« Η ΜΕΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ »

Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος και Ευαγγελιστής καταγόταν από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας. Ήταν ψαράς. Ο Άγιος Ιωάννης ήταν ο αγαπημένος μαθητής τού Χριστού.

Ο Ιωάννης ήταν γιος του Ζεβεδαίου και της Σαλώμης και νεώτερος αδελφός του αποστόλου Ιακώβου. Στην αρχή ήταν μαθητής του Αγ. Ιωάννου του Προδρόμου και κατόπιν έγινε μαθητής του Κυρίου. Ήταν ένας από τους δώδεκα μαθητές του Χριστού και μάλιστα μαθητής « ον ηγαπα ο Ιησους » (Ιωαν. ια΄ 20), δηλαδή, τον οποίο αγαπούσε ιδιαίτερα ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός. Η Εκκλησία του απένειμε την προσωνυμία του Θεολόγου και στην αγιογραφία εικονίζεται με έναν αετό κοντά στο κεφάλι του.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος είναι ο Ευαγγελιστής της αγάπης. Όχι μόνο γιατί αναφέρεται συνεχώς στην αγάπη, αλλά κυρίως γιατί την βίωνε και την εξέφραζε. Αγαπούσε πολύ τον Διδάσκαλό του. Τον ακολούθησε και στις πιο δύσκολες ώρες της επίγειας ζωής Του. Όταν οι άλλοι μαθητές ήταν κρυμμένοι « διά τον φόβον των Ιουδαίων », αυτός ήταν παρών στην σύλληψή Του, στην δίκη και στον Γολγοθά, όπου κάτω από τον Σταυρό του εμπιστεύθηκε ο Χριστός την μητέρα Του. Μαζί με τον αδελφό του Ιάκωβο και τον Πέτρο αποτελούσαν την τριάδα τον μαθητών που έλαβε μαζί του ο Χριστός στην ανάσταση της κόρης του Ιαείρου, στο όρος Θαβώρ, όπου « μετεμορφώθη έμπροσθεν αυτών », καθώς και στην Γεσθημανή, όπου προσευχήθηκε πριν από το πάθος Του.

Ο Ιωάννης είναι ο συγγραφέας του 4ου κατά σειρά Ευαγγελίου στην Καινή Διαθήκη, το θεολογικότερο όλων και θεωρούμενο ως Ευαγγέλιο της αγάπης, καθώς επίσης τριών Καθολικών Επιστολών και της Αποκάλυψης.

Τη ζωή του κοντά στον Κύριο τη γνωρίζουμε μέσα από τα Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης. Ο Ιωάννης συνέχισε έντονα την δράση του και μετά την Ανάληψη του Κυρίου. Αυτός και ο Πέτρος ήταν οι πρώτοι που κήρυξαν μετά την επιφοίτηση του Αγ. Πνεύματος σε όλο τον κόσμο το λόγο του Κυρίου.

Η παράδοση, επίσης, μας λέει ότι ο Ιωάννης κήρυξε το Ευαγγέλιο στη Μικρά Ασία, και ιδιαίτερα στην Έφεσο, όπου με την προσευχή του κατέστρεψε το ναό της Αρτέμιδος και οδήγησε στο Χριστιανισμό τετρακόσιες χιλιάδες ειδωλολάτρες. Στα χρόνια του αυτοκράτορα Δομετιανού βασανίστηκε και εξορίστηκε στη Πάτμο, όπου έγραψε την Αποκάλυψη.

Ο Ιωάννης έζησε γύρω στα 100 χρόνια ( κοιμήθηκε ειρηνικά γύρω στο 105 με 106 μ.Χ. ). Εκείνο, όμως, που αξίζει να αναφέρουμε, είναι η φράση που συνεχώς έλεγε στους μαθητές του : « Τεκνία, αγαπάτε αλλήλους» (Ιωαν. ιγ΄ 34), που σημαίνει, παιδιά μου, να αγαπάτε ο ένας τον άλλο. Και όταν οι μαθητές του ρώτησαν γιατί συνεχώς τους λέει την ίδια φράση, αυτός απάντησε « διότι είναι εντολή του Κυρίου, και όταν αυτό μόνο γίνεται, αρκεί ».

Πέθανε λοιπόν σε βαθιά γεράματα στην Έφεσο και τάφηκε έξω απ' αυτήν. Μετά από μερικές μέρες μαθητές του και πολλοί χριστιανοί πήγαν να προσκυνήσουν και είδαν τον τάφο άδειο. Ο Άγιος αναστήθηκε και μετέστη στην αιώνια ζωή.

Η Εκκλησία τιμά τη μετάσταση του αγίου την 26η Σεπτεμβρίου.

orthodox-world.pblogs.gr

« ΤΟ ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΟ »

Οι άνθρωποι που προσπαθούν να τελειώσουν τις δουλειές τις ατέλειωτες, τελειώνουν αυτήν την ζωή με ατέλειες πνευματικές και μετανοούν στο τέλος της ζωής τους, αλλά αυτό δεν τους βοηθάει πια σε τίποτε, γιατί έχει βγη το διαβατήριο.

Γέροντας Παΐσιος Αγιορείτης.

« Λόγοι Α΄ - Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο », σελίδα 196.

« ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ »

Το σημερινό Ιερό Ευαγγέλιο, αγαπητοί μου φίλοι, μας αποκαλύπτει το σκοπό της Ενανθρωπήσεως του Θεού. Ο Θεός έγινε άνθρωπος για να σώσει τον άνθρωπο, από υπερβολική αγάπη. Γράφει ο πατήρ Φιλόθεος Φάρος : « Ο Ιησούς Χριστός δεν είναι ένας ηθικοδιδάσκαλος, αλλά ο Υιός και Λόγος του Θεού Πατρός που σαρκώνεται διαρκώς, που έρχεται διαρκώς ζητώντας τη σχέση της τέλειας αγάπης με τον άνθρωπο » ( Πριν και μετά το Πάσχα, σελίδα 159 ). Ο Χριστός ζητάει από τον άνθρωπο την τέλεια πίστη και την υιϊκή αφοσίωση. Μας ζητάει να εξέλθουμε από το εγώ και να ανταποκριθούμε στη δική Του άπειρη αγάπη. Η γνήσια πίστη είναι γεμάτη από τη Χάρη του Θεού.

Ο Χριστός μας είπε σήμερα, ότι εκείνος που έχει πίστη δεν χάνεται ποτέ μέσα στις δυσκολίες της ζωής. Αψευδείς μάρτυρες της δυνάμεως της πίστεως είμαστε όλοι οι Χριστιανοί, που καθημερινά βλέπουμε τη δύναμη του Θεού. Καθημερινά συμβαίνουν μικρά και μεγάλα θαύματα, τα οποία υπογραμμίζουν αυτή την αλήθεια ότι ο Θεός δεν εγκαταλείπει τους ανθρώπους που πιστεύουν σ’ Αυτόν. Σίγουρα θα υπάρχουν και άνθρωποι που δεν πιστεύουν στον Θεό και όλα αυτά τα θαύματα, τα θεωρούν απλές συμπτώσεις και συγκυρίες της ζωής. Γι’ αυτούς τους ανθρώπους το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να προσευχόμαστε, προκειμένου ο Θεός να τους φωτίσει για να δουν την αλήθεια.

Η πίστη όμως δεν σώζει τον άνθρωπο μόνο από τις δοκιμασίες της ζωής, κυρίως τον σώζει από την αιώνια απώλεια της ψυχής. Μόνο όποιος είναι ενωμένος με τον Αναστημένο Εσταυρωμένο δεν χάνεται μέσα στην άβυσσο του Άδη, αλλά μέσα από τη χοϊκότητα του τάφου περνά στη χώρα της αιωνιότητας. Εκείνος που τα αρνείται όλα αυτά καταντά μια τραγική προσωπικότητα. Ζει χωρίς ελπίδα και σκοπό. Μπορεί να έχει πλούτη, ανέσεις, δύναμη, ηδονές, στην ουσία όμως είναι δυστυχισμένος γιατί όλες οι χαρές αυτές σταματούν στην πλάκα του τάφου. Μακάριος είναι ο άνθρωπος που τα κατανοεί όλα αυτά και καταλαβαίνει τη ματαιότητα της ζωής αυτής.

Όποιος πιστεύει στον Κύριο, πιστεύει και στην αθανασία της ψυχής του. Δεν φοβάται και δεν αγχώνεται μπροστά στο μυστήριο του θανάτου. Ποτέ δεν αισθάνεται μελαγχολία, γιατί γεμίζει τη ζωή του με το όραμα του Παραδείσου. Με αυτή τη δύναμη της πίστεως οι Άγιοι Μάρτυρες με χαρά έσκυβαν τον αυχένα τους κάτω από τη λαιμητόμο των άθεων τυράννων. Αυτή η δύναμη της πίστεως κάνει τον ετοιμοθάνατο άρρωστο να μην πανικοβάλλεται. Με τη δύναμη της πίστεως ακόμη καταφέρνει μέσα στη ζούγκλα της ζωής να ζει ο πιστός αρμονικά. Η πίστη κάνει τον άνθρωπο δυνατό, ακόμη και μπροστά στη μεγαλύτερη δυσκολία της επίγειας ζωής του. Ο χωρίς πίστη άνθρωπος απογυμνώνεται από τη Θεία Χάρη και είναι αδύναμος μπροστά στις δυσκολίες της ζωής.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, έχουμε ανάγκη από την πίστη αυτή προς τον Θεό. Σήμερα η ζωή του κάθε ανθρώπου βρίσκεται ανάμεσα σε κινδύνους. Ο άνθρωπος έχει χάσει τη σιγουριά και την ειρήνη του. Δεν υπάρχει καμιά δύναμη που θα μπορέσει να εγγυηθεί τη σωτηρία μας παρά μόνο η δύναμη του Θεού. Και φυσικά δεν αναφερόμαστε μόνο στη σωματική ακεραιότητα, αλλά κυρίως αναφερόμαστε στην εσωτερική πληρότητα και γαλήνη που μπορεί να προσφέρει μόνο ο Θεός. Στη σημερινή εποχή το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι η ευημερία μας. Έχουμε βάλει στην άκρη τον Θεό. Αποτέλεσμα αυτής της επιλογής μας είναι η ψυχική μας ακαταστασία και συμφορά. Στο πρόσωπο του σύγχρονου ανθρώπου καθρεπτίζεται το εσωτερικό του δράμα.

Αγαπητοί μου φίλοι, έρχονται ημέρες δύσκολες για όλους μας. Αν δεν θεμελιώσουμε την ύπαρξή μας στην πέτρα της πίστεως, τότε σίγουρα θα χαθούμε μέσα στο ορμητικό ρεύμα της απώλειας. Ας μη ματαιοπονούμε κτίζοντας τη ζωή μας πάνω στην αμμώδη γη της παρούσας ζωής. Θα έλθουν οι πειρασμοί, οι δοκιμασίες, οι περιπέτειες και θα καταρρεύσουμε. Ας οικοδομήσουμε πάνω στο θεμέλιο που λέγεται Ιησούς Χριστός. Εδώ ας θυμηθούμε κάποιο διάλογο από το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο : «Εκ τούτου πολλοί απήλθον εκ των μαθητών αυτού εις τα οπίσω και ουκέτι μετ’ αυτού περιεπάτουν. είπεν ουν ο Ιησούς τοις δώδεκα. μη και υμείς θέλετε υπάγειν; απεκρίθη ουν αυτώ Σίμων Πέτρος. Κύριε, προς τίνα απελευσόμεθα; ρήματα ζωής αιωνίου έχεις» (ΙΩΑΝ. 6, 66-68). Δηλαδή, «Από τότε πολλοί από τους μαθητές του ξεμάκρυναν και δεν τον ακολουθούσαν πια. Τότε ο Ιησούς είπε στους δώδεκα ¨Μήπως θέλετε να φύγετε κι εσείς;¨ Ο Σίμων Πέτρος του απάντησε: ¨Και σε ποιον να πάμε, Κύριε; Εσύ κατέχεις τα λόγια που οδηγούν στην αιώνια ζωή¨» (ΙΩΑΝ. 6, 66-68).

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

« ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ πρ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟ ΚΑΝΤΙΩΤΗ »

Μαθαίνοντας για την κοίμηση του Μητροπολίτη πρώην Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτη, στενοχωρήθηκα γιατί έφυγε από κοντά μας μια μεγάλη μορφή της Εκκλησίας μας.

Όμως την στενοχώρια την διαδέχθηκε η χαρά, ότι ο πατήρ Αυγουστίνος βρίσκεται τώρα στην αγκαλιά του Χριστού μας, που τόσο πολύ αγάπησε κατά την επίγεια ζωή του.

Στα αυτιά μου αντηχούν τα δυναμικά και ενθουσιώδη κηρύγματά του για την Ελλάδα και την Ορθοδοξία μας. Τέτοια κηρύγματα σπανίζουν!

Δεν φοβήθηκε τους ισχυρούς της γης. Τα έβαζε με όποιον πολεμούσε την Πίστη και την Πατρίδα. Ήταν γνήσιος εργάτης του Ευαγγελίου και η ζωή του δεν ήταν υποκριτική.

Τι άλλο να γράψω για τον μεγάλο αυτόν αγωνιστή της Ορθοδοξίας; Ὀτι και να γράψω θα είναι φτωχό μπροστά σε αυτή την μεγάλη προσωπικότητα!

Θέλω να τον ευχαριστήσω από τα βάθη της ψυχής μου για την φιλοξενία, που μου παρείχε στο Οικοτροφείο της Ιεραποστολικής Αδελφότητας «Ο Σταυρός», όταν ήμουν φοιτητής στην Θεολογική Σχολή Αθηνών.

Όσο ζω θα τον θυμάμαι με αγάπη και σεβασμό και θα τον ευγνωμονώ για όσα μου πρόσφερε στην φοιτητική μου ζωή. Ας είναι η μνήμη του αιωνία! 

Πρεσβύτερος Βασίλειος Γιαννακόπουλος.

« ΕΚΟΙΜΗΘΗ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ πρ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ »

Εκοιμήθη σύμφωνα με πληροφορίες της "Romfea.gr" σήμερα Σάββατο, 28 Αυγούστου 2010 ο αγωνιστής Μητροπολίτης πρώην Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης σε ηλικία 104 ετών, μια ημέρα σημαδιακή αφού στο Άγιον Όρος εορτάζεται σήμερα με το παλαιό η εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Να σημειωθεί, ότι ο Μητροπολίτης Αυγουστίνος νοσηλευόταν στο Νοσοκομείο της Φλώρινας για 26 ημέρες, μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη, ενώ την τελευταία ημέρα παρουσίασε νεφρική ανεπάρκεια.

Επίσης, αξίζει να αναφερθεί, ότι χθες Παρασκευή ο Μητροπολίτης πρ. Φλωρίνης Αυγουστίνος, κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων.

Ο Μητροπολίτης Αυγουστίνος Καντιώτης, γεννήθηκε στις Λεύκες Πάρου στις 20 Απριλίου του 1907.

Αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή Αθηνών το 1929. Διάκονος χειροτονήθηκε το 1935 και Πρεσβύτερος το 1942.

Υπηρέτησε ως Πρωτοσύγκελος στη Μητρόπολη Αιτωλίας, ως στρατιωτικός ιερέας και ως Ιεροκήρυκας στην Αθήνα. Εξέδωσε δεκάδα περιοδικών, ίδρυσε οικοτροφεία φοιτητών και μαθητών, ηγείται Ιεραποστολικής αδελφότητος Θεολόγων " Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ", εξεφώνησε κηρύγματα καθ΄ άπασαν την χώραν, συνέγραψε περί τα ογδοήκοντα δύο θρησκευτικού περιεχομένου βιβλία.

Στις 25 Ιουνίου του 1967 χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας. Στις 14 Ιανουαρίου του 2000 παραιτήθηκε λόγω γήρατος.

Τέλος, στις 28 Αυγούστου 2010 εκοιμήθη σε ηλικία 104 ετών.

www.romfea.gr

« ΝΑ ΜΑΣ ΕΧΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΓΕΡΟΥΣ, ΠΑΝΤΑ Ν’ ΑΝΤΑΜΩΝΟΥΜΕ »

Καθώς το διαβόητο μνημόνιο, η τρόικα, το Δ.Ν.Τ., ο Γιωργάκης και η απάνθρωπη Νέα Τάξη, που όλοι αυτοί εκπροσωπούν, προσπαθούν να δηλητηριάσουν τη ζωή μας, να σβήσουν την ελπίδα, να διαλύσουν τον κοινωνικό ιστό και να μεταβάλουν τους Έλληνες από ελεύθερους πολίτες σε ζαλισμένο κοπάδι, έρχονταν στο νου μας ως αντίδοτο οι στίχοι του γνωστού και αγαπημένου τραγουδιού του Διονύση Σαββόπουλου «…να μας έχει ο Θεός γερούς, πάντα ν’ ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε, βρε, με χορούς κυκλωτικούς κι άλλο τόσο ελεύθερους σαν ποταμούς…».

Η κατοχική μας κυβέρνηση μέσα στο κατακαλόκαιρο επιτείνει τον καύσωνα της Νέας Τάξης, «…σαν το λίβα που καίει τα σπαρτά…» - για να θυμηθούμε τα λόγια του στρατιωτικού εμβατηρίου, που κάποτε τραγουδούσαμε - αλήθεια γιατί τα τελευταία χρόνια δεν ακούγονται τα λόγια των εμβατηρίων; Ψηφίζει, λοιπόν, η κυβέρνηση την κατάλυση του κοινωνικού κράτους ανατρέποντας τις εργασιακές σχέσεις και το ασφαλιστικό. Μας αφαιρούν πράγματα που κερδίσαμε με αίμα και ιδρώτα. Οδηγούν σε οικονομική εξαθλίωση τον ελληνικό λαό. Και, για να διαλύσουν πλήρως τον κοινωνικό ιστό, προσπαθούν να μας βάλουν να αλληλοφαγωθούμε. Δεν θα τους κάνουμε το χατήρι.

Τώρα το καλοκαίρι, μάλιστα, θα χρησιμοποιήσουμε κατ’ εξοχήν ένα όπλο που δεν διαθέτει η Νέα Τάξη. Θα λειτουργήσουν « των Ελλήνων οι κοινότητες », αυτές που κράτησαν το Γένος και στα δύσκολα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Εκεί στα χωριά, στις ρίζες, όπου θα επιστρέψουμε για ξεκούραση αλλά και πνευματικό ανεφοδιασμό, θα ανταμώσουμε οι φίλοι, θα ρθούν οι ξενιτεμένοι, θα στήσουμε τους κυκλικούς χορούς στα παραδοσιακά μας πανηγύρια, θα ψάλουμε τιμώντας τους αγίους μας, θα τραγουδήσουμε τα τραγούδια μας και θα αφήσουμε στη μιζέρια τους τούς σύγχρονους Αμερικανοτσολιάδες, που ως θλιβεροί υπαλληλίσκοι της Ουάσινγκτον και των Βρυξελλών δεν γνωρίζουν ούτε να ζουν ούτε και να πεθαίνουν ως Έλληνες.

Η ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ.

Περιοδικό «ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ», ΜΑΪΟΣ - ΙΟΥΝΙΟΣ 2010, ΤΕΥΧΟΣ 72.

« Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ »

Με πνευματική χαρά και ευφροσύνη εορτάζει κι εφέτος ο ευσεβής ορθόδοξος λαός το μεγάλο γεγονός της ενδόξου Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Το Μυστήριο του χαροποιού θανάτου της Παναγίας, αγαπητοί μου φίλοι, ερμήνευσαν και σχολίασαν οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας με βαθυστόχαστα εγκώμια και θεολογικές ομιλίες. Οι Ιεροί Υμνογράφοι προσέφεραν στον πιστό λαό τα υψηλά του νοήματα με μορφή ύμνων που τους ψάλλουμε τις ημέρες αυτές. Με πηγή την Ιερή Παράδοση οι Ιεροί Υμνογράφοι συνέθεσαν τους ασύγκριτους σε βάθος και νοήματα ύμνους της Κοιμήσεως, τους κανόνες, τα κοντάκια και τα εγκώμια. Η Υμνολογία και η Εικονογραφία παρουσιάζουν το συγκλονιστικό γεγονός της Μεταστάσεως της Υπεραγίας Μητέρας του Κυρίου μας.

Η Παναγία με την Κοίμησή της νίκησε τους όρους της φύσεως. Κατατέθηκε στον τάφο σαν νεκρή, αλλά δεν κρατήθηκε από τον θάνατο. Μιμήθηκε στο θάνατό της τον Υιό και Θεό της. Ο τάφος δεν στάθηκε ικανός να κρατήσει το αγιασμένο σώμα της. Ανέβηκε στον ουρανό για να συνδοξασθεί με τον Χριστό, τον Υιό και Θεό της. Η Μητέρα του Θεού, η Μητέρα που γέννησε τον Θεάνθρωπο, δεν θα μπορούσε να μείνει μέσα στο μνήμα. Η Παναγία έδωσε τον εαυτό της για να γίνει η σάρκα και το σκήνωμα του Θεού Λόγου κι έτσι οι άνθρωποι και ο κόσμος να δεχθούν στο Πρόσωπό της το Δημιουργό και Σωτήρα τους. Με το θάνατό της λύθηκε προσωρινά ο σύνδεσμος ψυχής και σώματος. Με την Μετάστασή της ολοκληρώνεται το Μυστήριο του θανάτου της Παναγίας μας.

Αν και μετετέθη στους ουρανούς η Θεοτόκος δεν εγκατέλειψε τον κόσμο. Η αγιότητά της ρέει σ’ ολόκληρο το Σώμα της Εκκλησίας. Ενωμένη με τον Χριστό από το θαύμα της Ενσαρκώσεως εξακολουθεί να στέλνει σε μας, τους σημερινούς Χριστιανούς, τις ακτίνες της λαμπρότητας και της αγάπης της. Εξακολουθεί να φωτίζει το δρόμο της σωτηρίας κάθε πιστού. Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν την ανακηρύσσει θεά, αλλά Μητέρα των Χριστιανών, που με τις μεσιτείες της συμπαρίσταται στις δοκιμασίες των ανθρώπων, πραΰνει τους πόνους τους και γαληνεύει τις ψυχές τους. «Η Θεοτόκος κατέχει κεντρική θέση – μας λέει ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Μιχαήλ Καρδαμάκης – στην οικονομία της σωτηρίας και παραμένει στο κέντρο του μυστηρίου της Εκκλησίας, που είναι μυστήριο Χριστού». (Ορθόδοξη Πνευματικότητα, σελίδα 207).

Το μυστήριο της Θεοτόκου νοείται πάντοτε σε σχέση με το μυστήριο της Θείας Οικονομίας. «Το όνομα της Θεοτόκου άπαν το μυστήριον της οικονομίας συνίστησι», διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός. ( P.G. 94, 1029. 1032 ). Η Θεοτόκος είναι η Παναγία, όχι με κάποια ηθικιστική έννοια, αλλά με την έννοια της υπακοής της να διακονήσει το θαύμα της σωτηρίας. Παρατηρεί πάλι ο πατήρ Μιχαήλ Καρδαμάκης : « Η Θεοτόκος είναι η υπηρέτις της σωτηρίας της ανθρωπότητας αλλά και το ευχαριστιακό δώρο της ανθρωπότητας προς το Σωτήρα της ». ( Ορθόδοξη Πνευματικότητα, σελίδα 207 ). Η Θεοτόκος εκτός από Μητέρα του Θεού είναι και Μητέρα των ανθρώπων. Είναι Μητέρα όλων μας. Είναι η ευλογημένη ανάμεσα σε όλες τις γυναίκες. Είναι η Πλατυτέρα των Ουρανών.

Η Παναγία είναι η μεσίτριά μας προς τον φιλάνθρωπο Θεό. Έχει τη δύναμη να μας βοηθήσει σε όλα τα προβλήματά μας. Είναι έτοιμη να εισακούσει κάθε αίτημά μας, που είναι βέβαια για το συμφέρον μας. Η Παναγία είναι έτοιμη να βοηθήσει τους πονεμένους γονείς που έχασαν το παιδί τους, τις χήρες, τα ορφανά, τους ανθρώπους που βιώνουν μοναξιά, τους άνεργους νέους μας, τους διαζευγμένους, τους αμαρτωλούς ανθρώπους, όλους τους πονεμένους. Όλες μας οι αιτήσεις και όλα μας τα προβλήματα εναποτίθενται στα χέρια της. Αναστενάζουμε μπροστά της, όσοι πονάμε κι αμέσως κομματιάζεται ο πόνος μας, φεύγει η πίκρα μας και οι αναστεναγμοί μας. Ο κουρασμένος άνθρωπος της σημερινής περίεργης εποχής μας επιζητά στο Πρόσωπό της παρηγοριά και ανακούφιση, που σίγουρα θα τη βρει κοντά της.

Αγαπητοί μου φίλοι, δεν στερηθήκαμε την Παναγία με τη σωματική έξοδό της από τον κόσμο. Την έχουμε για πάντα μέσα στην Εκκλησία μας, στις εικόνες και στα σύμβολα, στις κόγχες και κυρίως μέσα στο Μυστήριο της Θείας Λειτουργίας. Η Θεοτόκος ελέησε και εξακολουθεί να ελεεί την ανθρώπινη φύση. Με αυτή την πίστη ας καταφεύγουμε όλοι στη Μητρική προστασία της. Ας μη διστάζουμε να την παρακαλούμε για τους πόνους και τις θλίψεις μας, για τις δοκιμασίες και τα προβλήματά μας, για κάθε συμφορά που παρουσιάζεται στη ζωή. Και να μη ξεχνάμε να την ευχαριστούμε για το πλήθος των ευεργεσιών και δωρεών της προς εμάς. « Πάντες προσκυνήσωμεν αυτήν δεόμενοι. Συγγενούς οικειότητος, μη επιλάθη Δέσποινα, των πιστών εορταζόντων, την παναγίαν σου Κοίμησιν ». ( Δοξαστικό της Λιτής ).

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

« ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΦΡΟΝΗΜΑ »

Μέσα στην Εκκλησία, τα μέλη της Εκκλησίας αγωνίζονται διαρκώς να μετακινηθούν από το δαιμονικό ναρκισσισμό στην εκκλησιαστικότητα, που είναι η αντανάκλαση της τριαδικότητας του Θεού.

π. Φιλόθεος Φάρος

« Πριν και μετά το Πάσχα », σελίδα 175.