« ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ ΕΣΠΕΡΑΣ »

«Να ρωτήσουμε απόψε τον Εσταυρωμένο: Χριστέ, γιατί φοράς το ακάνθινο στεφάνι; Ποιος Σου το έβαλε; Ουδέποτε στην σκέψι Σου φιλοξένησες κακό λογισμό. Ουδέποτε στην σκέψι Σου σχεδίασες την αμαρτία. Ναι, ουδέποτε!

Ο Αναμάρτητος φόρεσε την στολή του ενόχου, για να αθωώση εμάς. Εμείς έπρεπε να φορούμε το ακάνθινο στεφάνι, γιατί η δική μας σκέψις, ο δικός μας νους είναι γεμάτος από σχέδια πονηρά, από λογισμούς κακούς και από αποφάσεις που μας άξιζε το ακάνθινο στεφάνι. Όχι ακάνθινο στεφάνι, αλλά μυρωδάτα λουλούδια βγαλμένα από τις καρδιές των ανθρώπων, αξίζουν στον νικητή και θριαμβευτή του θανάτου και της αμαρτίας, τον Χριστό.

Χριστέ, γιατί σου φόρεσαν κόκκινη χλαμύδα; Για να σε περιπαίξουν, να σε περιγελάσουν. Για να σε ειρωνευθούν. Για να σε χλευάσουν. Η χλαμύδα αυτή ανήκει σε μας. Γιατί εμείς και το κορμί μας και την ψυχή μας λερώσαμε, με ένα πλήθος αναρίθμητων αμαρτιών.

Χριστέ, γιατί σου έχουν δεμένα τα χέρια με τα σχοινιά της αμαρτίας; Εσύ δεν εποίησες αμαρτία. Και όμως, αδελφοί μου, του Χριστού μας Του δέσαμε τα χέρια. Του φορέσαμε το ακάνθινο στεφάνι, την κόκκινη χλαμύδα, για να Τον χλευάσουμε και Του δώσαμε στο χέρι το σκήπτρο του καλαμιού, για εμπαιγμό, για περιφρόνησι και γελοιοποίησι.

Χριστέ, γιατί έχεις τρυπημένα τα χέρια Σου; Όπου άγγιξαν τα χέρια σου, και τα βράχια ακόμα τίναξαν ρόδα, τριαντάφυλλα. Όταν ακούμπησαν τα κεφάλια των αθώων παιδιών, τα ευλόγησες. Όταν ακούμπησαν τους αρρώστους, τους γιάτρεψες. Όταν ακούμπησες τους λεπρούς, τους καθάρισες. Τα χέρια αυτά γιάτρεψαν τον ανθρώπινο πόνο. Χριστέ, τα δικά μας χέρια έπρεπε να τρυπηθούν. Γιατί τα δικά μας χέρια έγιναν όργανα της αμαρτίας και αυτά θα έπρεπε να γεμίσουν από τραύματα.

Χριστέ, Σε βλέπω τρυπημένο και στα πόδια. Ποιος Σε κάρφωσε, Χριστέ; Ποιος Σου πλήγωσε τα πόδια; Μα απ’ όπου πέρασες, σκόρπισες λουλούδια κι ομορφιά, χαρά και ευλογίες με τα πόδια αυτά, τα αγιασμένα πόδια, τα σωτήρια πόδια. Τα δικά μας πόδια, που περπατούμε στην λεωφόρο της αμαρτίας, αυτά τα πόδια θα έπρεπε, Χριστέ, να πληγωθούν.

Κύριε, και στην καρδιά; Βλέπω πληγή στο μέρος της καρδιάς! “Λόγχη εκεντήθη ο Υιός της Παρθένου”.

Η δική μας καρδιά, που πολλές φορές περικλείει  το μίσος, την κακία, την υπερηφάνεια, τον εγωϊσμό και είναι σπήλαιο αγρίων θηρίων, παθών τα οποία κάνουν την ζωή μας κόλασι, η δική μας καρδιά έπρεπε να πληγωθή. Η καρδιά του Κυρίου μας Ιησού, η καρδιά του Εσταυρωμένου, δεν φιλοξένησε ποτέ μα ποτέ πάθη, αδυναμίες, ελαττώματα και αμαρτήματα.

Κι όμως, ο Αθώος παίρνει την θέσι του ενόχου, για να αθωώση εμάς και να μας λυτρώση από το κράτος της αμαρτίας και του διαβόλου. “Εξηγόρασας ημάς εκ της κατάρας του νόμου”, ακούσαμε από τους ψάλτες. Ο Χριστός μας ελευθέρωσε από την κατάρα του νόμου, γενόμενος Εκείνος κατάρα».

(«Προσκυνούμέν Σου τα πάθη, Χριστέ… », Αρχιμανδρίτου Θεοφίλου Ζησοπούλου, έκδοση Ο.Χ.Α. «Λυδία», σελίδες 99-102)

 

« ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΕΣΠΕΡΑΣ »

«Το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας είναι η προσφορά της αγάπης του Χριστού στον άνθρωπο, αδέλφια μου. Απήλθε του κόσμου τούτου ο Χριστός μας, αλλά μας έδωσε τον εαυτό Του στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.

Όταν ο λειτουργός του Υψίστου λέγη: “Έδωκεν τοις αγίοις αυτού μαθηταίς και αποστόλοις ειπών: Λάβετε φάγετε, τούτό μου εστι το σώμα, το υπέρ υμών κλώμενον εις άφεσιν αμαρτιών”, εκείνη την ώρα μας υπενθυμίζει αυτήν την στιγμή της θεσπίσεως του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας.

Και όταν ο λειτουργός συνεχίζη και λέγη: “Πίετε εξ αυτού πάντες, τούτό εστι το αίμά μου το της καινής διαθήκης, το υπέρ υμών και πολλών εκχυνόμενον εις άφεσιν αμαρτιών”, όσοι είσθε άγιοι να μην κοινωνήτε ποτέ! Όσοι είμαστε αμαρτωλοί, όμως, θα κοινωνούμε των αχράντων Μυστηρίων, γιατί ο λειτουργός του Υψίστου μας φωνάζει εδώ και μας λέγει: “Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε”.

Για όλα φροντίζουμε το Πάσχα· ας φροντίσουμε να ικανοποιήσουμε και τις ανάγκες της ψυχής μας. Ας την απαλλάξουμε από τα τραύματα, από τα καρκινώματα, από τα μορφώματα, παρέχοντάς της  την δυνατότητα να καθαρίζεται και να λαμβάνη το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, που πυρπολεί τις αμαρτίες του καθενός ανθρώπου».

(«Προσκυνούμέν Σου τα πάθη, Χριστέ… », Αρχιμανδρίτου Θεοφίλου Ζησοπούλου, έκδοση Ο.Χ.Α. «Λυδία», σελίδες 64-65)

 

« ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ ΕΣΠΕΡΑΣ »

«Ένα πλήθος πιστών ανθρώπων θα προσέλθη απόψε, αδελφοί μου, στους ιερούς ναούς, για να ακούση αυτό το υπέροχο τροπάριο, το οποίο συνέθεσε μία ποιήτρια, μία υμνωδός, που ήταν μοναχή. Ποια ήταν αυτή; Ήταν εκείνη της οποίας το όνομα είναι γνωστό, αλλά παρεξηγημένο, όπως πολλά ονόματα μέσα στην Αγία Γραφή έχουν παρερμηνεύσει και παρεξηγήσει πολλοί άνθρωποι, άλλοι μεν ηθελημένως, άλλοι δε αθελήτως. Άλλοι εν γνώσει τους και άλλοι εν αγνοία. Πρόκειται για το γνωστό όνομα της Κασσιανής.

Η βασιλομήτωρ, μητρυιά του αυτοκράτορος Θεοφίλου, θέλησε να βοηθήση στην αναζήτησι μιας καλής υποψηφίας συζύγου για τον Θεόφιλο. Γι’ αυτό κάλεσε στο παλάτι μία δωδεκάδα νεαρών υπάρξεων, για να επιλέξη ο Θεόφιλος την καλύτερη για αυτοκράτειρα.

Ανάμεσα σε αυτές βρέθηκε και η Κασσιανή. Ένα μήλο ήταν το δείγμα της προτιμήσεως του νεαρού αυτοκράτορος. Σε όποια κοπέλλα το έδινε, αυτή θα ήταν και η μέλλουσα αυτοκράτειρα. Εντυπωσιάσθηκε από την παρουσία της Κασσιανής. Ήταν απλή, σεμνή και ωραιοτάτη. Την πλησιάζει και της απευθύνει τον λόγο: “Εκ γυναικός ερρύη τα φαύλα”, δηλαδή από την γυναίκα προήλθαν όλα τα κακά. Εννοούσε την Εύα που πρωτοστάτησε στην παρακοή και συμπαρέσυρε και τον Αδάμ σε σύγκρουσι και επανάστασι με τον Δημιουργό του σύμπαντος. Αλλά η ετοιμόλογος και εξυπνοτάτη εκείνη Κασσιανή, θαρραλέα και αποφασιστικά, του ανταπαντά: “Και εκ γυναικός πηγάζει τα κρείττω”. Η πρώτη Εύα έφερε το μεγάλο κακό της αποστασίας στον κόσμο. Αλλά έχουμε την νέα Εύα, την Υπεραγία Θεοτόκο, η οποία έφερε όλα τα αγαθά πάλι στον κόσμο.

Η απάντησις ήταν πληρωμένη. Ο εγωϊσμός του Θεοφίλου τραυματίσθηκε θανάσιμα. Την περιφρόνησε. Δεν την αποδέχθηκε και αντ’ αυτής προτίμησε μία άλλη, εξίσου πολύ καλή κοπέλλα, την Θεοδώρα. Σ’ αυτήν έδωσε το μήλο και την έκανε αυτοκράτειρα.

Αυτό είναι το ιστορικό γεγονός.

Η Κασσιανή μετά εγκατέλειψε τον κόσμο. Έχτισε ένα μοναστήρι και ζούσε στην έρημο ως άγγελος ψάλλοντας τα μεγαλεία του Θεού. Εκεί συνέθετε ύμνους. Ένας από αυτούς είναι και ο γνωστός ως Τροπάριο της Κασσιανής, που ψάλλεται απόψε. Δεν αναφέρεται, βεβαίως, στην δική της ζωή.

(«Προσκυνούμέν Σου τα πάθη, Χριστέ… », Αρχιμανδρίτου Θεοφίλου Ζησοπούλου, έκδοση Ο.Χ.Α. «Λυδία», σελίδες 41-45)