« ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΛΟΥΚΑ »

Στο σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα, αγαπητοί μου φίλοι, βλέπουμε τον Χριστό να στέκεται στην ακρογιαλιά της Γαλιλαίας και τα πλήθη να τρέχουν με πόθο κοντά Του, προκειμένου να ακούσουν τον λόγο του Θεού. Και καθώς βλέπει εκεί ο Χριστός δύο μικρά πλοία αραγμένα στη λίμνη, μπαίνει σε ένα από αυτά. Είναι το πλοίο του Σίμωνα. Τότε παρακαλεί τον Σίμωνα να το σύρει λίγο πιο μέσα στη λίμνη για να διδάξει τα πλήθη μέσα από το πλοίο αυτό. Όταν τελείωσε τη διδασκαλία Του ο Κύριος, λέει στον Σίμωνα: «Πήγαινε στα βαθιά και ρίξτε τα δίχτυα σας για ψάρεμα» (ΛΟΥΚΑ 5, 4). Ο Σίμων όμως με έκπληξη του αποκρίνεται: «Διδάσκαλε, όλη τη νύχτα παιδευόμασταν και δεν πιάσαμε τίποτα επειδή όμως το λες εσύ, θα ρίξω το δίχτυ» (ΛΟΥΚΑ 5, 5). Και τότε το δίχτυ τους γέμισε τόσα πολλά ψάρια, ώστε άρχισε να σχίζεται. Το θαύμα αυτό όντως ήταν πολύ εντυπωσιακό.

     Τι νόημα όμως είχε αυτό το τόσο εντυπωσιακό θαύμα; Και γιατί ο Κύριος πριν το επιτελέσει ζήτησε από τους ψαράδες να ρίξουν τα δίχτυα τους και μάλιστα σε ακατάλληλη ώρα; Η απάντηση είναι η εξής. Ο Κύριος μέσα από αυτό το θαύμα ήθελε να διδάξει πολύ μεγάλες αλήθειες στους ψαράδες της Γαλιλαίας, τους οποίους σε λίγο θα καλούσε να γίνουν αλιείς ανθρώπων και να σαγηνεύουν στα πνευματικά τους δίχτυα όλη την οικουμένη. Αυτό το θαύμα ήταν τύπος της πνευματικής αλιείας τους. Και έπρεπε να χαραχθεί βαθιά στην ψυχή τους. Έπρεπε να το θυμούνται πολύ καλά οι Απόστολοι του Κυρίου όταν αργότερα στο έργο τους θα συναντούσαν δυσκολίες και απογοητεύσεις. Να θυμούνται και να συναισθάνονται ότι στην πνευματική τους διακονία χωρίς τον Χριστό δεν θα μπορούσαν τίποτα να επιτύχουν, ενώ με τη δική Του δύναμη θα μπορούσαν να κάνουν τα πάντα.

     Έπρεπε ακόμη να καταλάβουν οι μαθητές μέσα από αυτό το θαύμα, ότι για να έχουν καρποφορία στο έργο τους, θα έπρεπε να κάνουν υπακοή στα προστάγματα του Κυρίου. Υπακοή ακόμη και σε αυτά που δεν κατανοούσε η περιορισμένη λογική τους. Θα έπρεπε να μην υπολογίζουν κόπους και θυσίες. Αυτοί να δίνουν το χρόνο τους, τον κόπο  τους και τη ζωή τους στην υπηρεσία του Κυρίου, για να τα μεταχειρισθεί όπως Αυτός ήθελε. Οι μαθητές έπρεπε να έχουν τη βεβαιότητα ότι ο Κύριος θα επιβραβεύσει τη θυσία τους, την πρόθυμη υπακοή τους, την αδιάσειστη πίστη τους στη δύναμή Του. Και πράγματι έτσι έγιναν τα πράγματα αργότερα. Οι μαθητές του Χριστού θυσίασαν την ίδια τους τη ζωή για τον διδάσκαλό τους. Παραμέρισαν την προσωπική τους ζωή για την διάδοση του Ευαγγελίου. Και δεν έμειναν έτσι. Επιβραβεύθηκε αυτή η θυσία από τον Κύριο.

     Όταν είδε ο Πέτρος το πρωτοφανές αυτό πλήθος των ψαριών, έπεσε στα γόνατα του Χριστού και είπε: «Βγες από το καΐκι μου, Κύριε, γιατί είμαι άνθρωπος αμαρτωλός» (ΛΟΥΚΑ 5, 8). Ο Χριστός όμως τον καθησύχασε και του είπε: «Μη φοβάσαι, από τώρα θα ψαρεύεις ανθρώπους» (ΛΟΥΚΑ 5, 10). Κατόπιν αφού όλοι οι ψαράδες επανέφεραν τα πλοία στη στεριά, άφησαν τα πάντα και Τον ακολούθησαν. Η στάση όμως του Αποστόλου Πέτρου μας δημιουργεί κάποιον προβληματισμό. Γιατί αντί να πανηγυρίσει για το θαύμα αυτό, παρακάλεσε τον Κύριο να φύγει από το πλοίο του; Αυτός που περίμενε από τα παιδικά του χρόνια τον Μεσσία, τώρα Του ζητά να φύγει από τη ζωή του; Ο λόγος του Πέτρου δεν εκφράζει μια διάθεση άρνησης του Χριστού. Αντίθετα. Ο άδολος αυτός ψαράς της Γαλιλαίας κατάλαβε ότι μπροστά του δεν είχε έναν απλό άνθρωπο, αλλά κάτι το ξεχωριστό.

     Αισθανόμενος το μεγαλείο του δεν αντέχει να ατενίσει το θεϊκό Του πρόσωπο, αλλά πέφτει συντετριμμένος και Τον προσκυνά. Αισθάνεται τον εαυτό του ανάξιο αυτής της θείας παρουσίας. Αισθάνεται την αγιότητα του Χριστού και τη δική του μικρότητα και αμαρτωλότητα. Αυτό ακριβώς συμβαίνει σε κάθε πνευματικό άνθρωπο κάθε φορά που αισθάνεται ιδιαιτέρως έκδηλη την ευλογία του Θεού στη ζωή του. Είναι ένα βίωμα που το νιώθουμε οι πιστοί καθώς βρισκόμαστε σε μια ιερή ώρα της λατρείας ή σε στιγμές που αισθανόμαστε τον Θεό ολοζώντανο στη ζωή μας. Εκείνες ακριβώς τις στιγμές αφυπνίζεται η συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μας. Μας συνέχει τότε ο φόβος του Θεού. Φοβόμαστε την παρουσία του Θεού, αλλά ταυτόχρονα και την ποθούμε. Πώς να πλησιάσουμε τον πάναγνο Κύριο οι ρυπαροί και ανάξιοι; Πώς να επικοινωνήσουμε μαζί Του, όταν τα πάθη μας εμποδίζουν;

     Αγαπητοί μου φίλοι, ίσως θα πρέπει να αλλάξουμε κι εμείς τρόπο σκέψης. Να ακολουθήσουμε τον δρόμο του Αποστόλου Πέτρου, αναγνωρίζοντας την αμαρτωλότητά μας και να μην αισθανόμαστε δικαιωμένοι σαν τον Φαρισαίο της γνωστής Παραβολής. Οφείλουμε να αισθανθούμε πόσο αμαρτωλοί είμαστε και ότι δεν αξίζουμε τις ευλογίες του Θεού στη ζωή μας. Και να ξέρουμε ότι όσο περισσότερο αναγνωρίζουμε την αμαρτωλότητά μας, τόσο περισσότερο ελκύουμε το έλεος και την αγάπη του Κυρίου. Γι’ αυτό ας στεκόμαστε με δέος και φόβο ενώπιον του Θεού και ας Τον παρακαλούμε ταπεινά να μη φύγει ποτέ από κοντά μας, αλλά να μένει πάντα στη ζωή μας και να την γεμίζει με τις ευλογίες Του. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να λάβουμε στη ζωή μας την Χάρη του Θεού. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε και πάλι με τον Θεό.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

« † ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ, 28.08.2014 »

Το πρωΐ της Πέμπτης, 28 Αυγούστου 2014, κοιμήθηκε ο Νικόλαος Σωτηρόπουλος, Θεολόγος, Φιλόλογος και Συγγραφέας και ιδρυτικό μέλος της αδελφότητος Θεολόγων «Ο Σταυρός».

Η εξόδιος Ακολουθία εψάλη την Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2014 και ώρα 5.00 μ.μ. στην Ιερά Μονή Εισοδίων Θεοτόκου Μυρτιάς Τριχωνίδος της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας. Ο Θεός να τον αναπαύσει!  

« ΟΡΑΜΑ », FEDERICO GARCIA LORCA

Όλη η θάλασσα

είναι ελληνική.

Στις πιο παράξενες θάλασσες

μένουν ακόμη Αφροδίτες

πάνω στις αχιβάδες τους

σαν φαντάσματα.

Από τη θάλασσα αναδύεται η μορφή

και η σκέψη,

το αίμα, το αλάτι κι ο αιώνιος

άνεμος.

Οι ξηρές είναι σαν φύκια

στην απέραντη πλάτη τους,

τερατώδη παράσιτα

στο τεράστιο δέρμα.

Απέναντι στην παραληρούσα θάλασσα

η ζωή κι ο έρωτας

ακάλυπτοι.

(Ο θάνατος του Πηγάσου, Federico Garcia Lorca, εκδόσεις Αρμός, σελίδα 78)

« Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ »

Προχθές, αγαπητοί μου φίλοι, η Αγία μας Εκκλησία τίμησε την Κοίμηση της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας. Μάλιστα η εορτή αυτή χαρακτηρίζεται και ως το Πάσχα του καλοκαιριού. Είναι όντως μεγάλη εορτή γιατί κατά την ημέρα αυτή τιμάμε, όχι απλώς μία Αγία, αλλά την Μητέρα του Θεού, του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. «Οι “θεομητορικές εορτές” – μας λέει ο πατήρ Μιχαήλ Καρδαμάκης – συνδέονται και εξαρτιούνται από τον κύκλο των δεσποτικών εορτών. Επειδή το μυστήριο της Θεοτόκου νοείται πάντοτε σε σχέση με το μυστήριο της θείας Οικονομίας» (Ορθόδοξη Πνευματικότητα, σελίδα 206). «Το όνομα της Θεοτόκου άπαν το μυστήριον της οικονομίας συνίστησι», κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό. (P.G. 94, 1029, 1032). Η Θεοτόκος είναι η Παναγία, όχι με κάποια ηθικιστική έννοια, αλλά με την έννοια της υπακοής της να διακονήσει το θαύμα της σωτηρίας του κόσμου.

Ο θάνατος της Παναγίας μας λέγεται «Κοίμηση», γιατί αφ’ ενός μεν ο θάνατος μετά την Ανάσταση του Χριστού είναι ένας ύπνος, αφού ο κάθε άνθρωπος θα αναστηθεί σωματικά κατά την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, αφ’ ετέρου δε γιατί η Παναγία μας μετά την Κοίμησή της μετέστη προς τους ουρανούς. Έτσι, κατά την παράδοση της Εκκλησίας, αυτό που θα γίνει σε όλους κατά την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, συνέβη στην Παναγία μετά την Κοίμησή της. Ίσως αναρωτηθούν κάποιοι, που έχουν αδύναμη πίστη, πως μπορεί να γίνει αυτό. Και όμως μπορεί να γίνει, αφού η Παναγία είναι η Μητέρα του Θεού. Είναι δυνατόν ο Θεός που δημιούργησε τον κόσμο, να μην μπορεί να πάρει το σώμα της Μητέρας Του στους ουρανούς, χωρίς να υποστεί την φυσική φθορά, που έχουν υποστεί και θα υποστούμε όλοι οι άνθρωποι; Η μετάσταση της Παναγίας μας είναι το υπερφυές μυστήριο.

Η Παναγία λέγεται «Ύπεραγία», γιατί όχι μόνον είναι Αγία, αλλά γιατί είναι πάνω από κάθε Άγιο, είναι «τιμιωτέρα των Χερουβείμ και ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ». Όλοι οι Προφήτες, οι Απόστολοι, οι Πατέρες, οι Μάρτυρες, οι Όσιοι, γενικά όλοι οι Άγιοι την ανυμνούν και την δοξολογούν. Ακόμη, η Παναγία λέγεται «Δέσποινα», αφού είναι Μητέρα του Δεσπότη Χριστού. Πράγματι, ο Χριστός είναι ο Κύριος και ο Δεσπότης του ουρανού και της γης, ως ομοούσιος με τον Πατέρα και το Άγιον Πνεύμα, οπότε και η Μητέρα Του, από την οποία προσέλαβε την ανθρώπινη φύση, είναι Δέσποινα, έχει ιδιαίτερη θέση στο μυστήριο της θείας Οικονομίας, αλλά και ιδιαίτερη θέση στη ζωή της Εκκλησίας και πρεσβεύει διαρκώς για εμάς. Η Παναγία είναι το Πρόσωπο εκείνο, που λαμπρύνει και φωταγωγεί την Εκκλησία του Χριστού.

Επιπλέον η Παναγία χαρακτηρίζεται «Θεοτόκος», γιατί δεν γέννησε έναν απλό άνθρωπο, αλλά το δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Η Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος καθόρισε την πίστη της Εκκλησίας, ότι η Παναγία είναι Θεοτόκος, γέννησε τον Θεό, έδωσε σάρκα στο δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, γι’ αυτό πρέπει να λέγεται «Θεοτόκος». Αυτό δεν είναι απλώς μια φιλοσοφία, αλλά θεολογία, αφού οι Απόστολοι που είδαν τον Χριστό να λάμπει με το Φως της θεότητας γνώρισαν εκ πείρας ότι Αυτός είναι «Φως εκ Φωτός, Θεός αληθινός εκ Θεού αληθινού». Γι’ αυτό και η Παναγία είναι Θεοτόκος και Μητέρα του Φωτός. Έτσι στην ενάτη ωδή της Ακολουθίας του Όρθρου προτάσσεται η εκφώνηση του Ιερέα: «Την Θεοτόκον και Μητέρα του Φωτός εν ύμνοις τιμώντες μεγαλύνομεν». Η Παναγία ως Μητέρα του Φωτός μεταδίδει σε όλους μας το πνευματικό φως.

Τέλος η Παναγία αναφέρεται ως «Αειπάρθενος Μαρία». Η λέξη Μαρία, ήταν το όνομά της, η δε λέξη «Αειπάρθενος» δείχνει το μυστήριο της αειπαρθενίας, της τέλειας καθαρότητάς της, αφού υπήρξε Παρθένος προ του τόκου, κατά την διάρκεια του τόκου και μετά τον τόκο. Σε κάθε εικόνα της Παναγίας ο κάθε αγιογράφος ζωγραφίζει τρία αστέρια, ένα στο μέτωπο, ένα στον δεξιό ώμο και ένα στον αριστερό ώμο, τα οποία δηλώνουν την αειπαρθενία της Παναγίας μας. Αυτό είναι ένα μυστήριο. Και αυτό βεβαιώνεται από την εμπειρία της θείας δόξας. Η εορτή της Κοίμησης της Υπεραγίας Θεοτόκου μας φανερώνει όλο το θαυμαστό και ευλογημένο Πρόσωπο της Παναγίας μας, που πρέπει να τιμάμε με την νηστεία, την προσευχή, την μετάνοια, την Θεία Ευχαριστία και γενικά με την Μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας μας και την Ορθόδοξη πνευματικότητα.

Αγαπητοί μου φίλοι, κατά την ευλογημένη αυτή ημέρα, πρέπει να χαιρόμαστε όχι μόνο γιατί μας δόθηκε η ευκαιρία να κάνουμε διακοπές και να επισκεφθούμε αγαπημένα μέρη και πρόσωπα, ούτε γιατί μας δίνεται η ευκαιρία να πανηγυρίσουμε, αλλά γιατί εορτάζει το τίμιο και ευλογημένο Πρόσωπο της Παναγίας μας, που το τίμησε και Αυτός ο Ίδιος ο Χριστός. Στρέφοντας το βλέμμα μας προς την Παναγία, αλλάζει κυριολεκτικά η ζωή μας. Μεταμορφώνεται, δίνονται λύσεις στα προβλήματά μας, φωτίζεται η ζωή μας, αποκτάμε την αληθινή πνευματική ζωή και όχι την ευσεβιστική, γίνεται η ζωή μας εντελώς διαφορετική. Γι’ αυτό ας επικαλούμαστε τη βοήθεια της Παναγίας μας στην καθημερινή μας ζωή και να είμαστε σίγουροι ότι κάποια λύση θα δοθεί στο εκάστοτε πρόβλημά μας. Εύχομαι ολόψυχα η Παναγία να πρεσβεύει για όλους μας και να μας προστατεύει από κάθε κακό.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

    

« ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΧΑΡΙΣ ΑΛΕΞΙΟΥ »

« Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ Ο ΘΕΣΒΙΤΗΣ »

Η Αγία μας Εκκλησία, αγαπητοί μου φίλοι, προβάλλει κάθε χρόνο τους αγίους Προφήτες, εορτάζοντας τις μνήμες τους. Ο σκοπός της Εκκλησίας είναι να μας διδάξει με την αγία ζωή τους και να μας προτρέψει να τους μιμηθούμε. Ένας από αυτούς τους Προφήτες είναι και ο ένδοξος Προφήτης Ηλίας ο Θεσβίτης, ο τόσο αγαπημένος από τους Ορθοδόξους και ιδιαίτερα στην πατρίδα μας. Ο Προφήτης Ηλίας καταγόταν από την ιερατική φυλή του Ααρών και ήταν γιος του Σωβάκ. Γεννήθηκε στη Θέσβη, πόλη της περιοχής Γαλαάδ, γι’ αυτό και ονομάζεται Θεσβίτης. Έδρασε στα χρόνια του βασιλιά Αχαάβ που είχε διαδεχθεί τον πατέρα του Αμβρί. Η δράση του Αγίου κορυφώθηκε στα 900 χρόνια προ Χριστού και προφήτευσε 25 χρόνια, από το 921-896 π.Χ. Αν και ο Προφήτης Ηλίας δεν μας άφησε κανένα γραπτό του κείμενο, ο βίος του περιγράφεται στο τρίτο και τέταρτο βιβλίο των Βασιλειών της Παλαιάς Διαθήκης.

Η γέννησή του σημαδεύτηκε με ένα εκπληκτικό θαύμα, το οποίο είδε ο πατέρας του Σωβάκ και το οποίο έδειξε από την αρχή τι θα γινόταν το βρέφος εκείνο. Είδε λοιπόν ο Σωβάκ μερικούς λευκοφορεμένους άνδρες να πλησιάζουν το βρέφος στην κούνια του και να το ονομάζουν Ηλία που θα πει «ο εκ Θεού» προεικονίζοντας και με το όνομά του τον εκ Θεού Θεό, δηλαδή τον Ιησού Χριστό. Γεμάτος έκπληξη βλέπει να ξεντύνουν το νήπιο, να το σπαργανώνουν με φωτιά και να το ταΐζουν με φωτιά. Όταν συνήλθε από την έκπληξη και το φόβο του ο Σωβάκ, πήγε στην Ιερουσαλήμ και φανέρωσε την οπτασία του στους ιερείς. Εκείνοι είχαν το προφητικό χάρισμα. Τον καθησύχασαν και του είπαν ότι η ζωή του παιδιού θα είναι γεμάτη θεϊκό φως και ο λόγος του θα είναι φωτιά, τόλμη και απόφαση. Επίσης του είπαν ότι ο Θεός θα του δώσει την δύναμη να κυβερνά τον λαό του Ισραήλ με φωτιά και μαχαίρι.

Ο Ισραηλιτικός λαός τότε είχε βασιλά τον Αχαάβ (873-854). Ο τόσο ευεργετημένος από τον Θεό Ισραηλιτικός λαός είχε εγκαταλείψει τον αληθινό Θεό του και είχε επιδοθεί σε φρικτές ανθρωποθυσίες και όργια μπροστά στα είδωλα. Θυσίαζαν ακόμη και τα παιδιά τους. Ο βασιλιάς τους λοιπόν πρωτοστατούσε στην αποστασία αυτή. Είχε απαγορεύσει την λατρεία του αληθινού Θεού στην Ιερουσαλήμ και έκανε δυο χρυσές αγελάδες, μία στη Βαιθήλ και μία στην περιοχή Δαν, για να τις προσκυνούν οι άνθρωποι για θεούς. Δεν έφθαναν όλα αυτά, αλλά παντρεύθηκε και ειδωλολάτρισσα γυναίκα, την Ιεζάβελ. Αυτή εισήγαγε την λατρεία και των θεών των Ελλήνων. Εγκαινιάζει την λατρεία του Βάαλ, δηλαδή του Δία, και της θεάς των δασών της Αστάρτης, δηλαδή της Αρτέμιδος. Μάλιστα ο Αχαάβ έκτισε και ειδωλολατρικό ναό, όπου εκεί τοποθέτησε το άγαλμα του Βάαλ.

Με πόνο έβλεπε ο Προφήτης τα όσα γίνονταν και χωρίς να χάσει το θάρρος του παρουσιάζεται μπροστά στον βασιλιά και του λέει: «Εν ονόματι του ζώντος Θεού, του Κυρίου των Δυνάμεων, του Θεού του Ισραήλ, μπροστά στον οποίο παραστέκομαι εγώ και τον υπηρετώ: Να μη γίνει δροσιά στην γη, ούτε να πέσει βροχή, παρά μόνο αν το ζητήσω εγώ από τον Θεό». Η συμφορά δεν άργησε να φανεί. Αφού πέρασαν τρία χρόνια από την αρχή του λιμού, δόθηκε εντολή από τον Θεό στον Προφήτη Ηλία ως εξής: «Πήγαινε και παρουσιάσου στον Αχαάβ, για να φέρω βροχή στην γη». Στη συνάντηση αυτή ζήτησε ο Προφήτης Ηλίας να στείλει ο βασιλιάς τους ιερείς της αισχύνης, των ειδώλων, στο Καρμήλιο όρος. Εκεί τους απέδειξε με θαυμαστό τρόπο ποιος είναι ο αληθινός Θεός, αφού το βόδι του Προφήτη Ηλία κάηκε ενώ των ιερέων των ειδώλων όχι.

Κατά τη μεγάλη αυτή στιγμή της νίκης της πίστης ο ζηλωτής Ηλίας, προβλέποντας την αμετανοησία των ιερέων, διατάζει: «Συλλάβετε τους ιερείς του Βάαλ. Κανένας να μη γλυτώσει από αυτούς». Ο λαός τους συνέλαβε αμέσως και τους οδήγησε στον χείμαρο Κισσών, όπου σφαγιάσθηκαν όλοι. Γι’ αυτό τον βλέπουμε συχνά στις αγιογραφίες να κρατά μαχαίρι. Μετά τη σφαγή ο Ηλίας προειδοποιεί τον Αχαάβ ότι έρχεται βροχή. Επειδή δεν μπορούμε να αναφερθούμε σε όλα τα γεγονότα που αφορούν τη ζωή του Προφήτη Ηλία, θα τελειώσουμε με την ανάληψή του. Ο Κύριος αποφάσισε, όταν ήλθε ο καιρός, να δοξάσει τον Προφήτη Του. Έτσι ενώ βρισκόταν στη Βαιθήλ μαζί με τον μαθητή του Ελισσαίο και περπατούσαν, ξαφνικά ένα πύρινο άρμα με πύρινα άλογα χώρισαν τον ένα από τον άλλο και ο Ηλίας αναλήφθηκε προς τα πάνω με ανεμοστρόβιλο και κατεύθυνση προς τον ουρανό.

Αγαπητοί μου φίλοι, ο Προφήτης Ηλίας μαζί με τον Μωϋσή είναι αυτοί που βρέθηκαν στην Μεταμόρφωση του Χριστού, ο πρώτος σαν εκπρόσωπος των Προφητών και ο δεύτερος σαν εκπρόσωπος του Νόμου, βεβαιώνοντας την θεότητα του Σωτήρος. Είναι δεύτερος Πρόδρομος, γιατί όπως ο Τίμιος Πρόδρομος ήλθε και εργάσθηκε πριν από τον Κύριό μας στην επί γης παρουσία Του, έτσι και ο Ηλίας σύμφωνα με το κήρυγμα των επομένων Προφητών και της Εκκλησίας μας, θα έλθει πριν από την Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας. Αυτό φαίνεται καθαρά τόσο στην Παλαιά όσο και στην Καινή Διαθήκη. Σήμερα που ζούμε σε εποχή σύγχυσης και συμβιβασμού, έχουμε ιδιαίτερη ανάγκη από το φωτεινό παράδειγμα του μεγάλου Προφήτη. Αν μείνουμε κι εμείς πιστοί και ασυμβίβαστοι, όπως ο Προφήτης Ηλίας, θα έχουμε την ελπίδα να κληρονομήσουμε την αιώνια ζωή.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.