« ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ »

Το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα, αγαπητοί μου φίλοι, περιέχει την συγκινητική ομολογία του Χριστού: «εάν τις διψά, ερχέσθω προς με και πινέτω. Ο πιστεύων εις εμέ, καθώς είπεν η γραφή, ποταμοί εκ της κοιλίας αυτού ρεύσουσιν ύδατος ζώντος» (ΙΩΑΝ. 7, 37-38). Δηλαδή, «Όποιος διψά, να έλθει σ’ Εμένα και να πιεί. Μέσα από εκείνον που πιστεύει σ’ Εμένα, καθώς λέει η Γραφή, ποτάμια ζωντανό νερό θα τρέξουν» (ΙΩΑΝ. 7, 37-38). Οι άνθρωποι που άκουσαν αυτά τα λόγια του Χριστού διχάσθηκαν. Άλλοι ομολογούσαν ότι ο Χριστός είναι ο πραγματικός Προφήτης και Μεσσίας και άλλοι αμφέβαλλαν. Αυτός ο διχασμός στη σκέψη των ανθρώπων εξακολουθεί να υπάρχει μέχρι και σήμερα. Ο Χριστός μίλησε για ένα δυνατό αίσθημα του ανθρώπου, τη δίψα. Όπως το σώμα μας έχει ανάγκη από τροφή και νερό, έτσι και η ψυχή μας έχει ανάγκη από πνευματικά αγαθά.

Ο Χριστός μίλησε για την πραγματική υπαρξιακή διάσταση του ανθρώπου. Η ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να σταθεί χωρίς πνευματικά αγαθά, χωρίς δικαιοσύνη, χωρίς αγάπη, χωρίς αληθινή ανθρωπιά. Η αισθησιακή ζωή δημιουργεί τεράστιο κενό στην ανθρώπινη ζωή, γίνεται αληθινή τραγωδία. Η ομολογία του Χριστού πιστοποιείται από τα πράγματα της ζωής. Ο Χριστός έφερε ένα μήνυμα αληθινού ανθρωπιστικού πολιτισμού. Όσοι το δέχθηκαν αυτό το μήνυμα, δημιούργησαν μία ζωή ποιότητας, αληθινά ανθρώπινη. Ο αιώνας μας παρουσιάζει επιστημονικές προόδους. Η βιολογία, η ιατρική, η πληροφορική, έχουν κάνει τεράστια άλματα. Οι επιστήμες όμως περιορίζονται σε έναν βιολογικό άνθρωπο και τα επιτεύγματα είναι άκρως επισφαλή, χωρίς την πίστη στον Θεό, χωρίς την πίστη στις πνευματικές και ηθικές αξίες.

Στη σημερινή εποχή έχουμε τεράστια ανάπτυξη του τεχνολογικού πολιτισμού, αλλά ο άνθρωπος χωρίς Θεό, κυριαρχείται από το τυραννικό άγχος, μένει χωρίς χαρά, χωρίς ελπίδα. Ο άνθρωπος ονειρεύεται μέσα στη μελαγχολία του έναν καλύτερο κόσμο. Ιδιαίτερα οι νέοι με ποικίλες νεανικές κινήσεις ζητούν μια ειρηνική συμβίωση χωρίς πολέμους και ταραχές, ζητούν να ζουν με οικονομική επάρκεια, ζητούν μια ζωή με ειλικρίνεια και αξιοκρατία, και πολύ καλά κάνουν. Όμως όλα αυτά δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν χωρίς την πίστη στον Θεό, χωρίς τη Μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας, χωρίς να θέλουμε να αλλάξουμε πρώτα εμείς τον κακό μας εαυτό. Σήμερα διαμαρτυρόμαστε για τις άστοχες ενέργειες των άλλων ανθρώπων και παραβλέπουμε τις δικές μας. Με τον τρόπο αυτό δεν μπορεί να αλλάξει η κοινωνία μας και να γίνει κάτι καλύτερο.

Θέλουμε σήμερα φωτισμένους ηγέτες. Οι καλοί ηγέτες μπορούν να ανεβάσουν και το επίπεδο ενός λαού. Αυτό είναι σίγουρο. Όμως ο κάθε ηγέτης είναι καρπός του λαού. Όταν για παράδειγμα οι άνθρωποι είναι μακριά από την Εκκλησία και δεν πιστεύουν στον Θεό, τότε θα βγαίνουν ηγέτες άθεοι ή και θαμώνες διαφόρων μασονικών στοών. Αυτό το βλέπουμε και στην πατρίδα μας τις τελευταίες δεκαετίες. Όταν οι Έλληνες το έτος 2014 έκαναν περισσότερους πολιτικούς γάμους από ότι θρησκευτικούς, τι φανερώνει; Ότι δυστυχώς πολλοί συμπατριώτες μας έχουν χάσει την πίστη τους στον Θεό. Δεν τους ενδιαφέρει να λάβουν την ευλογία της Εκκλησίας. Λένε ότι πιστεύουν στον Χριστό, αλλά κάνουν τον πολιτικό γάμο για τη διευκόλυνσή τους, όσον αφορά την απόκτηση διαφόρων προνομίων που τους παρέχει η πολιτεία. Στην ουσία δεν πιστεύουν πραγματικά και υποτιμούν το Μυστήριο του Γάμου.

Σήμερα ο κόσμος δεν έχει ανάγκη από νέα τάξη και νέα σχέδια. Έχει ανάγκη από την ιστορική Χριστιανική αλήθεια. Ο Θεάνθρωπος Ιησούς αναδείχθηκε ο μόνος πνευματικός ηγέτης και η πίστη προς Αυτόν δίνει περιεχόμενο στη διοίκηση της πολιτείας και στην κοινωνική γενικά συμβίωση. Ο Χριστός παραμένει ο σκοπός της ανθρώπινης ιστορίας, το σημείο προς το οποίο συγκλίνουν οι επιθυμίες της ιστορίας του πολιτισμού, το κέντρο του ανθρωπίνου γένους, η χαρά των καρδιών, η ολοκλήρωση της ζωής. Είναι ο Αρχηγός της πνευματικής κοινωνίας της Εκκλησίας, που ίδρυσε κατά την ημέρα της Πεντηκοστής. Αν θέλουμε έναν καλύτερο τρόπο ζωής, αν θέλουμε να αλλάξουμε την μιζέρια που βιώνουμε στην πατρίδα μας, ας φυτέψουμε στις ψυχές μας το τρίκλωνο δένδρο, της πίστης, της ελπίδας και της αγάπης. Αυτές οι τρεις αρετές της ψυχής μπορούν να ανακαινίσουν τον εξωτερικό μας κόσμο.

Αγαπητοί μου φίλοι, ο Χριστός είναι «η άμπελος, και ημείς τα κλήματα» (ΙΩΑΝ. 15, 5). Ο καθένας μας είναι ένα κλήμα του Θεού και όλοι μαζί αποτελούμε την ολόκληρη άμπελο, που είναι η Εκκλησία του Χριστού. Ας καλλιεργήσουμε πνευματικά τον εσωτερικό μας εαυτό και τότε το φλογερό αίτημα ενός καλύτερου κόσμου θα γίνει πραγματικότητα. Χρειάζεται όμως αγώνας! Κανένα αγαθό δεν είναι ευκολοκατάκτητο και η νίκη δεν έρχεται ποτέ χωρίς τον αγώνα και τη θυσία. Ζητάμε έναν καλύτερο κόσμο. Ας δουλέψουμε σκληρά. Και πρώτα να αρχίσουμε από τον εαυτό μας. Να πλησιάσουμε τον Χριστό, την Εκκλησία Του και να αγωνισθούμε εναντίον των παθών μας. Ας γίνει ο Χριστός η καθημερινή μας σκέψη. Ο Ιησούς Χριστός είναι Αυτός που μπορεί να μας βγάλει από την κρίση που βιώνουμε. Μην περιμένουμε από αλλού βοήθεια. Ο Χριστός αποκάλυψε την αλήθεια της ζωής και η αλήθεια αυτή κρίνει τον κόσμο και τον αναγεννά.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

« ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΑΛΕΞΙΟ (15.06.2016) »

«ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΙΚΗ ΕΚΔΡΟΜΗ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΛΕΞΙΟΥ ΑΙΓΙΟΥ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΕΠΕΤΟΥ ΑΝΔΡΙΤΣΑΙΝΑΣ, ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΟΛΥΜΠΙΑ, ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΚΑΦΙΔΙΑΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΦΡΑΓΚΟΠΗΔΗΜΑΤΟΣ ΠΥΡΓΟΥ, 11.06.2016»

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ (ΓΕΡΟΝΤΑΣ Ι.Μ. ΣΕΠΕΤΟΥ)

ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΕΣ ΣΤΟ ΚΑΘΟΛΙΚΟ ΤΗΣ Ι.Μ. ΣΕΠΕΤΟΥ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΕΠΕΤΟΥ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΕΠΕΤΟΥ

ΑΡΧΑΙΑ ΟΛΥΜΠΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΚΑΦΙΔΙΑΣ

ΚΑΘΟΛΙΚΟ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΣΚΑΦΙΔΙΑΣ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΚΑΦΙΔΙΑΣ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΚΑΦΙΔΙΑΣ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΚΑΦΙΔΙΑΣ

ΜΕ ΤΗΝ ΑΔΕΛΦΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΝΗΨΙΕΣ ΜΟΥ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΦΡΑΓΚΟΠΗΔΗΜΑΤΟΣ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΦΡΑΓΚΟΠΗΔΗΜΑΤΟΣ

ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΑ ΜΟΥ

ΜΕ ΤΟΝ κ. ΓΕΩΡΓΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ κα ΒΑΣΩ ΤΖΕΡΟΥ

ΚΑΘΟΛΙΚΟ Ι.Μ. ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΦΡΑΓΚΟΠΗΔΗΜΑΤΟΣ

ΚΑΘΟΛΙΚΟ Ι.Μ. ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΦΡΑΓΚΟΠΗΔΗΜΑΤΟΣ

ΜΕ ΤΟΝ ΦΙΛΟ ΜΟΥ, ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ ΙΕΡΟΘΕΟ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΦΡΑΓΚΟΠΗΔΗΜΑΤΟΣ

Η ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΤΗΣ Ι.Μ. ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΦΡΑΓΚΟΠΗΔΗΜΑΤΟΣ

ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΟΥΛΜΑΝ

ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΟΥΛΜΑΝ

« ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ; - ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΧΟΛΕΒΑ »

Σε λίγα χρόνια θα τιμήσουμε σημαντικές επετείους. Το 2020 συμπληρώνονται 2.500 χρόνια από τη Μάχη των Θερμοπυλών και τη Ναυμαχία της Σαλαμίνας. Το 2021 θα πανηγυρίσουμε την επέτειο 200 ετών από την Εθνεγερσία του 1821. Και το 2022 θα τιμήσουμε τους πολυάριθμους νεκρούς της μικρασιατικής τραγωδίας και θα προσπαθήσουμε να διδαχθούμε από τα λάθη που μας οδήγησαν στο μαύρο 1922.

Όλα αυτά προϋποθέτουν έναν λαό με ιστορική γνώση και διάθεση αξιοποιήσεως του παρελθόντος. Πώς, όμως, θα μετάσχει σ' αυτόν τον ιστορικό προβληματισμό η νεολαία μας, όταν το υπουργείο Παιδείας ετοιμάζει ένα σχολείο αφελληνισμένο και προσανατολισμένο στην παραγωγή «ρομπότ» που δεν σκέφτονται;

Ο λεγόμενος Εθνικός Διάλογος για την Παιδεία απεδείχθη κωμωδία. Δεν ήταν εθνικός, διότι ο επικεφαλής που ορίστηκε από την κυβέρνηση δεν πιστεύει στη διαχρονική συνέχεια του έθνους μας. Δεν ήταν διάλογος, διότι τα έλεγαν μεταξύ τους και τα είχαν προαποφασίσει. Δεν αφορούσε την Παιδεία, που σημαίνει διάπλαση ήθους και χαρακτήρων, αλλά μια μορφή επαγγελματικής καταρτίσεως υπό στενή έννοια. Και πού κατέληξαν;

Προτείνουν ένα γυμνάσιο τετρατάξιο και ένα λύκειο δύο τάξεων, στο οποίο θα διδάσκονται υποχρεωτικά μόνο τα Νέα Ελληνικά και τα Αγγλικά. Δηλαδή, ο μαθητής το πρωί θα πηγαίνει σε ένα δημόσιο φροντιστήριο και το απόγευμα σε ένα ιδιωτικό φροντιστήριο, το οποίο φυσικά θα συνεχίσει να υπάρχει. Στα σκουπίδια η γενική μόρφωση, τα Αρχαία Ελληνικά, η Ιστορία, τα Θρησκευτικά. Οτιδήποτε οδηγεί σε εθνική αυτογνωσία απορρίπτεται. Οι φωστήρες του ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλουν να διαμορφώσουν Έλληνες πολίτες, αλλά μια παγκοσμιοποιημένη μάζα χωρίς ταυτότητα, χωρίς πρότυπα, χωρίς αξίες.

Προτείνουν την κατάργηση της προσευχής -η οποία ούτως ή άλλως δεν ήταν υποχρεωτική για τους μη ορθόδοξους- και των παρελάσεων. Θεωρούν ότι οι παρελάσεις καθιερώθηκαν από τη δικτατορία Μεταξά το 1936. Η αλήθεια είναι ότι μαθητικές παρελάσεις γίνονταν πολύ νωρίτερα. Διαβάστε τις εφημερίδες του 1921 και θα δείτε ότι οι μαθητές των Αθηνών παρήλασαν για την επέτειο των 100 ετών της Ελληνικής Επαναστάσεως.

Ο υπουργός Παιδείας θεωρεί άχρηστο μάθημα τα Αρχαία Ελληνικά. Σαφής προσπάθεια αποκοπής από τις ελληνικές μας ρίζες. Οσοι έμαθαν καλά Αρχαία Ελληνικά σήμερα γράφουν και ομιλούν καλύτερα τα Νέα Ελληνικά. Είναι ανόητοι οι Αγγλοι που εισήγαγαν τα Αρχαία Ελληνικά στα δημοτικά σχολεία τους;

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Γαβρόγλου διερωτάται αν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες τα Θρησκευτικά διδάσκονται με τον ίδιο τρόπο όπως στην Ελλάδα. Ας κοιτάξει τι ισχύει σε Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία κ.α., όπου το μάθημα βασίζεται αποκλειστικά στην επικρατούσα θρησκεία και όχι στη θρησκειολογία.

Ένας λαός χωρίς εθνική αυτογνωσία υποκύπτει ευκολότερα σε οικονομικούς ή στρατιωτικούς επεκτατισμούς.

«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», 05.06.2016, ΑΡΙΘΜΟΣ ΦΥΛΛΟΥ 236.

« ΛΗΞΗ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΛΕΞΙΟΥ ΑΙΓΙΟΥ, 04.06.2016 »

« ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ »

Κυριακή του τυφλού σήμερα, αγαπητοί μου φίλοι, και η Εκκλησία μας μνημονεύει το γεγονός της θεραπείας του τυφλού από τον Κύριο. Τις προηγούμενες Κυριακές ο Κύριος ήταν Αυτός που συγκαταβαίνοντας στην απιστία του Θωμά, υπέδειξε τους «τύπους των ήλων» (ΙΩΑΝ. 20, 25), ήταν Αυτός που θεράπευσε τον παράλυτο, ήταν Αυτός που θεράπευσε την πνευματική ασθένεια της Σαμαρείτιδας. Σήμερα ο Χριστός θεραπεύει τον τυφλό. Ο Αναστημένος δηλαδή Χριστός θεραπεύει τον όλο άνθρωπο, και τις σωματικές αλλά και τις πνευματικές ασθένειες. Δεν μπορεί να θεραπεύσει τη σωματική ασθένεια, αν δεν θεραπεύσει και την πνευματική. Ο άνθρωπος αποτελεί μια αδιάσπαστη ενότητα και η θεραπεία, εφόσον όντως είναι θεραπεία, απευθύνεται στον όλο άνθρωπο. Η πνευματική ασθένεια πολλές φορές επηρεάζει και την σωματική υγεία του ανθρώπου.

Στο σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα ο Χριστός αποκαλύπτεται ως θεραπευτής. Κάνει όμως κάτι που σκανδαλίζει τους ανθρώπους της εποχής, που λειτουργούσαν σύμφωνα με τον Νόμο. Δυστυχώς τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν σε κάθε εποχή, όπως και στη δική μας. Αυτού του είδους οι θρησκευόμενοι άνθρωποι είναι αυστηροί στους άλλους και πολύ επιεικείς στους εαυτούς τους. Θεραπεύει λοιπόν ο Χριστός τον τυφλό την ημέρα του Σαββάτου και οι θρησκευτικοί άνθρωποι της εποχής εκείνης διαμαρτύρονται ότι παρέβη τον νόμο της αργίας του Σαββάτου, επειδή έφτιαξε πηλό, άλειψε τα μάτια του τυφλού και του παρήγγειλε να πάει να τα πλύνει στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ για να θεραπευθεί. Ο τυφλός υπακούει και η ταπείνωση που είχε, να ακούσει δηλαδή ένα λόγο στην πραγματικότητα παράδοξο και να τον πιστέψει, αυτό είναι το σκανδαλιστικό.

Αυτό που έκανε ο τυφλός ήταν σκανδαλιστικό. Για ποιους όμως; Για τους ανθρώπους τους οχυρωμένους πίσω από τους θρησκευτικούς νόμους. Και αρχίζουν οι Ιουδαίοι να ερευνούν ποιος τον έκανε καλά, αν σίγουρα ήταν τυφλός πριν, να ρωτούν τους γονείς του. Μάλιστα αναρωτιούνται πως τον θεράπευσε ο Χριστός την ημέρα του Σαββάτου, η οποία ήταν αργία για τους Ιουδαίους. Και έτσι αρχίζει η εκλογίκευση της πίστης. Και πως μπορεί να περάσει αυτή η εκλογίκευση της πίστης; Με το να γκρεμισθεί το σύστημα της θρησκευτικής σκέψης και νοοτροπίας, που υπάρχει μέσα μας. Αυτό ακριβώς κάνει και ο Χριστός στη σημερινή Ευαγγελική περικοπή. Έρχεται να ανατρέψει όλη τη δικαίωση του θρησκευτικού ανθρώπου της εποχής εκείνης. Ανατρέπει μία εγωϊστική και φίλαυτη πίστη, που είχε μετατραπεί σε μία ξερή τήρηση του Μωσαϊκού Νόμου και τίποτα παραπέρα. Ανατρέπει όλο αυτό το σάπιο οικοδόμημα.

Στη θεραπεία του τυφλού σίγουρα υπάρχει και κάποια θεραπεία πνευματικής τύφλωσης. Δεν μπορεί ο Χριστός να θεραπεύσει το ένα μέρος και το άλλο μέρος να το αφήσει ανέγγιχτο. Ποια όμως είναι η πνευματική τύφλωση; Η άγνοια του εαυτού μας. Γιατί αγνοούμε τον εαυτό μας; Γιατί αγνοούμε τον Θεό. Προχωρά ο Χριστός στη θεραπεία του τυφλού και του λέει: «Συ πιστεύεις εις τον υιόν του Θεού;» (ΙΩΑΝ. 9, 35). Ξεκινά με αυτό το ερώτημα και ο τυφλός απαντά: «Και τις εστι, Κύριε, ίνα πιστεύσω εις αυτόν;» (ΙΩΑΝ. 9, 36). «Είπε δε αυτώ ο Ιησούςˑ και εώρακας αυτόν και ο λαλών μετά σου εκείνός εστιν. Ο δε έφηˑ πιστεύω, Κύριεˑ και προσεκύνησεν αυτώ» (ΙΩΑΝ. 9, 37-38). Είναι η δεύτερη φορά που ακούμε τον Χριστό να αποκαλύπτεται έτσι προσωπικά. Η θεραπεία μας δηλαδή είναι να ακούσουμε αυτό που είπε ο Χριστός: «ο λαλών μετά σου εκείνός εστιν» (ΙΩΑΝ. 9, 37).

Και τι σημαίνει αυτή η φράση του Κυρίου; Ότι η σχέση έχει λόγο, η συνάντηση με τον Χριστό έχει λόγο και ο Χριστός είναι Λόγος, ο Λόγος του Θεού. Ο λόγος μαρτυρεί το επίπεδο της σχέσης, δίνει το στίγμα της σχέσης. Ο Χριστός λέει Λόγο Αληθείας, Λόγο Αποκάλυψης, Λόγο Φωτός. Η σχέση μας είναι η αποκάλυψη αυτού του Λόγου. Αυτή είναι η πορεία της πνευματικής μας ζωής. Και οι επιλογές μας είναι δύο. Ή να ακολουθήσουμε τον θρησκευτικό άνθρωπο, που θέλει σχολαστικά να ερμηνεύει τα θεία και τα πνευματικά, για να επιβεβαιωθεί και να σιγουρευθεί για την κατάκτησή του ή να ακολουθήσουμε τον δρόμο της ταπείνωσης, της υπακοής και της προσδοκίας, να ακούσουμε όχι τον δικό μας λόγο, την δική μας λογική ή τον δικό μας λογισμό, αλλά να ακούσουμε τον Λόγο του Θεού. Χρειάζεται από την πλευρά μας να έχουμε ταπεινό φρόνημα.

Αγαπητοί μου φίλοι, για τον κάθε έναν από εμάς ο Χριστός έχει ένα ξεχωριστό Λόγο να του πει, ανάλογα με την ποιότητα, την ιδιοσυγκρασία και τον λόγο ύπαρξης που έχει ο καθένας, ανάλογα με το τάλαντο και τον σταυρό που του έδωσε ο Θεός. Οπότε ο καθένας έχει αυτόν τον λόγο να ακούσει, μέσα από τον οποίο αντιλαμβάνεται τον Θεό. Αυτή θα πρέπει να είναι η προσδοκία μας. Η αποκάλυψη, η Δόξα του Θεού, η δική μας θεραπεία, η φανέρωση του Φωτός. Η καθημερινότητά μας να είναι μία προσδοκία, μία αναμονή αυτής της προσωπικής συνάντησης με τον Χριστό. Δεν είναι συνάντηση με τον Χριστό, αν κάποιος κληρικός ή λαϊκός μας πει κάτι για τον Χριστό. Η αληθινή συνάντηση είναι αυτό που ακούμε, αυτό που μελετάμε, να γίνει προσωπικό μας γεγονός, προσωπική μας μαρτυρία. Αυτή είναι η πνευματική πορεία. Χριστός Ανέστη!

Με αγάπη Χριστού Αναστάντος,

π. Βασίλειος.

« ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΚΡΥΒΕΤΑΙ Η ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΤΗΣ ΦΡΑΓΚΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ, ΦΩΤΙΟΥ ΜΙΧΑΗΛ (ΙΑΤΡΟΥ) »

Για το μίσος των Φράγκων εναντίον των Ρωμηών, θα μπορούσε να πει κανείς πολλά. Θαρρώ, όμως, ότι εκείνο που έχει για εμάς ιδιαίτερο ενδιαφέρον να τονισθεί, είναι η προέλευση αυτού του μίσους.(1) Δεν πρόκειται για μίσος συναισθηματικής τάξεως. Δηλαδή ρηχό, επιπόλαιο και ευκόλως αναστρέψιμο. Είναι μίσος τάξεως οντολογικής. Ξεκινάει από τα κατάβαθα της θρησκευτικής τους συνείδησης, η οποία είναι εντελώς διαφορετική από την δική μας.

Ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεος Βλάχος, διακεκριμένος μελετητής των σχέσεων Ανατολής­-Δύσης, γράφει σχετικά: «Το μίσος αυτό εκδηλώθηκε ακόμη από την Ζ' Οικουμενική Σύνοδο, η οποία θέσπισε την προσκύνηση των ιερών εικόνων και συνεχίσθηκε αργότερα. Η πολιτική των Φράγκων συνδέθηκε με μια θεολογία, που ήταν αντίθετη με την θεολογία της Ορθοδόξου Ανατολής».(2)

Πράγματι, πίσω από κάθε απανθρωπία και σκληρότητα των Δυτικών εναντίον μας, κρύβεται η αναπηρία της θεολογίας τους.

Θέλετε να θυμηθούμε την πολιτική του Όθωνα και της τρόϊκας των ευρωπαίων επιτρόπων του;

1. Τετρακόσια Ορθόδοξα μοναστήρια κλείνουν διά της βίας, καταληστεύονται, και το προϊόν της λεηλασίας φυγαδεύεται στα φράγκικα αρχοντικά.

2. Ο θρυλικός Παπουλάκος διώκεται και φυλακίζεται, με την συγκατάθεση δικών μας ενδοτικών.

3. Προωθείται το αυτοκέφαλον της Εκκλησίας της Ελλάδος, που ταλανίζει μέχρι και αυτή την ώρα τα εκκλησιαστικά πράγματα της Πατρίδας μας, όχι μονάχα σε επίπεδο διοικητικό, αλλά προπαντός σε θέματα Πίστεως και Ορθοπραξίας.

Θέλετε να θυμηθούμε την γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και τα γεγονότα της Μικρασιατικής καταστροφής;

Δεν ήσαν οι Δυτικοί, εκείνοι που οργάνωσαν στρατιωτικά, που ενίσχυσαν οικονομικά και που κάλυψαν πολιτικά την θηριωδία του Κεμάλ;

Θέλετε να μιλήσουμε για την Κατοχή; Για τα 2.000 χωριά μας που παραδόθηκαν στην φωτιά; Για τα δωδεκάχρονα παιδιά που εκτελέστηκαν εν ψυχρώ στα Καλάβρυτα; Για τον εξανδραποδισμό αθώων γυναικόπαιδων και υπερηλίκων ανδρών απ’ άκρου εις άκρον της Ελλάδος; Για τις ξεκοιλιασμένες εγκύους, τις καρφωμένες με ξιφολόγχες στα δένδρα του Διστόμου; Για την πείνα και το θανατικό; Δεν ήταν το μίσος των Γερμανικών φύλων εναντίον των Ελλήνων Ρωμηών, που τα προκάλεσε όλα αυτά;

Θέλετε να μιλήσουμε για τα μνημόνια τα σημερινά; Για το ξεπούλημα της πατρίδας μας; Για την ανεργία και την φτώχεια που μαστίζουν την Ελλάδα μας τα τελευταία χρόνια; Για τα νιάτα μας που φεύγουν για τα ξένα; Για την υπογεννητικότητα και τον εποικισμό της πατρίδας μας από τα στίφη του Ισλάμ; Δεν είναι, όλα αυτά τα δεινά, δαιμονικές μεθοδεύσεις της γερμανικής Ευρώπης, εναντίον της εν Ελλάδι Ρωμηοσύνης;

Πάντως, αυτό που ματιάζει πρώτο-­πρώτο το φράγκικο μίσος, δεν είναι τα υλικά μας πλούτη. Επειδή η ρίζα του μίσους εναντίον της Ρωμηοσύνης είναι τάξεως θεολογικής, το πρώτο και κύριο όνειρό τους είναι να μας υποτάξουν εκκλησιαστικώς και να μας αλλάξουν την Πίστη.
Να μας αναγκάσουν με κάθε τρόπο να αναγνωρίσουμε εκκλησιαστικότητα στην «κουρελού», όπως έλεγε και ο άγιος γέροντάς μας Παΐσιος. Δηλαδή, στον κάθε αιρετικό του λεγόμενου παγκοσμίου συμβουλίου των εκκλησιών, στους οποίους η ξεθωριασμένη εκκλησιολογική μας συνείδηση έχει ήδη, δυστυχώς, αναγνωρίσει μυστήρια, συνεπώς και ιεροσύνη.

Το μήνυμα είναι σαφές: Απέναντι στο άσβεστο μίσος των Δυτικών, οφείλουμε από την πλευρά μας να είμαστε διαρκώς εξαιρετικά προσεκτικοί και να φυλαγόμαστε δεόντως. Και όπως έχουν αποδείξει τα γεγονότα, αυτό δεν μπορεί να γίνει με τακτικές δικές τους. Δηλαδή, με αγαπολογίες και δημόσιες σχέσεις. Μπορεί να επιτευχθεί μονάχα με τον τρόπο τον δικό μας.

Δηλαδή, με ειλικρινή μετάνοια, με φιλότιμο, με αγωνιστικότητα, με προσήλωση στην Πατερική μας παράδοση, και πάνω απ’ όλα με αναφορά στο θέλημα και στην Πρόνοια του Τριαδικού μας Θεού. Με δυο λέξεις: Με επιστροφή στις ρίζες μας.

(1). Η Πτώση της Πόλης ωφείλετο σε δυο κυρίως λόγους: Πρώτον, στην προηγηθείσα καταστροφή και καταλήστευση της Πόλης από τους Φράγκους το 1204 και δεύτερον, στο μίσος των Δυτικών εναντίον της Ρωμηοσύνης. (Συμπέρασμα του Στήβεν Ράνσιμαν).

(2). Από το άρθρο του Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου «Η Πόλις εάλω, αλλά ζη».