« ΜΕΓΑΣ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΟΥ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ ΚΑΙ ΤΡΙΩΝ ΘΥΓΑΤΕΡΩΝ ΑΥΤΗΣ, ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΛΕΞΙΟΥ ΑΙΓΙΟΥ, 16.09.2016 »

Με μεγάλη λαμπρότητα πραγματοποιήθηκε χθες, 16 Σεπτεμβρίου 2016, ο Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός για την εορτή της Αγίας Σοφίας και των τριών θυγατέρων αυτής, Πίστεως, Ελπίδος και Αγάπης, στο ομώνυμο Παρεκκλήσιο του Ιερού Ναού Αγίου Αλεξίου Αιγίου.

Τον θείο λόγο κήρυξε ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης  Χρυσόστομος Μυλωνάς και έψαλλε Βυζαντινή χορωδία με καλλίφωνους Ιεροψάλτες. Συμμετείχε πλήθος κόσμου.

Εύχομαι σε όλους να έχουμε την ευλογία των τεσσάρων Αγίων στην καθημερινή μας ζωή.

π. Βασίλειος.

« ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ »

Στο σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα, αγαπητοί μου φίλοι, ο Χριστός μας παρουσιάζει τη σημασία της συγγνώμης, μέσα από την παραβολή που διηγήθηκε ο Ίδιος. Μοιάζει, μας λέει, η Βασιλεία των Ουρανών με έναν βασιλιά, ο οποίος αποφάσισε να τακτοποιήσει τους λογαριασμούς του με τους υπηρέτες του. Πρώτος παρουσιάσθηκε ένας, ο οποίος του χρωστούσε δέκα χιλιάδες τάλαντα και επειδή δεν είχε να ξεχρεώσει, ο Κύριός του διέταξε να πουληθούν η γυναίκα του, τα παιδιά του και όλα τα υπάρχοντά του, ώστε να αποδοθεί το χρέος. Εκείνος έπεσε στα γόνατα και τον παρακαλούσε να δείξει λίγη υπομονή και κάποια στιγμή θα τον ξεχρεώσει. Τότε ο βασιλιάς τον συμπόνεσε και του χάρισε το δάνειο. Φεύγοντας ο δούλος αυτός, συνάντησε έναν συνυπηρέτη του, ο οποίος του χρωστούσε εκατό δηνάρια, και τον άρπαξε από τον λαιμό και του ζητούσε αυτά που του χρωστούσε.

Εκείνος τον παρακαλούσε να κάνει λίγη υπομονή, μέχρι να τον ξεπληρώσει. Όμως ο ευεργετημένος από τον βασιλιά δούλος τον έβαλε στη φυλακή, μέχρι να του αποδώσει την οφειλή. Βλέποντας οι υπόλοιποι υπηρέτες τα όσα είχαν συμβεί μπροστά στα μάτια τους, λυπήθηκαν πάρα πολύ και εξιστόρησαν τα γεγονότα στον κύριό τους. Κι εκείνος, αφού τον κάλεσε, του είπε: «κακέ δούλε σου χάρισα όλο εκείνο το χρέος, επειδή με παρακάλεσεςˑ δεν έπρεπε κι εσύ να σπλαχνισθείς τον σύνδουλό σου, όπως κι εγώ σπλαχνίσθηκα εσένα;» (ΜΑΤΘ. 18, 32-33). Και θυμωμένος ο βασιλιάς  τον  παρέδωσε στους βασανιστές, μέχρι να αποδώσει όλο το χρέος του. Και κλείνει την παραβολή ο Χριστός λέγοντας τα εξής: «έτσι θα κάνει και σ’ εσάς ο ουράνιος Πατέρας μου, αν ο καθένας σας δεν συγχωρεί τα παραπτώματα του αδελφού του με όλη του την καρδιά» (ΜΑΤΘ. 18, 35).

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι απέναντι στον Θεό είμαστε όλοι δούλοι και οφειλέτες. Δούλοι επειδή είμαστε δημιουργήματά Του, φτιαγμένα να κοινωνάμε την αγάπη του Θεού, να την εφαρμόζουμε στην μεταξύ μας κοινωνία και να την αναπέμπουμε δοξολογικά προς Αυτόν. Και οφειλέτες γιατί καθημερινά στη ζωή μας δεν καταφέρνουμε να εκπληρώσουμε πλήρως την εντολή της αγάπης, γιατί αμαρτάνουμε και ως εκ τούτου υπολειπόμαστε έναντι του χρέους μας προς τον Θεό και προς τους συνανθρώπους μας. Παρόλα αυτά, ο Θεός είναι φιλάνθρωπος και δεν μας τιμωρεί. Περιμένει καρτερικά τη διόρθωσή μας. Μάλιστα είναι πρόθυμος, όταν Τον παρακαλέσουμε με ταπείνωση καρδιάς και με μετάνοια, να μας συγχωρήσει, να ξεχάσει κάθε οφειλή μας προς Αυτόν, όπως ακριβώς έκανε στην αρχή με τον δούλο που Του χρωστούσε το υπέρογκο ποσό των δέκα χιλιάδων ταλάντων.

Αν παραγράφει ο Χριστός τις οφειλές μας, το κάνει για να μας διδάξει ότι οφείλουμε κι εμείς να είμαστε φιλάνθρωποι, να βλέπουμε τον πλησίον μας με αγάπη και όχι σαν εχθρό μας, και να τον συγχωράμε κι εμείς με τη σειρά μας σε ότι κι αν μας χρωστάει. Άλλωστε, αυτά τα οποία μας χρωστούν οι συνάνθρωποί μας είναι μηδαμινά μπροστά σε αυτά που οφείλουμε εμείς στον Θεό. Για τον λόγο αυτό, όταν ο Κύριος διαπίστωσε την σκληροκαρδία και τη μοχθηρία του ευεργετημένου υπηρέτη, άλλαξε την απόφασή του και δεν τον έβαλε απλά στη φυλακή, αλλά τον παρέδωσε στους βασανιστές προκειμένου να υποβληθεί σε φοβερά βασανιστήρια. Αυτό δεν αποτελεί από την πλευρά του Θεού πράξη εκδικητικότητας, αλλά γίνεται για να κατανοήσει ο μοχθηρός δούλος το μέγεθος της ευεργεσίας που αρχικά είχε απολάβει, αλλά στην ουσία απέρριψε με την πονηρή συμπεριφορά του.

Η σημερινή παραβολή αποτελεί μία σημαντική αφορμή και ευκαιρία για να αναθεωρήσουμε την στάση μας έναντι του Θεού και των συνανθρώπων μας. Συχνά θεωρούμε ότι η πνευματική μας ζωή είναι ατομική μας υπόθεση, ότι δεν έχει καμία σχέση με τους συνανθρώπους μας, ότι δεν αφορά το κοινωνικό σύνολο. Και όμως, τίποτα από όσα γράφει το Ευαγγέλιο, καμία από τις εντολές του Θεού δεν μπορούμε να εφαρμόσουμε από μόνοι μας. Γιατί η φιλανθρωπία, η συγγνώμη, η μακροθυμία, η υπομονή, η πραότητα, η ελεημοσύνη, η κάθε αρετή προϋποθέτει την παρουσία του πλησίον, γιατί αποτελεί απάντηση της καρδιάς μας προς αυτόν και απόδειξη της αγάπης μας την οποία οφείλουμε να καλλιεργούμε προς τους συνανθρώπους μας, αν πραγματικά θέλουμε να πλησιάσουμε, να γνωρίσουμε και να αγαπήσουμε τον Θεό.

Αγαπητοί μου φίλοι, ο Χριστός θέλει να δείχνουμε αγάπη προς τους συνανθρώπους μας. Να είμαστε φιλεύσπλαχνοι προς τους αδελφούς μας. Γι’ αυτό και τονίζει στο τέλος της παραβολής, ότι και ο ουράνιος Πατέρας μας, τότε μόνο μας συγχωρεί, όταν κι εμείς δείχνουμε την ίδια διάθεση προς τους ανθρώπους που τυχόν μας έχουν βλάψει ή μας έχουν θίξει. Δεν μπορεί κάποιος να είναι εκδικητικός και παράλληλα να ζητά συγχώρηση από τους άλλους, πολύ δε περισσότερο από τον ίδιο τον Θεό. Και σίγουρα κάνουμε λάθη όλοι μας καθημερινά. Αυτό άλλωστε παρακαλάμε και επιβεβαιώνουμε όταν στο «Πάτερ ημών» λέμε: «και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών». Δηλαδή, «συγχώρησέ μας, Κύριε, όπως ακριβώς κι εμείς συγχωράμε, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, με την ίδια αγάπη και φιλανθρωπία».

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

« ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ »

Το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα, αγαπητοί μου φίλοι, μας παρουσιάζει την θεραπεία του παιδιού με το δαιμονικό πνεύμα από τον Κύριό μας. Μόλις κατέβηκε ο Κύριος από το όρος της Μεταμόρφωσης, αντίκρισε μέσα στον όχλο έναν δυστυχισμένο πατέρα, που έπεσε γονατιστός στα πόδια Του και Του είπε: «Κύριε, σπλαχνίσου τον γιο μου, γιατί είναι επιληπτικός και υποφέρειˑ πολλές φορές μάλιστα πέφτει στη φωτιά και στο νερό. Τον έφερα στους μαθητές Σου, αλλά δεν μπόρεσαν να τον θεραπεύσουν» (ΜΑΤΘ. 17, 15-16). Και ο Κύριος με παράπονο λέει: «Γενεά άπιστη και διεφθαρμένη, ως πότε θα είμαι μαζί σας; Ως πότε θα σας ανέχομαι; Φέρτε τόν μου εδώ» (ΜΑΤΘ. 17, 17). Σε ποιον όμως αναφέρεται η επιτίμηση αυτή του Κυρίου; Στον πατέρα του δαιμονισμένου, στους μαθητές ή στα πλήθη; Για ποιους μιλά έτσι ο Χριστός;

Την αφορμή για να πει τα λόγια αυτά ο Κύριος την έδωσε ο πατέρας του δαιμονισμένου. Αγωνιούσε για το παιδί του και βλέποντας τους μαθητές να μην μπορούν να το θεραπεύσουν, αμφέβαλλε για τη δυνατότητα του θαύματος. Όμως κατ’ ιδίαν επιτιμά και τους μαθητές Του. Εδώ όμως προκύπτει ένα ερώτημα. Αν η απιστία του πατέρα ήταν η αιτία της αδυναμίας των μαθητών να εκβάλουν το δαιμόνιο, τότε γιατί ο Κύριος επικρίνει και τους μαθητές Του; Διότι ο Κύριος ήθελε να δείξει στους μαθητές Του, ότι μπορούσαν με την δύναμή Του να θεραπεύσουν τον δαιμονισμένο και χωρίς να πιστεύει ο πατέρας. Ολιγοπιστεί λοιπόν ο πατέρας, ολιγοπιστούν και οι μαθητές. Ολιγοπιστεί όμως και ο κόσμος που βρισκόταν εκεί. Διότι ο Κύριος επιτιμά και τον κόσμο που ήταν εκεί. Τον αποκαλεί «γενεά άπιστη και διεφθαρμένη» (ΜΑΤΘ. 17, 17). Φαίνεται λοιπόν ότι και τα πλήθη του λαού έδειξαν απιστία.

Όμως ο Κύριος ελέγχοντας για απιστία όλους αυτούς που βρίσκονταν μπροστά σε αυτό το γεγονός, ουσιαστικά ελέγχει ακόμη περισσότερο εμάς. Είναι σαν να λέει και στη δική μας γενιά: «Ω γενεά άπιστη και διεστραμμένη. Πόσο περισσότερο σκληρόκαρδη και άπιστη είσαι!» Διότι εμείς οι σημερινοί Χριστιανοί έχουμε πολύ μεγαλύτερη ευθύνη και ενοχή από αυτήν που είχαν τα πλήθη της Γαλιλαίας. Εφόσον εμείς έχουμε δεχθεί την Χάρη και τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, έχουμε πίσω μας μία ιστορία εκπληκτικών θαυμάτων του Θεού στη ζωή μας, την Εκκλησία μας, αλλά και την πορεία της ανθρωπότητας. Έχουμε αμέτρητα νέφη Μαρτύρων και Αγίων. Πόσο περισσότερο λοιπόν αδικαιολόγητοι είμαστε εμείς σήμερα που σε ώρες πειρασμού ή δοκιμασίας αμφιβάλλουμε! Χάνουμε την πίστη μας. Και συμπεριφερόμαστε σαν άπιστοι και όχι σαν πιστοί Χριστιανοί.

Ο Κύριος, αφού επιτίμησε το δαιμόνιο, θεράπευσε αμέσως το δαιμονισμένο παιδί. Οι μαθητές εκστατικοί πλησίασαν ιδιαιτέρως τον Ιησού, τον διδάσκαλό τους και Τον ρώτησαν με απορία: «Γιατί εμείς δεν μπορέσαμε να το βγάλουμε;» (ΜΑΤΘ. 17, 19). Και ο Κύριος τους είπε: «Εξαιτίας της απιστίας σας» (ΜΑΤΘ. 17, 20). «Σας βεβαιώνω πως, αν έχετε πίστη έστω και σαν κόκκο σιναπιού, θα λέτε σε αυτό το βουνό “πήγαινε από εδώ εκεί”, και θα πηγαίνειˑ και τίποτα δεν θα είναι αδύνατο για εσάς» (ΜΑΤΘ. 17, 20). Ακούγοντας όμως τα λόγια αυτά κάποιοι Χριστιανοί ίσως αναρωτηθούν: «Μα καλά, εφόσον οι Άγιοι Απόστολοι δεν μετακίνησαν κανένα βουνό, δεν έκαναν ποτέ ένα τέτοιο θαύμα τόσο δυσκατόρθωτο, άρα δεν είχαν τέτοια πίστη “σαν τον κόκκο του σιναπιού;” (ΜΑΤΘ. 17, 20). Και αν οι Απόστολοι δεν είχαν τέτοια πίστη, πως ο Κύριος ζητά να την έχουμε εμείς οι υπόλοιποι Χριστιανοί;»

Οι ιεροί ερμηνευτές εξηγούν ότι οι Άγιοι Απόστολοι μετά την Πεντηκοστή δεν είχαν μόνο μία τόσο μικρή πίστη, αλλά πολύ μεγαλύτερη. Διότι δεν μετακίνησαν απλώς κάποιο βουνό, αλλά έκαναν κάτι ασυγκρίτως μεγαλύτερο και δυσκολώτερο. Μετακίνησαν τεράστιους όγκους κακίας από τις ψυχές των ανθρώπων. Ανέστησαν από την αμαρτία αμέτρητους ανθρώπους. Άλλαξαν την ιστορία του κόσμου. Αν γινόταν από τους Αποστόλους μία μετακίνηση ενός βουνού, θα ήταν απλώς ένα θαύμα εντυπωσιασμού. Η αλλαγή όμως της οικουμένης αποτελούσε ένα θαύμα ασυγκρίτως μεγαλύτερο και δυσκολώτερο. Άρα λοιπόν, όταν ο Κύριος μας ζητά να έχουμε πίστη «σαν κόκκο σιναπιού» (ΜΑΤΘ. 17, 20), δεν χρησιμοποιεί απλά ένα σχήμα λόγου, αλλά μας ζητά πραγματικά να έχουμε μία θερμή και δυνατή πίστη. Διότι, όταν η πίστη μας είναι τόσο δυνατή, και πέσει, όπως το σινάπι, σε γη αγαθή, γίνεται δένδρο μεγάλο και έχει θαυμαστά αποτελέσματα.

Αγαπητοί μου φίλοι, το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα τελειώνει με τα εξής λόγια του Κυρίου μας: «Αυτό το δαιμονικό γένος δεν βγαίνει παρά μόνο με προσευχή και νηστεία» (ΜΑΤΘ. 17, 21). Αυτά τα λόγια του Κυρίου μας δείχνουν πως πρέπει οι Χριστιανοί όλων των αιώνων και όλων των εποχών, να πολεμούν τα διάφορα τεχνάσματα του διαβόλου. Ο πόλεμος του διαβόλου δεν αντιμετωπίζεται με φιλοσοφίες και αστειότητες. Αντιμετωπίζεται με ισχυρά όπλα. Και αυτά τα πνευματικά όπλα, είναι η νηστεία και η προσευχή. Έτσι όλα μαζί, πίστη, νηστεία και προσευχή, μας πηγαίνουν σε μονοπάτια, που οδηγούν σε πνευματικά Έβερεστ. Μία τέτοια πνευματική ζωή, ας προσευχόμαστε καθημερινά να μας χαρίσει ο Κύριος. Και τότε θα βλέπουμε στην ψυχή μας την θαυμαστή καρποφορία της Χάριτος του Θεού, η οποία θα μας οδηγήσει στην Ουράνια Βασιλεία Του.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

    

« ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ »

Στο σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα, αγαπητοί μου φίλοι, ο Κύριος στέλνει τους μαθητές στο πλοίο και ο Ίδιος αποσύρεται ψηλά, προκειμένου να προσευχηθεί μόνος. Κάποια στιγμή δημιουργείται θαλασσοταραχή και κινδυνεύουν οι μαθητές στο πλοίο. Ταράχθηκαν.  Όμως ο Κύριος εμφανίζεται μέσα στη θάλασσα για να τους προστατεύσει και να ξεπεράσουν τον φόβο. Παρόλα αυτά, στην ταραχή τους πάνω αμφισβητούν ότι είναι ο Ίδιος ο Κύριος και νομίζουν πως είναι κάποιο φάντασμα. Και τότε ο Απόστολος Πέτρος για να διαπιστώσει την πραγματικότητα, Του ζητά να περπατήσει και ο ίδιος στο κύμα. Όμως στο μέσο της θάλασσας αρχίζει να βυθίζεται, και τότε απλώνει το χέρι Του ο Κύριος για να τον σώσει. Διατάζει την κατάπαυση των φυσικών φαινομένων και διασώζει τους μαθητές. Στη συνέχεια όμως τους επιτιμά για την ολιγοπιστία τους.

Μέσα από αυτό το θαυμαστό γεγονός βλέπουμε ότι στην κρίσιμη στιγμή ο Κύριος δεν μας εγκαταλείπει. Υπάρχουν όμως και στιγμές που ο Κύριος σιωπά. Σε αυτή την περίπτωση το σημαντικό είναι πως εμείς τοποθετούμαστε απέναντι στα γεγονότα. Ο Απόστολος Πέτρος ενώ είχε την αμφιβολία αν ήταν ο Κύριος ή κάποιο φάντασμα, ρίσκαρε τη ζωή του και άρχισε να περπατά πάνω στα κύματα. Όμως αυτή του η τόλμη ήταν αναμεμιγμένη με ολιγοπιστία. Όταν άρχισε να βυθίζεται, ο Κύριος τον έσωσε. Αυτό δείχνει τη ρωμαλεότητα της ψυχής του Πέτρου, που παρά την ολιγοπιστία είχε την τόλμη να δοκιμάσει την παρουσία του Κυρίου μας. Αυτό σημαίνει ότι καμία διαδικασία σχέσης και καμία διαδικασία πίστης δεν μπορεί να στηριχθεί χωρίς να ρισκάρουμε την ύπαρξή μας, χωρίς να ριψοκινδυνεύσουμε. Εμείς οι σημερινοί άνθρωποι πρώτα θέλουμε να είμαστε σίγουροι και έπειτα επιχειρούμε το τολμηρό.

Αυτό τι σημαίνει; Ότι στο βάθος όλης αυτής της στάσης μας υπάρχει η άρρωστη αγάπη του εαυτού μας, ο εγωϊσμός μας. Δεν θέλουμε να έχουμε καμία απώλεια από τον εαυτό μας, από τα συμφέροντά μας, από τη βόλεψή μας και την ησυχία μας. Αυτό το ήθος επεκτείνεται και στην πνευματική ζωή. Έτσι γινόμαστε αδύναμες υπάρξεις, χαιρόμαστε στα ευχάριστα και απελπιζόμαστε στα δυσάρεστα. Φτιάξαμε μία πίστη, μία πνευματική ζωή και ένα Χριστιανισμό μέσα στα μέτρα μαςˑ «να είμαστε καλά», «να είμαστε ευχαριστημένοι», «να περνάμε όμορφα», «να μας έρχονται όλα ωραία». Έτσι νομίζουμε πως αυτή η κατάσταση είναι πίστη, είναι πνευματικότητα. Αν μάλιστα συγκινηθούμε και από κάποιον ύμνο ή καμία Θεία Λειτουργία ή όταν κοινωνήσουμε, νομίζουμε πως είμαστε καλοί Χριστιανοί και κάποιες φορές και άγιοι. Αυτό είναι μία απάτη, ένα ψέμα!

Ταυτίσαμε τον Χριστιανισμό με τη χαρά, αλλά μία ψυχολογική χαρά, που σημαίνει «όλα μου έρχονται βολικά». Αν όμως δεν έλθουν έτσι τα πράγματα, σκανδαλιζόμαστε και αρχίζει μέσα μας να καταρρέει η έννοια της πίστης και της πνευματικής ζωής. Άρα αν έχουμε τέτοιου είδους πνευματικότητα, δεν βαδίζουμε σωστά. Τέτοια πνευματικότητα είναι  ψευδής, αναιμική και μη σοβαρή. Πως όμως αυτή η κατάσταση θα ξεπερασθεί και θα αρχίσει να οικοδομείται κάτι ουσιαστικό; Μόνο αν ρισκάρουμε τον εαυτό μας, αν ρισκάρουμε την ησυχία μας και αν ρισκάρουμε την εξασφάλισή μας, μπορούμε να αλλάξουμε αυτή την κατάσταση. Η πνευματική ζωή θα αρχίσει να οικοδομείται, όταν είμαστε έτοιμοι να χάσουμε, όταν είμαστε έτοιμοι να σκανδαλισθούμε, όταν είμαστε έτοιμοι να παραδεχθούμε και έναν Θεό που σιωπά στα δικά μας αιτήματα.

Αν μέσα σε αυτήν την διαδικασία κατά την οποία φθάνουμε σε οριακές καταστάσεις, εξακολουθούμε να κρατάμε την ελάχιστη ελπίδα ότι κάτι μπορεί να γίνει, ότι κάπως μπορεί να είναι ο Χριστός παρών στη ζωή μας, τότε μπορούμε να μιλάμε για πνευματική ζωή. Όχι όταν είμαστε πνευματικά «χαζοχαρούμενοι» και φαντασμένοι, που συγκινούμαστε δήθεν σε μία αίσθηση πνευματικής εμπειρίας και προσευχής. Η πνευματική εμπειρία και η προσευχή καταδεικνύονται όταν παραδεχόμαστε έναν Χριστό που μας περιφρονεί και μας αγνοεί, προκειμένου να μας αποκαλύψει τα σταθερά και αιώνια μυστήριά Του. Είναι πραγματικά πολύ δύσκολος ο αγώνας αυτός. Χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια από την πλευρά μας. Αν φοβηθούμε την τυχόν απόρριψη του Χριστού στην προκειμένη περίπτωση, δεν μπορούμε να επιτύχουμε μία υγιή σχέση μαζί Του.

Αγαπητοί μου φίλοι, είμαστε μακριά από αυτήν την εμπειρία που προαναφέραμε. Αυτή η πνευματική κατάσταση όμως θα πρέπει να γίνει ο στόχος στη ζωή μας. Αλλιώς φτιάχνουμε μία πνευματική ζωή ψυχολογικού επιπέδου. Ο Χριστός θα πρέπει να γίνει το κέντρο της ζωής μας. Θα πρέπει να αποκτήσουμε την πίστη του Αποστόλου Πέτρου. Ήταν μεν ολιγόπιστος, αλλά ζήτησε από τον Κύριο να περπατήσει πάνω στη θάλασσα, προκειμένου να σιγουρευθεί, ότι όντως ήταν Αυτός. Δεν το σκέφθηκε πολύ. Δεν έβαλε την λογική του μπροστά. Δεν σκέφθηκε πως αν δεν ήταν ο Κύριος θα πνιγόταν. Δεν είχε την λογική την δική μας, των πιθανοτήτων. Εκείνη τη στιγμή ο Πέτρος ρίσκαρε ή να χαθεί μια για πάντα ή να βρει μια για πάντα τον Κύριο. Αυτή είναι η αρχή της πίστης. Η πίστη δεν έρχεται με τα μυαλά μας, με τα διαβάσματά μας, με τα κηρύγματά μας. Έρχεται με την προσωπική εμπειρία, την οποία εύχομαι ολόψυχα να αποκτήσουμε όλοι.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.