« ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ »

Ο άγιος Νεκτάριος γεννήθηκε την 1η Οκτωβρίου 1846 στη Θράκη από θεοφιλή οικογένεια. Αρχικά ονομαζόταν Αναστάσιος. Σε ηλικία δεκατεσσάρων χρονών πήγε στην Κωνσταντινούπολη όπου εργάσθηκε σκληρά έξι χρόνια. Αργότερα, χειροτονήθηκε διάκονος και ονομάσθηκε Νεκτάριος. Στη συνέχεια πήγε στην Αθήνα, όπου σπούδασε Θεολογία, και ακολούθως μετέβη στην Αλεξάνδρεια. Εκεί χειροτονήθηκε Μητροπολίτης και απέκτησε μεγάλη φήμη για το ήθος του και τα κηρύγματά του. Συκοφαντήθηκε και αναγκάσθηκε να έρθει στην Ελλάδα, όπου εργάσθηκε ως ιεροκήρυκας και διευθυντής στη Ριζάρειο Σχολή. Ίδρυσε τη γνωστή Μονή στην Αίγινα και αφιερώθηκε στο κήρυγμα του Ευαγγελίου. Παρέδωσε το πνεύμα του εν ειρήνη στις 9 Νοεμβρίου του 1920.
www.ecclesia.gr

«ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΜΑΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ»

« 28 - ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ - 1940 »

Κατά τη σημερινή ημέρα, αγαπητοί μου φίλοι, έχουμε διπλή εορτή. Από τη μία εορτάζουμε την Αγία Σκέπη της Παναγίας μας και από την άλλη εορτάζουμε την Επέτειο του ΟΧΙ του 1940, εναντίον των Ιταλών. Δεν είναι τυχαίο ότι οι δύο σημαντικότερες εθνικές εορτές του Έθνους μας έχουν το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό να συνεορτάζονται με μία εορτή της Παναγίας. Την 25^η Μαρτίου εορτάζουμε τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, ενώ σήμερα την 28^η Οκτωβρίου την Αγία Σκέπη της Θεοτόκου. Η εορτή αυτή μετατέθηκε από την Εκκλησία μας, από την 1^η Οκτωβρίου την 28^η, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης προς την Παναγία μας για την σκέπη και της προστασία Της στον αγώνα των Ελλήνων απέναντι στους Ιταλούς αρχικά και αργότερα απέναντι στους Γερμανούς. Η προστασία της Παναγίας ήταν πραγματικά πολύ μεγάλη για το Έθνος των Ελλήνων.

Στο μέτωπο, σε όλη τη γραμμή, από τη γαλανή θάλασσα του Ιονίου μέχρι ψηλά τις παγωμένες Πρέσπες, ο Ελληνικός στρατός άρχιζε παντού να βλέπει το ίδιο όραμα. Έβλεπε τις νύχτες μια γυναικεία μορφή να προβαδίζει ψιλόλιγνη, με την καλύπτρα Της αναριγμένη από το κεφάλι Της στους ώμους. Την αναγνώριζε, την ήξερε από παλιά, του την είχαν τραγουδήσει όταν ήταν μικρό παιδί. Ήταν η Μάνα η μεγαλόψυχη στον πόνο και στη δόξα, η λαβωμένη της Τήνου, η Υπέρμαχος Στρατηγός. Ήταν η Παναγία Μητέρα του Κυρίου μας. Η Παναγία είναι αυτή που ευλόγησε τον αγώνα των Ελλήνων. Έβλεπε το άδικο και αποφάσισε να επέμβει. Η προστασία Της ήταν ολοφάνερη. Πολλές είναι οι μαρτυρίες των Ελλήνων στρατιωτών, που είδαν τη Σκέπη της Παναγίας. Ήταν κοντά τους και τους ευλογούσε σε αυτό που είχαν αναλάβει. Ήταν η προστάτιδά τους.

Το 1940 οι Έλληνες, σαν ένας άνθρωπος, ξεσηκώθηκαν για να υπερασπισθούν το πάτριο έδαφος. Τότε ξαναζήσαμε αρχαίες ημέρες δόξας, όταν ο στρατός μας, με τη δύναμη του Θεού και με οδηγήτρια την Υπεραγία Θεοτόκο, νίκησε τους άδικους επιδρομείς. Ήταν ένας πόλεμος πραγματικά ιερός, που μας τον επέβαλαν οι ισχυροί της γης και υποχρεωθήκαμε να τον σηκώσουμε. Και τον σηκώσαμε με γενναιότητα και αυτοθυσία. Σαν Χριστιανοί και σαν Έλληνες. Όλος ο κόσμος τότε, στην πιο κρίσιμη στιγμή του μεγάλου πολέμου, θαύμασε την ελληνική φιλοπατρία και ανδρεία. Όλοι οι Έλληνες, όπου και αν ανήκαν πολιτικά, ενώθηκαν προκειμένου να αντιμετωπίσουν τον κοινό τους εχθρό, που ήταν οι Ιταλοί. Και πραγματικά τα κατάφεραν. Μπόρεσαν να νικήσουν τον μεγάλο στρατό της τότε φασιστικής Ιταλίας. Μπόρεσαν να κατατροπώσουν τον άδικο και φιλόδοξο Μουσολίνι.

«Ανδρείοι σεις που πολεμήσατε και πέσατ’ ευκλεώς∙ τους πανταχού νικήσαντας μη φοβηθέντες», θα πει ο μεγάλος ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης (Άπαντα Καβάφη, σελίδα 145). Ανδρείοι ήσαν οι Έλληνες στρατιώτες κατά την Ιταλική εισβολή, αποδεικνύοντας έτσι την βαριά κληρονομιά που κουβαλούσαν ανά τους αιώνες. Γιατί αν ανατρέξουμε στην Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, θα διαπιστώσουμε την ανδρεία και τη γενναιότητα αυτής της φυλής. Είμαστε πραγματικά ευλογημένοι από τον Θεό, που έχουμε τέτοιους προγόνους. Οι ήρωες του 1940, αλλά και οι υπόλοιποι, μας έχουν δείξει το δρόμο, που πρέπει να ακολουθήσουμε. Δεν γίνεται ο Ελληνικός λαός να ακολουθήσει διαφορετικό δρόμο. Είναι η μοίρα μας, να αγωνιζόμαστε πάντοτε εναντίον αυτών, που επιβουλεύονται τα ιερά και τα όσια της φυλής μας. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε.

Δυστυχώς στις ημέρες μας η Ιστορία επαναλαμβάνεται. Η Ελλάδα μας τα τελευταία χρόνια ταλαιπωρείται από τους ισχυρούς της γης και βρίσκεται κάτω από μια διαφορετική κατοχή. Είναι μια δύσκολη περίοδος που διανύει. Και φυσικά δεν είναι μόνο το οικονομικό πρόβλημα, που την ταλαιπωρεί. Αυτοί που έχουν την εξουσία προσπαθούν να εξαφανίσουν καθετί το Ελληνικό και Ορθόδοξο. Και έχουν βρει, δυστυχώς, κάποιους προσκυνημένους πολιτικούς, που συνεργάζονται μαζί τους. Όμως δεν θα τα καταφέρουν τελικά να διαλύσουν την Ορθόδοξη Ελλάδα. Αυτό μας έχει διδάξει η ένδοξη Ιστορία μας. Αυτό διδασκόμαστε από τους Αγίους της Εκκλησίας μας. Ο Δαβίδ στην Παλαιά Διαθήκη κατατρόπωσε τον Γολιάθ, Ο Άγιος Νέστορας, που εορτάσαμε χθες, νίκησε τον φοβερό Λυαίο. Έτσι και η μικρή Ελλάδα μας θα βγει νικήτρια και πάλι, απέναντι σε όλους αυτούς.

Αγαπητοί μου φίλοι, μην απελπιζόμαστε και μη χάνουμε το θάρρος. Ας ανατρέξουμε στο παρελθόν και στην ένδοξη Ιστορία μας. Ας ανατρέξουμε στους ήρωες του 1940, που τιμάμε κατά τη σημερινή διπλή εορτή. Από εκεί ας αντλήσουμε δύναμη, προκειμένου κι εμείς να αγωνισθούμε εναντίον αυτών που πολεμούν άδικα την πατρίδα μας. Ας σηκώσουμε ψηλά τις καρδιές μας και ας βροντοφωνάξουμε και πάλι το ηρωϊκό ΟΧΙ στους πολέμιους της πατρίδας μας, είτε αυτοί βρίσκονται εντός συνόρων είτε εκτός. Βέβαια, θα πρέπει να ζητήσουμε και τη βοήθεια του Κυρίου μας και της Παναγίας μας, για να βγούμε και πάλι νικητές. Αυτό μας διδάσκουν και οι ήρωες της 28^ης Οκτωβρίου του 1940. Μας διδάσκουν, πως χωρίς τη βοήθεια του Θεού δεν μπορούμε να καταφέρουμε απολύτως τίποτα. Ειδικά σήμερα είναι επιτακτική ανάγκη, να προστρέξουμε κοντά στον Χριστό και στην Εκκλησία Του.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

« ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΜΟΡΦΕΣ ΚΥΚΛΑΔΕΣ : ΑΝΔΡΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝΟΣ »

« ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΟΥ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ, ΣΤΟ ΑΙΓΙΟ »

« Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΘΥΓΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ »

Οι τρεις Μάρτυρες, αγαπητοί μου φίλοι, η Πίστη, η Ελπίδα και η Αγάπη, όπως γνωρίζουμε, είναι θυγατέρες της Αγίας Σοφίας, όπως ακριβώς και οι αρετές της πίστεως, της ελπίδας και της αγάπης είναι τέκνα της σοφίας, της αληθινής σοφίας της «άνωθεν κατερχομένης», που γεννά τον φόβο του Θεού. «Αρχή σοφίας φόβος Κυρίου» (ΠΑΡΟΙΜ. 1, 7). Ένας φόβος όμως όχι με δουλική μορφή, αλλά με την έννοια του σεβασμού απέναντι στον Θεό. Οι τρεις κόρες της Αγίας Σοφίας είχαν όλες τις αρετές, όπως το δηλώνουν και τα ονόματά τους. Ήσαν γεμάτες από πίστη και ελπίδα στον Χριστό και αγάπη προς τον Θεό και τον συνάνθρωπο. Αλλά και η μητέρα τους ήταν όνομα και πράγμα Σοφία.

Η Αγία Σοφία κατείχε την αληθινή αγάπη που είναι ανώτερη από την φυσική αγάπη, το λεγόμενο μητρικό φίλτρο, γι’ αυτό και απέβλεπε στο πνευματικό συμφέρον των παιδιών της. Τα ενθάρρυνε να προχωρήσουν στον θάνατο, μέσα από τα μαρτύρια, για την αγάπη του Χριστού, γνωρίζοντας πως έτσι τους εξασφαλίζει την αληθινή ζωή, αφού «δίκαιοι εις τον αιώνα ζώσι» (ΣΟΦ. ΣΟΛΟΜ. 5, 15). Η Αγία Σοφία δεν υποχώρησε μπροστά στα μαρτύρια, που υπέστησαν οι τρεις κόρες της. Κι αυτή ήταν άνθρωπος και σίγουρα θα στενοχωριόταν, όμως η αγάπη της για τον Χριστό και τα παιδιά της, την έκανε να μείνει ακλόνητη και σταθερή απέναντι στο θέαμα που αντίκριζε. Έβαζε πάνω από όλα την αγάπη προς τον Χριστό και το πνευματικό συμφέρον των παιδιών της.

Ο τρόπος συμπεριφοράς της Αγίας Σοφίας δείχνει το μέτρο της αγάπης που οφείλουν να έχουν οι γονείς προς τα παιδιά, τα οποία δεν είναι κτήμα των γεννητόρων τους, αλλά έμψυχα και λογικά δώρα του Θεού προς τους γονείς, οι οποίοι είναι συνεργάτες του Θεού στο έργο της δημιουργίας. Η αληθινή αγάπη είναι ανιδιοτελής και δεν ζητά ανταλλάγματα. Αγαπάμε τα παιδιά επειδή αγαπάμε τον Θεό που μας τα έδωσε. Και τα παιδιά πάλι θα μας αγαπούν αληθινά, αν τα έχουμε μάθει να αγαπούν τον Θεό. Εν ονόματι της αγάπης δεν πρέπει να παραβιάζεται η ελευθερία των παιδιών, αλλά ούτε και αληθινή ελευθερία μπορεί να υπάρξει χωρίς την αγάπη. Αυτό που αγγίζει την καρδιά των παιδιών, περισσότερο από τα λόγια είναι η προσευχή γι’ αυτά και το σωστό παράδειγμα.

Παιδιά που έχουν βιώσει στο οικογενειακό τους περιβάλλον την αληθινή ελευθερία και την ανιδιοτελή αγάπη, έχουν μάθει να αγαπούν και να προσφέρουν απλόχερα χωρίς διακρίσεις. Αντίθετα τα παιδιά που στο οικογενειακό τους περιβάλλον έχουν στερηθεί την αγάπη και την ελευθερία, γίνονται αυταρχικά, αντιδραστικά, αντικοινωνικά, επιθετικά και καχύποπτα. Οι σχέσεις των παιδιών αυτών με τους άλλους ανθρώπους είναι βασανιστικές. Τον σεβασμό στην ελευθερία των άλλων διδάσκει ο Ίδιος ο Θεός, ο Οποίος προίκισε τον άνθρωπο με το αυτεξούσιο και σέβεται όσο κανείς την ανθρώπινη ελευθερία. Η Ορθόδοξη αγωγή βοηθά στο ξεπέρασμα των όποιων προβλημάτων και δυσκολιών της ζωής, χωρίς να δημιουργούνται απωθημένα στην ψυχή των ανθρώπων.

Πολλοί γονείς, δυστυχώς, βγάζουν τα απωθημένα τους στα παιδιά τους. Πολλές φορές παραβιάζουν την ελευθερία τους, θέλοντας να γίνουν τα παιδιά σύμφωνα με το θέλημά τους. Η Αγία Σοφία δεν κοιτάζει το επίγειο συμφέρον των παιδιών της, όμως δεν γίνεται και ανελεύθερη. Ενθαρρύνει και προτρέπει προς το μαρτύριο τις κόρες της, χωρίς όμως να επιβάλλει. Γνωρίζει ότι οι κόρες της ανήκουν στον Θεό και Του τις προσφέρει. Μπροστά στην αγάπη Του ξεπερνά τον μητρικό πόνο. Πιστεύει στην αιώνια ζωή και ζει με την ελπίδα των μελλόντων αγαθών. Η Αγία Σοφία χωρίζεται προσωρινά με τα παιδιά της για να ξανασμίξει με αυτά στην Βασιλεία του Θεού. Γι’ αυτό και μετά το μαρτύριό τους πηγαίνει πάνω από τον τάφο τους και παρακαλεί τον Θεό να την πάρει, για να είναι μαζί τους.

Αγαπητοί μου φίλοι, όσοι είναι σκληροί με τους σημερινούς νέους νομίζω ότι τους αδικούν. Οι νέοι σήμερα, σύμφωνα και με μαρτυρίες πολλών Παιδαγωγών, είναι πιο ειλικρινείς από τους νέους παλαιότερων εποχών. Οι διάφορες αντιδράσεις τους και η βίαιη συμπεριφορά τους κάποιες φορές, οφείλονται στο ότι ζητούν από τους γονείς και από την κοινωνία γενικότερα ευαισθησία, αγάπη και ειλικρίνεια και αντί αυτών συναντούν σκληρότητα, αναλγησία και υποκρισία. Η Πίστη λοιπόν, η Ελπίδα και η Αγάπη ήσαν άξια τέκνα ενδόξου Μητρός. Γαλουχήθηκαν με το άδολο γάλα της πίστεως, της ελπίδας και της αγάπης στον Θεό. Γι’ αυτό και πέτυχαν να πραγματώσουν τον σκοπό της ζωής τους, το ευ ζην, δηλαδή το να είναι μαζί με τον Χριστό στην Βασιλεία των Ουρανών, όπου εκεί είναι η ζωή η ατέλειωτη. Η μνήμη τους τιμάται στις 17 Σεπτεμβρίου.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.