« ΟΡΑΜΑ », FEDERICO GARCIA LORCA

Όλη η θάλασσα

είναι ελληνική.

Στις πιο παράξενες θάλασσες

μένουν ακόμη Αφροδίτες

πάνω στις αχιβάδες τους

σαν φαντάσματα.

Από τη θάλασσα αναδύεται η μορφή

και η σκέψη,

το αίμα, το αλάτι κι ο αιώνιος

άνεμος.

Οι ξηρές είναι σαν φύκια

στην απέραντη πλάτη τους,

τερατώδη παράσιτα

στο τεράστιο δέρμα.

Απέναντι στην παραληρούσα θάλασσα

η ζωή κι ο έρωτας

ακάλυπτοι.

(Ο θάνατος του Πηγάσου, Federico Garcia Lorca, εκδόσεις Αρμός, σελίδα 78)

« Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ »

Προχθές, αγαπητοί μου φίλοι, η Αγία μας Εκκλησία τίμησε την Κοίμηση της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας. Μάλιστα η εορτή αυτή χαρακτηρίζεται και ως το Πάσχα του καλοκαιριού. Είναι όντως μεγάλη εορτή γιατί κατά την ημέρα αυτή τιμάμε, όχι απλώς μία Αγία, αλλά την Μητέρα του Θεού, του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. «Οι “θεομητορικές εορτές” – μας λέει ο πατήρ Μιχαήλ Καρδαμάκης – συνδέονται και εξαρτιούνται από τον κύκλο των δεσποτικών εορτών. Επειδή το μυστήριο της Θεοτόκου νοείται πάντοτε σε σχέση με το μυστήριο της θείας Οικονομίας» (Ορθόδοξη Πνευματικότητα, σελίδα 206). «Το όνομα της Θεοτόκου άπαν το μυστήριον της οικονομίας συνίστησι», κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό. (P.G. 94, 1029, 1032). Η Θεοτόκος είναι η Παναγία, όχι με κάποια ηθικιστική έννοια, αλλά με την έννοια της υπακοής της να διακονήσει το θαύμα της σωτηρίας του κόσμου.

Ο θάνατος της Παναγίας μας λέγεται «Κοίμηση», γιατί αφ’ ενός μεν ο θάνατος μετά την Ανάσταση του Χριστού είναι ένας ύπνος, αφού ο κάθε άνθρωπος θα αναστηθεί σωματικά κατά την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, αφ’ ετέρου δε γιατί η Παναγία μας μετά την Κοίμησή της μετέστη προς τους ουρανούς. Έτσι, κατά την παράδοση της Εκκλησίας, αυτό που θα γίνει σε όλους κατά την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, συνέβη στην Παναγία μετά την Κοίμησή της. Ίσως αναρωτηθούν κάποιοι, που έχουν αδύναμη πίστη, πως μπορεί να γίνει αυτό. Και όμως μπορεί να γίνει, αφού η Παναγία είναι η Μητέρα του Θεού. Είναι δυνατόν ο Θεός που δημιούργησε τον κόσμο, να μην μπορεί να πάρει το σώμα της Μητέρας Του στους ουρανούς, χωρίς να υποστεί την φυσική φθορά, που έχουν υποστεί και θα υποστούμε όλοι οι άνθρωποι; Η μετάσταση της Παναγίας μας είναι το υπερφυές μυστήριο.

Η Παναγία λέγεται «Ύπεραγία», γιατί όχι μόνον είναι Αγία, αλλά γιατί είναι πάνω από κάθε Άγιο, είναι «τιμιωτέρα των Χερουβείμ και ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ». Όλοι οι Προφήτες, οι Απόστολοι, οι Πατέρες, οι Μάρτυρες, οι Όσιοι, γενικά όλοι οι Άγιοι την ανυμνούν και την δοξολογούν. Ακόμη, η Παναγία λέγεται «Δέσποινα», αφού είναι Μητέρα του Δεσπότη Χριστού. Πράγματι, ο Χριστός είναι ο Κύριος και ο Δεσπότης του ουρανού και της γης, ως ομοούσιος με τον Πατέρα και το Άγιον Πνεύμα, οπότε και η Μητέρα Του, από την οποία προσέλαβε την ανθρώπινη φύση, είναι Δέσποινα, έχει ιδιαίτερη θέση στο μυστήριο της θείας Οικονομίας, αλλά και ιδιαίτερη θέση στη ζωή της Εκκλησίας και πρεσβεύει διαρκώς για εμάς. Η Παναγία είναι το Πρόσωπο εκείνο, που λαμπρύνει και φωταγωγεί την Εκκλησία του Χριστού.

Επιπλέον η Παναγία χαρακτηρίζεται «Θεοτόκος», γιατί δεν γέννησε έναν απλό άνθρωπο, αλλά το δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Η Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος καθόρισε την πίστη της Εκκλησίας, ότι η Παναγία είναι Θεοτόκος, γέννησε τον Θεό, έδωσε σάρκα στο δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, γι’ αυτό πρέπει να λέγεται «Θεοτόκος». Αυτό δεν είναι απλώς μια φιλοσοφία, αλλά θεολογία, αφού οι Απόστολοι που είδαν τον Χριστό να λάμπει με το Φως της θεότητας γνώρισαν εκ πείρας ότι Αυτός είναι «Φως εκ Φωτός, Θεός αληθινός εκ Θεού αληθινού». Γι’ αυτό και η Παναγία είναι Θεοτόκος και Μητέρα του Φωτός. Έτσι στην ενάτη ωδή της Ακολουθίας του Όρθρου προτάσσεται η εκφώνηση του Ιερέα: «Την Θεοτόκον και Μητέρα του Φωτός εν ύμνοις τιμώντες μεγαλύνομεν». Η Παναγία ως Μητέρα του Φωτός μεταδίδει σε όλους μας το πνευματικό φως.

Τέλος η Παναγία αναφέρεται ως «Αειπάρθενος Μαρία». Η λέξη Μαρία, ήταν το όνομά της, η δε λέξη «Αειπάρθενος» δείχνει το μυστήριο της αειπαρθενίας, της τέλειας καθαρότητάς της, αφού υπήρξε Παρθένος προ του τόκου, κατά την διάρκεια του τόκου και μετά τον τόκο. Σε κάθε εικόνα της Παναγίας ο κάθε αγιογράφος ζωγραφίζει τρία αστέρια, ένα στο μέτωπο, ένα στον δεξιό ώμο και ένα στον αριστερό ώμο, τα οποία δηλώνουν την αειπαρθενία της Παναγίας μας. Αυτό είναι ένα μυστήριο. Και αυτό βεβαιώνεται από την εμπειρία της θείας δόξας. Η εορτή της Κοίμησης της Υπεραγίας Θεοτόκου μας φανερώνει όλο το θαυμαστό και ευλογημένο Πρόσωπο της Παναγίας μας, που πρέπει να τιμάμε με την νηστεία, την προσευχή, την μετάνοια, την Θεία Ευχαριστία και γενικά με την Μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας μας και την Ορθόδοξη πνευματικότητα.

Αγαπητοί μου φίλοι, κατά την ευλογημένη αυτή ημέρα, πρέπει να χαιρόμαστε όχι μόνο γιατί μας δόθηκε η ευκαιρία να κάνουμε διακοπές και να επισκεφθούμε αγαπημένα μέρη και πρόσωπα, ούτε γιατί μας δίνεται η ευκαιρία να πανηγυρίσουμε, αλλά γιατί εορτάζει το τίμιο και ευλογημένο Πρόσωπο της Παναγίας μας, που το τίμησε και Αυτός ο Ίδιος ο Χριστός. Στρέφοντας το βλέμμα μας προς την Παναγία, αλλάζει κυριολεκτικά η ζωή μας. Μεταμορφώνεται, δίνονται λύσεις στα προβλήματά μας, φωτίζεται η ζωή μας, αποκτάμε την αληθινή πνευματική ζωή και όχι την ευσεβιστική, γίνεται η ζωή μας εντελώς διαφορετική. Γι’ αυτό ας επικαλούμαστε τη βοήθεια της Παναγίας μας στην καθημερινή μας ζωή και να είμαστε σίγουροι ότι κάποια λύση θα δοθεί στο εκάστοτε πρόβλημά μας. Εύχομαι ολόψυχα η Παναγία να πρεσβεύει για όλους μας και να μας προστατεύει από κάθε κακό.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

    

« ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΧΑΡΙΣ ΑΛΕΞΙΟΥ »

« Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ Ο ΘΕΣΒΙΤΗΣ »

Η Αγία μας Εκκλησία, αγαπητοί μου φίλοι, προβάλλει κάθε χρόνο τους αγίους Προφήτες, εορτάζοντας τις μνήμες τους. Ο σκοπός της Εκκλησίας είναι να μας διδάξει με την αγία ζωή τους και να μας προτρέψει να τους μιμηθούμε. Ένας από αυτούς τους Προφήτες είναι και ο ένδοξος Προφήτης Ηλίας ο Θεσβίτης, ο τόσο αγαπημένος από τους Ορθοδόξους και ιδιαίτερα στην πατρίδα μας. Ο Προφήτης Ηλίας καταγόταν από την ιερατική φυλή του Ααρών και ήταν γιος του Σωβάκ. Γεννήθηκε στη Θέσβη, πόλη της περιοχής Γαλαάδ, γι’ αυτό και ονομάζεται Θεσβίτης. Έδρασε στα χρόνια του βασιλιά Αχαάβ που είχε διαδεχθεί τον πατέρα του Αμβρί. Η δράση του Αγίου κορυφώθηκε στα 900 χρόνια προ Χριστού και προφήτευσε 25 χρόνια, από το 921-896 π.Χ. Αν και ο Προφήτης Ηλίας δεν μας άφησε κανένα γραπτό του κείμενο, ο βίος του περιγράφεται στο τρίτο και τέταρτο βιβλίο των Βασιλειών της Παλαιάς Διαθήκης.

Η γέννησή του σημαδεύτηκε με ένα εκπληκτικό θαύμα, το οποίο είδε ο πατέρας του Σωβάκ και το οποίο έδειξε από την αρχή τι θα γινόταν το βρέφος εκείνο. Είδε λοιπόν ο Σωβάκ μερικούς λευκοφορεμένους άνδρες να πλησιάζουν το βρέφος στην κούνια του και να το ονομάζουν Ηλία που θα πει «ο εκ Θεού» προεικονίζοντας και με το όνομά του τον εκ Θεού Θεό, δηλαδή τον Ιησού Χριστό. Γεμάτος έκπληξη βλέπει να ξεντύνουν το νήπιο, να το σπαργανώνουν με φωτιά και να το ταΐζουν με φωτιά. Όταν συνήλθε από την έκπληξη και το φόβο του ο Σωβάκ, πήγε στην Ιερουσαλήμ και φανέρωσε την οπτασία του στους ιερείς. Εκείνοι είχαν το προφητικό χάρισμα. Τον καθησύχασαν και του είπαν ότι η ζωή του παιδιού θα είναι γεμάτη θεϊκό φως και ο λόγος του θα είναι φωτιά, τόλμη και απόφαση. Επίσης του είπαν ότι ο Θεός θα του δώσει την δύναμη να κυβερνά τον λαό του Ισραήλ με φωτιά και μαχαίρι.

Ο Ισραηλιτικός λαός τότε είχε βασιλά τον Αχαάβ (873-854). Ο τόσο ευεργετημένος από τον Θεό Ισραηλιτικός λαός είχε εγκαταλείψει τον αληθινό Θεό του και είχε επιδοθεί σε φρικτές ανθρωποθυσίες και όργια μπροστά στα είδωλα. Θυσίαζαν ακόμη και τα παιδιά τους. Ο βασιλιάς τους λοιπόν πρωτοστατούσε στην αποστασία αυτή. Είχε απαγορεύσει την λατρεία του αληθινού Θεού στην Ιερουσαλήμ και έκανε δυο χρυσές αγελάδες, μία στη Βαιθήλ και μία στην περιοχή Δαν, για να τις προσκυνούν οι άνθρωποι για θεούς. Δεν έφθαναν όλα αυτά, αλλά παντρεύθηκε και ειδωλολάτρισσα γυναίκα, την Ιεζάβελ. Αυτή εισήγαγε την λατρεία και των θεών των Ελλήνων. Εγκαινιάζει την λατρεία του Βάαλ, δηλαδή του Δία, και της θεάς των δασών της Αστάρτης, δηλαδή της Αρτέμιδος. Μάλιστα ο Αχαάβ έκτισε και ειδωλολατρικό ναό, όπου εκεί τοποθέτησε το άγαλμα του Βάαλ.

Με πόνο έβλεπε ο Προφήτης τα όσα γίνονταν και χωρίς να χάσει το θάρρος του παρουσιάζεται μπροστά στον βασιλιά και του λέει: «Εν ονόματι του ζώντος Θεού, του Κυρίου των Δυνάμεων, του Θεού του Ισραήλ, μπροστά στον οποίο παραστέκομαι εγώ και τον υπηρετώ: Να μη γίνει δροσιά στην γη, ούτε να πέσει βροχή, παρά μόνο αν το ζητήσω εγώ από τον Θεό». Η συμφορά δεν άργησε να φανεί. Αφού πέρασαν τρία χρόνια από την αρχή του λιμού, δόθηκε εντολή από τον Θεό στον Προφήτη Ηλία ως εξής: «Πήγαινε και παρουσιάσου στον Αχαάβ, για να φέρω βροχή στην γη». Στη συνάντηση αυτή ζήτησε ο Προφήτης Ηλίας να στείλει ο βασιλιάς τους ιερείς της αισχύνης, των ειδώλων, στο Καρμήλιο όρος. Εκεί τους απέδειξε με θαυμαστό τρόπο ποιος είναι ο αληθινός Θεός, αφού το βόδι του Προφήτη Ηλία κάηκε ενώ των ιερέων των ειδώλων όχι.

Κατά τη μεγάλη αυτή στιγμή της νίκης της πίστης ο ζηλωτής Ηλίας, προβλέποντας την αμετανοησία των ιερέων, διατάζει: «Συλλάβετε τους ιερείς του Βάαλ. Κανένας να μη γλυτώσει από αυτούς». Ο λαός τους συνέλαβε αμέσως και τους οδήγησε στον χείμαρο Κισσών, όπου σφαγιάσθηκαν όλοι. Γι’ αυτό τον βλέπουμε συχνά στις αγιογραφίες να κρατά μαχαίρι. Μετά τη σφαγή ο Ηλίας προειδοποιεί τον Αχαάβ ότι έρχεται βροχή. Επειδή δεν μπορούμε να αναφερθούμε σε όλα τα γεγονότα που αφορούν τη ζωή του Προφήτη Ηλία, θα τελειώσουμε με την ανάληψή του. Ο Κύριος αποφάσισε, όταν ήλθε ο καιρός, να δοξάσει τον Προφήτη Του. Έτσι ενώ βρισκόταν στη Βαιθήλ μαζί με τον μαθητή του Ελισσαίο και περπατούσαν, ξαφνικά ένα πύρινο άρμα με πύρινα άλογα χώρισαν τον ένα από τον άλλο και ο Ηλίας αναλήφθηκε προς τα πάνω με ανεμοστρόβιλο και κατεύθυνση προς τον ουρανό.

Αγαπητοί μου φίλοι, ο Προφήτης Ηλίας μαζί με τον Μωϋσή είναι αυτοί που βρέθηκαν στην Μεταμόρφωση του Χριστού, ο πρώτος σαν εκπρόσωπος των Προφητών και ο δεύτερος σαν εκπρόσωπος του Νόμου, βεβαιώνοντας την θεότητα του Σωτήρος. Είναι δεύτερος Πρόδρομος, γιατί όπως ο Τίμιος Πρόδρομος ήλθε και εργάσθηκε πριν από τον Κύριό μας στην επί γης παρουσία Του, έτσι και ο Ηλίας σύμφωνα με το κήρυγμα των επομένων Προφητών και της Εκκλησίας μας, θα έλθει πριν από την Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας. Αυτό φαίνεται καθαρά τόσο στην Παλαιά όσο και στην Καινή Διαθήκη. Σήμερα που ζούμε σε εποχή σύγχυσης και συμβιβασμού, έχουμε ιδιαίτερη ανάγκη από το φωτεινό παράδειγμα του μεγάλου Προφήτη. Αν μείνουμε κι εμείς πιστοί και ασυμβίβαστοι, όπως ο Προφήτης Ηλίας, θα έχουμε την ελπίδα να κληρονομήσουμε την αιώνια ζωή.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

« ΤΟ ΒΑΛΣ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ, ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ »

« ΣΥΝΑΞΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ »

Σήμερα, αγαπητοί μου φίλοι, η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει με ξεχωριστή λαμπρότητα τη Σύναξη των δώδεκα Αποστόλων. Βέβαια η Εκκλησία έχει καθιερώσει να τους τιμά και τον καθένα ξεχωριστά, αλλά με αυτόν τον συλλογικό εορτασμό τιμάται ολόκληρη η χορεία των μεγάλων αυτών ανδρών. Οι Άγιοι Απόστολοι είναι οι άνθρωποι που τους επέλεξε ο Ιησούς Χριστός, για να αποτελέσουν τον πυρήνα της Εκκλησίας και να γίνουν οι συνεχιστές του απολυτρωτικού έργου Του στον κόσμο. Το Αποστολικό αξίωμα είναι το πιο τιμητικό αξίωμα μέσα στην Εκκλησία. Υπερέχει από κάθε άλλο αξίωμα. Οι Απόστολοι είναι εκείνοι οι οποίοι άλλαξαν κυριολεκτικά την μορφή του κόσμου. Έφεραν δε εις πέρας την τιμητική αποστολή τους με την Χάρη του Αγίου Πνεύματος, που έλαβαν κατά την ημέρα της Πεντηκοστής. Είναι ανεκτίμητη η προσφορά τους στην εδραίωση της Εκκλησίας στον κόσμο.

Οι Άγιοι Απόστολοι αποτελούν τη σπουδαιότερη αγιολογική χορεία της Εκκλησίας μας. Χάρη στο δικό τους αγώνα, τις αφάνταστες προσωπικές τους θυσίες, θεμελιώθηκε η Εκκλησία στον κόσμο, μέσα σε ένα εξαιρετικά εχθρικό περιβάλλον. Επισφράγισμα του έργου τους ήταν το προσωπικό τους μαρτύριο. Η εκλογή και η κλήση των Αποστόλων, οι οποίοι ως την Πεντηκοστή καλούνταν μαθητές, έγινε αμέσως με την αρχή της δημόσιας δράσης του Κυρίου, στη Γαλιλαία. Στην πρόσκληση του Χριστού: «δεύτε οπίσω μου και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων» (ΜΑΤΘ. 4, 20), αυτοί «ευθέως αφέντες τα δίκτυα ηκολούθησαν αυτώ» (ΜΑΤΘ. 4, 21). Ο Κύριος εξέλεξε και κάλεσε κοντά Του τους απλούς αυτούς ανθρώπους, προκειμένου να συνεχίσουν το σωστικό Του έργο, μετά την Ανάληψή Του στους ουρανούς. Οι Απόστολοι έγιναν και οι μάρτυρες της Ανάστασης του Χριστού.

Ο Χριστός δεν επέλεξε τους Αποστόλους Του από την ελίτ της τότε αριστοκρατίας ή από τις τάξεις των πολιτικά ισχυρών, των οικονομικά δυνατών, διότι η διαφθορά, η κατάπτωση και η έπαρση ήταν το κύριο χαρακτηριστικό αυτών των ανθρώπων. Αντίθετα τους επέλεξε από τους άσημους, αδύναμους και αγράμματους ανθρώπους, οι οποίοι βίωναν τη δυστυχία της πτώσης και της αμαρτίας καλύτερα από τους πρώτους. Αυτοί οι απλοϊκοί άνθρωποι καλλιεργούσαν έντονα στην ψυχή τους την προσδοκία της απολύτρωσης από τον Θεό. Όμως το Άγιο Πνεύμα κατά την ημέρα της Πεντηκοστής μεταμόρφωσε αυτούς τους άσημους, δειλούς και αγράμματους ψαράδες σε σοφούς άνδρες, σε πανίσχυρες προσωπικότητες, σε ολόφωτες υπάρξεις, οι οποίοι καταύγασαν την οικουμένη. Η μεταμόρφωσή τους αυτή ήταν η απόδειξη ότι το Άγιο Πνεύμα θα κατοικούσε στην Εκκλησία μετά την Ανάσταση του Κυρίου.

Η συγκλονιστική εμπειρία της Ανάστασης του Κυρίου και η επέλευση της δύναμης του Αγίου Πνεύματος έδωσαν στους Αποστόλους αφάνταστη δύναμη. Διασκορπίσθηκαν σε ολόκληρο τον κόσμο για να διαλαλήσουν το νέο, ελπιδοφόρο και σωτήριο μήνυμα της εν Χριστώ απολύτρωσης του ανθρωπίνου γένους. Τα σκοτάδια της πλάνης διαλύονταν με το άκουσμα του κηρύγματος των Αποστόλων. Οι δεισιδαίμονες τυραννικές αντιλήψεις παραμερίζονταν μπροστά στην πνευματική ελευθερία του Χριστιανικού μηνύματος. Οι ασήμαντοι αυτοί ψαράδες της Γαλιλαίας έστρεψαν την ιστορία του κόσμου στο δρόμο της ανθρωπιάς, του πολιτισμού και της προόδου. Η ανθρωπότητα και ο σύγχρονος πολιτισμός οφείλει μεγάλη ευγνωμοσύνη στους Αγίους Αποστόλους. Ότι δεν κατόρθωσε η διανόηση και η δύναμη του αρχαίου κόσμου, το κατόρθωσε η χορεία των Μαθητών και Αποστόλων.

Το έργο των Αγίων Αποστόλων συνεχίσθηκε και συνεχίζεται δια των διαδόχων αυτών. Σε κάθε μέρος, όπου ίδρυαν τοπικές εκκλησίες, χειροτονούσαν επισκόπους και πρεσβυτέρους για να συνεχίσουν το έργο τους. Γράφει ο Ευαγγελιστής Λουκάς στο βιβλίο των Πράξεων: «Χειροτονήσαντες δε αυτοίς πρεσβυτέρους κατ’ εκκλησίαν και προσευξάμενοι μετά νηστειών παρέθεντο αυτούς τω Κυρίω, εις ον πεπιστεύκασι» (ΠΡΑΞ. 14, 23). Δηλαδή, «χειροτόνησαν πρεσβυτέρους σε κάθε εκκλησία τους, νήστεψαν και προσευχήθηκαν και τους εμπιστεύθηκαν στον Κύριο, στον οποίο είχαν πιστέψει» (ΠΡΑΞ. 14, 23). Αυτή η αδιάκοποη διαδοχή συνεχίζεται ως σήμερα μόνο στην Ορθόδοξη Εκκλησία και όχι στην Ρωμαιοκαθολική και σε άλλες Χριστιανικές ομολογίες. Αυτή η διαδοχή χαρακτηρίζεται ως αδιάκοπη διαδοχή προσώπων και πίστης και γι’ αυτό ονομάζεται η Εκκλησία μας Αποστολική.

Αγαπητοί μου φίλοι, όλοι όσοι εργάζονται στην Εκκλησία του Χριστού, κληρικοί και λαϊκοί, συνεχίζουν στην ουσία το έργο των Αγίων Αποστόλων. Τόσο μεγάλο είναι το έργο που επιτελούν. Όλοι εμείς οι πιστοί Χριστιανοί και προσκυνητές της σεπτής εορτής των Αγίων Αποστόλων, των «συνεργών του Χριστού» (Β΄ ΚΟΡ. 6, 1), κατά τον Απόστολο Παύλο, έχουμε χρέος να αποδίδουμε σε αυτούς την αρμόζουσα τιμή, διότι η Αγία μας Εκκλησία είναι θεμελιωμένη πάνω σε αυτές τις μεγάλες προσωπικότητες. Αυτό βεβαιώνει και ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ο οποίος είδε στην Αποκάλυψη την θριαμβεύουσα Εκκλησία του Χριστού, θεμελιωμένη επί «θεμελίους δώδεκα και επ’ αυτών δώδεκα ονόματα των δώδεκα Αποστόλων του Αρνίου» (ΑΠΟΚ. 10, 21). Ας είναι η σημερινή εορτή η αφορμή για περισσότερη πνευματική ζωή, προκειμένου να ακολουθήσουμε τα ίχνη των Αποστόλων που εορτάζουμε σήμερα.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.