« Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ »

Ο Απόστολος Ανδρέας ήταν αδερφός του ενδόξου Αποστόλου Πέτρου. Καταγόταν από τη Βηθσαΐδα της Γαλιλαίας και ασκούσε το επάγγελμα του ψαρά, μέχρι που ο Κύριος τον κάλεσε κοντά Του. Μάλιστα ο Ανδρέας, ήταν ο πρώτος που κλήθηκε και ακολούθησε τον Χριστό και γι` αυτό ονομάσθηκε Πρωτόκλητος.

Μετά την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος ο Ανδρέας κλήθηκε να διδάξει τον ευαγγελικό λόγο στη Βιθυνία, στην περιοχή του Εύξεινου Πόντου, στη Θράκη, στη Μακεδονία και στην Ήπειρο. Έπειτα από πολλές κακουχίες και ταλαιπωρίες, δίδαξε στους ανθρώπους το Ευαγγέλιο της σωτηρίας.

Κατέληξε στην Πάτρα της Αχαΐας. Στον τόπο αυτό ο Άγιος Ανδρέας έμεινε καιρό κηρύττοντας τη χριστιανική πίστη. Τα θαύματα που επιτέλεσε ο Ανδρέας θεραπεύοντας πολλούς ασθενείς, έγιναν αιτία να πιστέψει στο Χριστό πλήθος κόσμου. Μεταξύ αυτών και η σύζυγος του ανθύπατου Αιγεάτη, η Μαξιμίλλα, καθώς και ο αδερφός του, ο μαθηματικός Στρατοκλής.

Πληροφορηθείς ο Αιγεάτης ότι η σύζυγός του κι ο αδερφός του έγιναν χριστιανοί, διέταξε να σταυρώσουν τον Ανδρέα. Με αυτό το μαρτυρικό θάνατο παρέδωσε ο άγιος το πνεύμα του στον Κύριο.

www.ecclesia.gr

« ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΛΟΥΚΑ »

Η τήρηση των εντολών του Θεού, αγαπητοί μου φίλοι, είναι βασική και απαραίτητη προϋπόθεση για την αιώνια σωτηρία της ψυχής μας. Ο άνθρωπος δεν σώζεται μόνο με την πίστη. Είναι απαραίτητα και τα καλά έργα. Με τα καλά έργα γίνεται μιμητής της ζωής του Ιησού Χριστού. « Τους αληθώς αγίους από των έργων διάκρινε », μας λέει ο Όσιος Νείλος ( Κεφάλαια ή Παραίνεσις, P.G. 79, 1256 D ). Δεν έχει καμιά αξία να ονομάζεται κάποιος Χριστιανός, πρέπει και να το αποδεικνύει με την ίδια του τη ζωή. Εκείνος που τηρεί πραγματικά και όχι υποκριτικά τις εντολές του Θεού, έχει την αγάπη και την Χάρη του Θεού.

Υπάρχουν Χριστιανοί που τηρούν τις εντολές του Θεού, από το φόβο της κολάσεως. Άλλοι προκειμένου να απολαύσουν τη Βασιλεία των Ουρανών και άλλοι από πραγματική αγάπη για τον Θεό. Η τελευταία κατηγορία είναι η πιο ανιδιοτελής και σε αυτήν οφείλουμε να ανήκουμε εμείς οι Χριστιανοί. Να τηρούμε τις εντολές του Θεού και από εκεί και πέρα να αφήνουμε όλη μας τη ζωή στο έλεός Του. Οι εντολές πρέπει να τηρούνται όλες και όχι μεμονωμένες. Να κάνουμε δηλαδή επιλογή, όπως έκανε ο άρχοντας του σημερινού Ευαγγελίου, ο οποίος αγαπούσε υπερβολικά τα πλούτη του. Τηρούσε όλες τις εντολές του Θεού, αλλά μαζί με την αγάπη στον Θεό είχε και αγάπη προς τον πλούτο. Κάτι που τον έκανε να μη μπορεί να ζήσει την πνευματική ζωή στην πληρότητά της.

Ο Ιησούς είπε στον άρχοντα, ότι η τήρηση των εντολών είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την είσοδό του στη ζωή του Θεού. Ο Χριστιανός οφείλει να τηρεί όλες τις εντολές. « Όστις όλον τον νόμον τηρήση, πταίση δε εν ενί, γέγονε πάντων ένοχος » ( ΙΑΚ. 2, 10 ), υπογραμμίζει ο Απόστολος Ιάκωβος. Η περιφρόνηση, έστω και μιας μόνο εντολής του Θεού, αποκλείει τον άνθρωπο από τη Βασιλεία των Ουρανών. Αποκλείει όμως τον άνθρωπο που είναι απρόθυμος και περιφρονεί κάποια ή κάποιες εντολές, όχι όμως αυτόν που αγωνίζεται και αδυνατεί να τις εφαρμόσει. Συνεπώς δεν θα αποκλεισθούν από τη Βασιλεία του Θεού εκείνοι που αγωνίζονται και προσπαθούν, αλλά εκείνοι που μόνοι τους καταργούν κάποια εντολή. Θα αποκλεισθούν εκείνοι που θεολογούν και δικαιολογούν τις πτώσεις και τις αμαρτίες τους.

Συνηθισμένο το φαινόμενο σήμερα να ερμηνεύουν πολλοί τις εντολές του Θεού όπως τους συμφέρει και να φυλάττουν εκείνες που θεωρούν αναγκαίες, άλλες δε να απορρίπτουν. Είναι μια υποκριτική στάση των συγχρόνων ανθρώπων, που δεν αντέχουν να αντιμετωπίσουν τις πτώσεις τους γιατί έτσι κλωνίζεται η αυτοδικαίωσή τους. Πολλές φορές μία πτώση, μία αμαρτία μπορεί να δημιουργήσει προϋποθέσεις για την απόκτηση της ταπεινοφροσύνης. Ο Χριστιανός οφείλει να δέχεται όλες τις εντολές του Θεού, ανεξάρτητα αν θα μπορέσει τελικά να τις τηρήσει. Γιατί σίγουρα υπάρχουν οι ανθρώπινες αδυναμίες. Ο Χριστός μας είναι γεμάτος αγάπη και συμπάθεια για τον άνθρωπο που αγωνίζεται, έστω κι αν πέσει τελικά πάνω στον αγώνα αυτό. Ο Χριστός είναι γεμάτος αγάπη και δεν είναι τιμωρός.

Πολλοί είναι εκείνοι που θεωρούν τις εντολές του Θεού φορτία δυσβάστακτα στους ώμους τους. Όμως οι θείες εντολές είναι φάρμακα που θεραπεύουν τα πάθη της ψυχής. Σίγουρα οι εντολές για να φυλαχθούν απαιτούν κόπο και βία. Με την ελπίδα όμως των μελλόντων αγαθών και τη χαρά που προξενούν σ’ εκείνον που τις τηρεί, γίνονται ελαφρές και ωφέλιμες. Η αμαρτία στην αρχή δημιουργεί χαρά, μια ψεύτικη χαρά, η οποία γρήγορα μετατρέπεται σε οδύνη και ανείπωτη θλίψη. Αντίθετα η «στενοχώρια» της φύλαξης των εντολών φέρνει αργότερα τη χαρά και την εσωτερική αγαλλίαση. Και σ’ αυτό συγκλίνουν όλες οι απόψεις εκείνων που αγωνίσθηκαν για να αποκτήσουν την πνευματική ζωή. Η εργασία των εντολών του Θεού μαρτυρεί την έμπρακτη απόφαση του πιστού να εκφράζει την πίστη του. Οι εντολές δεν είναι ακατόρθωτες. Έχουμε τα παραδείγματα εκατομμυρίων Αγίων της Εκκλησίας μας.

Οι άνθρωποι της σημερινής εποχής, αγαπητοί μου φίλοι, συνηθισμένοι να ζουν αυτόνομα, απορρίπτουν κάθε εντολή. Οι περισσότεροι τις εντολές του Θεού τις περιφρονούν. Θέλουν να ζουν χωρίς περιορισμούς και απαγορεύσεις. Να πράττουν ότι επιθυμούν και ότι τους ευχαριστεί. Σήμερα επικρατεί η αποκτήνωση, η ατίμωση, η περιφρόνηση, το ψεύδος και η αδικία. Βέβαια όσοι ακολουθούν τη ζωή αυτή, απολαμβάνουν και τους καρπούς της. Βλέπουμε γύρω μας ανθρώπους βουτηγμένους στη δυστυχία. Πρέπει να γνωρίζουμε όλοι ότι οι εντολές μας εισαγάγουν στη ζωή. Να γνωρίζουμε ότι ο Θεός μας περιμένει όλους να πάμε κοντά Του, όσο αμαρτωλοί κι αν είμαστε. Μας δέχεται όλους ανεξαιρέτως. Εδώ ας θυμηθούμε τον Κατηχητικό Λόγο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, που διαβάζουμε κατά τη Θεία Λειτουργία της Κυριακής του Πάσχα. « Φιλότιμος γαρ ων ο Δεσπότης, δέχεται τον έσχατον καθάπερ και τον πρώτον. αναπαύει τον της ενδεκάτης ως τον εργασάμενον από της πρώτης. και τον ύστερον ελεεί και τον πρώτον θεραπεύει. κακείνω δίδωσι και τούτω χαρίζεται ».

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

« ΤΑ ΕΙΣΟΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ »

Η Άννα, μητέρα της Θεοτόκου, επειδή πέρασε όλη σχεδόν τη ζωή της στείρα, χωρίς να γεννήσει παιδί, παρακάλεσε προσευχόμενη το Θεό, μαζί με τον άνδρα της Ιωακείμ, να τους χαρίσει παιδί. Και αν γινόταν αυτό, αμέσως θα το αφιέρωναν στο Θεό.

Και πράγματι, ο Θεός ευδόκησε και η Άννα γέννησε την Υπεραγία Θεοτόκο Μαρία. Όταν αυτή έγινε τριών χρονών, την πήραν οι γονείς της και αφιέρωσαν τη θυγατέρα τους στο Θεό, αφού την πήγαν στο Ναό. Την παρέδωσαν στον αρχιερέα Ζαχαρία, ο οποίος αφού την παρέλαβε, την εισήγαγε στα Άγια των Αγίων, όπου μόνο ο αρχιερέας έμπαινε μια φορά το χρόνο. Αλλά ο Ζαχαρίας γνώριζε δι’ αποκαλύψεως τι έμελλε να συμβεί δια της κόρης αυτής.

Εκεί η Παρθένος έμεινε δώδεκα χρόνια. Όλο αυτό το διάστημα ο αρχάγγελος Γαβριήλ προμήθευε την Παναγία με τροφή ουράνια. Βγήκε τότε, όταν ήλθε η στιγμή να συμβάλει στη σάρκωση του Σωτήρα Χριστού, πού είναι « ο αγαπήσας ημάς και δους παράκλησιν αιωνίαν και ελπίδα αγαθὴν εν χάριτι » (Β΄ Θεσ. 2, 16). Ο Οποίος, δηλαδή, μας αγάπησε και μας έδωσε παρηγοριά που δε θα έχει τέλος, αλλά θα είναι αιώνια, και μας χάρισε ελπίδα αγαθών ουρανίων.

www.xfe.gr

« Η ΑΡΕΤΗ »

Η ζωή κάθε αρετής είναι ολότελα καθολική και εξαρτάται από την ένωση με τις άλλες αρετές.

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς.

« Οδός Θεογνωσίας », σελίδα 93.

« Ο ΔΥΤΙΚΟΣ ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΣ »

Πρέπει να έχουμε την τόλμη να δεχτούμε ότι η κουλτούρα μας συνιστά κάποιο ξενόφερτο τρόπο ζωής, που έχει επικίνδυνα διαβρώσει την εθνική μας παράδοση, το λαϊκό μας πολιτισμό, όταν πτωχοί και πεινασμένοι για ευημερία, έχουμε κυριολεκτικά αρπάξει το δυτικό ορθολογισμό και τα πολιτιστικά πρότυπά του, την ώρα μάλιστα που η ίδια η Δύση δεν ξέρει τι είναι ή που πορεύεται, και τα κάνουμε κουλτούρα, παιδεία, πολιτική.

Πρωτοπρεσβύτερος Μιχαήλ Καρδαμάκης.

« Πρόκληση για διάλογο », σελίδα 61.

« ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ »

« Ο ΠΛΟΥΣΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΦΤΩΧΟΣ ΛΑΖΑΡΟΣ »

Ο πλούσιος του Ευαγγελίου, αγαπητοί μου φίλοι, έπασχε από αναισθησία ψυχής. Με απάθεια έβλεπε τον φτωχό Λάζαρο να σέρνεται και να κυλιέται από τους πόνους. Η απανθρωπιά του είχε κλείσει την καρδιά. Καλούσε τους πλούσιους φίλους του και απωθούσε τους ξένους και φτωχούς. Στον ταλαιπωρημένο Λάζαρο δεν έδινε ούτε ένα παλαιό ένδυμά του. Ήταν αγνώμων και αχάριστος απέναντι στον Θεό, που του χάρισε όλα αυτά που είχε. Δεν ανταπέδωσε την ευεργεσία, δίνοντας στους φτωχούς από τα πολλά αγαθά του. Ζούσε για να θησαυρίζει για τον εαυτό του. Κάθε σκέψη για να βοηθήσει τους άλλους την είχε αποκλείσει από τη ζωή του. Ο πλούσιος αγνοούσε τον φτωχό Λάζαρο και αδιαφορούσε για τη δυστυχία του. Σκόρπιζε την περιουσία του για τον εαυτό του, προκειμένου να ικανοποιεί τα πάθη και τις επιθυμίες του.

Αγνόησε ο πλούσιος, ότι η πραγματική απόλαυση βρίσκεται στην αγάπη του πλησίον. Δεν μπορούσε να κατανοήσει ότι η μεγαλύτερη χαρά γεννάται από την ελεημοσύνη. Δεν σκέφθηκε ποτέ, ότι κάποτε θα έδινε λόγο για τη διαχείριση του πλούτου του και ότι θα ετιμωρείτο για τη σκληροκαρδία του. Η ελεημοσύνη είναι χριστομίμητη αρετή. Εκείνος που ελεεί ακολουθεί τα ίχνη του ελεήμονος Χριστού, ο οποίος «επτώχευσε δι’ ημάς πλούσιος ων, ίνα ημείς τη εκείνου πτωχεία πλουτήσωμεν» ( Β΄ ΚΟΡ. 8, 9 ). Ο ελεήμων φαινομενικά σκορπίζει, στην ουσία όμως συνάγει θησαυρούς στον ουρανό, όπου «ούτε σης, ούτε βρώσις αφανίζει, και όπου κλέπται ου διορύσσουσιν ουδέ κλέπτουσι» (ΜΑΤΘ. 6, 21). Ο Θεός στους ελεήμονες είναι ελεήμων και στους σκληρόκαρδους δίκαιος κριτής. Ο πλούσιος απόλαυσε στη γη και δικαίως βασανιζόταν στην πέρα του τάφου αληθινή ζωή. Στην επίγεια ζωή του ήταν σκληρός απέναντι στους φτωχούς ανθρώπους.

Με την ελεημοσύνη δίνουμε λίγα και κερδίζουμε την Βασιλεία των Ουρανών. Με την ελεημοσύνη μετέχουμε στην θεία αγάπη του Χριστού. Δίνοντας ύλη, λαμβάνουμε πνεύμα. Δίνοντας χρήματα, λαμβάνουμε ουράνιους θησαυρούς. Η ελεημοσύνη είναι φάρμακο των αμαρτημάτων μας.

Όταν κάνουμε ελεημοσύνη, δεν την κάνουμε για να μας την ανταποδώσουν. Την κάνουμε από αγάπη για τον αδελφό μας που υποφέρει. Ο πλησίον είναι μέλος του σώματός μας και νιώθουμε τον πόνο του σαν δικό μας πόνο. « Είτε πάσχει εν μέλος, συμπάσχει πάντα τα μέλη » ( Α΄ ΚΟΡ. 12, 26 ). Όπως στον ανθρώπινο οργανισμό, όταν ασθενήσει ένα μέλος, επιστρατεύονται όλες οι δυνάμεις για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα, έτσι και στο σώμα της Εκκλησίας, όταν ένα μέλος υποφέρει κινούνται όλα τα μέλη για την ανακούφιση του πάσχοντος. Από τα πρώτα χρόνια η Εκκλησία μερίμνησε για την περίθαλψη των φτωχών αδελφών. Χριστιανική ζωή χωρίς ελεημοσύνη δεν μπορεί να νοηθεί. Με την ελεημοσύνη προσεγγίζουμε προσωπικά τον Χριστό. Και οφείλουμε να προσεγγίζουμε τον Χριστό γιατί είναι η σωτηρία όλων μας, η ελπίδα και η προσδοκία του μέλλοντος αιώνος. Χωρίς τον Χριστό χάνουμε τα πάντα.

Η ζωή του πλουσίου για εμάς τους Χριστιανούς πρέπει να είναι παράδειγμα προς αποφυγή. Η σκληροκαρδία του πλουσίου δεν πρέπει να μας μαγνητίζει αλλά να την απορρίπτουμε στην προσωπική μας ζωή. Λέει ο Αστέριος Επίσκοπος Αμασείας τα εξής : « Οφείλει λοιπόν όποιος είναι συνετός και ανησυχεί για το μέλλον, να αποφύγη την πείραν των ομοίων κακών, θεωρώντας την παραβολήν ως φάρμακον που μας προφυλάσσει από την ασθένεια, και να ασκήση την συμπάθεια και την φιλανθρωπίαν ως αιτίαν της μελλούσης ζωής » ( Πατερικόν Κυριακοδρόμιον, σελίδα 344 ). Η Παραβολή μας διδάσκει ότι η προσκόλλησή μας στα υλικά αγαθά είναι ασθένεια και θα κριθεί αυστηρά από τον δικαιοκρίτη Θεό. Αντίθετα η ευσπλαγχνία μας απέναντι στους φτωχούς συνανθρώπους μας, θα καλύψει πλήθος αμαρτιών μας. Ο Θεός απέναντι στους ελεήμονες είναι ελεήμων, απέναντι στους φιλεύσπλαγχνους φιλεύσπλαγχνος.

Αγαπητοί μου φίλοι, το Ευαγγέλιο παρουσιάζει τον πλούσιο που ήταν ανελεήμων, σαν μια κατάσταση ανθρώπινη η οποία οδηγεί στην αιώνια καταδίκη. Ο άνθρωπος που δεν ελεεί δεν χάνει μόνο την αιώνια ζωή, χάνει και την πραγματική χαρά. Η χαρά που υπάρχει στους ελεήμονες ανθρώπους είναι απερίγραπτη. Με την ελεημοσύνη πλουτίζουμε αιώνιο πλούτο, αδαπάνητο, αληθινό για τον εαυτό μας στην Βασιλεία των Ουρανών. Στους ελεήμονες επικρατεί η αληθινή χαρά και ο αληθινός πλούτος. Ας ελεούμε λοιπόν τους φτωχούς αδελφούς μας με όποιο τρόπο μπορούμε, όχι μόνο εκ του περισσεύματος, αλλά και εκ του υστερήματός μας. Υπάρχουν και σήμερα στην φαινομενικά πλούσια κοινωνία μας Λάζαροι πολλοί και μπορούμε να βοηθήσουμε. Μπορούμε να δείξουμε την Χριστιανική μας αγάπη.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

« 28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 »

Ας φέρουμε, αυτή την αγία ημέρα, στην μνήμη μας τους ήρωες της 28^ης Οκτωβρίου του 1940, που έδωσαν το αίμα τους, για να ζούμε εμείς σήμερα ελεύθεροι! Αιωνία τους η μνήμη!