« Η ΔΥΝΑΜΙΣ ΚΑΙ Η ΔΟΞΑ, GRAHAM GREENE »

Η Δύναμις και η Δόξα καθιέρωσε τον Γκράχαμ Γκρην, διεθνώς, ως συγγραφέα μεγάλου διαμετρήματος. «Θεωρείται κατά γενική ομολογία το αριστούργημά του, το βιβλίο του Γκρην που χαίρει της μεγαλύτερης εκτίμησης τόσο από το κοινό όσο και από τους κριτικούς», γράφει ο Τζον Άπνταϊκ.
Με το επιχείρημα ότι ο Καθολικός κλήρος είναι διεφθαρμένος και οπισθοδρομικός, η επαναστατική κυβέρνηση του Μεξικού, το 1924, εξαπολύει ευρείας κλίμακας διώξεις εναντίον της Καθολικής Εκκλησίας που έχουν ως επακόλουθο τον πόλεμο των Cristeros. Σε ορισμένες πολιτείες οι διωγμοί είναι ιδιαίτερα σκληροί και οι ιερείς καλούνται να αποσχηματισθούν, υπό την απειλή της θανατικής ποινής. Η δράση του μυθιστορήματος τοποθετείται στις αρχές της δεκαετίας του 1930.
«Το κοινωνικό τοπίο είναι ένα τοπίο βίας και εγκατάλειψης. Κυρίως εγκατάλειψης, υλικής και ψυχικής. Έρημη χώρα: άδειες, παρατημένες καλύβες, εγκαταλελειμμένα σπίτια, γκρεμισμένες εκκλησίες, κουρασμένοι και παραιτημένοι άνθρωποι. Αρρώστια και θάνατος παντού. Ο Θεός φαίνεται να έχει εγκαταλείψει τα πλάσματά του. [...] Σε όλη αυτή την αχανή περιοχή, τούτη την περίοδο του άγριου διωγμού, έχει απομείνει ένας μόνο ιερέας της Καθολικής Εκκλησίας. Διατρέχει την περιοχή κυνηγημένος από την αστυνομία, προσπαθώντας διαρκώς να κρυφτεί, να διαφύγει και να δραπετεύσει», γράφει ο Σταύρος Ζουμπουλάκης.

Ο ήρωας συγκεντρώνει όλα τα μειονεκτήματα: αλκοολικός, πατέρας εξώγαμου παιδιού που το έχει εγκαταλείψει, δειλός, με πίστη κλονισμένη, χωρίς ιδιαίτερη μόρφωση. Και όμως, ο παπάς αυτός αρνείται να υποταγεί, μετακινείται από χωριό σε χωριό, προσπαθώντας να ξεφύγει από την καταδίωξη, φροντίζει ασθενείς, τελεί λειτουργίες, βαφτίζει παιδιά και οδηγείται στο μαρτύριο, κινούμενος από ένα ιδιότυπο αίσθημα αξιοπρέπειας. Ο Γκρην αντιπαραθέτει στον ήρωά του έναν άλλο, πολύ ισχυρό χαρακτήρα: τον επικεφαλής των διωκτικών δυνάμεων, αδιάφθορο, «ασκητή και μυστικό της επανάστασης, που αγωνίζεται για τη συνολική καταστροφή του παλιού κόσμου της αδικίας». Αυτός ο ιδεαλιστής με το περίστροφο «θέλει να λυτρώσει τα παιδιά από τη δυστυχία, τη φτώχια, τις προκαταλήψεις, είναι “διατεθειμένος να πραγματοποιήσει ολόκληρη σφαγή για χάρη τους”» (Στ.Ζ.) και, μολονότι επικαλείται τις αρχές της αδελφοσύνης και του ορθού λόγου, βάφει τα χέρια του με αίμα.

Ο ίδιος ο Γκρην έγραψε για το Η δύναμις και η Δόξα: «Αυτό το βιβλίο μού έδωσε τη μεγαλύτερη ικανοποίηση από όλα όσα έχω γράψει».

(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου).

« ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΜΕ ΘΕΜΑ “ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΛΑΤΡΕΙΑΣ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ” (2Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ), 18.04.2016 »

Την Δευτέρα 18 Μαρτίου 2016, στην αίθουσα ομιλιών του Κέντρου Νεότητος «ΝΕΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ», στο Αίγιο, πραγματοποιήθηκε, με την ευλογία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ.κ. Αμβροσίου, στα πλαίσια της επιμορφώσεως των κληρικών της Ιεράς Μητροπόλεως, η δεύτερη συνάντηση κληρικών για το Σεμινάριο με θέμα «Ζητήματα λατρείας και λειτουργικής αγωγής», το οποίο υλοποιεί η Ιερά Μητρόπολη σε συνεργασία με το Ίδρυμα Ποιμαντικής Επιμορφώσεως Κληρικών της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών.

Προσκεκλημένος ομιλητής ήταν ο Αιδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μεταλληνός, ομότιμος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο οποίος, ανέπτυξε το θέμα «Θεία Λατρεία και Ποιμαντική Πράξη» ενώ παράλληλα αναφέρθηκε στην άσκηση και τη σχέση της με τη θεία λατρεία.

Ακολούθησε εποικοδομητική συζήτηση με τους ιερείς, την οποία συντόνισε ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως π. Ιωακείμ Βενιανάκης.

ΠΗΓΗ: ekklisiaonline.gr

« ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ, ΜΑΡΙΑΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΙΑΣ »

Κατά τη σημερινή Ε΄ Κυριακή των Νηστειών, αγαπητοί μου φίλοι, η Αγία μας Εκκλησία τιμά την μνήμη της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας. Επίσης η μνήμη της τιμάται και την 1^η Απριλίου, που είναι η ημέρα της κοίμησής της. Η Αγία Μαρία είναι όντως μια μεγάλη εκκλησιαστική φυσιογνωμία. Είναι η Αγία που με την μετάνοιά της κέρδισε τον Παράδεισο, δείχνοντας και σε εμάς πως δεν υπάρχει καμία αμαρτία που να μην την συγχωρεί ο Χριστός μας. Καμία αμαρτία δεν είναι ικανή να μας απομακρύνει από τον Θεό, από τη στιγμή που υπάρχει η δυνατότητα της μετανοίας. Άρα κυρίαρχο θέμα της σημερινής Κυριακής είναι η μετάνοια, η οποία μας επαναφέρει στη χαμένη μας σχέση με τον Χριστό. Και βάζει η Εκκλησία μας την μετάνοια, λίγες ημέρες πριν την Μεγάλη Εβδομάδα, για να υποδεχθούμε αξίως την μεγάλη εορτή της Ανάστασης του Κυρίου μας.

Η Αγία Μαρία καταγόταν από την Αίγυπτο. Σε ηλικία δώδεκα ετών εγκατέλειψε την οικογένειά της και ζούσε άσωτη ζωή, βουτηγμένη μέσα στις σαρκικές ηδονές. Η ζωή της κυλούσε έτσι μέχρι που έφθασε στην ηλικία των τριάντα ετών. Κάποια ημέρα είδε πολλούς να επιβιβάζονται σε πλοία, στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας, οι οποίοι πήγαιναν για την εορτή της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού, στα Ιεροσόλυμα. Αποφάσισε να πάει και αυτή μαζί τους. Ήταν τόσο πολύ ο εθισμός της στην αμαρτία, που δεν σταμάτησε και μέσα στο πλοίο να παρασύρει τους ανθρώπους σε σαρκικά αμαρτήματα, βυθίζοντας και αυτούς στην ακόλαστη ζωή. Όταν έφθασε η ημέρα της εορτής και προσπάθησε να μπει στον Ναό, δεν τα κατάφερε. Κάποια αόρατη δύναμη την εμπόδιζε. Τότε προσευχήθηκε στην Παναγία και της υποσχέθηκε να σταματήσει την έκλυτη ζωή, θέλοντας να μπει και η ίδια στον Ναό. Και πράγματι τα κατάφερε!

Μετά το συγκλονιστικό αυτό θαύμα η Αγία βγήκε στο προαύλιο του Ναού και προσευχήθηκε πάλι στην Παναγία, να της υποδείξει τι έπρεπε να κάνει από εκεί και πέρα. Και τότε ακούσθηκε μία φωνή, η οποία της έλεγε να περάσει τον Ιορδάνη ποταμό και να κατευθυνθεί στην έρημο. Εκεί θα μείνει για σαράντα επτά ολόκληρα χρόνια, ζώντας ασκητική ζωή, μέχρι τη στιγμή που συναντήθηκε με τον Αββά Ζωσιμά. Η Αγία ζήτησε από τον Αββά Ζωσιμά να την κοινωνήσει την επόμενη χρονιά, την Μεγάλη Τετάρτη, το οποίο και έγινε. Όταν κοινώνησε, του ζήτησε να έλθει και την επόμενη χρονιά να την συναντήσει. Όταν όμως πήγε την επόμενη χρονιά ο Ζωσιμάς, η Αγία είχε κοιμηθεί. Μάλιστα είχε αφήσει μήνυμα σκαλισμένο στη γη, το οποίο φανέρωνε το όνομά της και ότι είχε κοιμηθεί αμέσως μόλις έλαβε την Θεία Κοινωνία, την προηγούμενη χρονιά. Επίσης του ζητούσε να την θάψει στο σημείο εκείνο.

Τότε ο Αββάς Ζωσιμάς έψαλλε τους νεκρώσιμους ύμνους και προσπάθησε να την ενταφιάσει, χωρίς όμως αποτέλεσμα, αφού το έδαφος ήταν υπερβολικά σκληρό. Αμέσως προσευχήθηκε προς τον Θεό, ζητώντας να του βρει μια λύση. Και πραγματικά η απάντηση του Θεού δεν άργησε. Ένα λιοντάρι έκανε την εμφάνισή του και στάθηκε στα πόδια της Αγίας. Ο Αββάς Ζωσιμάς κατάλαβε ότι αυτό ήταν από τον Θεό και του ζήτησε να σκάψει ένα λάκκο. Μέσα εκεί λοιπόν ο Ζωσιμάς ενταφίασε με ευλάβεια το αγιασμένο σώμα της Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας και έφυγε. Μόλις γύρισε στο μοναστήρι του αποκάλυψε τη ζωή της Αγίας στους άλλους μοναχούς και τους μίλησε για τις τρεις συναντήσεις τους. Η ιστορία αυτή διαδόθηκε από στόμα σε στόμα για πολλά χρόνια, ώσπου έφθασε στον Αρχιεπίσκοπο Ιεροσολύμων Σωφρόνιο, ο οποίος και την κατέγραψε.

Είναι πράγματι μεγάλη για την αγιότητα και τους πνευματικούς της αγώνες η Οσία Μαρία η Αιγυπτία. Είναι στολίδι αστραφτερό και πολύτιμος θησαυρός για την Εκκλησία του Χριστού. Ο βίος της είναι αστείρευτη πηγή αισιοδοξίας για κάθε αμαρτωλό, γιατί φανερώνει μέσα από την μετάνοιά της ότι η Χάρη του Θεού είναι σε θέση να μεταμορφώσει και τον πιο παραμορφωμένο από την αμαρτία άνθρωπο, αν βέβαια ο τελευταίος συμμαχήσει μαζί της. Είναι ένα τεράστιο κήρυγμα της αγαθότητας του Θεού, η οποία δεν φαίνεται μόνο στο ότι δέχθηκε την μετάνοια μιας τόσο αμαρτωλής γυναίκας και της χάρισε διακεκριμένη θέση μέσα στην Ουράνια Βασιλεία Του, αλλά και στο ότι θέλησε να γίνει γνωστή η περίπτωσή της για να μην χάσει κανένας παραστρατημένος που μετανοεί την ελπίδα της σωτηρίας του. «Ο Θεός πάντας ανθρώπους θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν» (Α΄ ΤΙΜ. 2, 4), κατά τον Απόστολο Παύλο.

Αγαπητοί μου φίλοι, η μετάνοια είναι η ελπίδα μετά την αμαρτία. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην πέφτει σε διάφορες αμαρτίες, είτε μικρές είτε μεγάλες. Είναι κακή συνήθεια κάποιοι Χριστιανοί να λένε ότι δεν έχουν καμία αμαρτία και ζητούν από τον Πνευματικό να τους διαβάσει μία ευχή, προκειμένου να κοινωνήσουν. Η Εκκλησία μας δίνει τη δυνατότητα μέσα από το Μυστήριο της Εξομολόγησης, να αποκαταστήσουμε την χαμένη μας σχέση με τον Θεό. Η κατάνυξη και η μετάνοια της καρδιάς γίνεται τόσο δυνατή που εκφράζεται στο Μυστήριο της Εξομολόγησης. Ο Χριστός δίνει τη δυνατότητα της μετανοίας σε όλους τους ανθρώπους, αρκεί εμείς να ανταποκριθούμε σε αυτή τη δυνατότητα. Έλεγε ο Πρωτοπρεσβύτερος Μιχαήλ Καρδαμάκης: «Στη θύρα του παραδείσου δε μας υποδέχεται ο Πέτρος, αλλά ο ληστής με το σταυρό του, που αγιάστηκε στο σταυρό του Χριστού» (Κεφάλαια Κατανυκτικά, σελίδα 188).

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

« ΑΝΑΧΩΡΗΣΗ ΙΕΡΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΑΓΙΟΥ ΛΟΥΚΑ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΣΥΜΦΕΡΟΥΠΟΛΕΩΣ ΚΡΙΜΑΙΑΣ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΤΡΑ – ΝΕΟΣ ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΠΑΤΡΩΝ, 12.04.2016 »

 

«ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ, ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ»

«Τούτο το γένος εν ουδενί δύναται εξελθείν ει μη εν προσευχή και νηστεία» (ΜΑΡΚ. 9, 29). Στο σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα,  αγαπητοί μου φίλοι, ο Χριστός μας λέει ότι ο διάβολος δεν μπορεί να απομακρυνθεί από τον άνθρωπο παρά μόνο με την προσευχή και τη νηστεία. Προηγήθηκε ο διάλογος του ανθρώπου που είχε τον γιο του άρρωστο από δαιμονικό πνεύμα με τον Κύριο, όσον αφορά στην πίστη. Τον κάλεσε ο Κύριος να έχει ως προϋπόθεση της ίασης του παιδιού του την πίστη και αυτός είπε ότι πιστεύει, αλλά η πίστη του είναι αδύναμη. Η πίστη όμως, όπως όλα τα χαρίσματα, είναι δωρεά της Χάριτος του Θεού. Χρειάζονται η δική μας θετική ανταπόκριση και η Χάρη του Θεού, για να οδηγηθούμε στην πίστη. Εδώ εισάγονται τρεις έννοιες. Η πίστη, η προσευχή και η νηστεία. Ποια σχέση όμως έχουν μεταξύ τους αυτές οι τρεις έννοιες;

Κατ’ αρχήν, όταν μιλάμε για πίστη, δεν εννοούμε μία διανοητική παραδοχή περί ύπαρξης του Θεού ή κάποιας ανώτερης δύναμης, αλλά ομολογούμε την πίστη μας στο πρόσωπο του Χριστού. Ομολογούμε τη βεβαιότητά μας ότι η δυνατότητα ζωής είναι η δυνατότητα  προσωπικής σχέσης με τον Χριστό. Η σχέση μας με τον Χριστό είναι εκείνη που μας ζωοποιεί, μας ειρηνεύει και μας φέρνει μια εσωτερική ισορροπία. Η απομάκρυνσή μας από την προσωπική σχέση με τον Χριστό γεννά την έννοια της θρησκείας, που εξαντλεί την πίστη σε μία ορθολογικού τύπου σχέση με τον Χριστό, μία διανοητική δηλαδή έκφραση της πίστης. Η απομάκρυνση από τον Χριστό οδηγεί στο θρησκευτικό ή κοσμικό προσωπείο. Έτσι γεννάται ο «καλός χριστιανός» ή ο «καλός άνθρωπος». Αυτές τις μάσκες φορά ο σημερινός άνθρωπος στην προσπάθειά του να αυτοδικαιωθεί.

Όμως αυτές οι καταστάσεις γεννούν πολλά ψυχολογικά προβλήματα στον άνθρωπο. Γεννούν διχασμό, αγωνία και ανασφάλεια. Ο άνθρωπος αγωνίζεται να καταξιωθεί αρχικά στον εαυτό του και μετά στον κύκλο στον οποίο συναναστρέφεται, είτε αυτός είναι θρησκευτικός είτε κοσμικός. Τι οφείλει όμως να κάνει ο άνθρωπος; Οφείλει να εμπιστεύεται ότι ο Θεός είναι που τον σώζει, ότι η Χάρη και η Αγάπη του Θεού είναι που τον καταξιώνει. Μέσα από αυτή τη σχέση μας με τον Χριστό ανταποκρινόμαστε ελεύθερα στην τήρηση των εντολών Του. Αν ο άνθρωπος όμως αρνηθεί την πίστη ως σχέση και την προσλάβει ως νόμο, ως στεγνή εντολή, τότε οι εντολές δεν θα είναι οριοθέτηση ζωής αλλά θα είναι ένας ψυχαναγκασμός, από τον οποίο ο άνθρωπος δεν θα ελευθερώνεται και δεν θα αναπαύεται. Όμως η πίστη ως σχέση είναι εκείνη που μας ελευθερώνει.

Το παράδειγμα του πατέρα της σημερινής Ευαγγελικής περικοπής μας υποδεικνύει τη στάση που οφείλουμε να κρατήσουμε στην αναζήτηση της σχέσης μας με τον Χριστό που γεννάται από την πίστη. Και η αναζήτηση αυτής της σχέσης έχει να κάνει με τη διάθεση να πιστέψουμε. Όταν για παράδειγμα ένα ζευγάρι αναπτύσσει μία σχέση και ορκίζεται αιώνια πίστη και αγάπη, είναι μία απάτη και ένα ψέμα, αν αυτή η σχέση δεν θεμελιωθεί σε έναν διαρκή αγώνα. Η σταυρική πορεία της σχέσης είναι αυτή που καθορίζει την πιστότητα. Όταν όμως ο άνθρωπος νιώθει εξασφαλισμένη τη σχέση ή όταν τη θεωρεί ως δικαίωμα και όχι ως άνοιγμα και προσφορά, τότε ο άνθρωπος οδηγείται σε διχασμό, σε εσωτερική ταλαιπωρία και τότε θέλει μαγικές λύσεις, θέλει τα δικά του ψυχοαναλγητικά. Τέτοια μπορεί να είναι ακόμη και η θρησκεία και η Εκκλησία.

Οπότε τι χρειάζεται από εμάς; Νηστεία. Βέβαια νηστεία δεν είναι μόνο η νηστεία τροφών, η οποία είναι και αυτή απαραίτητη. Είναι και η νηστεία από τον εγωϊσμό, από την φιλαυτία, νηστεία από την πίστη ότι εμείς είμαστε η αρχή της ζωής. Αν σήμερα ταλαιπωρούμαστε είναι από τον εγωϊσμό μας. Πως όμως αυτή τη νηστεία από τον εγωϊσμό μπορούμε να την ενεργοποιήσουμε; Θα την ενεργοποιήσουμε με την προσευχή. Η προσευχή είναι η άρνηση του δικού μας λόγου και η φανέρωση του Λόγου του Θεού. Είναι η άρνηση του δικού μας εσωτερικού διαλόγου με τους λογισμούς που μας βασανίζουν, σε ένα άνοιγμα εμπιστοσύνης και επένδυσης στην Αγάπη του Θεού. Τότε μόνο τροφοδοτούμαστε από την Χάρη του Θεού. Όταν λείπουν αυτά από τη ζωή μας, τότε οδηγούμαστε στη λύπη, στην απελπισία και στην κακομοιριά. Δεν είμαστε χαρούμενοι άνθρωποι.

Αγαπητοί μου φίλοι, ο σήμερα εορταζόμενος Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης, συγγραφέας της «Κλίμακος», ένας μεγάλος ασκητής της Εκκλησίας μας, διατηρούσε αυτή τη σχέση με τον Χριστό μέσα από την απέραντη εμπιστοσύνη του προς Αυτόν, μέσα από τη νηστεία και την προσευχή. Αν θέλουμε στη σημερινή εποχή να σωθούμε από τα οικονομικά, κοινωνικά, οικογενειακά και προσωπικά προβλήματα που μας ταλαιπωρούν, οφείλουμε να προσευχόμαστε και να τηρούμε τις καθιερωμένες νηστείες της Εκκλησίας μας. Σήμερα έχει αμοληθεί ο διάβολος παντού και για να τον αντιμετωπίσουμε, χρειάζεται προσευχή και νηστεία. Αυτά τα δύο που μας πρότεινε στο σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα ο Κύριός μας. Ειδικά στις ημέρες μας που κινδυνεύει η πατρίδα μας και γενικά η Ευρώπη  από μία ενδεχόμενη Ισλαμοποίηση είναι επιτακτική ανάγκη να επιστρέψουμε και πάλι στις ρίζες μας. Να επιστρέψουμε στην Εκκλησία και στα Μυστήριά της.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.