« ΠΡΟΣΕΥΧΗ, Η ΕΝΩΣΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ, ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΕΦΡΑΙΜ (ΔΙΚΑΙΟΥ ΙΕΡΑΣ ΣΚΗΤΕΩΣ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ) »

 

«Η προσευχή είναι το δυσκολώτερον από όλα τα πνευματικά αγωνίσματα, όπως διαπιστώνει κανείς από την εμπειρίαν. Το δυσκολώτερον άθλημα. Να το ειπούμε πιο απλά: Απ’ όλα τα πρωτεύοντα μαθήματα, είναι το πρώτο πρωτεύον.

Και δικαίως, διότι αν μελετήση κανείς προσεκτικά όλας τας αρετάς του θεοπνεύστου όντως βιβλίου του αγίου Ιωάννου της Κλίμακος, του Σιναΐτου, διαπιστώνει -και είναι κοινή ομολογία όλων των Πατέρων- ότι όλες οι αρετές του Αγίου Πνεύματος, και αι μικραί και αι μεγάλαι, συντείνουν και καταλήγουν εις μίαν, η οποία αυτή καθ’ εαυτήν και από μόνη της ενώνει. Όλες οι αρετές βοηθούν εις την ένωσιν με τον Χριστόν μας.

Η ιδία η προσευχή, όμως, από μόνη της ενώνει. Εάν δεν το επιτύχωμε αυτό, όλαι αι άλλαι αρετές βοηθούν, αλλά δεν καταλήγουν εις αυτόν τον σκοπόν που επιδιώκει και επιποθεί ο άνθρωπος, λαϊκός και κληρικός και μοναχός, δηλαδή εις την συνομιλίαν με τον Χριστόν. Και αυτή η συνομιλία είναι διμερήςˑ και ο Χριστός ομιλεί και ημείς ομιλούμε, δηλαδή συνομιλούμε. Η προσευχή είναι μία συνομιλία, δεν είναι μία μονολογία. Δεν ομιλεί κανείς μόνος τουˑ απευθύνεται προς τον Χριστό και Εκείνος απαντά. Και αντιστρόφωςˑ μας ομιλεί ο Χριστός και απαντούμε εμείς».

(Από το βιβλίο του Ιερομονάχου Εφραίμ «Λόγοι πενιχροί εξ Αγίου Όρους-Τόμος Α΄», σελίδα 89)

« ΠΡΩΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΠΙΣΤΑ »

Από το βιβλίο: “ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΕΧΟΥΝ ΧΙΟΥΜΟΡ” (π. Διονύσιος Ταμπάκης)

Η ΕΟΡΤΗ της Παναγίας μας καταφθάνει και το δίχως άλλο οι αξιότιμοι Βουλευτές και άξιοι θεματοφύλακες αμέσως ή εμμέσως της ομοφυλοφιλίας  και των εκτρώσεων θα πλαισιώσουν με λαμπρότητα τας θρησκευτικάς πανηγύρεις και λιτανείας (κατά το λαϊκόν: «όπου Γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη»). Γι’ αυτό και τώρα θυμήθηκα ένα έξυπνο ανέκδοτο που μου ανέφερε κάποιος χιουμορίστας Καλόγερος:

Ένας Πολιτικὸς επεσκέπτετο καθ’ έτος την πανήγυρι μίας Ιεράς Μονής προς άγραν ψήφου, κατά το ευαγγελικόν: «βάλετε εις τα δεξιά μέρη του πλοίου το δίκτυον, και ευρήσετε.» (Ιωάν. κα', 6).

Σύνηθες άλλωστε φαινόμενο να συναντάς σε Θρησκευτικὲς πανηγύρεις μετ’ αρτοκλασίας και Θείου κηρύγματος, «πρώτο τραπέζι πίστα» πολιτικούς καμαρωτούς και ακάμπτους λες και έχουν καταπιεί αγγούρι.

Οι Μοναχοί ενοχλημένοι τότε από την παρουσία του πολιτικάντη ζήτησαν από τον...Ηγούμενο να φροντίσει να τον απομακρύνει από την Μονή. Τότε αναλαμβάνει ο Γέροντας και από την επομένη  χρονιά, κατά την ημέρα της πανηγύρεως, κανονίζει σπαρτιάτικο πρόγραμμα νηστειών και αγρυπνιών. Εφ’ εξής δεν ξαναπάτησε το πόδι του ο Βο(υ)λευτής, οπότε και ρωτώντας τον οι Μοναχοί κατά πως τα κατάφερε τους απαντά: 

«Τούτο δε το γένος ουκ εκπορεύεται ει μη εν προσευχή και νηστεία.» (Ματθ. ιζ΄, 21). Δηλαδή, αυτό το γένος των δαιμόνων δεν φεύγει παρά μόνο με προσευχή και νηστεία.

Πηγή: Ρωμαίϊκο Οδοιπορικό

« ΕΦΥΓΕ Η ΑΡΛΕΤΑ »

Η Αριάδνη-Νικολέτα Τσάπρα όπως ήταν το πραγματικό της όνομα γεννήθηκε στην Αθήνα 3 Μαρτίου 1945, σπούδασε ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, ενώ ηχογράφησε το πρώτο δίσκο με δικό της υλικό (Ένα Καπέλο με Τραγούδια) το 1981.

Η δισκογραφική καριέρα της Αρλέτα ξεκίνησε την δεκαετία του 1960 συμμετέχοντας στο λεγόμενο νέο κύμα της ελληνικής μουσικής. Στα πρώτα της δισκογραφικά βήματα συνεργάστηκε με αρκετούς γνωστούς συνθέτες, όπως ο Γιάννης Σπανός, ο Μάνος Χατζιδάκις, και ο Μίκης Θεοδωράκης.

Το 1984 και το 1985 γνώρισε μεγάλη επιτυχία με τραγούδια που της έγραψαν ο συνθέτης Λάκης Παπαδόπουλος και η στιχουργός Μαριανίνα Κριεζή στους δίσκους «Περίπου» και «Τσάι Γιασεμιού».

Κάποιες από τις επιτυχίες της είναι τα: «Μια Φορά Θυμάμαι», «Τα Μικρά Παιδιά», «Το Λέει Και Το Τραγούδι», «Ο Λύκος», «Το Τραγούδι Της Δραχμής», «Καφενείο», «Σερενάτα», «Έρχεται Κρύο», «Τσάι Γιασεμιού», «Τα Ήσυχα Βράδυα», «Batida de Coco», «Μπαρ το Ναυάγιο», «Λεωφορείο το 2».

Το 1997 κυκλοφόρησε το βιβλίο «Από πού πάνε για την Άνοιξη» με κείμενα, στίχους, σχέδια και ζωγραφιές της. (Εκδόσεις «Καστανιώτη»).
Η σεμνή και αγγελόφωνη Αρλέτα έφυγε από τη ζωή στις 8 Αυγούστου του 2017. Η κηδεία της πραγματοποιήθηκε στον Ιερό Ναό Αγίων Θεοδώρων στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών σήμερα Πέμπτη, στις 12 το μεσημέρι. «Τον δικό μου θάνατο δεν τον φοβάμαι», είχε πει η Αρλέτα σε μια από τις τελευταίες της συνεντεύξεις για τη ζωή και την καριέρα της.       

H «Ελληνίδα Τζόαν Μπαέζ», όπως είχε χαρακτηριστεί, έφυγε από τη ζωή, γυρίζοντας παράλληλα μια σελίδα στη νεώτερη μουσική ιστορία της Ελλάδας.

Πηγή: Αέναη Επανάσταση

« ΣΕΡΕΝΑΤΑ, ΑΡΛΕΤΑ »

« ΕΜΦΥΤΕΥΣΗ ΜΙΚΡΟΤΣΙΠ ΣΕ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ WISCONSIN! ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟ ΣΦΡΑΓΙΣΜΑ; ΑΔΕΛΦΟΙ ΜΟΥ ΓΡΗΓΟΡΕΙΤΕ! »

« Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ »

Κατά τη σημερινή ημέρα, αγαπητοί μου φίλοι, η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει την ανάμνηση της Θείας Μεταμόρφωσης του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Η Μεταμόρφωση έλαβε χώρα σε «όρος υψηλόν» (ΜΑΤΘ. 17, 1), κατά τους τρεις συνοπτικούς Ευαγγελιστές (τον Ματθαίο, τον Μάρκο και τον Λουκά) και σύμφωνα με την Ιερή Παράδοση στο όρος Θαβώρ, που στην Εβραϊκή γλώσσα σημαίνει έλευση φωτός. Όπως μας διδάσκουν οι περισσότεροι Πατέρες της Εκκλησίας μας, έγινε το γεγονός αυτό σαράντα ημέρες περίπου πριν από την Σταύρωση του Κυρίου, δηλαδή κατά τον μήνα Φεβρουάριο δεδομένου ότι η Σταύρωση έγινε στις 14 Μαρτίου. Αλλά επειδή η ανάμνηση της εορτής θα συνέπιπτε μέσα στην Μεγάλη Τεσσαρακοστή που είναι πένθιμη περίοδος, γι’ αυτό μεταφέρθηκε στις 6 Αυγούστου που απέχει, από τις 14 Σεπτεμβρίου που εορτάζεται η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού και λογαριάζεται σαν Μεγάλη Παρασκευή, σαράντα ημέρες.

Κατά τη διήγηση των τριών Ευαγγελιστών που προαναφέραμε, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός σαράντα ημέρες περίπου πριν από την Σταύρωσή Του, παρέλαβε τρεις από τους μαθητές Του, τον Πέτρο, τον Ιωάννη και τον Ιάκωβο και τους ανέβασε στο όρος Θαβώρ για να προσευχηθεί. Η επιλογή των μαθητών αυτών έγινε για τους εξής λόγους.  Τον Πέτρο τον επέλεξε για την μεγάλη πίστη και αγάπη που είχε προς τον Χριστό, τον Ιωάννη επειδή τον αγαπούσε ιδιαίτερα ο Κύριος, για την αγνότητα και την ολόψυχη προς Αυτόν αφοσίωσή του και τον Ιάκωβο επειδή αυτός έχυσε πρώτος το αίμα του για την αγάπη του Χριστού. Δεν πήρε όλους τους μαθητές μαζί Του, γιατί θα αναγκαζόταν να πάρει και τον Ιούδα, που λόγω της κακής του προαίρεσης ήταν ανάξιος να δει την Μεταμόρφωση. Το μεγάλο αυτό γεγονός θα αμαυρωνόταν από την παρουσία του προδότη μαθητή.

Οι τρεις μαθητές του Κυρίου, όπως ήταν κουρασμένοι από τη δύσκολη ανάβαση στο όρος Θαβώρ και ενώ κάθησαν να ξεκουρασθούν, έπεσαν σε βαθύ ύπνο. Όταν, όμως, ξύπνησαν, αντίκρισαν απροσδόκητο και εξαίσιο θέαμα. Το πρόσωπο του Κυρίου άστραφτε σαν τον ήλιο και τα ρούχα Του ήταν λευκά σαν το φως. Ταυτόχρονα εμφανίσθηκαν, ο Προφήτης Μωϋσής σαν εκπρόσωπος του νόμου της Παλαιάς Διαθήκης και των νεκρών και ο Προφήτης Ηλίας σαν εκπρόσωπος των Προφητών και των ζωντανών. Όπως είναι γνωστό ο Προφήτης Ηλίας αναλήφθηκε ζωντανός στους ουρανούς με πύρινο άρμα. Και οι δύο Προφήτες συνομιλούσαν μαζί με τον Κύριο για τις προφητείες που αναφέρονταν στο σωτήριο Πάθος Του. Αυτό έγινε για να δείξει στους μαθητές πως είναι Κύριος του νόμου και των Προφητών, των ζωντανών και των νεκρών.

Αφού οι μαθητές συνήλθαν κάπως από την έκπληξη, ο Πέτρος, θέλοντας να διατηρηθεί αυτή η αγία μέθη που προκαλούσε η ακτινοβολία του Κυρίου, ικετευτικά πρότεινε να στήσουν τρεις σκηνές. Μία για τον Κύριο, μία για τον Προφήτη Μωϋσή και μία για τον Προφήτη Ηλία. Πριν προλάβει, όμως, να τελειώσει τη φράση του, ήλθε σύννεφο που τους σκέπασε και μέσα από αυτό ακούσθηκε φωνή που έλεγε: «Ούτός εστιν ο υιός μου ο αγαπητός, εν ω ευδόκησαˑ αυτού ακούετε» (ΜΑΤΘ. 17, 5). Δηλαδή, «Αυτός είναι ο αγαπημένος μου Υιός, ο εκλεκτός μουˑ αυτόν να ακούετε» (ΜΑΤΘ. 17, 5). Και αυτή η προτροπή ισχύει για τους Χριστιανούς όλων των αιώνων μέχρι της συντελείας του κόσμου. Οφείλουμε, λοιπόν, κι εμείς όχι μόνο να Τον ακούμε, αλλά και να Τον υπακούμε. Σε οποιαδήποτε κατάσταση και αν βρεθούμε κατά την επίγεια ζωή μας, είμαστε υποχρεωμένοι να υπακούμε στο νόμο του Θεού.

Ο σκοπός αυτού του εξαίσιου γεγονότος ήταν να κάνει ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός τους μαθητές Του να πιστέψουν ακόμη περισσότερο σε Αυτόν για να μην ολιγοπιστήσουν την ώρα που θα Τον βλέπουν, γυμνό και καταματωμένο με το ακάνθινο στεφάνι να υποφέρει και να πεθαίνει για τη σωτηρία του κόσμου. Σκοπός του γεγονότος αυτού ήταν να μην δειλιάσουν, αλλά να καταλάβουν πως το Πάθος Του θα το υπομείνει επειδή το θέλει, εκούσια και όχι από αδυναμία, αφού είναι ο Παντοδύναμος Υιός του Θεού που γεμάτος αγάπη για το άθλιο και αχάριστο πλάσμα Του κατέβηκε στη γη, έζησε, έπαθε, σταυρώθηκε και αναστήθηκε. Και όλα αυτά τα έκανε για να μας ελευθερώσει από τα δεσμά της αμαρτίας. Ταπεινώθηκε για να μας οδηγήσει και πάλι στην αρχαία δόξα, που είχαμε πριν την πτώση των Πρωτοπλάστων. Να  μας οδηγήσει στην αιώνια μακαριότητα.

Αγαπητοί μου φίλοι, όπως όλες οι Δεσποτικές εορτές δεν είναι μόνον απόλυτα Χριστολογικές, αλλά ανθρωπολογικές και σωτηριολογικές, το ίδιο ισχύει και με την Μεταμόρφωση του Χριστού. Ο Χριστός με την Μεταμόρφωσή Του έδειξε την θέωση της ανθρώπινης φύσης, αλλά και τη δόξα όσων θα ενωθούν με Αυτόν. Γι’ αυτό, άλλωστε, το γεγονός της Μεταμόρφωσης αποτελεί κεντρικό σημείο της σωτηριολογικής διδασκαλίας της Εκκλησίας, αφού δείχνει ποιος είναι ο σκοπός της ύπαρξης του ανθρώπου. Για να φθάσει όμως κάποιος στη βίωση της δόξας της θέωσής του, στη μέθεξη, δηλαδή, της θεοποιού ενεργείας του Θεού, πρέπει να περάσει πρώτα από την κάθαρση της καρδιάς. Και αυτό γίνεται γιατί ο Χριστός φωτίζει τον άνθρωπο κατά την αναλογία της καθαρότητας της καρδιάς του. Γι’ αυτό αν θέλουμε να ζήσουμε την ξεχωριστή εμπειρία που παρέχει η παρουσία του Χριστού, οφείλουμε να μεταμορφώσουμε τη ζωή μας και να ζήσουμε κοντά Του.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

« Ο ΗΛΙΑΣ ΒΕΝΕΖΗΣ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ “ΤΟ ΝΟΥΜΕΡΟ 31328” ΓΙΑ ΤΑ ΟΣΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ ΠΟΥ ΠΟΥΛΗΘΗΚΑΝ ΓΙΑ ΛΙΠΑΣΜΑ!, ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΜΑΛΚΙΔΗ »

Ο Ηλίας Βενέζης για τα Άουσβιτς και τα Νταχάου των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και για τα οστά τους που πουλήθηκαν από τους Κεμαλικούς για λίπασμα!

Η επέτειος θανάτου ενός από τους μεγαλύτερους Έλληνες πεζογράφους, του Ηλία Βενέζη, επανέφερε στη μνήμη για ακόμη μία φορά τα έργα του και την πορεία του. Γεννημένος στο Αϊβαλί ως Ηλίας Μέλλος, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, το 1904, έζησε τη Γενοκτονία στη Μικρά Ασία, σημειώνοντας ότι από τους 3.000 αιχμαλώτους των Κυδωνιών επέστρεψαν μόνο 23… 

Με τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κατέφυγε με τη μητέρα και τα αδέρφια του στη Μυτιλήνη, αλλά επέστρεψαν το 1919. Το 1922 ο Βενέζης βρίσκεται στην κορύφωση της Γενοκτονίας. Το βιβλίο του Νούμερο 31328 με  υπότιτλο «Το βιβλίο της σκλαβιάς», καταγράφει την εμπειρία του στα τάγματα εργασίας των Κεμαλικών, τα Άουσβιτς και τα Νταχάου των Μικρασιατών. Αν και η οικογένειά του καταφέρνει να φύγει  από τη Μικρά Ασία, ο ίδιος δεν προλαβαίνει να επιβιβαστεί στο πλοίο. Αιχμαλωτίζεται από τους Τούρκους που τον στέλνουν  στα τάγματα θανάτου, τα «αμελέ ταμπουρού». Εκεί όπου Αρμένιοι και Έλληνες χριστιανοί  κάτω από απάνθρωπες συνθήκες δούλευαν σε ορυχεία και στην κατασκευή δημοσίων έργων. Ο αείμνηστος καθηγητής Πολυχρόνης Ενεπεκίδης ονόμασε τις πορείες των Ελλήνων προς τα τάγματα εργασίας «Άουσβιτς εν ροή!»

Ο Βενέζης ήταν από τους ελάχιστους που κατάφεραν να γλιτώσουν και το βιβλίο του «Το νούμερο 31328» ήταν ο αριθμός του στα τάγματα εργασίας. Το βιβλίο αποτελεί τη ρεαλιστική καταγραφή των βασανιστηρίων που βίωσαν οι Έλληνες, αφού ο Βενέζης έζησε για 14 μήνες, ο συγγραφέας ζούσε καθημερινά τον εξευτελισμό, την πείνα, το κρύο, την απειλή του θανάτου. Ο Βενέζης  αφέθηκε ελεύθερος το 1923 και επέστρεψε στην οικογένειά του στη Λέσβο. Στη συνέχεια διώχτηκε για τις ιδέες του κατά τη δικτατορία του Μεταξά, ενώ στα χρόνια της γερμανικής κατοχής συνελήφθη και κλείστηκε στο «Μπλοκ C» των φυλακών Αβέρωφ και πέθανε τον Αύγουστο του 1973.
Ο Βενέζης έλεγε για «Το νούμερο 31328» πως «Το βιβλίο τούτο είναι γραμμένο με αίμα»...Δεν είχε άδικο, εκεί εκτός από το αίμα βρίσκεται και η διαστροφή των Κεμαλικών δολοφόνων, δασκάλων των Ναζί, που πούλησαν τα οστά των Ελλήνων για λίπασμα! Μία ακόμη καταγραφή, μαρτυρία που έγινε πράξη, από ολοκληρωτικά καθεστώτα που προχώρησαν σε Ολοκαυτώματα. Το παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο του Βενέζη είναι συνταρακτικό και συνδυάζεται και με την είδηση του 1924 για τους 400 τόνους οστών Ελλήνων που πουλήθηκαν από τους Κεμαλικούς σε εμπόρους στη Μασσαλία για βιομηχανική χρήση!

Ηλίας Βενέζης,

«Το Νούμερο 31328» Απόσπασμα  από το Κεφάλαιο ΙΗ':

«ΜΕΣΗΜΕΡΙ. Βαρεμένοι απ’ αυτό το πάνε έλα. Περπατούμε αργά, ναρκωμένοι απ’ τον φρέσκο ήλιο. Κ’ οι κουβέντες, τ’ άγαρμπα αστεία, έχουν σταματήσει. Κανένας δε βγάζει μιλιά. Μονάχα όταν ένας βρήκε ένα μικρό κρανίο το έδειξε στους αλλουνούς.

- Για δέστε, είπεΉταν παιδάκι.

- Αλλάχ!...Αλλάχ!...μουρμουρίζει ταραγμένος ο μαφαζάς. Καθίσαμε να φάμε ψωμί. Κανείς δεν έχει όρεξη. Ένας λέει:

- Πόσω χρονώ να ‘ταν;

- Για το παιδάκι λες;

- Ναι.

- Τι θα ‘ταν; Κάνα δυο χρονώ.

Νωρίς νωρίς το βράδυ είχαμε τελειώσει. Ο λοχίας πάει στη σιδηροδρομική γραμμή. Κοιτάζει από κει πάνου αν φαίνεται τίποτα στο άνοιγμα της χαράδρας. Δε φαινόταν.

- Εν τάξει!

Ένα δυο παίρνουν ενθύμια γι' αυτή τη μέρα. Άλλος ένα σύρμα. Άλλος ένα μικρό κόκαλο.

- Τι κουράγιο είναι αυτό! διαμαρτύρεται ένας σύντροφος.

Είναι για δείγμα! άπαντα τότες ένας απ' αυτούς. Σαν πέσαμε στο δρόμο να γυρίσουμε στο στρατόπεδο, ο νους μας δεν μπορούσε να φύγει απ’ τον τόπο που αφήσαμε. Η χαράδρα με τους σκελετούς -βάραινε κυριαρχικά- κάτι κουνιόταν, μας παρακολουθούσε βήμα με βήμα. Σε μια πηγή σταθήκαμε. Πλύναμε τα χέρια μας, τα πρόσωπά μας. Σα ν' αλαφρώσαμε.

- Τι θα γίνουν τόσα κόκαλα; αναρωτιέται μια στιγμή ένας.
Ο Μίλτος τον κοιτάζει ήρεμα.

- Δεν ξέρεις τι γίνεται με τα κόκαλα;

- Όχι.

- Κοπριά, σύντροφε.

- Τι έκανε λέει;

- Κοπριά, σύντροφε. Θα δεις μια μέρα που θα μοσκοπουληθούν. Θα δεις...
Ήταν ταξιδεμένος ο Μίλτος. Ήξερε. Ω, βέβαια, έτσι θα γίνει: Απ’ το Σαουθάμπτον -κάποιο τέτοιο «μπτον»- θ’ αριβάρει μια μέρα ένας μπιχιμίχος. Θα σιάξει τα γυαλιά του, θα ξετάσει το πράμα: ποιότης έξτρα για χημικά λιπάσματα. «Πόσα τον τόνο;» «Τόσα.» «Ω, μα αλλού πήραμε τούρκικο πράμα, βουλγάρικο πράμα, ρούσικο πράμα τόσα!» «Μα τούτο δω είναι γνήσιο ελληνικό!» θα του αντιτάξει ο πλασιέ. «Αλήθεια γνήσιο;» «Αλήθεια.» «Ε, τότε ας πάει και το παλιάμπελο!» Και ο μπιχιμίχος θα συγκατατεθεί σε τιμή ένα γρόσι μεγαλύτερη -επειδή τώρα πια θα ήταν στη μέση ο Περικλής και ο Ικτίνος».

malkidis.blogspot.gr

« ΑΠΟΦΕΥΓΕΤΕ ΤΗΝ ΠΟΡΝΕΙΑ (Α΄ ΚΟΡ. 6, 18) »

«Πρέπει να γνωρίζουμε ότι τρεις είναι οι κινήσεις της σωματικής επιθυμίας για πορνεία: μία η φυσική, η άλλη από την απροσεξία στις τροφές και η τρίτη από τους δαίμονες. Αυτός λοιπόν που αγωνίζεται, ωφείλει να γνωρίζει τη διαφορά μεταξύ τους και να μην αγνοεί τις αιτίες τους, για να αγωνίζεται εναντίον της καθεμιάς με τον κατάλληλο και ταιριαστό τρόπο».

(Μέγας Αντώνιος, Ευεργετινός Β΄, σελ. 196)