« ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ »

«Ούτε γαρ εάν φάγωμεν περισσεύομεν, ούτε εάν μη φάγωμεν υστερούμεθα» (Α΄ ΚΟΡ. 8, 8). Ο Απόστολος Παύλος, αγαπητοί μου φίλοι, μιλάει στη σημερινή Αποστολική περικοπή για τον θεσμό της νηστείας. Η νηστεία πρέπει να γίνεται αβίαστα, αγόγγυστα και ως εκούσια θυσία προς τον Θεό. Ο βαθύτερος σκοπός της είναι η πνευματική άσκηση. Ο Απόστολος Παύλος αναφέρεται στα ειδωλόθυτα, τα οποία ήσαν κρέατα που προέρχονταν από τις θυσίες των ειδωλολατρών. Αυτά τα κρέατα δεν είχαν καμία ιερότητα για τους Χριστιανούς. Όμως ο Παύλος προτρέπει τους Χριστιανούς της Κορίνθου να προσέχουν μήπως με μία απρόσεκτη συμπεριφορά σκανδαλίσουν τους αδύνατους στην πίστη, όταν θα τους δουν να τρώνε ειδωλόθυτα. Οι τροφές από μόνες τους δεν είναι αμαρτωλές, αλλά χρειάζεται μία διάκριση εκ μέρους των Χριστιανών.

Ο Απόστολος Παύλος μας παρέχει  την ευκαιρία να μιλήσουμε σήμερα, Κυριακή της Απόκρεω, για τον θεσμό της νηστείας. Η νηστεία είναι αρχαιότατο θρησκευτικό φαινόμενο. Οι περισσότερες θρησκείες περιλαμβάνουν το καθήκον της νηστείας. Οι Ανατολικοί λαοί σε εξαιρετικές ημέρες νήστευαν σε ένδειξη προσευχής και δοξολογίας προς τον Θεό. Οι αρχαίοι Έλληνες, προκειμένου να μυηθούν στα θρησκευτικά μυστήρια, προηγουμένως νήστευαν. Ο Αριστοτέλης αναφέρει ότι οι Λακεδαιμόνιοι για να στείλουν βοήθεια σε μία συμμαχική πόλη, υποχρεώθηκαν από τους άρχοντές τους να νηστέψουν μαζί με τα οικιακά τους ζώα. Αν λοιπόν για τις άλλες θρησκείες η νηστεία είναι σημαντική, ας αναλογισθούμε την αξία της μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία είναι η αληθινή αποκάλυψη του Θεού στους ανθρώπους.

Η νηστεία, κατά την Χριστιανική διδασκαλία, είναι εκούσια θυσία του ανθρώπου χωρίς ψυχολογικούς περιορισμούς και δεσμεύσεις. Αποβαίνει μία πνευματική ασχολία του ανθρώπου που αποσκοπεί στην πνευματική ωφέλεια και δεν είναι μέσο επίδειξης. Η νηστεία είναι μέσο πνευματικής άσκησης που ενισχύει τον άνθρωπο σε πολλούς τομείς της ζωής του. Σύμφωνα με τον Πρωτοπρεσβύτερο Μιχαήλ Καρδαμάκη: «Η νηστεία είναι μια από τις κλασικές μορφές της ασκήσεως και η κύρια έκφραση της σωματικής ασκήσεως» (Ορθόδοξη Πνευματικότητα, σελίδα 247). Η νηστεία είναι μέσο και όχι αυτοσκοπός. Γι’ αυτό και καταλύεται, όταν υπάρχει θέμα ασθενείας σε κάποιον Χριστιανό. Την χρησιμοποιούμε, προκειμένου να μάθουμε να εγκρατευόμαστε και να πολεμάμε τα διάφορα πάθη που μας βασανίζουν και μας ταλαιπωρούν. Είναι η οδός που μας οδηγεί προς τον Θεό.

Η περίοδος της νηστείας βοηθάει να σκεφθούμε περισσότερο από τα υλικά αγαθά, τα πνευματικά. Βοηθάει επίσης με την λιγότερη τροφή που καταναλώνουμε, να εξοικονομούνται περισσότερα χρήματα για την άσκηση της φιλανθρωπίας. Η κραιπάλη, η γαστριμαργία, απαιτούν και πολλά χρήματα. Δικαιολογούνται μερικοί πως δεν έχουν να βοηθήσουν τον αδύνατο συνάνθρωπο. Με την νηστεία δημιουργείται η ευκαιρία να εξοικονομηθούν χρήματα για την άσκηση των έργων της αγάπης. Αποφεύγοντας κρέατα και λιπαρά, κατά την περίοδο της νηστείας, καθαρίζουμε τον οργανισμό μας από περιττές και επιβλαβείς τοξίνες. Αποβάλλονται τα άχρηστα και ανανεώνεται ο οργανισμός μας. Η νηστεία είναι πολύ ωφέλιμη για την υγεία μας. Αυτή την αλήθεια την ομολογεί η ιατρική επιστήμη, αλλά και οι Πατέρες της Εκκλησίας, κάποιοι από τους οποίους ήσαν και ιατροί.

Κυρίως η αποχή από ορισμένες τροφές καλοφαγίας, ασκεί τη θέλησή μας, για να επιτύχουμε και μία πνευματική νηστεία. Αυτό είναι το βαθύτερο νόημα της Χριστιανικής νηστείας. Η εκούσια νηστεία ασκεί τη βούληση να απόσχει και από κακές συνήθειες, πάθη και αδυναμίες. Δεν έχει νόημα η υλική νηστεία, όταν ο Χριστιανός δεν ασκείται να κόψει τις  κακές συνήθειες της βλασφημίας, της χαρτοπαιξίας, της μέθης, της πορνείας, της μοιχείας, της ομοφυλοφιλίας, του μίσους, της κατάκρισης και άλλων παθών. Όταν, ενώ νηστεύει, η ψυχή του εξακολουθεί να είναι κυριευμένη από τα διάφορα πάθη που προαναφέραμε, τότε η νηστεία δεν ωφελεί σε τίποτα. Πρέπει να γίνεται συνδυασμός της νηστείας από τις τροφές και της νηστείας από τα διάφορα πάθη. Ο συνδυασμός αυτός θα οδηγήσει τον αγωνιζόμενο Χριστιανό στον ασφαλή δρόμο, που οδηγεί στην Βασιλεία των Ουρανών.

Αγαπητοί μου φίλοι, κατά τη σημερινή Κυριακή της Απόκρεω, σταματάμε το κρέας και θα φάμε πάλι την Κυριακή του Πάσχα. Η άλλη Κυριακή είναι της Τυρινής και κακώς λένε κάποιοι Χριστιανοί για την επόμενη Κυριακή, «καλές απόκριες». Δυστυχώς έχουν μπερδέψει κάποιοι τα της Εκκλησίας με τα κοσμικά και ειδωλολατρικά καρναβάλια. Λένε για παράδειγμα άνοιξε το Τριώδιο και εννοούν την έναρξη των καρναβαλικών εκδηλώσεων. Υπάρχει μία σύγχυση! Οι Χριστιανοί δεν πρέπει να συμμετέχουν σε καρναβαλικές εκδηλώσεις, όπου εκεί χάνεται κάθε είδος σεβασμού προς τον εαυτό μας και προς τους άλλους. Μεθυσμένοι καρναβαλιστές, πορνείες, μοιχείες, εκτρώσεις και πολλά άλλα είναι τα αποτελέσματα των εκδηλώσεων αυτών. Αν θέλουμε να μιλήσουμε για νηστεία, θα πρέπει να νηστέψουμε και από τις καρναβαλικές εκδηλώσεις. Ας ξεκινήσουμε από σήμερα κιόλας τον πνευματικό μας αγώνα.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

«ΚΟΙΜΗΘΗΚΕ Ο ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΥΤΑΡΑΣ»

Την τελευταία του πνοή άφησε την Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017,  σε ηλικία 83 ετών ο Δημήτρης Μυταράς, ένας εκ των σπουδαιότερων σύγχρονων Ελλήνων ζωγράφων.

Ο Δημήτρης Μυταράς γεννήθηκε στη Χαλκίδα τον Ιούνιο του 1934. Σπούδασε ζωγραφική στη Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1953-1958), έχοντας καθηγητές τον Γιάννη Μόραλη και τον Σπύρο Παπαλουκά. Συνέχισε σπουδές στη σκηνογραφία στην «École Supérieure des Arts Décoratifs» καθώς και εσωτερική διακόσμηση στη «Métiers d'Art» στο Παρίσι (1960-1964) με υποτροφία του Ι.Κ.Υ.

Το 1975 εκλέχθηκε καθηγητής της ΑΣΚΤ. Έργα του έχουν εκτεθεί στην Αθήνα, σε ατομικές εκθέσεις στις γκαλερί «Ζυγός», «Άστορ», «Μέρλιν», αίθουσα Τέχνης (Θεσσαλονίκη), καθώς επίσης και στη Μπολόνια, Φλωρεντία, Ρώμη, Γένοβα κ.ά.. To Μάρτιο του 2008 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Σημειώνεται ότι τα τελευταία χρόνια ο Δημήτρης Μυταράς αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα με την όρασή του, την οποία είχε χάσει κατά 90%.

www.tovima.gr

« Η ΝΗΣΤΕΙΑ, ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟ Β΄ »

«Αν θέλεις να είναι η νηστεία σου ευπρόσδεκτη στο Θεό, πριν απ’ όλα φυλάξου από κάθε κακό λόγο, από κάθε καταλαλιά και κατάκριση. Καθάρισε την καρδιά σου από κάθε τι που μολύνει το σώμα και την ψυχή και από κάθε μνησικακία και αισχροκέρδεια».

(Ευεργετινός Β΄, σελ. 195)

« ΟΧΙ ΣΤΗΝ “ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ”!»

« Ο.Η.Ε., UNESCO, UNICEF, ΔΕΙΤΕ ΤΙ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ! »

« ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ »

Στο σημερινό Αποστολικό ανάγνωσμα, αγαπητοί μου φίλοι, ο Απόστολος Παύλος απαντά σε ένα σαθρό επιχείρημα που κάποιοι πιστοί έλεγαν: «Πάντα μοι έξεστιν» (Α΄ ΚΟΡ. 6, 12). Υποστήριζαν, πως ελευθερώθηκαν από τον νόμο της Παλαιάς Διαθήκης και πλέον μπορούν να κάνουν ότι θέλουν. Και τους απαντά ο θείος Απόστολος: «Σωστά, όλα όμως δεν είναι προς το συμφέρον» (Α΄ ΚΟΡ. 6, 12). Και πράγματι όλα μπορούμε να τα κάνουμε, αλλά δεν μας συμφέρουν όλα. Δεν πρέπει να υποδουλωθούμε σε τίποτα. Και αναφέρει δύο παραδείγματα δουλείας, την υποδούλωση στα φαγητά  και την υποδούλωση στις σαρκικές ηδονές. Λέει λοιπόν ότι τα φαγητά έχουν γίνει για τη συντήρησή μας και όχι για μία άσωτη και τριφηλή ζωή. Άλλωστε ο Θεός στην αιώνια ζωή θα καταργήσει τα φαγητά. Μπορούμε λοιπόν να τρώμε ότι φαγητό επιθυμούμε, αρκεί μόνο να μην γινόμαστε κοιλιόδουλοι και ακρατείς.

Στη συνέχεια ο Απόστολος Παύλος αναφέρεται στην υποδούλωση στις σαρκικές ηδονές. Και λέει ότι το ανθρώπινο σώμα δεν δημιουργήθηκε για να αμαρτάνει με την πορνεία, αλλά για να ανήκει στον Κύριο. Το σώμα μας είναι ιερό και αιώνιο. Αν και θα διαλυθεί με τον θάνατό μας, ο Θεός θα το αναστήσει στην Δευτέρα Παρουσία Του, προκειμένου να ζήσει αιώνια μαζί με την ψυχή μας. Γιατί, μην ξεχνάμε, είμαστε δισυπόστατοι. Αποτελούμαστε από σώμα και ψυχή. Τα μέλη του σώματός μας είναι μέλη του Χριστού. «Ουκ οίδατε ότι τα σώματα υμών μέλη Χριστού εστιν; άρας ουν τα μέλη του Χριστού ποιήσω πόρνης μέλη; μη γένοιτο» (Α΄ ΚΟΡ. 6, 15). Όποιος υποδουλώνεται στις σαρκικές ηδονές, γίνεται ένα σώμα με αυτούς που αμαρτάνει. Αμαρτάνει στο ίδο του το σώμα. «Όποιος όμως ενώνεται με τον Κύριο, γίνεται ένα πνεύμα μαζί Του» (Α΄ ΚΟΡ. 6, 17).   

Γι’ αυτό καταλήγει ο Απόστολος Παύλος: «Μακριά λοιπόν από την πορνεία! Κάθε άλλο αμάρτημα που μπορεί να διαπράξει κανείς βρίσκεται έξω από το σώμα τουˑ αυτός όμως που πορνεύει βεβηλώνει το ίδιο του το σώμα» (Α΄ ΚΟΡ. 6, 18). Με τα δύο αυτά παραδείγματα που αναφέρει ο Απόστολος θέλει να τονίσει την αξία και την ιερότητα του ανθρωπίνου σώματος. Και υπογραμμίζει ότι το σώμα μας δεν πρέπει να γίνεται υποχείριο των ηδονών. Δεν έχουμε δικαίωμα λοιπόν να καταστρέφουμε και να ατιμάζουμε το σώμα μας με τις καταχρήσεις, τα άμετρα φαγοπότια και τις οινοποσίες και κάθε παράνομη σαρκική σχέση. Και παράνομη θεωρείται κάθε σαρκική σχέση, που γίνεται πριν από τον γάμο και εκτός του γάμου. Μόνο μέσα στον θρησκευτικό γάμο, η σαρκική σχέση ευλογείται από τον Θεό. Δεν μας ανήκει το σώμα μας. Είναι ιερό και ανήκει στον Κύριο.

Στη συνέχεια ο Απόστολος Παύλος τονίζει ότι το σώμα μας είναι ιερό, όχι μόνο διότι είναι δημιούργημα του Θεού, αλλά και διότι είναι κατοικητήριο και ναός του Αγίου Πνεύματος. Το Άγιο Πνεύμα κατοικεί μέσα μας για να κατευθύνει και να αγιάζει τη ζωή μας, να μας πλουτίζει με τα άπειρα δώρα και χαρίσματά του. Και έπειτα, για το σώμα το δικό μας, για να μην οδηγηθεί στην αιώνια κόλαση μαζί με την ψυχή μας, ο Χριστός έχυσε το Αίμα Του. Και μας εξαγόρασε με το πιο βαρύ τίμημα, με το ατίμητο Αίμα Του. Αντί λοιπόν να μολύνουμε το σώμα μας με κάθε αισχρή πράξη και να αμαυρώνουμε την ψυχή μας με κάθε πονηρή σκέψη και επιθυμία, έχουμε χρέος να δοξάζουμε τον Θεό και με το σώμα μας και με την ψυχή μας, τα οποία ανήκουν στον Θεό. Αυτά φυσικά αν τα ακούσουν άνθρωποι που δεν έχουν σχέση με την Εκκλησία, θα μας ειρωνευθούν και θα μας περιγελάσουν. Δεν θα κατανοήσουν τίποτα.

Το σώμα μας λοιπόν έχει ανυπολόγιστη αξία, αφού γίνεται ναός του Αγίου Πνεύματος, κατοικητήριο του Θεού. Αυτή η είσοδος της Χάριτος του Θεού μέσα στο σώμα μας συντελέσθηκε αρχικά με το ιερό Βάπτισμα, όπου ενδυθήκαμε τον Ίδιο τον Χριστό. Κατόπιν με το Άγιο Χρίσμα δεχθήκαμε μέσα μας το Άγιο Πνεύμα και όλες τις δωρεές Του. Και με την Θεία Ευχαριστία παίρνουμε μέσα μας το Άχραντο Σώμα και το Τίμιο Αίμα του Χριστού. Γινόμαστε σύσσωμοι και σύναιμοι Χριστού. Γινόμαστε θεοφόροι. Μέσα στην Χάρη των Ιερών Μυστηρίων το σώμα μας γίνεται Αγία Τράπεζα, που φιλοξενεί τον Ίδιο τον Θεό. Όπου κι αν πάμε, γύρω μας, χωρίς να το συνειδητοποιούμε, λιτανεύουμε μέσα στο σώμα μας σε μία αδιόρατη και μυστική ιερουργία τον Ίδιο τον Θεό. Και με αυτόν τον τρόπο αγιάζεται όλος ο κόσμος γύρω μας. Και τότε κάνουμε την καλύτερη ιεραποστολή με το παράδειγμά μας.

Αγαπητοί μου φίλοι, με φόβο και τρόμο να στεκόμαστε μπροστά στην ιερότητα του σώματός μας. Και αν πολλοί γύρω μας το ατιμάζουν και το εξευτελίζουν και το βλέπουν αποκλειστικά και μόνο ως αντικείμενο απολαύσεων και ηδονών, εμείς που βρισκόμαστε στον ιερό χώρο της Εκκλησίας, γνωρίζουμε το μεγάλο μυστήριο που κρύβει το σώμα μας. Γνωρίζουμε ότι είναι ναός του Αγίου Πνεύματος. Έχουμε χρέος λοιπόν να διατηρούμε το σώμα μας αγνό, εφόσον μέσα σε αυτό κατοικεί ο Ίδιος ο Θεός. Αυτό το θεόπλαστο και θεοφόρο σώμα μας πρέπει να το αντιπροσφέρουμε στον Θεό, προκειμένου να το καθιστά Εκείνος δοχείο της Χάριτός Του. Για να το αγιάζει και να το αναστήσει στην αιώνια ζωή ένδοξο και άφθαρτο. Και τότε θα αντανακλά αιωνίως την δόξα Του.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

« ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ »

«Οίους διωγμούς υπήνεγκα! και εκ πάντων με ερρύσατο ο Κύριος. και πάντες δε οι θέλοντες ευσεβώς ζην εν Χριστώ Ιησού διωχθήσονται» (Β΄ ΤΙΜ. 3, 11-12). Όλοι οι Απόστολοι, αγαπητοί μου φίλοι, βρίσκονταν συνεχώς σε ταλαιπωρίες και θυσίες, για την αλήθεια του Χριστού. Ο Απόστολος Παύλος, στο σημερινό Αποστολικό ανάγνωσμα, νουθετεί και ετοιμάζει τον μαθητή του Τιμόθεο για τα παθήματα που περιμένουν και αυτόν αλλά και κάθε Χριστιανό. Μη νομίζουμε πως η ζωή των Χριστιανών κυλάει αμέριμνη και στρωμένη με ροδοπέταλα. Και απόδειξη είναι ο ίδιος ο Απόστολος Παύλος. Η ζωή του δεν ήταν ήρεμη και ατάραχη. Είχε υποφέρει πολλά. Εκτός από κόπους, περιπέτειες, πείνα, δίψα, είχε υποστεί και διωγμούς. Οι διωγμοί αυτοί υποκινούνταν από ανθρώπους κακούς, που εχθρεύονταν το ιερό έργο του, ενοχλούνταν, τον μισούσαν και αντιδρούσαν με μανία.

Σπανίως ο Παύλος έφευγε από μία πόλη με ειρηνικό τρόπο. Τις περισσότερες φορές έφευγε κυνηγημένος. Παρόλα αυτά, ποτέ δεν απελπίσθηκε. Γεμάτος πίστη στον Χριστό, που σταυρώθηκε για εμάς αλλά νίκησε τον θάνατο και αναστήθηκε από τους νεκρούς, συνέχισε μέχρι τέλους τον αγώνα του. Και όταν πλησίαζε πια ο θάνατός του, γράφει στον Τιμόθεο αυτά που ακούσαμε: «Και πάντες δε οι θέλοντες ευσεβώς ζην εν Χριστώ Ιησού διωχθήσονται» (Β΄ ΤΙΜ. 3, 12). «Και όλοι, δηλαδή, όσοι πιστεύουν με συνέπεια στον Χριστό, και αυτοί θα διωχθούν» (Β΄ ΤΙΜ. 3, 12). Η προφητεία αυτή εκπληρώθηκε πράγματι αρκετές φορές μέσα στη ζωή κάθε Χριστιανού, αλλά και στην ιστορία όλης της Εκκλησίας. Διωγμούς υπέστησαν οι Απόστολοι, οι Χριστιανοί των τριών πρώτων αιώνων, αλλά και Χριστιανοί της νεώτερης ιστορίας, επί Τουρκοκρατίας, στα αθεϊστικά καθεστώτα των Ανατολικών χωρών, στην Συρία σήμερα και αλλού.

Γεννάται όμως το ερώτημα. Ποια είναι η αιτία των διωγμών των Χριστιανών; Γιατί η τόση κακία των διωκτών εναντίον αθώων ανθρώπων, που όχι μόνο κανένα δεν βλάπτουν, αλλά και τόσο ευεργετικοί είναι σε όλους; Πίσω από την μανία των παλαιοτέρων και νεωτέρων διωκτών, δεν βρίσκεται τίποτα άλλο παρά το μίσος του διαβόλου και των δαιμόνων κατά της αληθείας του Χριστού. Το κήρυγμα του Ευαγγελίου καίει τον πονηρό και τα όργανά του, τους κάνει να εξεγείρονται και να διώκουν τους Χριστιανούς. Πραγματική αιτία διωγμού δεν υπάρχει. Αν ανατρέξουμε στην ιστορία, από παλιά μέχρι και σήμερα, θα δούμε μόνο τις συκοφαντίες των διωκτών εναντίον των πιστών Χριστιανών. Αλλά όποιος είναι αδίστακτος στις συκοφαντίες, είναι σκληρός και ωμός και στα μέσα και στους τρόπους του διωγμού. Όλα τα μέσα που μπορούσαν να ασκήσουν πίεση χρησιμοποιήθηκαν.

Εκτός όμως από τους δεδηλωμένους υπάρχουν και οι ύπουλοι εχθροί του Χριστιανισμού. Αν ανατρέξουμε στα Μέσα Μαζικής, όχι ενημέρωσης, αλλά προπαγάνδας και αποχαύνωσης, θα αντιληφθούμε έναν ύπουλο πόλεμο που γίνεται εναντίον της Εκκλησίας και των Χριστιανών. Όποιος δε τολμήσει να πει έναν αντίθετο λόγο από αυτούς τους προπαγανδιστές (δημοσιογράφους, ηθοποιούς, τραγουδιστές και άλλους), αμέσως χαρακτηρίζεται φασίστας, ρατσιστής, οπισθοδρομικός. Φυσικά δεν είναι όλοι έτσι, υπάρχουν και εξαιρέσεις. Αυτοί που πληρώνονται για να προωθήσουν διάφορες αντιχριστιανικές αντιλήψεις, θεωρούν τους εαυτούς τους προοδευτικούς και αποκλείουν την αντίθετη άποψη. Τελικά ποιοι είναι οι φασίστες και οι ρατσιστές; Δυστυχώς στις ημέρες μας έχουν παραποιηθεί τα πάντα. Έχει χαθεί το μέτρο και η ισορροπία.

Ο διωγμός είναι ένας πειρασμός εξωτερικός και όχι εσωτερικός. Μπορεί να μας διώκουν και από μέσα μας να είμαστε ειρηνικοί. Οι αμελείς και οι δειλοί σε καιρό διωγμού γίνονται αρνητές του Χριστού και απομακρύνονται. Οι γενναίοι όμως και αληθινά πιστοί δεν βλάπτονται. Αντίθετα μάλιστα ωφελούνται. Όπως παρατηρούμε στην ιστορία, ο διωγμός -μέσα στην παντοδύναμη αγαθότητα του Θεού- μπορεί να μεταβληθεί και σε ευεργεσία. Ας ακούσουμε ένα παράδειγμα. Με τον διωγμό που έγινε στην πρώτη Εκκλησία, όταν μαρτύρησε ο διάκονος Στέφανος, οι Απόστολοι διασκορπίσθηκαν έξω από τα Ιεροσόλυμα κι έτσι η Εκκλησία απλώθηκε και σε άλλες περιοχές. Ο διωγμός είναι γνώρισμα της ζωής των αγνών Χριστιανών. Αντίθετα, όπως μας πληροφορεί ο Απόστολος Παύλος, χαρακτηριστικό της πορείας των πονηρών και διεστραμμένων ανθρώπων είναι η προκοπή τους «επί το χείρον» (Β΄ ΤΙΜ. 3, 13).

Αγαπητοί μου φίλοι, οι αγνοί και τίμιοι, και αν ακόμη κάποτε, σε καιρό αγνοίας, υπήρξαν διώκτες του Χριστού, όταν γνωρίζουν την αλήθεια, αμέσως αλλάζουν και είναι έτοιμοι να υποστούν τα πάντα γι’ Αυτόν. Αλλάζουν τρόπο σκέψης και μετανοούν. Στην ιστορία συχνά παρουσιάζεται το φαινόμενο, διώκτες και δήμιοι Χριστιανών να γίνονται και αυτοί Χριστιανοί και μάρτυρες. Στην κατηγορία αυτή ανήκει και ο Απόστολος Παύλος, που κάποτε υπήρξε διώκτης του Χριστού, αλλά από την ώρα που είδε το φως έξω από την Δαμασκό και άκουσε τη φωνή «Σαούλ Σαούλ, τι με διώκεις;» (ΠΡΑΞ. 9, 5), έγινε ο ίδιος κήρυκας της αληθείας Του και διωκόμενος για τον Κύριο. Ας μιμούμαστε λοιπόν κι εμείς οι σημερινοί Χριστιανοί τα παραδείγματα παλαιοτέρων και νεωτέρων ηρώων της πίστης μας και ας έχουμε χαρά όσες φορές στη ζωή μας συμβαίνει διωγμός προς δόξαν Θεού.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.