«ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΠΕΘΑΝΕ “Η ΚΥΡΑ ΤΗΣ ΡΩ” – ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΥΜΒΟΛΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ»

Ήταν 13 Μαΐου 1982 όταν μια γυναίκα- σύμβολο για την Ελλάδα η Δέσποινα Αχλαδιώτη γνωστή σε όλους με το όνομα : «Η κυρά της Ρω» έφυγε από τη ζωή.

Ήταν μια γυναίκα απλή, ταπεινή… μια αγωνίστρια της ζωής. Γεννήθηκε το 1890 και το πραγματικό της όνομα ήταν Δέσποινα Αχλαδιώτη. Κατά την περίοδο της κατοχής είχε αντιστασιακή δράση, αλλά έγινε γνωστή στο πανελλήνιο ως «κυρά της Ρω» γιατί ως το θάνατο της ύψωνε την ελληνική σημαία στην ακριτική νησίδα της Ρω, κάθε πρωί, και την κατέβαζε με τη Δύση του ήλιου.

«Τα ξερονήσια του Καστελόριζου και της Ρω τα αγαπώ. Έμεινα μόνη μου το 1943 στο Καστελόριζο με την τυφλή μου μάνα, όταν έφευγαν όλοι οι κάτοικοι του νησιού στη Μέση Ανατολή και στην Κύπρο. Με την ελληνική σημαία υψωμένη και την αγάπη για την Ελλάδα βαθιά ριζωμένη μέσα μου πέρασα όλες τις κακουχίες.

Βέβαια η ζωή στη Ρω δεν είναι και τόσο ευχάριστη, αλλά νιώθεις πιο πολύ την Ελλάδα χαμένος όπως είσαι στο πέλαγος, λίγες εκατοντάδες μέτρα από τις Γούρικες ακτές. Την ελληνική σημαία, θέλω να μου τη βάλουν στον τάφο μου», είχε πει.

Για τα πρώτα της χρόνια δεν γνωρίζουμε πολλά. Το 1927, εγκαταστάθηκε στη Ρω μόνιμα μαζί με τον σύζυγο της, Κώστα για να ασχοληθούν με την κτηνοτροφία, εντελώς μόνοι τους μέχρι το 1940. Τη χρονιά εκείνη όμως αρρώστησε βαριά ο Κώστας Αχλαδιώτης.

Η φωτιά που άναψε η γυναίκα του για να ειδοποιήσει με σινιάλα καπνού τους κατοίκους του Καστελλόριζου και τους παραπλέοντες ψαράδες δεν έγινε εγκαίρως αντιληπτή. Ο σύζυγός της άφησε την τελευταία του πνοή μέσα σε μια ψαρόβαρκα που τον είχε παραλάβει καθυστερημένα για να τον μεταφέρει στο γιατρό του Καστελόριζου.

Η κυρά της Ρω φρόντισε μόνη της για την ταφή του συντρόφου της. Έπειτα, γύρισε πάλι στη Ρω, αυτή τη φορά με τη γριά μητέρα της, όπου πέρασε τα χρόνια της κατοχής. Εκεί θα προσέφερε υπηρεσίες σε στρατιώτες του Ιερού Λόχου. Με «δυνατή φωνή και γοργή περπατησιά», όπως την περιγράφει ο βιογράφος της Κυριάκος Χονδρός, δεν εγκατέλειψε ποτέ το νησί, ακόμα κι όταν το Καστελόριζο, που βομβαρδίστηκε από τους Γερμανούς μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας, το 1943, ερήμωσε σχεδόν από τους κατοίκους του, εκ των οποίων οι περισσότεροι εξαναγκάστηκαν στο δρόμο της προσφυγιάς.

Μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πόλεμου, τα Δωδεκάνησα και μαζί μ’ αυτά και το Καστελόριζο και όλες οι παρακείμενες νησίδες και βραχονησίδες, σύμφωνα με τη Συνθήκη των Παρισίων της 10ης Φεβρουαρίου 1947, περιήλθαν στην Ελλάδα. Η μοίρα της Ρω ήταν λοιπόν αναπόσπαστα συνδεδεμένη μ’ αυτή του Καστελόριζου.

Στις 13 Σεπτεμβρίου 1943, για πρώτη φορά Ελληνικό αντιτορπιλικό, το «Παύλος Κουντουριώτης», κατέπλευσε στο Καστελόριζο, όπου βομβαρδίστηκε μέχρι τις 19 Νοεμβρίου 1943 από Γερμανικά στούκας. Οι κάτοικοι αναγκάστηκαν πάλι να φύγουν με συμμαχικά πλοία είτε προς Κύπρο είτε προς τις μικρασιατικές ακτές.

Ωστόσο, η Κυρά της Ρω παρέμεινε στο νησί να υψώνει κάθε πρωί την Ελληνική σημαία, προσφέροντας τη βοήθεια της σε Ιερολοχίτες που βρήκαν καταφύγιο εκεί. Με τη λήξη του πολέμου, ορισμένοι κάτοικοι επέστρεψαν στο Καστελόριζο κατά ομάδες.

Οι περιπέτειες για την Κυρά της Ρω δεν τελείωσαν με την απελευθέρωση. Τον Αύγουστο του 1975, ο Τούρκος δημοσιογράφος Ομάρ Κασάρ και δύο ακόμα άτομα, παρακολουθώντας τη Ρω και εκμεταλλευόμενοι την ολιγοήμερη απουσία της Δέσποινας Αχλαδιώτου για λόγους υγείας, αποβιβάστηκαν εκεί και τοποθέτησαν πάνω σ’ ένα κοντάρι 4 μέτρων τη σημαία τους. Η Κυρά της Ρω την κατέβασε αμέσως, όταν γύρισε. Την 1η Σεπτεμβρίου του 1975, κατάπλευσε στο Καστελόριζο το ανθυποβρυχιακό σκάφος «Γ. Πεζόπουλος» για συμπαράσταση στην κυρά της Ρω. Όμως δεύτερη τουρκική σημαία τοποθετήθηκε αυτή τη φορά στη νήσο Στρογγυλή απέναντι στα νότια του Καστελόριζου.

Η Δέσποινα Αχλαδιώτη βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών (1975), το Πολεμικό Ναυτικό, τη Βουλή των Ελλήνων, το Δήμο Ρόδου, την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος και άλλους φορείς. Το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας έστειλε ναυτικό άγημα και αντιπροσωπεία του ΓΕΝ στο Καστελόριζο όπου, στις 23 Νοεμβρίου 1975, της απένειμε το μετάλλιο για την πολεμική περίοδο 1941-1944 για τις «προσφερθείσες εθνικές υπηρεσίες της», όπως ανέφερε η απόφαση του Υπουργού Άμυνας.

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 92 ετών, σε νοσοκομείο της Ρόδου. Η σορός της μεταφέρθηκε στην Ρω και ετάφη κάτω από τον ιστό όπου ύψωνε τη σημαία.

Πηγή: www.dimokratiki.gr

« ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ »

Το σημερινό Αποστολικό ανάγνωσμα, αγαπητοί μου φίλοι, μας παρουσιάζει δύο θαύματα. Το ένα είναι η θεραπεία του Αινέα, που ήταν παράλυτος επί οκτώ έτη, και το άλλο η ανάσταση της Ταβιθά, η οποία ήταν πιστή Χριστιανή αφοσιωμένη στα έργα της φιλανθρωπίας. Τα θαύματα αυτά είναι συγκλονιστικά για τον ανθρώπινο νου. Ο Απόστολος Πέτρος τα επιτέλεσε, όχι για να εντυπωσιάσει ή να κερδίσει τη δόξα των ανθρώπων, αλλά για να οδηγήσει και άλλες ψυχές στην αιώνια σωτηρία. Γι’ αυτό και, όταν επρόκειτο να θεραπεύσει τον Αινέα που ήταν παράλυτος, φώναξε δυνατά ώστε να τον ακούσουν όλοι: «Αινέα, ιάταί σε Ιησούς ο Χριστός» (ΠΡΑΞ. 9, 34). Δεν του είπε ότι τον γιατρεύει ο Απόστολος Πέτρος, αλλά ο Χριστός. Με τον τρόπο αυτό ήθελε να ωφελήσει τους ανθρώπους και όχι να δοξασθεί ο ίδιος. Παρουσιάζει στους ανθρώπους τον πραγματικό Ιατρό, τον Ιησού Χριστό.

Αυτός ακριβώς ο λόγος του Αποστόλου Πέτρου μας δίνει την αφορμή να υπογραμμίσουμε ότι ο Χριστός είναι Αυτός που ενεργεί τα θαύματα στη ζωή των Αγίων, αλλά και τελεσιουργεί τα Ιερά Μυστήρια μέσα στην Εκκλησία. Είναι πραγματικά άξιο ιδιαίτερης προσοχής το γεγονός ότι ο Απόστολος Πέτρος δεν περιορίζεται στη θεραπεία του παραλύτου Αινέα, αλλά φροντίζει παράλληλα, ώστε να γίνει αμέσως φανερό ποιος είναι ο πραγματικός αυτουργός της θεραπείας, δηλαδή ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός. Και σε άλλη παρόμοια περίπτωση ο ίδιος Απόστολος, όταν του ζήτησαν να δώσει εξηγήσεις ενώπιον του Ιουδαϊκού Συνεδρίου για τη θεραπεία ενός εκ γενετής χωλού, δεν δίστασε να ομολογήσει ότι την θεραπεία την έκανε με την επίκληση του ονόματος του Χριστού. «Εν τω ονόματι Ιησού Χριστού του Ναζωραίου, ον υμείς εσταυρώσατε, ον ο Θεός ήγειρεν εκ νεκρών, εν τούτω ούτος παρέστηκεν ενώπιον υμών υγιής» (ΠΡΑΞ. 4, 10), τους είπε.

Η άμεση εξάρτηση των Αγίων από τη δύναμη του Κυρίου φαίνεται ξεκάθαρα και από το γεγονός ότι προσεύχονται θερμά και επικαλούνται με πίστη την βοήθεια του παντοδύναμου Θεού πριν πραγματοποιήσουν κάποιο θαύμα. Αυτή είναι και η βασική διαφορά των θαυμάτων των Αγίων από τα θαύματα του Κυρίου. Έτσι βλέπουμε ότι ο Προφήτης Ηλίας πρώτα προσευχήθηκε θερμά και ύστερα ανέστησε τον υιό της χήρας των Σαρεπτών. Το ίδιο και ο Απόστολος Πέτρος, όπως μας πληροφορεί το σημερινό Αποστολικό ανάγνωσμα, γονάτισε, προσευχήθηκε και ύστερα ανέστησε την Ταβιθά. Αντίθετα ο Χριστός είπε απλώς ένα λόγο στον υιό της χήρας της Ναΐν που είχε πεθάνει: «Νεανίσκε, σοι λέγω, εγέρθητι» (ΛΟΥΚΑ 7, 14)ˑ στην κόρη του Ιαείρου: «Το κοράσιον, σοι λέγω, έγειρε» (ΜΑΡΚ. 5, 41)ˑ και στον ήδη τεσσάρων ημερών νεκρό Λάζαρο: «Λάζαρε, δεύρο έξω» (ΙΩΑΝ. 11, 43). Και τα θαύματα αυτά έγιναν χωρίς καμία άλλη επίκληση.

Η δύναμη αυτή του Κυρίου που ενεργεί κάθε θαύμα είναι η ίδια που τελεσιουργεί και τα Ιερά Μυστήρια μέσα στην Εκκλησία. Ο πραγματικός τελεσιουργός των Ιερών Μυστηρίων δεν είναι ο Επίσκοπος ή ο Ιερέας, αλλά ο Μέγας Αρχιερέας Ιησούς Χριστός. Έτσι μπορεί μεν να βλέπουμε με τους σωματικούς οφθαλμούς μας τον Ιερέα να προσφέρει την αναίμακτη θυσία, αλλά στην πραγματικότητα ο Κύριος Ιησούς είναι ο «προσφέρων» και συγχρόνως «ο προσφερόμενος». Όπως μας διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Πατήρ και Υιός και Άγιον Πνεύμα πάντα οικονομείˑ ο δε ιερεύς την εαυτού δανείζει γλώτταν, και την εαυτού παρέχει χείρα» (ΕΠΕ 14, 716). Δηλαδή, «τα πάντα γίνονται από τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα. Ο ιερέας απλώς δανείζει την γλώσσα του και διαθέτει το χέρι του». Στα Ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας φανερώνεται η δύναμη του Θεού.

Συνεπώς κάθε φορά που προσερχόμαστε στα Ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας μας, ας στεκόμαστε με ιερό δέος και συναίσθηση ότι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός είναι ενώπιόν μας και τελεί τα άγια Μυστήρια. Αυτός μας συγχωρεί τις αμαρτίες στο Μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως, Αυτός μας μεταδίδει το Σώμα Του και το Αίμα Του όταν κοινωνάμε, Αυτός ευλογεί τον γάμο, Αυτός τελεί την Βάπτιση και το Χρίσμα, Αυτός χειροτονεί τους κληρικούς και των τριών βαθμίδων (Επισκόπους, Ιερείς και Διακόνους), Αυτός παρέχει την ίαση στους ασθενείς με το Ιερό Ευχέλαιο. Τα πάντα μέσα στην Εκκλησία γίνονται από τον Θεό. Τα Μυστήρια της Εκκλησίας δεν είναι δημιουργημένα από ανθρώπους, αλλά από τον Ίδιο τον Τριαδικό Θεό, προκειμένου εμείς οι άνθρωποι να τα χρησιμοποιούμε και να σωζόμαστε. Να οδηγούμαστε με τον τρόπο αυτό στην Βασιλεία του Θεού.

Αγαπητοί μου φίλοι, η ζωή της Εκκλησίας μας είναι γεμάτη από θαύματα. Ακούμε, διαβάζουμε ή έχουμε και προσωπική πείρα από θαυμαστές επεμβάσεις της Παναγίας και όλων των Αγίων της Εκκλησίας μας στην καθημερινότητά μας. Όπως όμως ο Απόστολος Πέτρος, έτσι και όλοι οι Άγιοι μας διδάσκουν με την ταπείνωση που τους διακρίνει, ότι ο Χριστός επιτελεί τα θαύματα. Εκείνος ενεργεί δια των Αγίων Του και των λειτουργών Του και μας χαρίζει ίαση ψυχής και σώματος, δύναμη, χάρη και αγιασμό. Η Παναγία και οι Άγιοι είναι οι μεσίτες μας προς τον Κύριο. Εκείνον λοιπόν ας αναγνωρίζουμε ως κύριο Ευεργέτη μας και ας Τον ακολουθούμε πιστά, τηρώντας τις άγιες εντολές Του, για να βρούμε κοντά Του τη λύτρωση και τη σωτηρία μας. Μόνο κοντά στον Χριστό θα βρούμε ανάπαυση στις ψυχές μας και πουθενά αλλού. Χριστός Ανέστη!

Με αγάπη Χριστού Αναστάντος,

π. Βασίλειος.

« ΘΑΥΜΑΤΟΛΑΓΝΕΙΑ!, ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΙΑΝΙΝΩΦ »

«Οι άνθρωποι έχασαν την ευλάβεια και τον σεβασμό προς κάθε τι το ιερό, καθώς επίσης και την ταπείνωση, που κάνει τον άνθρωπο να αισθάνεται ανάξιος όχι μόνο να επιτελεί, αλλά και να βλέπει απλώς θαύματα. Έτσι, σήμερα διψούν για θαύματα όσο ποτέ άλλοτε. Μεθυσμένοι από την υπερηφάνεια, την αυτοπεποίθηση και την άγνοια, τρέχουν απρόσεκτα, απερίσκεπτα και παράτολμα σε κάθε τι το θαυματουργικό. Δεν αρνούνται, μάλιστα, να λάβουν μέρος και οι ίδιοι στην επιτέλεση θαυμάτωνˑ το αποφασίζουν χωρίς σκέψη. Αυτή η τάση είναι επικίνδυνη περισσότερο από ποτέ. Γιατί πλησιάζουμε σταδιακά στην εποχή, που θ’ αρχίσουν να γίνονται πολυάριθμα και εκπληκτικά θαύματαˑ θαύματα, που θα πλανήσουν και θα σύρουν σε απώλεια τους σαρκικούς ανθρώπους».

(Περιοδικό «Ιωάννης ο Βαπτιστής», Τεύχος 625, Απρίλιος 2017)

« ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΗ, ΑΓΙΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ »

«Αδελφοί μου, η συζήτησις ετελείωσεν εις τας ημέρας μας. Ο Χριστός απεμακρύνθη από την Ευρώπην, όπως κάποτε από την χώραν των Γαδαρηνών, όταν οι Γαδαρηνοί το εζήτησαν. Μόλις όμως αυτός έφυγεν, ήλθε πόλεμος, οργή, τρόμος και φρίκη, κατάρρευσις, καταστροφή. Επέστρεψεν εις την Ευρώπην ο προχριστιανικός βαρβαρισμός, εκείνος των Αβάρων, των Ούνων, των Λογγοβάρδων, μόνον ότι ήτο εκατόν φορές φρικωδέστερος. Ο Χριστός επήρε τον Σταυρόν Του και την ευλογίαν Του και απεμακρύνθη. Έμεινε ζόφος και δυσωδία. Και σεις τώρα αποφασίστε με ποιον θα υπάγετε, ποιον θα ακολουθήσετε: την σκοτεινήν και δυσώδη Ευρώπην ή τον Χριστόν;»

(Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, Ορθόδοξος Εκκλησία και Οικουμενισμός, εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, 1974, σελ. 252)