« ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ - ΣΑΝ ΤΑ ΜΑΡΜΑΡΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ »

« ΘΡΥΛΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ »

 

Οι Ρωμιοί δεν θεώρησαν ποτέ οριστικό το γεγονός της Άλωσης της Πόλης από τα «αγαρηνά σκυλιά». Γι’ αυτό αμέσως σχεδόν μετά την πτώση της Βασιλεύουσας άρχισαν να δημιουργούνται θρύλοι και παραδόσεις που συντηρούσαν την ελπίδα του Γένους, όχι μόνο για την ανάκτηση τη Κωνσταντινούπολης αλλά όλης της παλιάς Αυτοκρατορίας από τον Τουρκικό ζυγό. Παραθέτουμε εδώ μερικούς.

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΝΑ ΚΥΛΑΕΙ.

Οι περισσότεροι τοπικοί θρύλοι για την άλωση της Κωνσταντινούπολης μοιάζουν σε ένα σημείο: όλοι δείχνουν ότι ο χρόνος σταμάτησε με την κατάληψη της ιερής πόλης της Ορθοδοξίας από τους άπιστους Τούρκους και ότι η τάξη στον κόσμο θα επανέλθει με την ανακατάληψη της Βασιλεύουσας από τους Έλληνες. Έτσι, και στην Ήπειρο υπάρχει μια αντίστοιχη λαϊκή δοξασία. Συγκεκριμένα, ένα πουλί φέρνει την αναγγελία της πτώσης της Πόλης σε μια ομάδα βοσκών που εκείνη τη στιγμή ποτίζουν τα κοπάδια τους σε ένα ποτάμι, Ο θρύλος λέει ότι στο άκουσμα της φοβερής είδησης τα νερά του ποταμίου σταμάτησαν να κυλάνε, αφού και το φυσικό στοιχείο θεώρησε ότι η πτώση της Κωνσταντινούπολης ήταν κάτι το ανήκουστο. Το ποτάμι θα συνεχίσει και πάλι να κυλάει, μόλις απελευθερωθεί η Πόλη, συνεχίζει ο λαϊκός θρύλος…

ΟΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΝΤΑΝ

Όταν οι Τούρκοι μπήκαν στην Πόλη ξεκίνησαν να καταστρέφουν τις εκκλησίες και τα μοναστήρια. Στην Αγία Σοφιά είχε καταφύγει πολύ λαός, κυρίως γυναικόπαιδα, για να αποφύγουν τον θάνατο. Όμως η παρουσία τους εκεί δεν τους έσωσε, καθώς φανατισμένοι από τους δερβίσηδες μωαμεθανοί μπήκαν στην εκκλησία και άρχισαν να σφάζουν αδιακρίτως όποιον έβρισκαν μπροστά τους. Ο σωρός των πτωμάτων έφτασε τα δέκα μέτρα. Όταν μάλιστα ο Σουλτάνος Μωάμεθ προσπάθησε να μπει στο ναό το άλογο του σκόνταψε πάνω στα πτώματα, Με την οπλή του το άλογο άφησε ένα σημάδι στην κορυφή ενός στύλου, το οποίο σώζεται μέχρι σήμερα. Τις πιο πολλές εικόνες και τοιχογραφίες της Αγία Σοφιάς τις κατέστρεψαν οι Τούρκοι. Όταν, όμως, οι άπιστοι εισβολείς έφτασαν στον εξώστη – γυναικωνίτη και ένας τσαούσης (Τούρκος αξιωματικός) προσπάθησε με έναν πέλεκυ να καταστρέψει μια τοιχογραφία της Παναγίας που κρατά στα χέρια της τον Ιησού μωρό, έγινε το θαύμα ! Τη στιγμή που ο Τούρκος προσπάθησε να καταφέρει το πρώτο χτύπημα στην τοιχογραφία κεραυνοβολήθηκε κι έπεσε νεκρός. Τη θέση του πήρε ένας άλλος Τούρκος, αλλά την ίδια στιγμή κι εκείνος είχε την ίδια τύχη. Οι υπόλοιποι βάρβαροι πανικοβλήθηκαν απ’ το πρωτόγνωρο γι’ αυτούς θαύμα και γεμάτοι τρόμο, αλλά και σεβασμό εγκατέλειψαν την ανόσια προσπάθεια τους. Η συγκεκριμένη τοιχογραφία σώζεται μέχρι σήμερα στον δεξιό εξώστη της Αγία Σοφιάς.

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ

Όταν οι Τούρκοι μπήκαν στη Βασιλική Εκκλησία, ένας ιερέας τελούσε τη θεία Λειτουργία. Βλέποντας τους άπιστους να μπαίνουν, δε σκεπτόταν παρά πώς να σώσει από τη βεβήλωση τον ιερό άρτο και το πολύτιμο Αίμα του Χριστού. Ανέβηκε, λοιπόν, βιαστικός στον Άμβωνα, κρατώντας τ’ Άγιο Δισκοπότηρο κι εξαφανίστηκε σε μια μικρή πόρτα. Την έκλεισε πίσω του, μα δυστυχώς οι Τούρκοι τον είχαν δει κι έτρεξαν να τον προφτάσουν. Όταν όμως έφθασαν στο σημείο που θα έπρεπε να βρίσκεται η πόρτα, ξαφνιάστηκαν γιατί δεν είδαν παρά μόνο μια γυμνή, λεία επιφάνεια χωρίς το παραμικρό σημάδι ανοίγματος. Αγριεμένοι, προσπάθησαν να γκρεμίσουν τον τοίχο, αλλά έσπασαν τα όπλα τους, χωρίς να καταφέρουν τίποτε! -Ας φέρουν τους χτίστες του στρατού μας, αποφάσισε ο Σουλτάνος. Έτσι θα δούμε τι είναι πίσω απ’ αυτόν τον τοίχο. Οι χτίστες ήρθαν με τα εργαλεία τους κι άρχισαν να χτυπούν τον τοίχο. Παρ’ όλες τους τις προσπάθειες όμως, δεν μπόρεσαν ούτε να τον τρυπήσουν κι ομολόγησαν πως σίγουρα υπήρχε κάποιο τεχνικό μέσο, που τους ήταν άγνωστο. -Είστε ανίκανοι, φώναξε καταθυμωμένος ο Σουλτάνος και θα τιμωρηθείτε! Να φέρουν βυζαντινούς χτίστες! Τότε έφεραν βιαστικά όσους μπόρεσαν και απειλώντας τους με θάνατο, τους πρόσταζαν να ρίξουν αυτόν τον τοίχο! Μα, ούτε κι αυτοί δεν τα κατάφεραν! Γιατί, το θέλημα του θεού, πιο δυνατό από κάθε ανθρώπινη δύναμη, κρατούσε αυτές τις πέτρες δεμένες γερά, για να προστατεύει τον ιερέα. Όλους αυτούς τους αιώνες, ο ιερέας αγρυπνεί, σφίγγοντας το δισκοπότηρο, που προστάτευσε από τους άπιστους! Μα, όταν θα ξαναπάρουμε την Πόλη, η πόρτα θα ξανανοίξει μόνη της, ο ιερέας θα βγει, θα ξαναμπεί στο ιερό και θα συνεχίσει τα λόγια της λειτουργίας, από κει ακριβώς που είχε σταματήσει!

www.pemptousia.gr

« ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΕΩΣ »

Αγαπητοί μου φίλοι, «ο λόγος του Σταυρού τοις μεν απολλυμένοις μωρία εστί, τοις δε σωζομένοις ημίν δύναμις Θεού εστι» (A΄ ΚΟΡ. 1, 18), μας λέει ο Απόστολος Παύλος. Δηλαδή, «το κήρυγμα περί του Σταυρού σε εκείνους που χάνονται είναι ανοησία, αλλά σ’ εμάς που σωζόμαστε είναι δύναμη Θεού». Και πάλι εφέτος ατενίζουμε στημένο μπροστά μας τον Σταυρό του Κυρίου. Και πάλι εφέτος βρισκόμαστε μπροστά στο μεγάλο γεγονός του ενταφιασμού του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Μεγάλη η σημερινή ημέρα για εμάς τους Χριστιανούς. Ο Αρχηγός της Πίστεώς μας βρίσκεται στον τάφο και ταπεινώνει τον εαυτό Του μέχρι του σωματικού θανάτου Του. Γι’ αυτό και στη σημερινή ημέρα αρμόζει η σιγή, αφού τα μυστήρια τα απόρρητα τιμώνται δια της σιγής και βιώνονται μυστικά μέσα στο χώρο της καρδιάς, πάλι δια της σιγής. Ο Χριστός κατεβαίνει στον Άδη για να καταργήσει το θάνατο.

Μυστήριο ο Σταυρός. Από όργανο καταδίκης γίνεται σύμβολο θριάμβου και τρόπαιο νίκης κατά της αμαρτίας και του θανάτου. Ζυγός δικαιοσύνης κατά τους Ιερούς Υμνογράφους της Εκκλησίας μας, αλλά και σημείο συνδέσμου ανάμεσα στους δύο κόσμους, την Βασιλεία του Θεού για τον ευγνώμονα ληστή και του Άδη για τον αμετανόητο ληστή. Ο Σταυρός θεωρείται το αποκορύφωμα της ταπεινώσεως, το έσχατο σημείο της αφάτου συγκαταβάσεως του Μονογενούς Υιού του Θεού. Πάνω όμως στον Σταυρό αποκαλύπτεται η θεία δόξα και δύναμη. Φανερώνεται η θεότητα του Ιησού Χριστού και η δυνατότητα καταργήσεως της φθοράς και του θανάτου. Με τον Σταυρό του Κυρίου μπορούμε πλέον να ελπίζουμε στην αιώνια σωτηρία μας. Η ευεργεσία του Θεού προς τους ανθρώπους είναι πραγματικά πολύ μεγάλη.

Ο Σταυρός είναι έσχατη ταπείνωση για τον αναμάρτητο Κύριο, αλλά συγχρόνως και δόξα και θρίαμβος κατά των δυνάμεων του σκότους. Πάσχει ως άνθρωπος, αλλά σώζει ως φιλάνθρωπος όλους εκείνους που θα πιστέψουν σε Αυτόν. Ο Υιός του Θεού υπέφερε έως θανάτου, όχι για να απαλλαγούμε εμείς από την οδύνη, αλλά για να είναι η οδύνη μας σαν τη δική Του. Ο Χριστός δεν μας προσφέρει ένα δρόμο που παρακάμπτει την οδύνη, αλλά ένα δρόμο μέσα από αυτή. Όχι υποκατάσταση αλλά λυτρωτική συμπόρευση. Οι Χριστιανοί που αρνούνται την οδύνη και τις δοκιμασίες στη ζωή τους επιδιώκουν έναν εύκολο Χριστιανισμό χωρίς κόπους και θυσίες. Είναι εκείνοι οι Χριστιανοί που καταφεύγουν στον Θεό όταν όλα τους πάνε καλά. Εκεί θα φανεί πόσο Χριστιανοί είμαστε, στις δοκιμασίες και στους πειρασμούς της ζωής.

Μυστήριο ο Σταυρός. Σφραγίδα σωτηρίας, σύμβολο της νέας ζωής, ζωηφόρο φυτό και ζωοποιό Ξύλο, που χαρίζει τη σωτηρία και την άφεση, αφού πάνω στον Σταυρό ο Χριστός με το ίδιο Του το αίμα υπέγραψε την ελευθερία μας από τα δεσμά του διαβόλου και της αμαρτίας. Το ξύλο του θανάτου έγινε ποθεινό και περισπούδαστο. Η αλλαγή αυτή του Σταυρού έγινε γιατί πάνω σε αυτόν θυσιάσθηκε ο Χριστός. Η θυσία του Χριστού είναι ικανή να μεταποιήσει τα πάντα. Όλα μεταμορφώνονται προς μια πνευματική κατάσταση. Ο θάνατος του Χριστού πάνω στον Σταυρό είναι πράγματι, όπως τον περιγράφει η Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου, ένας ζωοποιός θάνατος. Ο θάνατος του Χριστού μας ζωοποιεί και μας αλλάζει. Μας οδηγεί στην αιώνια ζωή. Με τον Σταυρό ελευθερωνόμαστε από την αμαρτία, τη φθορά και τον θάνατο.

Κατά την Σταύρωση έγιναν πολλά και μεγάλα θαύματα. Σκοτίσθηκε ο ήλιος, σχίσθηκε το καταπέτασμα, ανοίχθηκαν πολλά μνημεία και αναστήθηκαν νεκρά σώματα. Στο σημείο αυτό μας ενημερώνουν οι Ευαγγελιστές, πως θα είναι η ανάσταση των σωμάτων μας κατά την Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας. Όμως τίποτα δεν είναι ισάξιο της δικής μας σωτηρίας. Λίγες σταγόνες του αίματος του Κυρίου αναπλάθουν όλο τον κόσμο και γίνονται, όπως η πυτιά του γάλατος, για όλους τους ανθρώπους σύμβολο μυστικής δυνάμεως. Όμως όλα αυτά έχουν ισχύ, όταν κι εμείς είμαστε θετικοί αποδέκτες των θείων μηνυμάτων. Σαν Χριστιανοί οφείλουμε να έχουμε στραμμένο το βλέμμα μας στον Σταυρό του Κυρίου και από εκεί να αντλούμε δύναμη και θάρρος για τις δυσκολίες της ζωής.

Αγαπητοί μου φίλοι, στεκόμαστε μπροστά στον Σταυρό, αλλά και στον τάφο του Κυρίου μας μικροί και άσημοι. Και πάλι σήμερα, αμαρτωλοί και ράθυμοι, όλοι ανεξαιρέτως, αντικρίζουμε τον Σταυρό του Κυρίου. Φορτωμένοι στους ώμους μας την φθοροποιό αμαρτία προσπαθούμε να θρέψουμε τον εαυτό μας με ξυλοκέρατα, που αυτή μας προσφέρει. Την λύτρωση μας την προσφέρει δωρεάν μόνο ο Χριστός. Την χαρά και τη σωτηρία μας την δωρίζει ο Σταυρός του Χριστού. Δεν έχουμε παρά να προσέλθουμε, τη σημερινή αγία ημέρα, και να Τον προσκυνήσουμε με την ενδόμυχη κραυγή του Ιερού Υμνογράφου «Προσκυνούμεν Σου τα Πάθη, Χριστέ» και να Τον παρακαλέσουμε να μας δείξει και «την ένδοξόν Του Ανάστασιν». Μην ελπίζουμε να σωθούμε μέσα από αλλότριους δρόμους. Μόνο μέσα από τον Σταυρό του Κυρίου μπορούμε να περπατήσουμε το δρόμο της χαράς, της ελπίδας και της σωτηρίας μας.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

«ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ, ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ»

Το σημερινό Αποστολικό ανάγνωσμα, αγαπητοί μου φίλοι, μιλάει για τον Ιησού Χριστό και για το Ευαγγέλιό Του. Μιλάει για το ποιος είναι ο Χριστός και για το ποια είναι η ευθύνη των ανθρώπων απέναντι στο Ευαγγέλιό Του. Ο Χριστός δεν είναι ένας από τους Προφήτες, μα ούτε ένας από τους αγγέλους. Είναι ο Κύριος, που κάθεται στα δεξιά του Θεού. Είναι ο Υιός και Λόγος του Θεού Πατρός, το δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Και το Ευαγγέλιο δεν είναι λόγος ανθρώπινος και σοφία του κόσμου. Είναι ο λόγος της σωτηρίας των ανθρώπων, ο οποίος κηρύχθηκε από τον Κύριο και βεβαιώθηκε σε εμάς από εκείνους που τον άκουσαν. Το Ευαγγέλιο είναι το καλό και ευεργετικό μήνυμα για τη σωτηρία μας. Χωρίς τον Χριστό και το Ευαγγέλιό Του δεν μπορούμε να ελπίζουμε στην αιώνια ζωή. Βρισκόμαστε μετέωροι.

Το θεανδρικό Πρόσωπο του Ιησού Χριστού από την πρώτη στιγμή είναι «σημείον αντιλεγόμενον» (ΛΟΥΚΑ 2, 35) και «λίθος προσκόμματος» (ΡΩΜ. 9, 33), πάνω στον οποίο σκοντάφτει η σκέψη και ο λογισμός των ανθρώπων. Όσοι πάνε με το δικό τους λογισμό να βρουν και να εξηγήσουν τι είναι ο Ιησούς Χριστός σκοντάφτουν και συντρίβονται. Και η Ιστορία μας διδάσκει πως είναι πολλοί εκείνοι που σκόνταψαν πάνω στον Χριστό. Και αυτό έγινε γιατί δεν είχαν την ταπείνωση να ακούσουν και να ασπασθούν τα λόγια του Ευαγγελίου. Νόμιζαν πως με τις δικές τους δυνάμεις, θα εξηγούσαν τα πάντα στη ζωή τους. Όμως αυτό συμβαίνει και σήμερα. Πολλοί είναι εκείνοι που στηρίζονται στο δικό τους λογισμό και στις δικές τους δυνάμεις, με αποτέλεσμα να χάνουν το δρόμο, που οδηγεί στον Χριστό και στην αιώνια σωτηρία.

Από τα πιο χαρακτηριστικά σημεία της Ευαγγελικής Ιστορίας είναι ότι στο τέλος της δημόσιας δράσης Του, ο Ιησούς Χριστός ρωτούσε τους μαθητές Του: «Τίνα με λέγουσιν οι άνθρωποι είναι τον Υιόν του ανθρώπου ;» (ΜΑΤΘ. 16, 13). Σε αυτή την ερώτηση ο Απόστολος Πέτρος απάντησε ως εξής: «Συ ει ο Χριστός ο Υιός του Θεού του ζώντος» (ΜΑΤΘ. 16, 16). Βέβαια αυτή η απάντηση, η οποία είναι διαχρονική, δεν γίνεται αποδεκτή από όλους τους ανθρώπους, γιατί προσκρούει στον ανθρώπινο εγωϊσμό. Το σκάνδαλο για το ανθρώπινο μυαλό και το δράμα είναι ότι ο Θεός, ήλθε άνθρωπος μεταξύ των ανθρώπων και ότι ο Ιησούς είναι «ο Υιός του Θεού του ζώντος» (ΜΑΤΘ. 16, 16). Αυτό το σκάνδαλο δεν το ξεπερνάει ο ανθρώπινος λογισμός παρά μόνο, όταν σκύβει με ταπεινοφροσύνη στην Αγία Γραφή και ακούει με εμπιστοσύνη τι μαρτυρεί το Άγιο Πνεύμα για τον Χριστό.

Το σημερινό Αποστολικό ανάγνωσμα λέει για τον Ιησού Χριστό πως δεν είναι κτίσμα, αλλά Εκείνος που δημιούργησε τη γη και τον ουρανό·   «κατ’ αρχάς, συ Κύριε την γην εθεμελίωσας και έργα των χειρών σου εισίν οι ουρανοί» (ΕΒΡ. 1, 10). Λέει επίσης για τον Χριστό, πως δεν είναι ούτε άγγελος, γιατί σε Αυτόν μιλάει ο Θεός Πατέρας και λέει: «κάθου εκ δεξιών μου…» (ΕΒΡ. 1, 13), πράγμα που δεν το είπε σε κανέναν από τους αγγέλους. Η Εκκλησία, με βάση τις μαρτυρίες αυτές και άλλες πολλές στην Αγία Γραφή, δογματίζει ορθόδοξα πως ο Ιησούς Χριστός είναι ο Υιός και Λόγος του Θεού, «ομοούσιος τω Πατρί, δι’ ου τα πάντα εγένετο» (Σύμβολο της Πίστεως, άρθρο 2). Εμείς για την πνευματική μας ασφάλεια οφείλουμε, να προσέχουμε όλα όσα μας διδάσκει η Εκκλησία τόσο στη γραπτή όσο και στην προφορική Παράδοση.

Η αίρεση και η πλάνη γύρω από το Πρόσωπο του Χριστού, αρχίζει από τις πρώτες ημέρες της Εκκλησίας και φθάνει μέχρι σήμερα. Πολλοί είναι εκείνοι που παραποίησαν τη διδασκαλία του Χριστού. Γι’ αυτό ο Απόστολος Παύλος μας παρακινεί να προσέχουμε τα λόγια, που είναι γραμμένα στην Αγία Γραφή. Μόνο έτσι μπορούμε να καταπολεμούμε κάθε αίρεση. Πραγματικά όλη η Θεία Γραφή, και οι Προφήτες και οι Ψαλμοί, και τα Ευαγγέλια και οι Επιστολές, μαρτυρούν για το Πρόσωπο και το έργο του Ιησού Χριστού. Η Εκκλησία κάθε αίρεση την καταπολεμεί με την γραπτή και άγραφη Παράδοσή της. Η δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας είναι ο θεολογικός αντίλογος εναντίον των αιρέσεων, η μαρτυρία της Εκκλησίας για το Πρόσωπο και το έργο του Χριστού. Φύλακας της Ορθόδοξης Πίστης είναι η Εκκλησία και κριτήριο της αλήθειας η Αγία Γραφή.

Αγαπητοί μου φίλοι, στη σημερινή εποχή μας έχουν κατακλύσει πολλές αιρέσεις, οι οποίες προέρχονται από ξένα κέντρα και προσπαθούν να αλώσουν την Ορθόδοξη Ελλάδα μας. Δυστυχώς οι Προτεσταντικές παραφυάδες είναι εκατοντάδες. Αλλά και άλλες αιρέσεις, όπως οι Χιλιαστές ή Μάρτυρες του Ιεχωβά, οι οποίοι θεωρούν τον Χριστό κτίσμα, προσπαθούν να αλλάξουν την πίστη των Ορθοδόξων Ελλήνων. Οι Χιλιαστές δεν πολεμούν μόνο την Εκκλησία, πολεμούν και την Πατρίδα μας, αφού αρνούνται να υπηρετήσουν τη στρατιωτική τους θητεία και να πιάσουν όπλο. Σαν Ορθόδοξοι Χριστιανοί που είμαστε οφείλουμε να είμαστε προσεκτικοί και να μελετάμε σωστά την Αγία Γραφή και κάτω από την καθοδήγηση της Εκκλησίας μας. Μην αφήσουμε όλους αυτούς να καταστρέψουν την Ορθόδοξη Ελλάδα μας, της οποίας το έδαφος είναι ποτισμένο με αίμα Αγίων και ηρώων.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

« ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟ ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ »

Αγαπητοί μου φίλοι, με την Χάρη του Θεού συμπληρώνονται σήμερα τρία χρόνια από την ημέρα, που ξεκίνησε το «ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟ ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ». Εύχομαι ολόψυχα ο Κύριος να στηρίζει και να ευλογεί την επικοινωνία μας αυτή, έτσι ώστε να συνεχίζουμε μαζί. Σας ευχαριστώ πολύ για την αγάπη σας.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

« ΟΙ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ », π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΣ

« Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ, ΕΘΝΙΚΗ ΕΟΡΤΗ »

Διπλή η χαρά της σημερινής ημέρας, αγαπητοί μου φίλοι, αφού από την μία μεριά εορτάζουμε τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και από την άλλη την κήρυξη της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Η σημερινή εορτή είναι θρησκευτική και εθνική. Είναι πραγματικά μια ξεχωριστή ημέρα τόσο για την Εκκλησία μας όσο και για την πατρίδα μας. Σήμερα λοιπόν η Εκκλησία μας εορτάζει το χαρμόσυνο μήνυμα της Θείας Ενσάρκωσης, που με τόσο σαφή τρόπο μας το παρουσιάζει ο Ευαγγελιστής Λουκάς στο Ευαγγέλιό του. Την ημέρα αυτή, ο θεόσταλτος Αρχάγγελος Γαβριήλ παρουσιάζεται στην Παρθένο Μαρία, στη Ναζαρέτ και της ανήγγειλε ότι θα γεννήσει τον Σωτήρα του κόσμου, τον Ιησού Χριστό. Στην απορία της Παναγίας πως θα συλλάβει χωρίς άνδρα, της παρουσίασε το σχέδιο του Θεού και την καθησύχασε. Η Παναγία ήταν πλέον έτοιμη, μετά τη δική της συγκατάθεση, για το μεγάλο αυτό Ιστορικό Γεγονός.

Η Παναγία είχε καρδιά απλή και γεμάτη πίστη στον Θεό. Κατάλαβε πως με όλα αυτά τα ασυνήθιστα και υπέροχα που έβλεπε και άκουγε, ο Θεός της ζητούσε να γίνει αυτή το μέσον για κάτι πολύ σπουδαίο. Και αφού πήρε απάντηση στα δικαιολογημένα ερωτηματικά της, έσκυψε το κεφάλι της και αποδέχθηκε με μεγάλη ταπείνωση το θέλημα του Θεού. Δέχθηκε να γίνει το Θείο θέλημα, που ήταν η σωτηρία του ανθρώπου και η επιστροφή του στην αγκαλιά του Θεού. Μετά την πτώση των Πρωτοπλάστων η ανθρωπότητα είχε εισέλθει σε περιπέτειες και αυτό έπρεπε κάποια στιγμή να σταματήσει. Και πως θα γινόταν αυτό ; Μα φυσικά με την παρέμβαση του Θεού. Έπρεπε να σαρκωθεί ο Υιός και Λόγος του Θεού, το δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, προκειμένου να σωθεί το ανθρώπινο γένος και να βγει από αυτές τις δυσάρεστες καταστάσεις, που είχε περιέλθει.

Όμως, όπως προαναφέραμε, σήμερα εορτάζουμε και την κήρυξη της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Οι αθάνατοι Έλληνες εξεγέρθηκαν εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με σκοπό την απελευθέρωση του έθνους από τον οθωμανικό ζυγό και τη δημιουργία ανεξαρτήτου εθνικού κράτους. Στις 25 Μαρτίου του 1821, στην Ιερά Μονή της Αγίας Λαύρας στα Καλάβρυτα, ο Επίσκοπος Παλαιών Πατρών Γερμανός, σήκωσε το λάβαρο της Επανάστασης. Τότε άρχισε επίσημα η Ελληνική Επανάσταση που οδήγησε μετά από πολλούς αγώνες και θυσίες, στην ελευθέρωση και αναγνώριση του Ελληνικού κράτους το 1830, με τη συνθήκη του Λονδίνου. Συνθήκη που υπέγραψαν στις 22 Ιανουαρίου του 1830 η Αγγλία, η Γαλλία και η Ρωσία. Πλέον το Ελληνικό κράτος ήταν ελεύθερο από τον Τουρκικό ζυγό και μπορούσε να ελπίζει σε κάτι καλύτερο.

Την ημέρα αυτή τιμάμε τους ήρωες της Επανάστασης του 1821, με  την Θεία Ευχαριστία, με εορταστικές εκδηλώσεις, με παρελάσεις, με την τοποθέτηση της Ελληνικής σημαίας στα μπαλκόνια μας και γενικά με την σκέψη μας στραμμένη σε αυτούς. Και όμως κάποιοι προσπαθούν να τα πολεμήσουν όλα αυτά με την παραπληροφόρηση και με κάθε μέσο που διαθέτουν. Είναι εκείνοι, που αν και Έλληνες, μισούν οτιδήποτε Ελληνικό και αγαπούν οτιδήποτε είναι ξενόφερτο. Αυτού του είδους οι Έλληνες παρουσιάζονται ως προοδευτικοί και κατηγορούν οποιονδήποτε κάνει αναφορά στην πατρίδα και στο Έθνος. Δυστυχώς πολεμούν την ίδια την πατρίδα τους. Είναι προσκυνημένοι στους ξένους ηγέτες, οι οποίοι ενδιαφέρονται μόνο για τα δικά τους συμφέροντα. Στη σημερινή Ελλάδα επικρατούν οι άνθρωποι εκείνοι που αμφισβητούν την Ελληνική Ιστορία.

Σαν Έλληνες που είμαστε οφείλουμε να αντιδράσουμε σε όλη αυτή την κατάσταση, που έχει διαμορφωθεί στην πατρίδα μας. Μην αφήσουμε κάποιους, να παραποιήσουν και να καταργήσουν την Ελληνική Ιστορία. Είναι καθήκον ιερό να διαφυλάξουμε τα ιερά και τα όσια της φυλής μας. Είναι καθήκον ιερό να μην σκύψουμε το κεφάλι μας σε ξένους κατακτητές. Είναι καθήκον ιερό να φέρνουμε στη μνήμη μας πάντοτε αυτούς που έχυσαν το αίμα τους, για να είμαστε εμείς σήμερα ελεύθεροι. Οφείλουμε να διαφυλάξουμε την αλήθεια και να τη διδάξουμε και στους άλλους. Έλεγε ο Στρατηγός Μακρυγιάννης : «Η αλήθεια είναι πικρή και θα με πάρης πίσου εις την οργή σου. Όμως δια πάντα να είμαι εις την οργή σου, την αλήθεια θα σου λέγω, ότ’ είναι του Θεού· το ψέμα του διαβόλου. Και δεν είναι καιρός να κρύβεται η αλήθεια».                                     

Αγαπητοί μου φίλοι, μη δειλιάζουμε μπροστά στις σημερινές δυσκολίες. Οφείλουμε να αγωνισθούμε από οποιαδήποτε θέση και αν βρισκόμαστε. Θα τελειώσουμε με τα λόγια του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας, Μητροπολίτου Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. Αμβροσίου, που έγραψε πρόσφατα στο προσωπικό του blog στο Διαδίκτυο : «Έλληνες, Χριστιανοί, Πατριώτες, Αδελφοί, Πατέρες, ήλθεν η ώρα να σηκώσουμε κεφάλι ! Αντισταθήτε, λογομαχήστε, ακυρώσετε τυχόν φιλίες με πρόσωπα, τα οποία προσβάλλουν είτε την Πατρίδα μας, είτε την Πίστη μας ! Σηκώστε κεφάλι ! Στην θρασύτητα, απαντήστε με θρασύτητα ! "Οργίζεσθε και μην αμαρτάνετε" μας λέει ο Απόστολος Παύλος (Εφεσ. 4, 26). Ραγηάδες του 2013, εγερθήτε, σηκώστε κεφάλι ! Αν, βέβαια, αγαπάτε την Ελλάδα μας» (http://mkka.blogspot.gr).

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

« ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ, ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ »

Η σημερινή Κυριακή, αγαπητοί μου φίλοι, είναι η πρώτη Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και ονομάζεται Κυριακή της Ορθοδοξίας. Το Αποστολικό ανάγνωσμα, που ακούσαμε σήμερα, προέρχεται από την προς Εβραίους Επιστολή του Αποστόλου Παύλου. Η περικοπή αυτή είναι ένας ύμνος της πίστης μας. Ο Απόστολος ανοίγει την Ιστορία της Παλαιάς Διαθήκης και από εκεί παίρνει παραδείγματα ανδρών και γυναικών, που πίστεψαν στον αληθινό Θεό και με την πίστη τους αυτή κατόρθωσαν πράγματα μεγάλα και θαυμαστά. Τα θαύματά τους είναι πολλά. Οι ήρωες αυτοί της πίστης μας είναι οι άνθρωποι εκείνοι, που θυσίασαν τα πάντα για την αγάπη του Θεού. Ένας από αυτούς τους ήρωες της πίστης είναι και ο Προφήτης Μωϋσής, για τον οποίο μιλάει ο σημερινός Απόστολος. Ο Μωϋσής ήταν μια μεγάλη προσωπικότητα της Παλαιάς Διαθήκης.

Ο Μωϋσής έζησε 1500 περίπου χρόνια πριν από τον Χριστό. Η ζωή του ήταν γεμάτη θαύματα. Το πρώτο θαύμα έγινε τις πρώτες ημέρες που γεννήθηκε. Σύμφωνα με ένα νόμο που είχε βγάλει ο Φαραώ της Αιγύπτου, όλα τα νεογέννητα αρσενικά παιδιά των Εβραίων έπρεπε να σκοτώνονται και να ρίχνονται στον Νείλο ποταμό. Ένας νόμος που θεσπίσθηκε, για να εξοντωθεί το γένος των Εβραίων. Και ο Μωϋσής, που ήταν παιδί Εβραίων, έπρεπε κι αυτός να σκοτωθεί, σύμφωνα με τον νόμο του Φαραώ. Αλλά ο Θεός είχε άλλα σχέδια. Δεν σκοτώθηκε. Σώθηκε. Η μητέρα του τον έβαλε μέσα σε ένα πανεράκι, που έφραξε με πίσσα για να μη μπαίνουν νερά, και έτσι το έρριξε στο ποτάμι. Η κόρη του Φαραώ, που έκανε τον περίπατό της στο ποτάμι, το είδε και το έβγαλε έξω. Τότε είδε με έκπληξη, ότι μέσα στο πανεράκι ήταν ένα αγοράκι, το οποίο το συμπάθησε.

Η πριγκίπισσα το υιοθέτησε και το ανέθρεψε σαν πριγκιπόπουλο στο παλάτι. Έμαθε κατόπιν γράμματα και έγινε ένας από τους πιο μορφωμένους ανθρώπους της εποχής του. Ζούσε μέσα στα πλούτη και είχε όλα τα αγαθά. Προοριζόταν να γίνει κι αυτός μια ημέρα Φαραώ, βασιλιάς της Αιγύπτου. Αλλά ο Μωϋσής κάποια στιγμή έφυγε από το παλάτι και πήγε σε μια έρημο. Εκεί έγινε βοσκός και έζησε 40 χρόνια, ώσπου τον κάλεσε ο Θεός για τη μεγάλη αποστολή. Πραγματικά ήταν παράξενη η κίνηση αυτή του Μωϋσή, σύμφωνα με τα ανθρώπινα δεδομένα. Όμως για τον Μωϋσή δεν ήταν παράξενο αυτό που έκανε γιατί γνώριζε από μικρός ότι ήταν παιδί Εβραίων. Δεν ανεχόταν να υποφέρει το έθνος του από τους τυράννους της Αιγύπτου. Δεν ήταν αναίσθητος άνθρωπος, που τον ενδιέφερε μόνο ο εαυτός τους και τίποτα πέρα από αυτόν.

Σίγουρα μέσα στη ψυχή του θα έγινε μεγάλη πάλη. Από το ένα μέρος τα παλάτια, οι δόξες, οι τιμές και όλα τα αγαθά του κόσμου. Κι από το άλλο μέρος οι φτωχές καλύβες, οι ξυλοδαρμοί, οι φυλακές, τα βασανιστήρια, η πείνα και η δυστυχία των σκλάβων συμπατριωτών του. Τι να κάνει ; Να μείνει στα παλάτια ; Θα ήταν ένας προδότης, που πάνω από την πίστη και την πατρίδα θα είχε μόνο την καλοπέρασή του. Αλλά και να αφήσει το παλάτι ήταν μια δύσκολη απόφαση, αφού είχε μάθει στην καλοπέραση. Ο Μωϋσής όμως προτίμησε το δεύτερο. Προτίμησε από τον πλούτο τη φτώχεια, από την καλοπέραση την κακοπάθεια, από τη δόξα την ατιμία και την περιφρόνηση. Αντί να είναι το αγαπημένο παιδί μιας πριγκίπισσας, προτίμησε να είναι ένα από τα παιδιά του σκλαβωμένου λαού. Έτσι έφυγε από τα ανάκτορα και πήγε στην έρημο, όπου εξασκούσε το επάγγελμα του βοσκού.

Αλλά και αργότερα όταν ο Θεός τον κάλεσε να γίνει αρχηγός του απελευθερωτικού αγώνα της φυλής του, φάνηκε πιστός στην αποστολή του. Ήλθαν στιγμές που ο λαός έδειξε στον Μωϋσή τη χειρότερη συμπεριφορά. Επειδή στον αγώνα αυτόν παρουσιάσθηκαν διάφορες δυσκολίες, ο λαός ανυπόμονος και αχάριστος τα έβαζε με τον Μωϋσή. Έβριζαν και στενοχωρούσαν τον ευεργέτη τους, που για χάρη τους είχε θυσιάσει τα πάντα. Και ότι έκανε ο Εβραϊκός λαός στον Χριστό, όταν ήλθε στον κόσμο για να τον σώσει, το ίδιο έκανε και στον Μωϋσή. Ο Μωϋσής όμως δεν απογοητευόταν. Δεχόταν τις ύβρεις και τα πειράγματα των συμπατριωτών του, για την αγάπη του Θεού. Ήξερε πολύ καλά σε ποιον πιστεύει και για ποιον υποφέρει όλα αυτά. Πίστευε με όλη του την ψυχή στον Θεό και έμενε πιστός στην αποστολή του. Δεν υποχωρούσε μπροστά στα ιδανικά του.

Αγαπητοί μου φίλοι, κι εμείς μπορούμε να μιμηθούμε τον Μωϋσή στην αυταπάρνησή του. Καλύτερα να είμαστε φτωχοί και περιφρονημένοι με τον Χριστό, παρά πλούσιοι και ένδοξοι με τον διάβολο. Προτιμότερο να βριζόμαστε και να χλευαζόμαστε για τον Χριστό, παρά να επαινούμαστε και να εγκωμιαζόμαστε από τους ανθρώπους που υπηρετούν με τα έργα τους τον κοσμοκράτορα του αιώνα αυτού. Δυστυχώς ο περισσότερος κόσμος χλευάζει τους ανθρώπους που πιστεύουν στον Χριστό, πηγαίνουν στην Εκκλησία, κοινωνούν των Αχράντων Μυστηρίων και προσπαθούν να ζήσουν μια γνήσια Χριστιανική ζωή. Μην δειλιάζουμε μπροστά σε τέτοιες καταστάσεις, αλλά να προσπαθούμε να μοιάζουμε στον Μωϋσή, ο οποίος προτίμησε την ταλαιπωρία για την πίστη του στον Θεό, παρά τα βασιλικά παλάτια.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.