« Η ΑΓΙΑ ΜΕΘΟΔΙΑ Η ΕΝ ΚΙΜΩΛΩ »

Ανάμεσα στους νεοφανείς αγίους της Εκκλησίας μας συγκαταλέγεται και η αγία Μεθοδία η οποία γεννήθηκε στο νησί της Κιμώλου το 1865 μ.Χ. από τον Ιάκωβο και την Μαρία Σαρδή.  

Η Ειρήνη, η μετονομασθείσα αργότερα σε Μεθοδία, ήταν η δεύτερη από τα επτά αδέλφια της, τρία αγόρια και πέντε κορίτσια και διακρίνονταν από την μικρή της ηλικία για την ευλάβεια και την βαθιά πίστη της.

Οι γονείς της την πάντρεψαν με ένα ναυτικό από την Χίο παρά την θέληση της, αλλά και ως έγγαμη δεν άλλαξε καθόλου. Συνέχισε να ξεχωρίζει για την θερμή πίστη της και την αγάπη της προς την Εκκλησία του Χριστού μας.

Σε κάποιο από τα ταξίδια του, ο σύζυγος της ναυάγησε και δεν ξαναγύρισε στην Κίμωλο. Τότε η Ειρήνη έγινε μοναχή από τον Μητροπολίτη Σύρου Μεθόδιο στον Ιερό Ναό της Παναγίας της Οδηγήτριας και ονομάστηκε Μεθοδία.

Ακολούθησε τα βήματα των παλαιών ασκητών, με άσκηση, νηστεία, αγρυπνία και αδιάλειπτη προσευχή. Ζούσε στο « Μέσα Κάστρο » της Κιμώλου σε ένα απέριττο κελί « στο Στιάδι ». Από αυτά που της προσέφερε ο κόσμος δεν κρατούσε τίποτε και τα μοίραζε όλα στους φτωχούς. Παρέμενε έγκλειστη μέσα στο κελί της και έβγαινε μόνο όταν η αγάπη προς τον πλησίον το απαιτούσε.

Τα βράδια κοιμόταν για λίγο πάνω σ’ ένα ξύλινο κρεβάτι, χωρίς στρώμα, που είχε στο κελί της και το υπόλοιπο βράδυ προσεύχονταν με δάκρυα κατανύξεως προς τον γλυκύτατο Νυμφίο της καρδιάς της , τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Καθ’ όλη την διάρκεια της εβδομάδας νήστευε αυστηρά και μόνο το Σαββάτο και την Κυριακή έτρωγε αφού πρώτα μεταλάμβανε τα Άχραντα Μυστήρια.

Σε όλη την διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής παρέμενε έγκλειστη μέσα στο κελί της χωρίς να δέχεται κανέναν να την επισκεφτεί και μόνο από ένα μικρό παράθυρο δέχονταν αυτούς που είχαν ανάγκη και τους έδινε λαδάκι από την ακοίμητη καντήλα που έκαιγε στο κελί της προς ίαση ψυχής και σώματος.

Η ζωή της αγίας Μεθοδίας ήταν μία συνεχής προσπάθεια να μιμηθεί της ισάγγελη πολιτεία των παλαιών οσίων ανδρών και γυναικών, των οποίων τις αρετές και τον ένθερμο ζήλο προσπαθούσε να μιμηθεί. Με την συνεργεία του Αγίου Πνεύματος, την πρακτική αρετή και τους « κατά Χριστόν » πνευματικούς αγώνες της, κατόρθωσε να αποκτήσει τη νοερά προσευχή και τον φωτισμό του Παναγίου Πνεύματος και να φθάσει σε απάθεια και τελειότητα.

Η φήμη της αγίας γρήγορα διαδόθηκε, όχι μόνο σε ολόκληρη την Κίμωλο, αλλά και στα γύρω νησιά και πολλές γυναίκες, γιατί μόνο γυναίκες δέχονταν, έτρεχαν στο ασκητήριό της το οποίο μετατράπηκε σε πνευματικό σχολείο που προσέφερε πνευματική ωφέλεια και ανακούφιση από τις ψυχικές ανωμαλίες και τις πικρίες της ζωής.

Η αγία Μεθοδία αξιώθηκε να επιτελεί και θαύματα για την δόξα του Χριστού. Συνήθως σε αυτούς που με πίστη και διάθεση μετανοίας προσέρχονταν έδινε λαδάκι από την ακοίμητη καντήλα του κελιού της, προσευχόταν γι' αυτούς, κατά το γραφικό « πολύ ισχύει δέησις δικαίου ενεργουμένη », και αυτοί θεραπεύονταν με την Χάρη του Θεού. Με αυτό τον τρόπο έζησε η αγία Μεθοδία στο νησί της Κιμώλου, αγωνιζόμενη τον καλό αγώνα της αρετής και της ασκήσεως. Κοιμήθηκε στις 5 Οκτωβρίου, ημέρα Κυριακή, του έτους 1908 σε ηλικία 47 χρονών. Την επόμενη μέρα από τον θάνατό της διαπιστώθηκε ότι η αγία δεν είχε « παγώσει », όπως συμβαίνει με τα νεκρά σώματα, αλλά διατηρούσε την ευκαμψία της.

Κατά την εκταφή της τα τίμια λείψανα της μεταφέρθηκαν και φυλάσσονται στον Ιερό ναό αγίου Σπυρίδωνος και των αγίων Τεσσαράκοντα μαρτύρων της Κιμώλου.

ahdoni.blogspot.com

« ΕΚΟΙΜΗΘΗ Ο ΑΠΟΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ, ΑΡΧΙΜ. ΑΓΓΕΛΟΣ ΛΥΣΣΑΡΗΣ »

Εκοιμήθη σήμερα Σάββατο, 25 Σεπτεμβρίου 2010 ο Αρχιμανδρίτης Άγγελος Λύσσαρης, Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Ευαγγελιστρίας Σκιάθου, σπουδαίο κέντρο των Κολλυβάδων Πατέρων.

Αξίζει να σημειωθεί, ότι ο μακαριστός Ηγούμενος Άγγελος Λύσσαρης, ήταν τρισέγγονος του Αρχιστράτηγου της Επανάστασης του 1821 Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.

Ο π. Άγγελος Λύσσαρης είχε καταγωγή από το Λιμποβίσι της Ορεινής Αρκαδίας, και σύμφωνα με την παράδοση, στο μοναστήρι του την Ευαγγελίστρια σχεδιάστηκε, υφάνθηκε, ευλογήθηκε και υψώθηκε η πρώτη Ελληνική Σημαία με τον λευκό Σταυρό στη μέση επί γαλανού φόντου, το 1807.

Τέλος, ο μακαριστός Ηγούμενος, ήταν ο Ιερέας που είχε κληθεί από την Παγκόσμια Ενορία της Αγίας Σοφίας (Free Agia Sofia) του Ελληνοαμερικάνου Κρις Σπύρου, να λειτουργήσει στην Αγιά Σοφιά.

www.romfea.gr

« Η ΜΕΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ »

Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος και Ευαγγελιστής καταγόταν από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας. Ήταν ψαράς. Ο Άγιος Ιωάννης ήταν ο αγαπημένος μαθητής τού Χριστού.

Ο Ιωάννης ήταν γιος του Ζεβεδαίου και της Σαλώμης και νεώτερος αδελφός του αποστόλου Ιακώβου. Στην αρχή ήταν μαθητής του Αγ. Ιωάννου του Προδρόμου και κατόπιν έγινε μαθητής του Κυρίου. Ήταν ένας από τους δώδεκα μαθητές του Χριστού και μάλιστα μαθητής « ον ηγαπα ο Ιησους » (Ιωαν. ια΄ 20), δηλαδή, τον οποίο αγαπούσε ιδιαίτερα ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός. Η Εκκλησία του απένειμε την προσωνυμία του Θεολόγου και στην αγιογραφία εικονίζεται με έναν αετό κοντά στο κεφάλι του.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος είναι ο Ευαγγελιστής της αγάπης. Όχι μόνο γιατί αναφέρεται συνεχώς στην αγάπη, αλλά κυρίως γιατί την βίωνε και την εξέφραζε. Αγαπούσε πολύ τον Διδάσκαλό του. Τον ακολούθησε και στις πιο δύσκολες ώρες της επίγειας ζωής Του. Όταν οι άλλοι μαθητές ήταν κρυμμένοι « διά τον φόβον των Ιουδαίων », αυτός ήταν παρών στην σύλληψή Του, στην δίκη και στον Γολγοθά, όπου κάτω από τον Σταυρό του εμπιστεύθηκε ο Χριστός την μητέρα Του. Μαζί με τον αδελφό του Ιάκωβο και τον Πέτρο αποτελούσαν την τριάδα τον μαθητών που έλαβε μαζί του ο Χριστός στην ανάσταση της κόρης του Ιαείρου, στο όρος Θαβώρ, όπου « μετεμορφώθη έμπροσθεν αυτών », καθώς και στην Γεσθημανή, όπου προσευχήθηκε πριν από το πάθος Του.

Ο Ιωάννης είναι ο συγγραφέας του 4ου κατά σειρά Ευαγγελίου στην Καινή Διαθήκη, το θεολογικότερο όλων και θεωρούμενο ως Ευαγγέλιο της αγάπης, καθώς επίσης τριών Καθολικών Επιστολών και της Αποκάλυψης.

Τη ζωή του κοντά στον Κύριο τη γνωρίζουμε μέσα από τα Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης. Ο Ιωάννης συνέχισε έντονα την δράση του και μετά την Ανάληψη του Κυρίου. Αυτός και ο Πέτρος ήταν οι πρώτοι που κήρυξαν μετά την επιφοίτηση του Αγ. Πνεύματος σε όλο τον κόσμο το λόγο του Κυρίου.

Η παράδοση, επίσης, μας λέει ότι ο Ιωάννης κήρυξε το Ευαγγέλιο στη Μικρά Ασία, και ιδιαίτερα στην Έφεσο, όπου με την προσευχή του κατέστρεψε το ναό της Αρτέμιδος και οδήγησε στο Χριστιανισμό τετρακόσιες χιλιάδες ειδωλολάτρες. Στα χρόνια του αυτοκράτορα Δομετιανού βασανίστηκε και εξορίστηκε στη Πάτμο, όπου έγραψε την Αποκάλυψη.

Ο Ιωάννης έζησε γύρω στα 100 χρόνια ( κοιμήθηκε ειρηνικά γύρω στο 105 με 106 μ.Χ. ). Εκείνο, όμως, που αξίζει να αναφέρουμε, είναι η φράση που συνεχώς έλεγε στους μαθητές του : « Τεκνία, αγαπάτε αλλήλους» (Ιωαν. ιγ΄ 34), που σημαίνει, παιδιά μου, να αγαπάτε ο ένας τον άλλο. Και όταν οι μαθητές του ρώτησαν γιατί συνεχώς τους λέει την ίδια φράση, αυτός απάντησε « διότι είναι εντολή του Κυρίου, και όταν αυτό μόνο γίνεται, αρκεί ».

Πέθανε λοιπόν σε βαθιά γεράματα στην Έφεσο και τάφηκε έξω απ' αυτήν. Μετά από μερικές μέρες μαθητές του και πολλοί χριστιανοί πήγαν να προσκυνήσουν και είδαν τον τάφο άδειο. Ο Άγιος αναστήθηκε και μετέστη στην αιώνια ζωή.

Η Εκκλησία τιμά τη μετάσταση του αγίου την 26η Σεπτεμβρίου.

orthodox-world.pblogs.gr

« ΤΟ ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΟ »

Οι άνθρωποι που προσπαθούν να τελειώσουν τις δουλειές τις ατέλειωτες, τελειώνουν αυτήν την ζωή με ατέλειες πνευματικές και μετανοούν στο τέλος της ζωής τους, αλλά αυτό δεν τους βοηθάει πια σε τίποτε, γιατί έχει βγη το διαβατήριο.

Γέροντας Παΐσιος Αγιορείτης.

« Λόγοι Α΄ - Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο », σελίδα 196.

« ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ »

Το σημερινό Ιερό Ευαγγέλιο, αγαπητοί μου φίλοι, μας αποκαλύπτει το σκοπό της Ενανθρωπήσεως του Θεού. Ο Θεός έγινε άνθρωπος για να σώσει τον άνθρωπο, από υπερβολική αγάπη. Γράφει ο πατήρ Φιλόθεος Φάρος : « Ο Ιησούς Χριστός δεν είναι ένας ηθικοδιδάσκαλος, αλλά ο Υιός και Λόγος του Θεού Πατρός που σαρκώνεται διαρκώς, που έρχεται διαρκώς ζητώντας τη σχέση της τέλειας αγάπης με τον άνθρωπο » ( Πριν και μετά το Πάσχα, σελίδα 159 ). Ο Χριστός ζητάει από τον άνθρωπο την τέλεια πίστη και την υιϊκή αφοσίωση. Μας ζητάει να εξέλθουμε από το εγώ και να ανταποκριθούμε στη δική Του άπειρη αγάπη. Η γνήσια πίστη είναι γεμάτη από τη Χάρη του Θεού.

Ο Χριστός μας είπε σήμερα, ότι εκείνος που έχει πίστη δεν χάνεται ποτέ μέσα στις δυσκολίες της ζωής. Αψευδείς μάρτυρες της δυνάμεως της πίστεως είμαστε όλοι οι Χριστιανοί, που καθημερινά βλέπουμε τη δύναμη του Θεού. Καθημερινά συμβαίνουν μικρά και μεγάλα θαύματα, τα οποία υπογραμμίζουν αυτή την αλήθεια ότι ο Θεός δεν εγκαταλείπει τους ανθρώπους που πιστεύουν σ’ Αυτόν. Σίγουρα θα υπάρχουν και άνθρωποι που δεν πιστεύουν στον Θεό και όλα αυτά τα θαύματα, τα θεωρούν απλές συμπτώσεις και συγκυρίες της ζωής. Γι’ αυτούς τους ανθρώπους το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να προσευχόμαστε, προκειμένου ο Θεός να τους φωτίσει για να δουν την αλήθεια.

Η πίστη όμως δεν σώζει τον άνθρωπο μόνο από τις δοκιμασίες της ζωής, κυρίως τον σώζει από την αιώνια απώλεια της ψυχής. Μόνο όποιος είναι ενωμένος με τον Αναστημένο Εσταυρωμένο δεν χάνεται μέσα στην άβυσσο του Άδη, αλλά μέσα από τη χοϊκότητα του τάφου περνά στη χώρα της αιωνιότητας. Εκείνος που τα αρνείται όλα αυτά καταντά μια τραγική προσωπικότητα. Ζει χωρίς ελπίδα και σκοπό. Μπορεί να έχει πλούτη, ανέσεις, δύναμη, ηδονές, στην ουσία όμως είναι δυστυχισμένος γιατί όλες οι χαρές αυτές σταματούν στην πλάκα του τάφου. Μακάριος είναι ο άνθρωπος που τα κατανοεί όλα αυτά και καταλαβαίνει τη ματαιότητα της ζωής αυτής.

Όποιος πιστεύει στον Κύριο, πιστεύει και στην αθανασία της ψυχής του. Δεν φοβάται και δεν αγχώνεται μπροστά στο μυστήριο του θανάτου. Ποτέ δεν αισθάνεται μελαγχολία, γιατί γεμίζει τη ζωή του με το όραμα του Παραδείσου. Με αυτή τη δύναμη της πίστεως οι Άγιοι Μάρτυρες με χαρά έσκυβαν τον αυχένα τους κάτω από τη λαιμητόμο των άθεων τυράννων. Αυτή η δύναμη της πίστεως κάνει τον ετοιμοθάνατο άρρωστο να μην πανικοβάλλεται. Με τη δύναμη της πίστεως ακόμη καταφέρνει μέσα στη ζούγκλα της ζωής να ζει ο πιστός αρμονικά. Η πίστη κάνει τον άνθρωπο δυνατό, ακόμη και μπροστά στη μεγαλύτερη δυσκολία της επίγειας ζωής του. Ο χωρίς πίστη άνθρωπος απογυμνώνεται από τη Θεία Χάρη και είναι αδύναμος μπροστά στις δυσκολίες της ζωής.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, έχουμε ανάγκη από την πίστη αυτή προς τον Θεό. Σήμερα η ζωή του κάθε ανθρώπου βρίσκεται ανάμεσα σε κινδύνους. Ο άνθρωπος έχει χάσει τη σιγουριά και την ειρήνη του. Δεν υπάρχει καμιά δύναμη που θα μπορέσει να εγγυηθεί τη σωτηρία μας παρά μόνο η δύναμη του Θεού. Και φυσικά δεν αναφερόμαστε μόνο στη σωματική ακεραιότητα, αλλά κυρίως αναφερόμαστε στην εσωτερική πληρότητα και γαλήνη που μπορεί να προσφέρει μόνο ο Θεός. Στη σημερινή εποχή το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι η ευημερία μας. Έχουμε βάλει στην άκρη τον Θεό. Αποτέλεσμα αυτής της επιλογής μας είναι η ψυχική μας ακαταστασία και συμφορά. Στο πρόσωπο του σύγχρονου ανθρώπου καθρεπτίζεται το εσωτερικό του δράμα.

Αγαπητοί μου φίλοι, έρχονται ημέρες δύσκολες για όλους μας. Αν δεν θεμελιώσουμε την ύπαρξή μας στην πέτρα της πίστεως, τότε σίγουρα θα χαθούμε μέσα στο ορμητικό ρεύμα της απώλειας. Ας μη ματαιοπονούμε κτίζοντας τη ζωή μας πάνω στην αμμώδη γη της παρούσας ζωής. Θα έλθουν οι πειρασμοί, οι δοκιμασίες, οι περιπέτειες και θα καταρρεύσουμε. Ας οικοδομήσουμε πάνω στο θεμέλιο που λέγεται Ιησούς Χριστός. Εδώ ας θυμηθούμε κάποιο διάλογο από το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο : «Εκ τούτου πολλοί απήλθον εκ των μαθητών αυτού εις τα οπίσω και ουκέτι μετ’ αυτού περιεπάτουν. είπεν ουν ο Ιησούς τοις δώδεκα. μη και υμείς θέλετε υπάγειν; απεκρίθη ουν αυτώ Σίμων Πέτρος. Κύριε, προς τίνα απελευσόμεθα; ρήματα ζωής αιωνίου έχεις» (ΙΩΑΝ. 6, 66-68). Δηλαδή, «Από τότε πολλοί από τους μαθητές του ξεμάκρυναν και δεν τον ακολουθούσαν πια. Τότε ο Ιησούς είπε στους δώδεκα ¨Μήπως θέλετε να φύγετε κι εσείς;¨ Ο Σίμων Πέτρος του απάντησε: ¨Και σε ποιον να πάμε, Κύριε; Εσύ κατέχεις τα λόγια που οδηγούν στην αιώνια ζωή¨» (ΙΩΑΝ. 6, 66-68).

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

« ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ πρ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟ ΚΑΝΤΙΩΤΗ »

Μαθαίνοντας για την κοίμηση του Μητροπολίτη πρώην Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτη, στενοχωρήθηκα γιατί έφυγε από κοντά μας μια μεγάλη μορφή της Εκκλησίας μας.

Όμως την στενοχώρια την διαδέχθηκε η χαρά, ότι ο πατήρ Αυγουστίνος βρίσκεται τώρα στην αγκαλιά του Χριστού μας, που τόσο πολύ αγάπησε κατά την επίγεια ζωή του.

Στα αυτιά μου αντηχούν τα δυναμικά και ενθουσιώδη κηρύγματά του για την Ελλάδα και την Ορθοδοξία μας. Τέτοια κηρύγματα σπανίζουν!

Δεν φοβήθηκε τους ισχυρούς της γης. Τα έβαζε με όποιον πολεμούσε την Πίστη και την Πατρίδα. Ήταν γνήσιος εργάτης του Ευαγγελίου και η ζωή του δεν ήταν υποκριτική.

Τι άλλο να γράψω για τον μεγάλο αυτόν αγωνιστή της Ορθοδοξίας; Ὀτι και να γράψω θα είναι φτωχό μπροστά σε αυτή την μεγάλη προσωπικότητα!

Θέλω να τον ευχαριστήσω από τα βάθη της ψυχής μου για την φιλοξενία, που μου παρείχε στο Οικοτροφείο της Ιεραποστολικής Αδελφότητας «Ο Σταυρός», όταν ήμουν φοιτητής στην Θεολογική Σχολή Αθηνών.

Όσο ζω θα τον θυμάμαι με αγάπη και σεβασμό και θα τον ευγνωμονώ για όσα μου πρόσφερε στην φοιτητική μου ζωή. Ας είναι η μνήμη του αιωνία! 

Πρεσβύτερος Βασίλειος Γιαννακόπουλος.

« ΕΚΟΙΜΗΘΗ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ πρ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ »

Εκοιμήθη σύμφωνα με πληροφορίες της "Romfea.gr" σήμερα Σάββατο, 28 Αυγούστου 2010 ο αγωνιστής Μητροπολίτης πρώην Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης σε ηλικία 104 ετών, μια ημέρα σημαδιακή αφού στο Άγιον Όρος εορτάζεται σήμερα με το παλαιό η εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Να σημειωθεί, ότι ο Μητροπολίτης Αυγουστίνος νοσηλευόταν στο Νοσοκομείο της Φλώρινας για 26 ημέρες, μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη, ενώ την τελευταία ημέρα παρουσίασε νεφρική ανεπάρκεια.

Επίσης, αξίζει να αναφερθεί, ότι χθες Παρασκευή ο Μητροπολίτης πρ. Φλωρίνης Αυγουστίνος, κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων.

Ο Μητροπολίτης Αυγουστίνος Καντιώτης, γεννήθηκε στις Λεύκες Πάρου στις 20 Απριλίου του 1907.

Αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή Αθηνών το 1929. Διάκονος χειροτονήθηκε το 1935 και Πρεσβύτερος το 1942.

Υπηρέτησε ως Πρωτοσύγκελος στη Μητρόπολη Αιτωλίας, ως στρατιωτικός ιερέας και ως Ιεροκήρυκας στην Αθήνα. Εξέδωσε δεκάδα περιοδικών, ίδρυσε οικοτροφεία φοιτητών και μαθητών, ηγείται Ιεραποστολικής αδελφότητος Θεολόγων " Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ", εξεφώνησε κηρύγματα καθ΄ άπασαν την χώραν, συνέγραψε περί τα ογδοήκοντα δύο θρησκευτικού περιεχομένου βιβλία.

Στις 25 Ιουνίου του 1967 χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας. Στις 14 Ιανουαρίου του 2000 παραιτήθηκε λόγω γήρατος.

Τέλος, στις 28 Αυγούστου 2010 εκοιμήθη σε ηλικία 104 ετών.

www.romfea.gr

« ΝΑ ΜΑΣ ΕΧΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΓΕΡΟΥΣ, ΠΑΝΤΑ Ν’ ΑΝΤΑΜΩΝΟΥΜΕ »

Καθώς το διαβόητο μνημόνιο, η τρόικα, το Δ.Ν.Τ., ο Γιωργάκης και η απάνθρωπη Νέα Τάξη, που όλοι αυτοί εκπροσωπούν, προσπαθούν να δηλητηριάσουν τη ζωή μας, να σβήσουν την ελπίδα, να διαλύσουν τον κοινωνικό ιστό και να μεταβάλουν τους Έλληνες από ελεύθερους πολίτες σε ζαλισμένο κοπάδι, έρχονταν στο νου μας ως αντίδοτο οι στίχοι του γνωστού και αγαπημένου τραγουδιού του Διονύση Σαββόπουλου «…να μας έχει ο Θεός γερούς, πάντα ν’ ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε, βρε, με χορούς κυκλωτικούς κι άλλο τόσο ελεύθερους σαν ποταμούς…».

Η κατοχική μας κυβέρνηση μέσα στο κατακαλόκαιρο επιτείνει τον καύσωνα της Νέας Τάξης, «…σαν το λίβα που καίει τα σπαρτά…» - για να θυμηθούμε τα λόγια του στρατιωτικού εμβατηρίου, που κάποτε τραγουδούσαμε - αλήθεια γιατί τα τελευταία χρόνια δεν ακούγονται τα λόγια των εμβατηρίων; Ψηφίζει, λοιπόν, η κυβέρνηση την κατάλυση του κοινωνικού κράτους ανατρέποντας τις εργασιακές σχέσεις και το ασφαλιστικό. Μας αφαιρούν πράγματα που κερδίσαμε με αίμα και ιδρώτα. Οδηγούν σε οικονομική εξαθλίωση τον ελληνικό λαό. Και, για να διαλύσουν πλήρως τον κοινωνικό ιστό, προσπαθούν να μας βάλουν να αλληλοφαγωθούμε. Δεν θα τους κάνουμε το χατήρι.

Τώρα το καλοκαίρι, μάλιστα, θα χρησιμοποιήσουμε κατ’ εξοχήν ένα όπλο που δεν διαθέτει η Νέα Τάξη. Θα λειτουργήσουν « των Ελλήνων οι κοινότητες », αυτές που κράτησαν το Γένος και στα δύσκολα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Εκεί στα χωριά, στις ρίζες, όπου θα επιστρέψουμε για ξεκούραση αλλά και πνευματικό ανεφοδιασμό, θα ανταμώσουμε οι φίλοι, θα ρθούν οι ξενιτεμένοι, θα στήσουμε τους κυκλικούς χορούς στα παραδοσιακά μας πανηγύρια, θα ψάλουμε τιμώντας τους αγίους μας, θα τραγουδήσουμε τα τραγούδια μας και θα αφήσουμε στη μιζέρια τους τούς σύγχρονους Αμερικανοτσολιάδες, που ως θλιβεροί υπαλληλίσκοι της Ουάσινγκτον και των Βρυξελλών δεν γνωρίζουν ούτε να ζουν ούτε και να πεθαίνουν ως Έλληνες.

Η ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ.

Περιοδικό «ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ», ΜΑΪΟΣ - ΙΟΥΝΙΟΣ 2010, ΤΕΥΧΟΣ 72.