μυστικά και στα παιδιά. Τα προστατεύουν από το κακό και τα οδηγούν στη σωτηρία. Αντίθετα, όταν οι γονείς δεν έχουν προσεκτική ζωή, σύμφωνη με το θέλημα του Θεού, αυτό έχει αρνητική επίπτωση σε όλη την οικογένεια. Τα παιδιά δεν διαμορφώνονται τόσο από τις συμβουλές ή τις παρατηρήσεις, όσο από την πνευματική κατάσταση και την ακτινοβολία των γονέων τους. Η αγιότητα των γονέων ελευθερώνει τα παιδιά από τα εσωτερικά τους προβλήματα. Οι γονείς πρέπει να αγκαλιάζουν τα παιδιά τους «μυστικά» μέσω της προσευχής.

Οι γονείς συνεπώς, αγαπητοί μου φίλοι, έχουν μεγάλη ευθύνη να ζουν με μετάνοια, να έχουν συνειδητή μυστηριακή ζωή και να ελκύουν την Χάρη του Θεού στο σπίτι, ώστε μαζί τους να αγιάζεται και η υπόλοιπη οικογένεια και να βιώνουν όλοι την παρουσία του Κυρίου ανάμεσά τους. Η δική τους πνευματική κατάσταση καθορίζει το «κλίμα» μέσα στο οποίο αναπνέουν οι ψυχές των παιδιών. Γι’ αυτό όσοι είναι γονείς, αλλά και οι υπόλοιποι που βρίσκονται σε μια οικογένεια, καλό είναι να αγωνίζονται προκειμένου να αγιασθούν και με τον τρόπο αυτό να βοηθηθούν και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Ας προσπαθήσουμε όλοι να αλλάξουμε πρώτα τον εαυτό μας και μετά όλοι οι γύρω μας θα επηρεασθούν προς μια καλύτερη πνευματική κατάσταση. Ας ξεκινήσουμε από σήμερα κιόλας αυτόν τον ευλογημένο αγώνα. Αξίζει, γιατί έτσι θα ωφεληθούμε κι εμείς, αλλά και οι γύρω μας.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.