« ΜΑΚΑΡΙΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ… »

«Μακάριος ο άνθρωπος που μπορεί να αγαπήσει κάθε άνθρωπο στον ίδιο βαθμό».

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής

« ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΛΟΥΚΑ »

 

Στο σημερινό Αποστολικό ανάγνωσμα, αγαπητοί μου φίλοι, ο Απόστολος Παύλος μας συμβουλεύει να έχουμε ενότητα. Μας προτρέπει να ζούμε μονοιασμένοι σαν μία οικογένεια που έχει έναν πατέρα, τον Θεό. Αλλά δυστυχώς πόσο μακριά είμαστε όλοι μας από αυτή την ενότητα; Που είναι η αγάπη; Που είναι η ειρήνη; Που είναι αυτή η ενότητα; Δυστυχώς μεταξύ των κρατών δεν υπάρχει ενότητα. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε γίνονται σε διάφορες περιοχές πόλεμοι. Και όχι μόνο δεν υπάρχει αυτή η ενότητα μεταξύ των κρατών, αλλά και μέσα στο ίδιο κράτος δεν υπάρχει. Οι άνθρωποι, που ζουν μέσα στο έδαφος ενός κράτους, μπορεί να μιλάνε την ίδια γλώσσα, μπορεί να έχουν τα ίδια νομίσματα, μπορεί να έχουν τα ίδια ήθη και έθιμα, αλλά το σαράκι που λέγεται διχόνοια είναι μέσα στην κοινωνία και την καταστρέφει συνεχώς. Ειδικά εδώ στην Ελλάδα γνωρίζουμε από το παρελθόν τι σημαίνει διχόνοια!

Αλλά μήπως ενότητα υπάρχει σήμερα μέσα στην οικογένεια; Είναι σπάνιο φαινόμενο να συναντήσουμε οικογένειες που ζουν ειρηνικά και αρμονικά κι έχουν αυτή την ενότητα. Η ενότητα έχει εκλείψει από τις περισσότερες οικογένειες. Δυστυχώς δεν επικρατεί μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον το πνεύμα του Ευαγγελίου. Ό,τι θέλει κάνει ο καθένας χωρίς να ρωτάει κανένα. Ο πατέρας βγαίνει με τους φίλους, η μητέρα βγαίνει με τις φιλενάδες, τα παιδιά βγαίνουν με τους φίλους τους. Αυτό είναι το καλύτερο σενάριο. Το χειρότερο σενάριο είναι κάποιοι από αυτούς να βγαίνουν με τις παράνομες σχέσεις τους. Το δε σπίτι έχει καταντήσει ένα ξενοδοχείο όπου πηγαίνουν τα μέλη αυτής της υποτιθέμενης οικογένειας για να κοιμηθούν. Τα αποτελέσματα αυτής της κατάστασης είναι τραγικά. Τα ψυχολογικά προβλήματα που προκύπτουν από τέτοιες σχέσεις είναι πάρα πολλά. Το μέτρο και οι ισορροπίες πλέον έχουν χαθεί.

Αλλά μήπως η ενότητα που ζητάμε υπάρχει μέσα στην Εκκλησία; Εκεί θα έπρεπε τουλάχιστον να υπάρχει. Θα έπρεπε όλοι οι κληρικοί και λαϊκοί που πιστεύουν στον Ιησού Χριστό να είναι ενωμένοι και καμία δύναμη στον κόσμο να μην μπορεί να τους διασπάσει. Στα πρώτα χρόνια η Εκκλησία ήταν ενωμένη. Όπως βλέπουμε στις Πράξεις των Αποστόλων, όλοι οι Χριστιανοί ήταν σαν μία ψυχή σε πολλά σώματα. Ό,τι σκεπτόταν ο ένας σκεπτόταν και ο άλλος. Ό,τι έκανε ο ένας έκαναν και οι άλλοι. Τέτοια ενότητα ποτέ άλλοτε δεν είχαν οι άνθρωποι. Ακόμη και οι ειδωλολάτρες, βλέποντας την ενότητα των πρώτων αυτών Χριστιανών, πίστευαν στον Χριστό. Η ενότητα ήταν ένα θαύμα, που έκανε μεγάλη εντύπωση στον αρχαίο κόσμο και συντελούσε στο να πιστεύουν οι άνθρωποι στον Χριστό. Η ενότητα των πρώτων Χριστιανών ήταν παράδειγμα προς μίμηση!

Αλλά δυστυχώς η ενότητα αυτή δεν κράτησε πολύ. Ένα μεγάλο μέρος της Χριστιανοσύνης διέσπασε την ενότητα, απομακρύνθηκε και δημιουργήθηκε η αίρεση του Παπισμού. Κι ο Παπισμός πάλι δεν έμεινε ενωμένος, αλλά διασπάσθηκε, κι ένα μεγάλο μέρος δημιούργησε την αίρεση του Προτεσταντισμού. Ο δε Προτεσταντισμός αποτελείται από πολυάριθμες παραφυάδες. Αλλά και μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία υπάρχουν κατά καιρούς διάφορα γεγονότα που δεν βοηθούν στην ενότητα αυτή που πρέπει να έχουμε ως Χριστιανοί. Αυτό το είδαμε και με την πανδημία που είχαμε χωρισθεί σε παρατάξεις εμβολιασμένων και μη εμβολιασμένων. Βέβαια αυτή τη διάσπαση την πυροδότησαν κάποιοι τεχνηέντως προς ίδιον όφελος. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή από όλους μας για να μη διασαλευθεί αυτή η ενότητα. Ο Χριστός θέλει την Εκκλησία Του ενωμένη και όχι διασπασμένη.

Να γιατί ο Απόστολος Παύλος, μέσα από τη σημερινή Αποστολική περικοπή, συνιστά οι Χριστιανοί να έχουν μεταξύ τους ενότητα. Ο θείος Απόστολος γνωρίζει πολύ καλά πόσο δύσκολο πράγμα είναι να ενωθούν οι άνθρωποι. Παροτρύνει τους Εφεσίους προς αυτή την κατεύθυνση με τα εξής λόγια: «Να ζείτε με ταπείνωση, πραότητα και υπομονή· να ανέχεσθε με αγάπη ο ένας τον άλλο και να προσπαθείτε να διατηρείτε, με την ειρήνη που σας συνδέει μεταξύ σας, την ενότητα που δίνει το Πνεύμα του Θεού. Ένα σώμα αποτελείτε όλοι κι ένα πνεύμα σας ενώνει, όπως και μία είναι η ελπίδα σας για την οποία σας κάλεσε ο Θεός» (ΕΦΕΣ. 4, 2-4). Η ενότητα των Χριστιανών για τον Απόστολο Παύλο είναι πολύ σημαντική. Αν υπάρχει αυτή η ενότητα θα μπορούν ευκολότερα οι πιστοί να ενωθούν με την κεφαλή της Εκκλησίας που είναι ο Χριστός. Ο Κύριος μας θέλει όλους ενωμένους και αγαπημένους.

Αγαπητοί μου φίλοι, η Εκκλησία μας σε κάθε Θεία Λειτουργία παρακαλεί τον Θεό, να διαλύει κάθε φιλονικία και διχόνοια μεταξύ των πιστών, και οι Χριστιανοί μέσα σε ένα κόσμο χωρισμένο να είναι ενωμένοι και να δίνουν το παράδειγμα της ενότητας. Ας θυμηθούμε τι δέεται η Εκκλησία: «Υπέρ της ειρήνης του σύμπαντος κόσμου, …και της των πάντων ενώσεως». Ο διάβολος διαιρεί τον κόσμο, ο Χριστός τον ενώνει. Ας παρακαλούμε λοιπόν θερμά τον Κύριο, να δίνει ενότητα και ομόνοια στα σπίτια μας, στα χωριά μας, στις πόλεις μας, στην πατρίδα μας, στα γειτονικά μας κράτη και σε όλο τον κόσμο. Διαρκής ας είναι η δέησή μας· «Υπέρ της ειρήνης του σύμπαντος κόσμου, ευσταθείας των αγίων του Θεού εκκλησιών και της των πάντων ενώσεως του Κυρίου δεηθώμεν». Να μην εγκαταλείπουμε την προσευχή μας και να θέτουμε τα αιτήματά μας ενώπιον του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

« ΑΓΙΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ Η ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ »

Οι γυναίκες μάρτυρες της Εκκλησίας μας, αγαπητοί μου φίλοι, έχουν κρατήσει την ίδια δυναμική στάση απέναντι στα μαρτύρια όπως και οι άνδρες μάρτυρες. Στις κορυφαίες γυναίκες μάρτυρες της Εκκλησίας μας ανήκει και η Μεγαλομάρτυς Αγία Αικατερίνη. Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το έτος 294 μ.Χ. από ειδωλολατρική οικογένεια και ονομαζόταν Δωροθέα. Ο πατέρας της ονομαζόταν Κώνστας ή Κέστος και ήταν αριστοκράτης, φρόντισε δε να δώσει τη μεγαλύτερη δυνατή μόρφωση στην πανέμορφη και ευγενέστατη κόρη του. Σπούδασε στις πιο ονομαστές εθνικές σχολές φιλοσοφία, ρητορική, ποίηση, μουσική, μαθηματικά, αστρονομία και ιατρική. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές της, έστρεψε την προσοχή της στην Χριστιανική διδασκαλία, η οποία σε εποχή σκληρών διωγμών διαδιδόταν και γινόταν πίστη των κατοίκων της Αλεξάνδρειας.

Εντυπωσιάσθηκε από την πίστη των Χριστιανών και ζήτησε να κατηχηθεί από κάποιον άγιο μοναχό. Μετά την κατήχηση βαπτίσθηκε και πήρε το όνομα Αικατερίνη. Στην αρχή δεν φανέρωσε την Χριστιανική της ιδιότητα στους οικείους της, διότι βρισκόταν σε έξαρση ο μεγάλος διωγμός του Μαξεντίου. Οι γονείς της την πίεζαν να παντρευθεί έναν από τους πολλούς πλούσιους νέους και αξιωματούχους, που ζητούσαν να την κάνουν σύζυγό τους. Εκείνη με ευγένεια απέκρουε τις προτάσεις τους διότι είχε πάρει την απόφασή της να γίνει νύμφη του Χριστού! Η καρδιά της είχε προσκολληθεί στη γλυκειά μορφή του Ιησού και τίποτε άλλο δεν την γέμιζε. Δεν άργησε να γίνει γνωστή η μεταστροφή της στον Χριστιανισμό. Μέσα στη δίνη του διωγμού, θεώρησε καθήκον της και τιμή της να ομολογήσει την πίστη της στον Χριστό. Ήταν δεκαοκτώ χρονών, αλλά αρκετά ώριμη για να υποστεί τις συνέπειες της δημόσιας ομολογίας της.

Την εποχή εκείνη ο αυτοκράτορας Μαξέντιος, έβγαλε διαταγή για καθολική θυσία στους «θεούς» από όλους τους υπηκόους του. Όποιοι δεν εκτελούσαν τη διαταγή του θα τιμωρούνταν σκληρά και παραδειγματικά. Πλήθος κόσμου υπάκουσε στη βασιλική διαταγή, όχι όμως και η Αικατερίνη. Έκανε αυτό που πρέπει να κάνουμε όλοι οι Χριστιανοί· να μην κάνουμε υπακοή στους νόμους της πολιτείας όταν αυτοί είναι αντιχριστιανικοί! Κατευθύνθηκε λοιπόν η Αγία Αικατερίνη στο ειδωλολατρικό «ιερό» όπου τελούσε τη μεγαλειώδη θυσία ο Μαξέντιος και ζήτησε από τους ακολούθους του να μιλήσει σε αυτόν. Με πρωτόγνωρο θάρρος έλεγξε τον ειδωλολάτρη αυτοκράτορα, υπενθυμίζοντάς του πως η λατρεία των άψυχων ειδώλων είναι στην ουσία λατρεία προς τους δαίμονες και ανήκει στο παρελθόν. Ταυτόχρονα ομολόγησε ενώπιόν του την πίστη της στον Χριστό, τον αληθινό Θεό.

Ο αυτοκράτορας ζήτησε να μάθει ποια ήταν αυτή η όμορφη και ασεβής, κατά την κρίση του, κοπέλα. Οι ακόλουθοί του του είπαν ότι είναι η κόρη του επιφανή Αλεξανδρέα Κώνστα, η οποία έγινε Χριστιανή. Ο αυτοκράτορας έδωσε εντολή να γίνει μια δημόσια συζήτηση με τους πλέον διακεκριμένους φιλοσόφους και ρήτορες της Αλεξάνδρειας, διότι πίστευε πως έτσι θα ντρόπιαζε τους Χριστιανούς και θα θριάμβευε η ειδωλολατρία. Κάλεσε λοιπόν πενήντα από αυτούς και την Αικατερίνη να εκθέσουν δημόσια τις απόψεις τους. Η Αικατερίνη προσευχήθηκε θερμά στον Θεό να της δώσει σοφία, προκειμένου να υπερισχύσει στη συζήτηση, για τη δόξα τη δική Του και την καταισχύνη των διωκτών της Εκκλησίας. Οι Άγιοι πριν από μεγάλα γεγονότα της ζωής τους προσεύχονταν στον Θεό για να Του ζητήσουν τη βοήθειά Του, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις αντιξοότητες της ζωής αυτής.

Οι ειδωλολάτρες ρήτορες γεμάτοι κομπασμό άρχισαν πρώτοι να παρουσιάζουν την αρχαία θρησκεία ως δήθεν παράγοντα πολιτισμού και τους «θεούς» ως δήθεν ευεργέτες των ανθρώπων. Τελευταία μίλησε η Αικατερίνη. Χρησιμοποιώντας τα έργα του Ομήρου, παρουσίασε το έρεβος των «θεών» της αρχαίας θρησκείας, οι οποίοι έπρατταν τις χειρότερες κακουργίες και παρεκτροπές, όπως: δολοφονίες, απάτες, βιαιοπραγίες, γενοκτονίες, κλοπές, μοιχείες, πορνείες, αιμομιξίες, παιδεραστίες, βιασμούς, κτηνοβασίες, φθόνους, δολοπλοκίες. Οι ψεύτικοι αυτοί θεοί διακατέχονταν από ανομολόγητα πάθη. Ήταν απίστευτα μισάνθρωποι, ζήλευαν και μισούσαν θανάσιμα τους ανθρώπους και όταν έβρισκαν ευκαιρία τους εξολόθρευαν. Το μόνιμο μίσος τους για τους ανθρώπους καταλάγιαζε με τις φρικτές ανθρωποθυσίες! Η ειδωλολατρία δεν είχε καμία σχέση με την πίστη στον γλυκύτατο Ιησού!

Αγαπητοί μου φίλοι, οι ειδωλολάτρες φιλόσοφοι έμειναν άφωνοι από την ευγλωττία και τα επιχειρήματα της νέας φιλοσόφου! Το αποτέλεσμα ήταν να αναγνωρίσουν την ήττα τους και να μεταστραφούν και οι ίδιοι στον Χριστιανισμό! Το γεγονός αυτό εξόργισε τον αυτοκράτορα, ο οποίος ζήτησε τη θανάτωσή τους δια της πυράς και τον απάνθρωπο βασανισμό της Αικατερίνης. Βλέποντας η σύζυγος του αυτοκράτορα Φαυστίνα τα βασανιστήρια της Αγίας Αικατερίνης πίστεψε και αυτή. Τότε ο θηριώδης σύζυγός της την αποκεφάλισε και παρέδωσε στους δημίους την Αγία Αικατερίνη, προκειμένου να την αποτελειώσουν στο φοβερό τροχό, ο οποίος διαμέλιζε αργά και βασανιστικά το σώμα της, ενώ η ψυχή της πέταξε στα ουράνια για να συναντήσει τον Νυμφίο Χριστό που τόσο αγάπησε στη ζωή της. Η Αγία Αικατερίνη μας δίνει το μήνυμα πως οι γνώσεις δεν είναι αντίθετες με την Χριστιανική πίστη, αλλά καταξιώνονται σε αυτή ως δώρα του Θεού στην ανθρωπότητα!

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.