« ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΑΓΙΟΥ ΑΛΕΞΙΟΥ ΑΙΓΙΟΥ, 20.03.2016 »

 

                                

« ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ, ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ »

Η σημερινή ημέρα, αγαπητοί μου φίλοι, είναι ξεχωριστή για εμάς τους Ορθοδόξους Χριστιανούς. Εορτάζει λαμπρά η Ορθοδοξία μας, η αληθινή Εκκλησία του Χριστού. Σήμερα φέρνουμε στη μνήμη μας ένα κορυφαίο γεγονός της Εκκλησιαστικής μας Ιστορίας, την αναστήλωση των ιερών εικόνων, το οποίο συνέβη το 843 μ.Χ. στο Βυζάντιο. Στην αναστήλωση των ιερών εικόνων καθοριστικό ρόλο έπαιξε η βασίλισσα Θεοδώρα, μετέπειτα Αγία της Εκκλησίας μας, σύζυγος του αυτοκράτορα Θεοφίλου (840-843 μ.Χ.). Αναφερόμαστε στην μεγάλη εικονομαχική έριδα, η οποία συντάραξε κυριολεκτικά την Εκκλησία μας για περισσότερα από εκατό χρόνια. Το 726 μ.Χ. ο αυτοκράτορας Λέων ο Γ΄ ο Ίσαυρος (717-741 μ.Χ.) αποφάσισε να επιφέρει στο κράτος ριζικές μεταρρυθμίσεις. Μία από αυτές ήταν και η απαγόρευση της προσκύνησης των ιερών εικόνων, εξαιτίας κάποιων ακροτήτων.

Ο αυτοκράτορας υποστήριζε ότι κάποιοι Χριστιανοί λάτρευαν τις εικόνες και πίστευε πως η Χριστιανική πίστη παρέκκλινε στην ειδωλολατρία. Στην ουσία εξέφραζε δικές του ανεικονικές απόψεις, οι οποίες ήταν βαθύτατα επηρεασμένες από την ανεικονική Ιουδαϊκή και Ισλαμική πίστη. Η αναταραχή ήταν αφάνταστη. Η αυτοκρατορία χωρίσθηκε σε δύο αντιμαχόμενες ομάδες, τους εικονομάχους και τους εικονολάτρες. Οι διώξεις ήσαν φοβερές. Μεγάλες Πατερικές μορφές ανέλαβαν να υπερασπισθούν την Ορθόδοξη πίστη. Το έτος 787 μ.Χ. συγκλήθηκε η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος, η οποία διατύπωσε με ακρίβεια την οφειλόμενη τιμή στις ιερές εικόνες. Στην Σύνοδο αυτή διευκρινίσθηκαν και άλλα δυσνόητα σημεία της Χριστιανικής πίστης, έτσι ώστε να έχουμε πλήρη  αποκρυστάλλωση του Ορθοδόξου δόγματος και να μιλάμε για θρίαμβο της Ορθοδοξίας μας.

Η εικόνα, κατά την Ορθόδοξη διδασκαλία, δεν αποτελεί αντικείμενο λατρείας, αλλά λειτουργεί αποκλειστικά ως μέσο τιμής του εικονιζομένου προσώπου. Ακόμη και ο Χριστός μπορεί να εικονισθεί, διότι έγινε άνθρωπος. Μάλιστα όποιος αρνείται τον εικονισμό του Χριστού, αρνείται ουσιαστικά την ανθρώπινη φύση Του. Οι μεγάλοι Πατέρες και Διδάσκαλοι της Εκκλησίας μας, που αναδείχθηκαν μέσα από την περίοδο αυτή της εικονομαχίας, διατύπωσαν με προσοχή και ευλάβεια το Ορθόδοξο δόγμα. Η προσκύνηση του προσώπου του Χριστού, της Παναγίας και των Αγίων της Εκκλησίας μας δεν είναι ειδωλολατρία, όπως υποστήριζαν οι εικονομάχοι. Και αυτό γιατί η τιμή δεν απευθύνεται στην ύλη, αλλά στο εικονιζόμενο πρόσωπο. Όπως μας διδάσκει ο Μέγας Βασίλειος «η της εικόνος τιμή επί το πρωτότυπον διαβαίνει» (P.G. 32, 149).

Η ευλογία και η χάρη που λαμβάνει ο πιστός από την προσκύνηση των ιερών εικόνων δίνεται από το ιερό πρόσωπο που εικονίζεται και όχι από την ύλη της εικόνας. Η εικόνα έχει τεράστια ποιμαντική χρησιμότητα. Μία εικόνα αξίζει περισσότερο από χίλιες λέξεις. Αυτό σημαίνει ότι μέσα από την Εκκλησιαστική εικονογραφία οι πιστοί βοηθούνται να αναχθούν στις υψηλές πνευματικές θεωρίες και τελικά στον Θεό. Ο Λεωνίδας Ουσπένσκη αναφέρει: «Για την Ορθόδοξο Εκκλησία η εικόνα είναι κάποια γλώσσα που εκφράζει τα δόγματά της και τις εντολές της, τόσο καλά, όσο και ο λόγος. Είναι μια θεολογία που εκφράζεται με σχήματα και με χρώματα που τα βλέπει το μάτι» (Η Εικόνα-Λίγα λόγια για τη δογματική έννοιά της, σελίδα 15). Οι εικόνες για εμάς τους Ορθοδόξους Χριστιανούς είναι πολύ σημαντικές.

Βέβαια η ηρεμία δεν αποκαταστάθηκε στους κόλπους της Εκκλησίας, διότι εξακολουθούσαν να βασιλεύουν εικονομάχοι αυτοκράτορες. Το έτος 843 μ.Χ. η ευσεβής αυτοκράτειρα Θεοδώρα, επίτροπος του ανήλικου γιου της Μιχαήλ του Γ΄, έθεσε τέρμα στην εικονομαχική έριδα και συνετέλεσε στον θρίαμβο της Ορθοδοξίας. Οι Πατέρες όρισαν να εορτάζεται ο θρίαμβος του Ορθοδόξου δόγματος την πρώτη Κυριακή των Νηστειών, για να δείξει στους πιστούς πως ο πνευματικός μας αγώνας θα πρέπει να συνδυάζεται με την ορθή πίστη για να είναι πραγματικά αποτελεσματικός. Νηστεία και ασκητική ζωή υπάρχουν και στις αιρέσεις και στα άλλα θρησκεύματα. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούν αυτοί οι άνθρωποι να σωθούν και να ενωθούν με τον Θεό. Η σωτηρία είναι συνώνυμη με την αλήθεια, αντίθετα η πλάνη και το ψεύδος οδηγούν σε αδιέξοδα και τελικά στην απώλεια.

Αγαπητοί μου φίλοι, οι Άγιοι της Εκκλησίας μας αγωνίσθηκαν για την Ορθόδοξη πίστη και όταν χρειάσθηκε έδωσαν και το αίμα τους γι’ αυτήν. Και σήμερα καλούμαστε να αγωνισθούμε για την Ορθοδοξία μας. Δυστυχώς υπάρχουν εχθροί και εκτός Εκκλησίας, αλλά και εντός. Σήμερα κάποιοι προωθούν τον Οικουμενισμό και τον Διαθρησκειακό Συγκρητισμό. Άλλοι μιλάνε για Μεταπατερική Θεολογία, λες και οι Πατέρες της Εκκλησίας έχουν κάνει λάθη και είναι ξεπερασμένοι για τη σημερινή εποχή. Άλλοι πάλι ενώ έχουν υψηλά αξιώματα, μέσα στον χώρο της Εκκλησίας, αποβάλλουν κάποια σύμβολα από πάνω τους, για να μην στενοχωρήσουν τους αλλοδόξους. Χρειάζεται να αγρυπνούμε και να είμαστε έτοιμοι να υπερασπισθούμε την Ορθόδοξη πίστη μας. Και αν χρειασθεί να δώσουμε και το αίμα μας. Και όλα αυτά με τη βοήθεια του Θεού και όχι στηριζόμενοι στις δικές μας δυνάμεις.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

« ΜΝΗΜΗ ΑΓΙΟΥ ΑΛΕΞΙΟΥ, 17.03.2016 »

Στις 17 Μαρτίου 2016, τελέσθηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Αλεξίου Αιγίου, Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, κατά την οποία ιερούργησε και κήρυξε τον Θείο Λόγο ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βρεσθένης κ.κ. Θεόκλητος. 

 

 

Το απόγευμα τελέσθηκε το Μέγα Απόδειπνο και η Παράκληση προς τον Άγιο Αλέξιο. Στις Ακολουθίες προεξείχε ο Αιδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος π. Ανδρέας Μιχαλόπουλος, Εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίων Πάντων Περιβόλας Πατρών.

Τους ύμνους απέδωσαν πολύ όμορφα και κατανυκτικά οι Ιεροψάλτες του Ναού κ. Χρήστος Πανούτσος και κ. Ανδρέας Παπαβραμόπουλος.

 

« ΜΕΓΑΣ ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΑΓΙΟΥ ΑΛΕΞΙΟΥ ΑΙΓΙΟΥ, 16.03.2016 »

Στον Ιερό Ναό Αγίου Αλεξίου Αιγίου, πραγματοποιήθηκε στις 16 Μαρτίου 2016, ο Μέγας Αρχιερατικός Εσπερινός, κατά τον οποίο χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ.κ. Αμβρόσιος. Τον Θείο Λόγο κήρυξε ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π. Χρυσόστομος Μυλωνάς, Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Καλαβρύτων και Αιγιαλείας.

 

« ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ »

Η Εκκλησία μας σήμερα, αγαπητοί μου φίλοι, μνημονεύει το γεγονός της εξορίας των Πρωτοπλάστων από τον Παράδεισο. Ο σκοπός της είναι να μας βοηθήσει, ώστε το γεγονός αυτό να γίνει προσωπικό μας βίωμα, για να έχουμε λόγο μετανοίας και επιστροφής αλλά και λόγο πνευματικού αγώνα. «Το στάδιο των αρετών ηνέωκταιˑ οι βουλόμενοι αθλήσαι εισέλθετε», ψάλλει ο μελωδός σήμερα, τελευταία Κυριακή πριν από την Μεγάλη Σαρακοστή, που είναι κατ’ εξοχήν περίοδος μετανοίας, νηστείας και πνευματικής άσκησης. Σε αυτό το χρονικό διάστημα η Εκκλησία μας δίνει μέσα από τα αναγνώσματα τις αφορμές για έναν πιο ουσιαστικό πνευματικό αγώνα. Μια τέτοια αφορμή είναι και η μνημόνευση της εξορίας των Πρωτοπλάστων από τον Παράδεισο. Για να μπορέσει ο άνθρωπος να κατανοήσει τον λόγο της μετάνοιάς του, πρέπει προηγουμένως να βιώσει το γεγονός της εξορίας των Πρωτοπλάστων.

Η περίοδος της νηστείας δεν είναι μια περίοδος διατροφικής αλλαγής, δεν είναι μια προσπάθεια εξύψωσης του ανθρώπου σε ένα καλύτερο ηθικό επίπεδο, αλλά είναι η προσπάθεια του ανθρώπου να έχει προσωπική σχέση με τον Θεό. Όλος μας ο αγώνας, όλη μας η προσπάθεια είναι να γίνει ο Θεός ορατός στη ζωή μας. Αν γίνει ορατός ο Θεός στη ζωή μας, τότε θα μπορούμε να εμπιστευθούμε την αγάπη Του και να παραδοθούμε σε Αυτόν. Με το να γίνει ο Θεός ορατός στη ζωή μας νικιέται ο μέγιστος εχθρός μας ο θάνατος. Ο αγώνας μας δεν γίνεται για να αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας, για να αισθανθούμε επιτυχημένοι, αλλά για να βρούμε τον Θεό. Αν ο Θεός δεν έγινε ακόμη ορατός στη ζωή μας, δεν μπορούμε να μιλάμε για Ανάσταση. Δεν μπορούμε να μιλάμε ότι βιώνουμε την Ορθόδοξη Πνευματικότητα. Βρισκόμαστε σα λανθασμένο δρόμο.

Πολλές φορές λέμε ότι στην Εκκλησία είναι κακό η τυπικότητα και αυτό γιατί συντελεί στην πνευματική αλλοτρίωση, δηλαδή στην αποξένωση από την εν πνεύματι δυναμική βιοτή. Αν είμαστε εγκλωβισμένοι στον τύπο, συνήθως δεν μαχόμαστε για να αναζητήσουμε την προσωπική σχέση μας με τον Θεό. Ο αγώνας αυτός γίνεται για να ξεπεράσουμε τους νόμους, οι οποίοι είτε είναι κοσμικοί είτε εκκλησιαστικοί μας κάνουν να νιώθουμε ασφάλεια και μία αίσθηση δικαίωσης. Η δικαίωση μπορεί να είναι ψεύτικη ή και αληθινή. Η ψεύτικη δικαίωση είναι να πούμε στον εαυτό μας και κυρίως να μας πουν οι άλλοι, ότι είμαστε καλοί, ηθικοί και ενάρετοι. Αυτή όμως η κατάσταση μας δημιουργεί εσωτερικά την κενοδοξία. Η αληθινή δικαίωση είναι να γίνει ορατός ο Χριστός στη ζωή μας. Και αυτό απαιτεί ειλικρίνεια και εντιμότητα. Δεν μπορώ να υποκρίνομαι τον πιστό και να μην είμαι.

Επειδή η εμπειρία Θεού ίσως είναι μία άπιαστη για εμάς κατάσταση, εμείς αρκούμαστε να κάνουμε απλώς υπακοή στην Εκκλησία, να είμαστε της Εκκλησίας και έτσι απλώς να βολευόμαστε στους τύπους της Εκκλησίας, είτε λέγεται νηστεία είτε Θεία Κοινωνία. Όλο αυτό από μία πλευρά περιορίζει την ορμή για την πνευματική αναζήτηση. Τώρα είμαστε καλοί. Αισθανθήκαμε όμορφα. Πόσοι άνθρωποι δεν θέλουμε μια συγκίνηση και μια ευφορία εσωτερική στην Εκκλησία. Και αυτό το ονομάζουμε πνευματικότητα και λέμε ότι «τώρα αισθάνθηκα την Θεία Κοινωνία». Όμως όταν λέμε ότι έχουμε αισθανθεί την Θεία Κοινωνία, σημαίνει ότι είμαστε έτοιμοι για τον θάνατο και δεν μας φοβίζει ο θάνατος. Αισθανόμαστε την Θεία Κοινωνία, όταν ο Θεός γίνεται ορατός στη ζωή μας. Έγινε ορατός όμως ο Θεός στη ζωή μας; Αν δεν έχει γίνει, έχουμε να κάνουμε ακόμη πολύ αγώνα.

Αυτόν τον αγώνα καλούμαστε να κάνουμε μέσα στην κατανυκτική περίοδο της Μεγάλης Σαρακοστής. Αν ο Θεός γίνει ορατός στη ζωή μας, τότε είμαστε φορείς της Χάριτος. Οι άνθρωποι που βρίσκονται μακριά από την Εκκλησία θέλουν παραδείγματα, κηρύγματα και διδάγματα. Αυτά προσλαμβάνουν αξία, εφόσον τοποθετηθούν στην προοπτική της μετοίκησης στον ουράνιο θρόνο του Βασιλέως της δόξης Χριστού. Αν τα μάτια μας έχουν δει τον Θεό, τότε ο καθένας που μας βλέπει, βλέπει τον Θεό. Ο κόσμος δεν αλλοιώνεται, εμείς οι ίδιοι δεν αλλοιωνόμαστε, δεν αλλοιώνονται τα παιδιά μας, γιατί στο πρόσωπό μας δεν βλέπουν την παρουσία του Θεού. Όταν για παράδειγμα βγαίνουμε από την Εκκλησία και κατακρίνουμε, είμαστε ταραγμένοι, μισούμε τους άλλους, συκοφαντούμε και άλλα πολλά που κάνουμε, πως είναι δυνατόν να επηρεάσουμε θετικά τους άλλους ως προς το θέμα της πίστης;

Αγαπητοί μου φίλοι, όταν γίνει ο Θεός ορατός στη ζωή μας, τότε θα μπορούν και οι άλλοι να δουν τον Θεό μέσα από εμάς. Έτσι μόνο μπορεί να αλλοιωθεί ο κάθε άνθρωπος, όχι με εξωτερικά επιχειρήματα και λόγια. Έχουμε χορτάσει από λόγια, από παρατηρήσεις και από συμβουλές. Πράξεις δεν βλέπουμε γύρω μας. Κυριαρχεί εν πολλοίς η υποκρισία και ο ευσεβισμός. Τότε είναι ζωντανή η Εκκλησία, τότε εμείς είμαστε ζωντανά μέλη της Εκκλησίας, όταν στη ζωή μας είναι ορατός ο Θεός. Η Εκκλησία δεν έχει ανάγκη από ηθικούς νόμους, από καλούς και χαρισματικούς ανθρώπους. Έχει ανάγκη να είναι η ζωή μας μία διαρκής Σαρακοστή, ένας διαρκής πνευματικός αγώνας, μέχρι να λυγίσει ο Θεός στην ταπεινή και άθλια ζωή μας και να φανερώσει το έλεός Του στη ζωή μας. Μόνο τέτοιοι άνθρωποι μπορούν τελικά να θεολογούν. Μόνο τέτοιοι άνθρωποι μπορούν να μετέχουν στην Χάρη του Θεού. Καλή και ευλογημένη Σαρακοστή!

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.