« ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ ΛΟΥΚΑ »

Η σημερινή Ευαγγελική περικοπή, αγαπητοί μου φίλοι, μας περιγράφει μια φρικτή σκηνή. Δέκα λεπροί άνθρωποι συνάντησαν τον Κύριο Ιησού Χριστό, καθώς Εκείνος εισερχόταν σε μια κωμόπολη κοντά στα σύνορα της Σαμάρειας και της Γαλιλαίας. Στάθηκαν από μακριά. Πόσο θα ήθελαν να Τον πλησιάσουν, να πέσουν στα πόδια Του, να Τον παρακαλέσουν. Λόγω της ασθένειας δεν τους επιτρεπόταν από τον Νόμο να πλησιάσουν υγιείς ανθρώπους. Από μακριά λοιπόν άρχισαν να φωνάζουν με όλη την ένταση της φωνής τους: «Ιησού επιστάτα, ελέησον ημάς» (ΛΟΥΚΑ 17, 13). Είναι πολύ διδακτική η συμπεριφορά των δέκα λεπρών. Διότι όλοι μας λίγο-πολύ είμαστε ασθενείς, ακάθαρτοι ενώπιον του Κυρίου, μολυσμένοι από την αμαρτία. Όπως λοιπόν οι δέκα λεπροί συναισθανόμενοι την ασθένειά τους ικέτευσαν τον Κύριο από μακριά, αντίστοιχα κι εμείς να ικετεύουμε τον Κύριο στην προσευχή μας χωρίς αέρα και θράσος,  αλλά με ταπεινό φρόνημα και ευλάβεια.

Ο Κύριος χάρισε τη θεραπεία στους ταλαιπωρημένους αυτούς ανθρώπους με θαυμαστό τρόπο. Τους έδωσε το πολυπόθητο δώρο που ζητούσαν. Τους έκανε υγιείς. Από εκείνη τη στιγμή άλλαξε πλέον η ζωή τους. Εξαλείφθηκαν οι πληγές από το σώμα τους, έσβησαν οι πόνοι, χάθηκε η απελπισία. Έγιναν και αυτοί όπως τους άλλους ανθρώπους. Θα μπορούσαν τώρα να τους πλησιάσουν. Να προσεγγίσουν τον Χριστό, καθαροί όπως ήταν, να Τον αγγίξουν, να Τον ευχαριστήσουν για το θαύμα της θεραπείας τους. Τι κρίμα όμως! Οι εννέα από αυτούς ξέχασαν πολύ σύντομα τον μεγάλο Ευεργέτη τους. Ούτε ένα «ευχαριστώ» δεν γύρισαν να Του πουν. Μόνο ένας από αυτούς επέστρεψε. Ο Κύριος εξέφρασε τότε τον πόνο Του για  την αχαριστία: «Ουχί οι δέκα εκαθαρίσθησαν; οι δε εννέα που;» (ΛΟΥΚΑ 17, 17). Οι άλλοι εννέα ούτε καν μπήκαν στον κόπο να πάνε να ευχαριστήσουν τον Κύριο για  τη θεραπεία τους.

Κάτι αντίστοιχο υπάρχει ο κίνδυνος να συμβεί και με εμάς. Δηλαδή, ενώ εύκολα ικετεύουμε τον Κύριο για τις ανάγκες μας, ίσως κάποτε αμελούμε να Τον ευχαριστήσουμε, να Του εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας για τα πλούσια δώρα που μας προσφέρει. Μπορεί να γκρινιάξουμε, ή να γογγύσουμε σε κάποια δυσκολία, ή να δυσφορήσουμε όταν κάτι μας λείπει, παραθεωρώντας αυτά που ήδη έχουμε. Ο κίνδυνος να φερθούμε με αχαριστία είναι σοβαρός. Η αχαριστία προς τον Κύριο σημαίνει την άρνηση αναγνώρισης των ευλογιών Του. Στην Ορθόδοξη παράδοση θεωρείται μεγάλη αμαρτία, καθώς προέρχεται συχνά από υπερηφάνεια, ολιγοπιστία και απομάκρυνση από τον Θεό, οδηγώντας σε απώλεια της πνευματικής χάριτος. Αντίθετα, η πίστη εκδηλώνεται με διαρκή δοξολογία και ευχαριστία, ακόμη και μέσα στις δυσκολίες της ζωής. 

Είναι άξια θαυμασμού, ωστόσο, η συμπεριφορά του ενός από τους πρώην λεπρούς. Μόλις είδε ότι θεραπεύθηκε, επέστρεψε και εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη του έπεσε με το πρόσωπο στη γη κοντά στα πόδια του Κυρίου και Τον ευχαριστούσε. Αυτό που κάνει όμως εντύπωση είναι ότι ο άνθρωπος αυτός ήταν Σαμαρείτης, δηλαδή «αλλογενής» (ΛΟΥΚΑ 17, 18), όπως τον ονόμασε ο Χριστός, και αλλόθρησκος. Κανείς δεν θα περίμενε από ένα Σαμαρείτη να δείξει τέτοια ευγνωμοσύνη, που δεν έδειξαν οι εννέα Ισραηλίτες, άνθρωποι φωτισμένοι από τον Νόμο και τους Προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης. Γι’ αυτό τον λόγο ο Σαμαρείτης έλαβε τον δίκαιο έπαινο του Κυρίου. Ο Σαμαρείτης δεν έλαβε μόνο σωματική θεραπεία, αλλά και πνευματική σωτηρία λόγω της πίστης και της ευγνωμοσύνης του. Ο Σαμαρείτης, ο θεωρούμενος «ξένος» έγινε παράδειγμα πίστης, δείχνοντας ότι η σωτηρία είναι για όλους, ανεξαρτήτως καταγωγής.

Κάτι αντίστοιχο επαναλαμβάνεται συχνά και στην εποχή μας. Συμβαίνει κάποτε άνθρωποι που δεν έχουν γνωρίσει ακόμη τον Χριστό και την Εκκλησία να συμπεριφέρονται με ανθρωπιά και αυτοθυσία, να ελεούν φτωχούς, να εργάζονται τίμια, χωρίς να έχουν μελετήσει ποτέ το Ευαγγέλιο ή να έχουν ακούσει σχετικές ομιλίες. Υπακούν στη φωνή της συνείδησης, η οποία τους πληροφορεί εσωτερικά τι είναι καλό και τι δεν είναι. Αποδεικνύονται έτσι πιο γνήσιοι μαθητές του Κυρίου από αρκετούς Χριστιανούς που τα γνωρίζουν αυτά στη θεωρία, αλλά στην πράξη δυσκολεύονται να τα εφαρμόσουν. Η υπακοή στη φωνή της συνείδησης, όταν αυτή είναι εναρμονισμένη με το θέλημα του Θεού, καθιστά τον άνθρωπο γνήσιο μαθητή. Αυτή η προσέγγιση τονίζει ότι η Χριστιανική ζωή δεν είναι απλώς γνώση κανόνων, αλλά έμπρακτη αγάπη και υπακοή που πηγάζει από την καρδιά.

Αγαπητοί μου φίλοι, ας διδαχθούμε από τον «αλλογενή» (ΛΟΥΚΑ 17, 18) Σαμαρείτη του σημερινού Ευαγγελίου. Ας μιμηθούμε την ευγνωμοσύνη του, όχι μόνο απέναντι στον Θεό, αλλά και στις σχέσεις μας με τους συνανθρώπους μας. Ας εφαρμόσουμε την τόσο όμορφη αυτή αρετή, η οποία σκορπίζει ζεστασιά, μας φέρνει κοντά τους ανθρώπους μεταξύ μας και μας πλησιάζει στον Θεό. Η εφαρμογή της ευγνωμοσύνης μπορεί να επιφέρει μεταμορφωτικές αλλαγές. Μετατρέπει την καθημερινότητα από μια σειρά υποχρεώσεων σε μια αφορμή για εκτίμηση. Ας ξεκινήσουμε από σήμερα κιόλας, να λέμε ένα ειλικρινές «ευχαριστώ» για κάτι μικρό ή μεγάλο στον συνάνθρωπο που μας ευεργετεί. Είναι το πρώτο βήμα για αυτή τη μεταμόρφωση. Ας εφαρμόσουμε την σπάνια αρετή της ευγνωμοσύνης, που μπορεί να μετατρέψει την οικογένεια, την κοινωνία, τον κόσμο μας σε επίγειο Παράδεισο.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.