« ΠΕΡΙ ΑΛΑΖΟΝΕΙΑΣ »

«Η αλαζονεία είναι πολύ κακό πάθος και πολλά δεινά φέρνει στις κοινωνίες. Γεμίζει τα πάντα με θόρυβο».

Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

« Ο ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΑΓΙΟΣ ΤΟΥ 20ΟΥ ΑΙΩΝΑ ΣΤΙΣ ΗΠΑ! Ο π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΡΟΟΥΖ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΑΘ. ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ (ΔΑΣΚΑΛΟΥ-ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ) »

 

 

ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ-ΝΕΟΤΗΤΑ-ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ: Ο ιερομόναχος πατήρ Σεραφείμ Ρόουζ, κατά κόσμον Ευγένιος (Γιουτζήν), γεννήθηκε το 1934 σε μια τυπική αμερικανική οικογένεια στο Σαν Ντιέγκο (ΗΠΑ). Έφηβος ακόμη, άρχισε να ψάχνει την αλήθεια και, καθώς δεν την έβρισκε άρχισε να επαναστατεί. Έχοντας θεωρήσει τα διάφορα αμερικανικά χριστιανικά δόγματα, ψεύτικα, επιδόθηκε στη μελέτη του Νίτσε που τον επηρέασε. Από την αθεΐα, που οδηγήθηκε, κατέληξε στην απόγνωση, που ο ίδιος την περιέγραφε ως «ζωντανή κόλαση». Το ψυχικό κενό τον οδήγησε στο ποτό. Ο πόνος του προερχόταν από την αίσθηση ότι ο Θεός τον καταδίωκε, γι’ αυτό μεθούσε και Του φώναζε, να τον αφήσει ήσυχο! Κάποτε μεθυσμένος στάθηκε σε μια βουνοκορφή, σήκωσε τη γροθιά του στον ουρανό, καταράστηκε τον Θεό και Τον προκάλεσε να τον στείλει στην κόλαση! Πίστευε ότι από την κατάσταση της απέλπιδος αθεΐας που είχε βυθιστεί ήταν προτιμότερη η κόλαση, αφού θα επιβεβαιωνόταν ότι ο Θεός υπάρχει. Στη δεκαετία του 50, ο Ευγένιος έγινε οπαδός του Βουδισμού, ενώ έμαθε κινέζικα, ώστε να μελετήσει αρχαία ανατολικά κείμενα στο πρωτότυπο, ψάχνοντας την αλήθεια. Ωστόσο σε λίγα χρόνια, κατάλαβε ότι ο βουδισμός τον βύθισε σε μεγαλύτερο κενό. Συνέχισε ν’ αναζητά την αλήθεια αλλού, ανάμεσα σε αρχαίες θρησκείες και παραδόσεις, και σε διαφορετικά μονοπάτια.

ΘΥΡΑ ΑΛΗΘΕΙΑΣ: Κάποτε επισκέφθηκε μια ορθόδοξη εκκλησία. Έγραψε αργότερα γι’ αυτή την εμπειρία: «Όταν επισκέφθηκα μια ορθόδοξη εκκλησία για πρώτη φορά, μου συνέβη κάτι που σε κανένα βουδιστικό ή άλλο ανατολικό ναό δεν είχα νοιώσει. Κάτι μέσα στην καρδιά μου μου είπε ότι γύρισα σπίτι. Η έρευνα μου για την αλήθεια είχε τελειώσει. (…) Έτσι, γνώρισα τον Χριστό». Ο Ευγένιος βρίσκοντας την Αλήθεια, αφιέρωσε την υπόλοιπη ζωή του ζώντας γι’ αυτή και μεταδίδοντάς την σε άλλους. Μαζί μ’ ένα Ρώσο, που ονομαζόταν Γκλεμπ, συγκρότησαν την αδελφότητα «Άγιος Γερμανός της Αλάσκας». Ζούσαν μαζί αφιερωμένοι στην ιεραποστολή. Για πνευματικό τους διάλεξαν τον Άγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς, και με την βοήθεια, τις προσευχές και τις ευλογίες του, συγκρότησαν την ιεραποστολική αδελφότητα. Ο άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς είχε ήδη προφητέψει, ότι σε λίγα χρόνια στην Καλιφόρνια θα γινόταν ένα ορθόδοξο ιεραποστολικό μοναστήρι. Ο Ευγένιος λοιπόν και ο Γκλεμπ άνοιξαν ένα βιβλιοπωλείο στα πλαίσια της ιεραποστολής τους, ενώ νυχθημερόν μετέφραζαν θρησκευτικά κείμενα Πατέρων, που ποτέ δεν είχαν μεταφραστεί στην αγγλική, ενώ παράλληλα τα τύπωναν μ’ ένα χειροκίνητο τυπογραφικό μηχάνημα που αγόρασαν, για να διαδώσουν την Ορθοδοξία στην περιοχή και ακόμα παραπέρα.

ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΖΩΗ: Επειδή όμως γρήγορα ο κόσμος τους κούρασε, και επειδή οι ψυχές τους λαχταρούσαν να ανέβουν υψηλότερα, πιο κοντά στο Θεό, εγκαταλείπουν την πόλη και μεταφέρουν το τυπογραφείο τους σε μια ερημιά της βόρειας Καλιφόρνιας, όπου δεν υπήρχε τίποτε άλλο πέρα από τη φύση. Εκεί, χωρίς νερό τρεχούμενο, χωρίς ρεύμα και τηλέφωνο, άρχισαν να ζουν σαν ασκητές παλαιών χρόνων, με συντρόφους αρκούδες, νυχτερίδες, φίδια και άλλα ζώα της ερημιάς. Το 1970, οι δυο φίλοι, προχωρώντας πνευματικά, αφιερώθηκαν εξ’ ολοκλήρου σ’ Εκείνον και εκάρησαν μοναχοί. Ο Ευγένιος έλαβε το όνομα Σεραφείμ, από τον άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ και ο Γκλεμπ έλαβε το όνομα Γερμανός, από τον άγιο Γερμανό της Αλάσκα. Οι δυο μοναχοί, μακριά από την κοσμική τύρβη, επιδόθηκαν στην άσκηση, ενώ μετέφραζαν συνεχώς ορθόδοξα κείμενα, Πατέρες, κηρύγματα, διδαχές για να υπάρχουν διαθέσιμα αγγλικά κείμενα και να τα μοιράζουν στον κόσμο κερδίζοντας ψυχές. Έτσι, εκπληρώθηκε η προφητεία του Αγίου Ιωάννου Μαξίμοβιτς. Κάτω από το φως των κεριών, στο μικρό κελί του ο πατήρ Σεραφείμ έγραφε πολλά βιβλία για την πνευματικότητα του σύγχρονου ανθρώπου και μετέφραζε πατερικά κείμενα αγγλική γλώσσα. Μεταξύ των κορυφαίων έργων του είναι το: «Η ψυχή μετά το θάνατο», που βρίσκεται μεταφρασμένο στην Ελληνική στο διαδίκτυο. Εκείνα τα χρόνια, στις κομμουνιστικές χώρες, τα γραπτά του για τον πόνο και την ψυχή μετά τον θάνατο, που διαδίδονταν κρυφά, είχαν ανυπολόγιστη επίδραση σε εκατομμύρια ψυχές στην κομμουνιστική Ρωσία και αλλού, με κίνδυνο της ζωής όσων τα διακινούσαν, αφού όποιον συνελάμβαναν, μπορούσαν να τον οδηγήσουν σε κάποια «ψυχιατρική» κλινική ή στη Σιβηρία, ή ακόμη και να τον εκτελέσουν. Το μήνυμα του π. Σεραφείμ για τον πόνο και τους διωγμούς εξαιτίας της πίστης στο Χριστό, συγκίνησε βαθιά το σταυρωμένο από το άθεο καθεστώς λαό. Μέχρι και σήμερα στη Ρωσία τα έργα του π. Σεραφείμ είναι πασίγνωστα και απολαμβάνουν μεγάλη εκτίμηση.

ΙΕΡΕΑΣ-ΤΟ ΟΣΙΑΚΟ ΤΟΥ ΤΕΛΟΣ: Στο μεταξύ ο π. Σεραφείμ έγινε ιερέας (1977), με κύριο έργο του τις αναρίθμητες βαπτίσεις που έκανε. Ένας σύγχρονος απόστολος, που εκπλήρωσε το «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος». Με τις μεταφράσεις του και τις εκδόσεις του οδήγησε χιλιάδες Αμερικανούς στην Ορθοδοξία. Και με τις βαπτίσεις του έσωσε χιλιάδες ψυχές οδηγώντας τις στην αλήθεια. Το όνομά του, το έργο του, η δράση του εξαπλώθηκε και πέρα από την Αμερική. Αρκούσαν λίγα χρόνια επίγειας ζωής για ν’ αναδείξουν στον ουρανό ένα μεγάλο άγιο που ο χρόνος και ο Θεός θα δικαιώσουν. Λέμε λίγα χρόνια επίγειας ζωής γιατί, ενώ ο π. Σεραφείμ έγραφε και βάπτιζε, ξαφνικά αρρώστησε βαριά. Το καλοκαίρι του 1982 αντιμετώπιζε φρικτούς πόνους. Όμως υπέμεινε χωρίς ίχνος γογγυσμού. Παρ’ όλο που πονούσε πολύ, δεχόταν τους προσκυνητές που έφταναν, για να τους δώσει συμβουλές, να τους απαλύνει τον πόνο, να προσφέρει μέχρι τελευταία στιγμή τον εαυτό του για την αγάπη του Θεού και του αδελφού. Κι ενώ δεν ήθελε να εγκαταλείψει τη μονή, όταν μια μέρα έπεσε λιπόθυμος μέσα σε φρικτούς πόνους, οι πατέρες τον πήγαν στο νοσοκομείο, ενώ εκείνος ψιθύριζε συνεχώς «δόξα Σοι ο Θεός». Οι γιατροί εκεί, διαπίστωσαν ότι η σπάνια ανίατη αρρώστια του είχε προκαλέσει γάγγραινα στο παχύ έντερο. Οι γιατροί απορούσαν πώς δεν ούρλιαζε από τους πόνους και πώς άντεχε χωρίς νάρκωση. Τον έβαλαν αμέσως στο χειρουργείο. Εκεί διαπιστώθηκε ότι είχαν πειραχτεί και άλλα ζωτικά όργανα, και παρόλο που του αφαίρεσαν κομμάτι του εντέρου, δεν του έδιναν πιθανότητες ν’ αναρρώσει. Το νέο διαδόθηκε αστραπιαία και κόσμος άρχισε να συρρέει ελπίζοντας όλοι σ’ ένα θαύμα. Ένιωθαν ότι έχαναν τον πατέρα, το στήριγμα, την ελπίδα τους. Καθώς το τέλος πλησίαζε, ο π. Γερμανός γι’ άλλη μια φορά, τον εξομολόγησε, τον κοινώνησε των αχράντων Μυστηρίων και κατόπιν τέλεσε το ευχέλαιο. Όταν του έτεινε το Ευαγγέλιο για να προσκυνήσει και ενώ ο π. Σεραφείμ βρισκόταν σε κωματώδη κατάσταση, ανασηκώθηκε και αφού προσκύνησε το Ευαγγέλιο που με ζήλο υπηρέτησε και διέδωσε, εξουθενωμένος, έπεσε πάλι στην ίδια κωματώδη κατάσταση. Το τέλος του ήταν μαρτυρικό. Πάντα έλεγε ότι πρέπει να υποφέρουμε πόνους και μαρτύρια γιατί ο πόνος καθαρίζει την ψυχή και την φέρνει πιο κοντά στο Θεό. Όπως κι ο Χριστός μας υπέφερε πολλά για τη σωτηρία μας, έτσι και ο π. Σεραφείμ για την Αγάπη και την Αλήθεια Του, υπέφερε έως τέλους τους πόνους που τον οδήγησαν στην αγκαλιά του Νυμφίου του Χριστού, για ν’ απολαύσει στα ουράνια σκηνώματα του Παραδείσου, όσα ονειρεύτηκε από παιδί η άδολη ψυχή του. Ήταν 2 Σεπτεμβρίου. Αν και η θερμοκρασία ήταν σε υψηλά επίπεδα και παρόλο που το σκήνωμά του για τρεις ημέρες εκτέθηκε σε προσκύνημα, ωστόσο ευωδίαζε. Στο πρόσωπό του, το ταλαιπωρημένο από τους πόνους, απλώθηκε ένα μειδίαμα, αμέσως μόλις παρέδωσε το πνεύμα του στα χέρια του Κυρίου. Είδε με τα μάτια του, με την ψυχή του, την Αλήθεια, για την οποία έψαξε, αγωνίστηκε, έγραψε και θυσιάστηκε. Ας έχουμε όλοι την ευχή του.

www.larissanet.gr

« ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΙΝΔΙΚΤΟΥ »

1η Σεπτεμβρίου σήμερα, αγαπητοί μου φίλοι, και η αγία μας Εκκλησία εορτάζει την αρχή της Ινδίκτου, δηλαδή του νέου Εκκλησιαστικού έτους. Η λέξη «Ίνδικτος» παράγεται από το λατινικό indictio που σημαίνει την απαρχή. Και η 1η Σεπτεμβρίου είναι η απαρχή μιας νέας περιόδου. Στην εποχή μας, βέβαια, το έτος αρχίζει την 1η Ιανουαρίου· τον καιρό, όμως που αποκρυσταλλώθηκε ο λειτουργικός κύκλος της Εκκλησίας, το έτος άρχιζε τον Σεπτέμβριο, κι έτσι η εορτή αυτή, η Εκκλησιαστική δηλαδή Πρωτοχρονιά, έχει παραμείνει στα βιβλία της Εκκλησίας, κι όχι χωρίς λόγο. Αν το καλοσκεφθούμε, ο ετήσιος κύκλος της καλλιέργειας της γης, και ειδικότερα του σιταριού, αρχίζει το Φθινόπωρο και τελειώνει με τη συγκομιδή, μέσα στο Καλοκαίρι. Αλλά και οι διάφορες εργασίες και δραστηριότητες των ανθρώπων, ακόμη και σήμερα ξεκινούν το Φθινόπωρο.

Δράττει, λοιπόν, η αγία μας Εκκλησία την ευκαιρία αυτή και την υιοθετεί, ως απαρχή της διδασκαλίας όλων των Χριστιανών. Το διδακτικό και κατηχητικό έργο της Εκκλησίας ξεκινά σήμερα. Γι’ αυτό και η περικοπή του σημερινού Ευαγγελίου, μας διηγείται το πρώτο κήρυγμα που έκανε ο Χριστός, λίγες ημέρες μετά την Βάπτισή Του. Πήγε λοιπόν ο Ιησούς στην Ναζαρέτ, μας λέει ο Ευαγγελιστής Λουκάς, και εισήλθε στην Συναγωγή την ημέρα του Σαββάτου, όπως είχε συνήθεια, και σηκώθηκε να διαβάσει. Του δώσανε το βιβλίο του Ησαΐα, το άνοιξε και ανέγνωσε τα εξής: «Το Πνεύμα το Κυρίου με κατέχει, γιατί ο Κύριος με έχρισε και μ’ έστειλε ν’ αναγγείλω το χαρμόσυνο μήνυμα στους φτωχούς, να θεραπεύσω τους συντριμμένους ψυχικά. Στους αιχμαλώτους να κηρύξω απελευθέρωση και στους τυφλούς ότι θα βρουν το φως τους, να φέρω λευτεριά στους τσακισμένους, να αναγγείλω του καιρού τον ερχομό που ο Κύριος θα φέρει τη σωτηρία στο λαό Του» (ΛΟΥΚΑ 4, 18-19).

Αφού έκλεισε το βιβλίο, και ενώ όλων τα βλέμματα είχαν προσηλωθεί πάνω Του, είπε: «Σήμερα βρίσκει την εκπλήρωσή της η προφητεία που μόλις ακούσατε» (ΛΟΥΚΑ 4, 21). Το πρώτο πράγμα που μας λέει το σημερινό ιερό Ευαγγέλιο είναι ότι ο Χριστός είχε τη συνήθεια να πηγαίνει κάθε Σάββατο στην Συναγωγή. Αυτό μας το υπενθυμίζει η αγία μας Εκκλησία και μας παρακινεί να έχουμε κι εμείς την ευλογημένη συνήθεια να εκκλησιαζόμαστε κάθε Κυριακή, ώστε να γνωρίσουμε τον Χριστό, στο πρόσωπο του Οποίου εκπληρώθηκαν οι προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης αλλά και η προσδοκία όλων των εθνών για δικαιοσύνη και συγγνώμη. Μας καλεί επιπλέον να Τον γευθούμε και να ενωθούμε μαζί Του, με την Θεία Ευχαριστία και τα άλλα Μυστήρια της Εκκλησίας μας. Μήπως μέσα στο Καλοκαίρι χαλαρώσαμε πνευματικά; Ευκαιρία με την έναρξη του Φθινοπώρου να ανανεώσουμε τον εσωτερικό μας εαυτό και να προσέλθουμε στο ψυχικό θεραπευτήριο που είναι η Εκκλησία.  

Έλεγε ο αείμνηστος Πρωτοπρεσβύτερος Μιχαήλ Καρδαμάκης τα εξής για την Εκκλησία: «Η Εκκλησία είναι η άφθαρτη ζωή του ανθρώπου, περισσότερο αληθινή και περισσότερο εσωτερική από τον ίδιο τον εαυτό του, που ζει με την ενσωμάτωση και την παραμονή του στο μυστηριακό της σώμα. Η Εκκλησία είναι η άπειρη οντολογική δυνατότητα και χάρη, που μας δόθηκε “άπαξ” με το Χριστό και μας δίνεται συνεχώς με το Άγιο Πνεύμα, για να αναλάβουμε την πορεία της επιστροφής μας στο Θεό, να επιστρέψουμε στην αγαπητική κοινωνία και ένωση μαζί Του, να επιτύχουμε τη μεταμόρφωση και τη θέωσή μας. Πρόκειται για μια επίπονη εργασία που εκφράζεται και στην ταυτόχρονη πορεία μας προς τους ανθρώπους, στην ανακάλυψη της αγάπης για τον άνθρωπο και τα ανθρώπινα, στην ευθύνη μας για τη σωτηρία και τη θέση όλου του κόσμου. Αυτό πραγματικά είναι η ζωή και ο σκοπός της ζωής, όπως ενσαρκώνεται στην Εκκλησία». (Ορθόδοξη Πνευματικότητα, σελίδα 163).

Ακόμη, διδασκόμαστε τις αλήθειες της πίστης μας, γιατί εμείς είμαστε οι τυφλοί της σημερινής διήγησης, και οι ασθενείς που έχουν ανάγκη θεραπείας, και οι αιχμάλωτοι στα πάθη και στην φθορά, τους οποίους ήλθε να ελευθερώσει ο Χριστός. Με τον τρόπο αυτό αγιάζεται η ζωή μας και παίρνει άλλο νόημα, πέρα από την καθημερινότητα με τις δυσκολίες και τις διακυμάνσεις της, και η κάθε ημέρα και η ζωή μας γίνεται χρόνος ευλογημένος και ευάρεστος στον Θεό, καιρός σωτηρίας. Ο επίγειος χρόνος μας έχει δοθεί, προκειμένου να τον εκμεταλλευθούμε σωστά για την αιώνια σωτηρία μας. Είναι κρίμα να περνάει ο καιρός μέσα στις αμαρτίες, σε ανώφελα πράγματα, μπροστά στην τηλεόραση αμέτρητες ώρες, μακριά από την Εκκλησία. Όταν θα φύγουμε από τη ζωή αυτή θα μας ζητηθεί λόγος από τον Θεό. Και τότε τι θα πούμε; Καθόμασταν στην τηλεόραση και βλέπαμε το ένα σήριαλ κατόπιν του άλλου;

Εμείς οι σημερινοί Χριστιανοί έχουμε την τιμή, το προνόμιο και την ιδιαίτερη χάρη να ζούμε μέσα στο νέο ενιαυτό της χρηστότητας του Κυρίου. Ζούμε στην εποχή της επιστροφής του ανθρώπου στον Παράδεισο. Κάθε φορά που προστίθεται ένα νέο Εκκλησιαστικό έτος καλούμαστε να ανανεώσουμε την πίστη μας στον Υιό του Θεού. Να ενταχθούμε πιο ενεργά στους κόλπους της κοινοτικής και Εκκλησιαστικής ζωής. Πρωτίστως να εργαζόμαστε πνευματικά πάνω στον εαυτό μας. Και έπειτα να προσπαθούμε να ξυπνήσουμε τους αδιάφορους πνευματικά, προκειμένου να επανέλθουν στην μυστηριακή και λατρευτική ζωή της Εκκλησίας μας. Να διαδίδουμε επισταμένα έντυπα και βιβλία με Ορθόδοξο Χριστιανικό περιεχόμενο. Η Εκκλησία είναι φύλακας και οδηγός στο δρόμο που φέρνει ολοένα πιο κοντά στον Μεσσία, τον Λυτρωτή, τον Θεάνθρωπο Χριστό.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.