« ΠΟΣΟ ΧΡΗΣΙΜΗ ΣΤΗ ΔΥΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΤΟΥΡΚΙΑ; - ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΧΟΛΕΒΑ »

Ο Κεμάλ Ατατούρκ στη δεκαετία του 1920 επέβαλε διά της βίας τη δυτικοποίηση της τουρκικής κοινωνίας και τη μείωση της επιρροής του Ισλάμ. Ο Ερντογάν ακολουθεί την αντίθετη πορεία. Αξιοποιεί το αποτυχόν πραξικόπημα για να επιβάλει με αυταρχικό τρόπο την ισλαμική ιδεολογία του. Εχει προηγηθεί μια μακρά προσπάθεια επανόδου του Ισλάμ στο επίκεντρο της πολιτικής και της κοινωνικής ζωής.

Τώρα τα πράγματα οδηγούνται προς την τελική ευθεία. Ο στρατός, προπύργιο του κεμαλισμού και της δυτικόστροφης ιδεολογίας, αποδυναμώνεται, οι μουεζίνηδες κατέβασαν τον κόσμο στους δρόμους την ημέρα του πραξικοπήματος, το αντίπαλο δέος που λέγεται Γκιουλέν τίθεται στο στόχαστρο. Η απομάκρυνση από την Ευρώπη δεν φαίνεται να φοβίζει τον Ερντογάν.

Αυτή η επάνοδος στις ισλαμικές ρίζες και η αμφισβήτηση του κεμαλικού εκδυτικισμού επηρεάζουν και τον τρόπο με τον οποίο οι ΗΠΑ και η δυτική Ευρώπη βλέπουν την Τουρκία. Για τη Δύση το πείραμα του Κεμάλ ήταν μια χρυσή ευκαιρία να αποδείξει στους Αραβες, στους Ιρανούς και στους άλλους μουσουλμανικούς λαούς ότι δυτικές αξίες και Ισλάμ είναι συμβατές έννοιες. Η Τουρκία χρησιμοποιήθηκε ως πρότυπο για να πεισθούν οι υπόλοιποι μουσουλμάνοι ότι δεν υπάρχει λόγος να ακολουθούν τα μονοπάτια του σουνιτικού ή του σιιτικού φανατισμού. Μπορούν να συνδυάσουν την ελεύθερη οικονομία και κάποια επιφανειακά στοιχεία κοινοβουλευτισμού με τη θρησκευτική διδασκαλία του Κορανίου.

Περισσότερο και από το πληθυσμιακό της μέγεθος ή από τη θέση της δίπλα στη Ρωσία και στο Ιράν, η Τουρκία «πουλούσε» στους δυτικούς αυτήν την ιδιότητά της. Ήταν το μοναδικό πρότυπο που φαινόταν επιτυχημένο.
Ο σπουδαίος Βρετανός ιστορικός του 20ού αιώνος Αρνολντ Τόινμπι επισήμανε τα εξής: Η Δύση εχθρεύεται το Ισλάμ επειδή καλλιεργεί πρότυπα αντίθετα προς το καταναλωτικό πνεύμα. Η Τουρκία, μετά τη δυτικοποίηση που επέβαλε ο Κεμάλ, αποτελεί ένα καλό πρότυπο προς τους άλλους μουσουλμάνους. Γι' αυτό ο δυτικός κόσμος είναι διατεθειμένος να ανεχθεί όλες τις αταξίες της Τουρκίας, ακόμη και τα εγκλήματά της!

Αυτά ίσχυαν έως σήμερα. Η Τουρκία που ακολουθεί πλέον τον ολισθηρό δρόμο του Ερντογάν, με την επιρροή του Ισλάμ σε κάθε πολιτική, κοινωνική και εκπαιδευτική δραστηριότητα και με την αναστολή της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, απομακρύνεται σαφώς από τη Δύση. Δεν μπορεί στο άμεσο μέλλον να αποτελεί το πρότυπο, το οποίο θα προβάλλουν οι δυτικοί προς τα εκατομμύρια των λοιπών μουσουλμάνων. Αρα, χάνει τη μεγάλη χρησιμότητά της για τις ΗΠΑ και τη δυτική Ευρώπη. Βεβαίως, δεν χάνει τη γεωστρατηγική θέση της, ας είμαστε ρεαλιστές. Τίποτε, όμως, δεν θα είναι όπως πριν.

Ως Έλληνες παρατηρούμε τις εξελίξεις και δεν εφησυχάζουμε!

«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», 31.07.2016, ΑΡΙΘΜΟΣ ΦΥΛΛΟΥ 244.

« ΟΙ ΝΕΟΙ ΚΑΙ Η ΣΑΡΚΑ, ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΣΑΒΒΑΣ ΑΧΙΛΛΕΩΣ »

« ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ »

Ο Κύριος, αγαπητοί μου φίλοι, θεράπευε κάθε ασθένεια του λαού. Ο Χριστός, ο Οποίος είναι η Αγάπη, ευεργετεί όλους τους ανθρώπους χωρίς διακρίσεις. Αρκεί να θέλει ο άνθρωπος και να πιστεύει. Ο Χριστός δεν επηρεάζεται από τους εξωτερικούς τύπους ή από την θρησκευτική μορφή των ανθρώπων, γι’ αυτό και ως πατέρας ευεργετεί όλους και θεραπεύει κάθε αδυναμία και κάθε ασθένεια του λαού. Αυτό το βλέπουμε και στο σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα, που θεράπευσε τους δύο τυφλούς που ζήτησαν το έλεός Του, αλλά και τον δαιμονιζόμενο. Οι τυφλοί, έχοντας επίγνωση της κατάστασής τους, πλησιάζοντας προς τον Κύριο, Του ζήτησαν να τους ελεήσει. Οι λέξεις «ελέησόν με» και «έλεος» έχουν μεγάλη ισχύ. Ο λόγος έχει δύναμη. Τα λόγια δεν είναι νεκρά, αλλά περιέχουν ένα πνεύμα. Είναι ζωντανά και μιλάνε στην ψυχή του κάθε ανθρώπου.

Οι λέξεις λοιπόν «ελέησόν με» και «έλεος» έχουν τρομερή δύναμη. Για ποιον όμως λόγο; Όταν ζητάμε το έλεος από τον Κύριο, εκφράζουμε τη δική μας αδυναμία αλλά και την πεποίθησή μας στη δύναμη του Κυρίου. Με την πράξη μας αυτή παραδεχόμαστε την δική μας αποτυχία αλλά και την επιτυχία του Κυρίου, παραδεχόμαστε την δική μας αδυναμία αλλά και την δύναμη του Κυρίου, παραδεχόμαστε την ασθένειά μας αλλά και την υγεία του Κυρίου. Ζητάμε το έλεός Του. Αυτή λοιπόν η προσευχητική στάση πρέπει να είναι η στάση μας ενώπιον του Κυρίου μας. Τέτοιες σκέψεις διαμορφώνουν και ανάλογο ήθος στη ζωή μας. Δηλαδή η προσευχή δεν είναι μόνο μία κατάσταση μέσα από την οποία προσεγγίζουμε τον Θεό και δηλώνουμε την διάθεσή μας απέναντί Του, αλλά είναι μία καθημερινή αγωγή στη ζωή μας, μία σύμφυτη με την αναπνοή πράξη.

Όποιος αισθάνεται αδύναμος, ανήμπορος, αποτυχημένος, όποιος ζητά μέσα από την καρδιά του την βοήθεια και το έλεος του Θεού, μπορεί να είναι σκληρός προς τον συνάνθρωπό του; Η προσευχή μας μαλακώνει, μας κάνει λεπτούς ανθρώπους, μας κάνει επιεικείς και ευαίσθητους. Λέει ο Άγιος Ησύχιος ο Πρεσβύτερος: «41. Όπως η βροχή όσο περισσότερο πέφτει πάνω στη γη, τόσο την μαλακώνει, έτσι και τη γη της καρδιάς μας χαροποιεί και ευφραίνει το άγιο όνομα του Χριστού, όσο περισσότερο το φωνάζομε και όσο συχνότερα το επικαλούμαστε» (Φιλοκαλία-Τόμος Α΄, σελίδα 187). Με αυτή την έννοια, λοιπόν, διαμορφώνεται και η ανάλογη στάση για τους συνανθρώπους μας. Ο άνθρωπος γίνεται μαλακός, λεπτός και ευαίσθητος. Μέσα από την προσευχή μπορούμε να κατανοήσουμε καλύτερα τους συνανθρώπους μας. Μέσα από την προσευχή μπορούμε να αποκτήσουμε την διάθεση για να βοηθήσουμε τους αδελφούς μας.

Η σκληροκαρδία εισήλθε στη ζωή μας εξαιτίας του ότι δεν προσευχόμαστε. Ο άνθρωπος που δεν προσεύχεται είναι ένας νεκρός άνθρωπος. Είναι μία βιολογική ύπαρξη που περιφέρεται ασκόπως από εδώ και από εκεί και απλώς γκρινιάζει ή ψάχνει μία δικαίωση μέσα του, την οποία όμως δεν την βρίσκει. Η πραγματική δικαίωση βρίσκεται στο έλεος του Θεού, είναι η παρουσία του Θεού, είναι η αίσθηση του Θεού στη ζωή μας. Όταν απουσιάζει ο Θεός από τη ζωή μας, νιώθουμε μίζεροι, δεν νιώθουμε δικαιωμένοι, αλλά ψάχνουμε μία δικαίωση κατατρώγοντας τις σάρκες μας ή τις σάρκες των αδελφών μας ή παραπονούμενοι ενώπιον του Θεού. Αυτό, λοιπόν, που μας θεραπεύει, αυτό που είναι η μετάνοιά μας, αυτό που είναι η εξισσορόπησή μας, είναι η κατάσταση της προσευχής. Είναι αυτή η κραυγή των τυφλών: «Ελέησον ημάς, υιέ Δαυΐδ» (ΜΑΤΘ. 9, 27).

Η προσευχή μας οδηγεί σε μία ανώτερη πνευματική κατάσταση. Αυτή η πνευματική κατάσταση, όταν υπάρχει, μας οδηγεί στην ελπίδα, την οποία μεταδίδουμε και στους άλλους. Αν βρεθούμε σε αυτήν την κατάσταση, τότε θα δούμε ακόμη και τον αμαρτωλό άνθρωπο με άλλο βλέμμα και θα μεταδώσουμε και σε αυτόν την ελπίδα του Χριστού. Αν συλλάβουμε τον εαυτό μας να γκρινιάζει, να παραπονιέται, να κατηγορεί, τότε είναι σε κατάσταση πτώσης. Για να σηκωθούμε από αυτήν την πτώση, οφείλουμε να πάρουμε τη θέση που μας ταιριάζει, αυτή που είναι στα πόδια του Κυρίου μας, και να ζητήσουμε πεσμένοι ενώπιόν Του το έλεός Του. Να καταλάβουμε ότι δεν σωζόμαστε γιατί αξίζουμε, αλλά γιατί έχουμε τον παντοδύναμο Θεό που  μας αγαπά. Με αυτήν την αγάπη φωτίζεται η καρδιά μας. Με αυτήν την αγάπη μεταμορφωνόμαστε και γινόμαστε επιεικείς προς τους συνανθρώπους μας.

Αγαπητοί μου φίλοι, ο διάβολος δεν θέλει να προσευχόμαστε, δεν θέλει να ζητάμε το έλεος του Θεού. Ο ίδιος ο διάβολος είναι υπερήφανος και δεν ζητά το έλεος του Θεού. Αυτό τεκμηριώνεται από τα παρακάτω λόγια του Αγίου Νείλου του Ασκητή: «106. Μάθαμε ότι σε κάποιον άγιο, ενώ προσευχόταν, έφερε τόση αντίσταση ο πονηρός, ώστε μόλις άπλωνε τα χέρια του για να προσευχηθεί, ο διάβολος μετασχηματιζόταν σε λιοντάρι και σήκωνε τα μπροστινά πόδια του και έμπηγε τα νύχια του στη σάρκα του αγωνιστή, στο μέρος των νεφρών. Και δεν έφευγε ο διάβολος πριν κατεβάσει ο ασκητής τα χέρια του. Αλλά ο αγωνιστής ποτέ δεν χαλάρωσε τα χέρια του, μέχρις ότου τελειώσει τις συνηθισμένες ευχές» (Φιλοκαλία-Τόμος Α΄, σελίδα 230). Αν θέλουμε να αποκτάμε το Φως του Χριστού και την παρηγοριά Του και αν θέλουμε να διώχνουμε τις δαιμονικές ενέργειες από τη ζωή μας, οφείλουμε να προστρέχουμε στην προσευχή και να ζητάμε το έλεος του Κυρίου μας.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

« ΕΞΕΔΗΜΗΣΕ ΠΡΟΣ ΚΥΡΙΟΝ Ο ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΣΑΒΒΑΣ ΑΧΙΛΛΕΩΣ »

Κοιμήθηκε την Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2016, ο Αρχιμανδρίτης π. Σάββας Αχιλλέως στο Νοσοκομείο του Πύργου, πλήρης ημερών.

Ο Πανοσιολογιότατος εξεδήμησε προς Κύριον πλήρης ημερών και αφήνοντας πίσω του πλούσιο πνευματικό έργο.

Κύπριος στην καταγωγή, ήταν στο πλάϊ του Γεωργίου Γρίβα, του Διγενή όπως ήταν πιο γνωστός, και στην Ελλάδα βρισκόταν σχεδόν επί μισό αιώνα. Υπήρξε ο ιδρυτής του Ιερού Ναού Αγίου Γεωργίου στον Καρέα όπου και διετέλεσε εφημέριος επί 40 χρόνια, έχοντας να παρουσιάσει πλούσιο ποιμαντικό, πνευματικό και φιλανθρωπικό έργο.

Τα τελευταία χρόνια, σχεδόν μια δεκαετία, με την ευλογία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Τριφυλίας και Ολυμπίας κ.κ. Χρυσοστόμου, κάθε Κυριακή κήρυττε τον Θείο Λόγο στην Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής, έξω από τον Πύργο της Ηλείας.

Η εξόδιος ακολουθία εψάλη την Παρασκευή 5 Αυγούστου, στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Καρέα όπου έγινε και η ταφή. Χοροστάτησε ο Μητροπολίτης Καισαριανής Δανιήλ.

www.vimaorthodoxias.gr

« ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ »

Το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα, αγαπητοί μου φίλοι, μας παρουσιάζει την θαυματουργική θεραπεία του παραλυτικού της Καπερναούμ. Είναι πράγματι θαυμαστό το γεγονός ότι ένας παράλυτος σηκώθηκε όρθιος και άρχισε να περπατάει μεταφέροντας και το κρεβάτι του! Ωστόσο στο ίδιο θαύμα βλέπουμε κάτι επίσης εντυπωσιακό: το ότι ο Κύριος γνωρίζει τα πάντα. Ακόμη και τα βάθη της καρδιάς του κάθε ανθρώπου. Αξίζει λοιπόν να υπογραμμίσουμε την μεγάλη αλήθεια, ότι ο Κύριος γνωρίζει το εσωτερικό μας. Ο Θεάνθρωπος Κύριος διέκρινε την θερμή πίστη του παραλυτικού και των ανθρώπων που τον μετέφεραν, πριν αυτή φανερωθεί στα μάτια όλων των παρευρισκομένων. «Ιδών ο Ιησούς την πίστιν αυτών είπε τω παραλυτικώˑ θάρσει τέκνονˑ αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου» (ΜΑΤΘ. 9, 2). Ο Χριστός είδε την πίστη τους και χάρισε στον παραλυτικό αυτό που επιθυμούσε, την θεραπεία του.

Ο Χριστός χάρισε στον παραλυτικό αυτό που ήθελε και ακόμη περισσότερα. Με την θεϊκή Του δύναμη τον θεράπευσε όχι μόνο στο σώμα, αλλά και στην ψυχή. Πρώτα του είπε: «αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου» (ΜΑΤΘ. 9, 2) και έπειτα «άρόν σου την κλίνην και ύπαγε εις τον οίκόν σου» (ΜΑΤΘ. 9, 6). Έτσι ο παραλυτικός έζησε διπλό θαύμα. Και πράγματι το άξιζε. Γιατί ούτε αυτός ούτε οι συνοδοί του θα υποβάλλονταν σε τόσο μεγάλο κόπο, αν δεν είχαν μέσα τους ακλόνητη την πεποίθηση ότι ο Κύριος είχε την δύναμη να θεραπεύσει τον ασθενή. Αυτή την ισχυρή πίστη επιβράβευσε ο Χριστός με το θαύμα και του χάρισε την θεραπεία πριν αυτός να Του την ζητήσει. Η πίστη του παραλυτικού και των συνοδών του ήταν γνωστή στον Κύριο, ο Οποίος γνωρίζει ακριβώς το τι συμβαίνει μέσα μας, ακόμη και το τι σκεφτόμαστε.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στη δική μας ζωή. Ο παντεπόπτης Κύριος με το στοργικό του βλέμμα παρακολουθεί τον καθένα από εμάς ξεχωριστά. Βλέπει τα προβλήματα και τις δυσκολίες μας. Γνωρίζει τους πόθους και τις επιθυμίες μας. Συμμετέχει στις αγωνίες μας. Μετρά κάθε βήμα μας και παρακολουθεί την επίγεια πορεία μας. Περιμένει στο τέλος του σταδίου, αφού ολοκληρώσουμε τον αγώνα μας, να μας στεφανώσει. Να βραβεύσει τους νικητές του επίγειου στίβου. Γι’ αυτό από την μεριά μας, ας καλλιεργούμε την πίστη, την υπομονή, την αγάπη και κάθε αρετή και ας είμαστε βέβαιοι ότι τίποτα δεν πάει χαμένο από αυτούς τους αγώνες. Ακόμη και όταν αισθανόμαστε το δίκιο να μας πνίγει ή όταν το βάρος από κάποια αδικία ή συκοφαντία συντρίβει την ψυχή μας, ας διατηρούμε την βεβαιότητα ότι ο Θεός γνωρίζει την αλήθεια και Εκείνος θα αποδώσει το δίκαιο.

Την ίδια όμως ώρα που ο παντογνώστης Κύριος φανέρωνε την πίστη εκείνων των ανθρώπων, κάποιοι άλλοι παρουσιάσθηκαν με μολυσμένες τις καρδιές τους από τον φθόνο και την κακία. Ήταν οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι, οι οποίοι μόλις άκουσαν ότι ο Κύριος έδωσε άφεση αμαρτιών στον παραλυτικό, άρχισαν να σκέπτονται μέσα τους: «Ούτος βλασφημεί» (ΜΑΤΘ. 9, 3). Δεν πίστευαν ότι ο Χριστός είναι και Θεός και ότι μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες. Τότε όμως φανερώθηκε για άλλη μία φορά το μεγαλείο του παντογνώστη Κυρίου. «Ιδών ο Ιησούς τας ενθυμήσεις αυτών είπενˑ ίνα τι υμείς ενθυμείσθε πονηρά εν ταις καρδίαις υμών;» (ΜΑΤΘ. 9, 4). Σε αυτό το σημείο φανερώνεται για άλλη μία φορά, το ότι ο Χριστός γνωρίζει τα πάντα. Εμείς οι άνθρωποι μπορούμε να παραπλανούμε τους συνανθρώπους μας, τον Θεό όμως ποτέ. Ο Θεός είναι παντογνώστης και γνωρίζει ακόμη και τις σκέψεις μας.

Μετά από τους λόγους αυτούς προς τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους, ο Κύριος προχώρησε στο εντυπωσιακό θαύμα, που φανέρωσε την θεία Του δύναμη. Αξίζει να προσέξουμε ιδιαίτερα την παραπάνω σκηνή. Αν οι σκληρόκαρδοι Ιουδαίοι άρχοντες έμειναν ασυγκίνητοι καθώς ο Κύριος αποκάλυψε τους βλάσφημους λογισμούς τους, εμείς τουλάχιστον ας πολεμάμε την αμαρτία ακόμη και όταν έρχεται ως σκέψη. Αμαρτία δεν είναι μόνο το να κλέψει κάποιος, αλλά και το να επιθυμήσει ξένα πράγματα. Αμαρτία δεν είναι μόνο η πορνεία και η μοιχεία, αλλά και το να επιθυμήσουμε κάποιον ή κάποια. Λέει ο Ίδιος ο Κύριος: «Εγώ δε λέγω υμίν ότι πας ο βλέπων γυναίκα προς το επιθυμήσαι αυτήν ήδη εμοίχευσεν αυτήν εν τη καρδία αυτού» (ΜΑΤΘ. 5, 28). Κάθε κακή επιθυμία ή σκέψη μολύνει την καρδιά. Αν δεν φροντίσουμε να την απομακρύνουμε, εύκολα θα γίνει και πράξη.

Αγαπητοί μου φίλοι, ας αγωνιζόμαστε λοιπόν να διώχνουμε κάθε πονηρό λογισμό μέσα από την ψυχή μας. Να φροντίζουμε να καθαρίζουμε τον νου μας από κακές σκέψεις, από ακάθαρτους λογισμούς. Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας δίνουν ιδιαίτερη σημασία στην κάθαρση του νου. Ο Θεός τα γνωρίζει όλα, ακόμη και τον εσωτερικό μας κόσμο. Ας μην προσπαθούμε να κρυφθούμε. Ακόμη και αν κατορθώσουμε να αποκρύψουμε τις προθέσεις μας από τους άλλους ανθρώπους. Ακόμη και αν αποφύγουμε να εκτεθούμε στα μάτια του κόσμου. Ακόμη και αν κανείς άλλος δεν γνωρίζει τα κίνητρα των ενεργειών μας. Ας μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε κάτω από το βλέμμα του Θεού, ο Οποίος γνωρίζει τα πάντα, όπως είπαμε. Γι’ αυτό ας Τον παρακαλούμε να μας χαρίζει αγνή και καθαρή καρδιά, όπου Εκείνος ευαρεστείται να κατοικεί.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

« ΟΙ ΕΦΗΒΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΚΡΙΒΕΙΕΣ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΧΟΛΕΒΑ »

Οι μαθητές που μετείχαν στη φετινή Βουλή των Εφήβων αποδείχθηκαν ωριμότεροι από πολλούς ενηλίκους που διευθύνουν τις τύχες του τόπου. Χαρακτηριστικές ήσαν οι παρεμβάσεις τους υπέρ των Αρχαίων Ελληνικών, των ορθόδοξων Θρησκευτικών και των μαθητικών παρελάσεων, οι οποίες ανάγκασαν τον υπουργό Παιδείας Νίκο Φίλη να καταφύγει σε ανακριβείς και ανιστόρητες απαντήσεις. Στον μαθητή που είπε ότι τα αρχαία ελληνικά είναι η ρίζα των νέων ελληνικών και ότι δεν μπορεί ένα φυτό να επιβιώσει χωρίς ρίζες, ο υπουργός απήντησε ότι τα αρχαία είναι νεκρή γλώσσα!

Κι όμως, κ. Φίλη, δεν μπορείτε να χαρακτηρίζετε «νεκρή» μία μορφή της ενιαίας ελληνικής, η οποία χρησιμοποιείται καθημερινά εδώ και πολλούς αιώνες στη θεία λατρεία και στις ακολουθίες της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Δεν είναι νεκρή η αρχαία ελληνική, η οποία δημιούργησε και συνεχίζει να δημιουργεί καινούργιες λέξεις στα νέα ελληνικά, αλλά και στη διεθνή ορολογία (π.χ. τηλεματική). Δεν είναι νεκρή η αρχαία ελληνική, στην οποία βασίζεται η σύγχρονη ιατρική ορολογία. Οταν ο επιστήμονας, αλλά και ο μη ειδικός, αναφέρεται σε ωάρια, υδατάνθρακες, οισοφάγο κ.λπ. αποδεικνύει καθημερινά πόσο απαραίτητη είναι σήμερα η εκμάθηση των παλαιοτέρων μορφών της γλώσσας μας.

Είναι ανιστόρητη και ανακριβής η απάντησή σας για τις παρελάσεις, κ. υπουργέ. Είπατε στους μαθητές ότι είναι μία μορφή στρατιωτικοποιήσεως και ότι καθιερώθηκαν από τη δικτατορία του Ιωάννου Μεταξά το 1937. Το να διδάσκει το σχολείο στα παιδιά μας να περπατούν με αγέρωχο παράστημα και με πειθαρχημένο και συντονισμένο βήμα είναι στρατιωτική άσκηση; Δεν θα τους χρειαστούν η πειθαρχία και ο συντονισμός στην επαγγελματική ζωή τους; Μήπως πρέπει να αλλάξετε τους συμβούλους που σας έδωσαν λανθασμένες ιστορικές πληροφορίες; Σας ενημερώνουμε, λοιπόν, ότι μαθητικές παρελάσεις υπήρχαν πριν από τον Μεταξά. Το 1920 στην ελεύθερη Σμύρνη παρήλασαν τα σχολεία της πόλεως με ελληνικές σημαίες μπροστά στον μητροπολίτη Χρυσόστομο που μαρτύρησε το 1922. Το 1921 όλα τα σχολεία των Αθηνών παρήλασαν στους κεντρικούς δρόμους για να τιμήσουν τα 100 χρόνια από την έναρξη της Ελληνικής Επαναστάσεως. Το καταγράφουν οι εφημερίδες της εποχής.

Ισχυρίζεστε, κ. Φίλη, ότι τα Θρησκευτικά σήμερα διδάσκονται με τρόπο κατηχητικό. Λάθος. Τα βιβλία που καθιερώθηκαν μετά το 2003 δεν παρέχουν κατήχηση, αλλά πληροφόρηση, πάντα υπό το ορθόδοξο πρίσμα. Αλλωστε στη Β' Λυκείου διδάσκονται και τα άλλα θρησκεύματα. Προτείνετε ένα σχολείο «ουδετερόθρησκο». Αυτή η ορολογία χρησιμοποιείται στη Γαλλία, όπου υπάρχει ακόμη έντονη επίδραση από τα αντιχριστιανικά μηνύματα της Γαλλικής Επαναστάσεως. Την Ελλάδα, κ. Φίλη, την απελευθέρωσαν συνειδητοί ορθόδοξοι χριστιανοί και όχι ουδετερόθρησκοι. Σεβαστείτε την ορθόδοξη κληρονομιά μας, το Σύνταγμα και τις δικαστικές αποφάσεις. Όχι άλλες ανακρίβειες!

«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», 17.07.2016, ΑΡΙΘΜΟΣ ΦΥΛΛΟΥ 242.