« Η ΧΑΡΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ, ΦΩΤΗ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ »

Η Παναγία είναι το πνευματικό στόλισμα της ορθοδοξίας. Για μας τους Έλληνες είναι η πονεμένη μητέρα, η παρηγορήτρια κ’ η προστάτρια, που μας παραστέκεται σε κάθε περίσταση. Σε κάθε μέρος της Ελλάδας είναι χτισμένες αμέτρητες εκκλησιές και μοναστήρια, παλάτια αυτηνής της ταπεινής βασίλισσας, κι’ ένα σωρό ρημοκλήσια, μέσα στα βουνά, στους κάμπους και στα νησιά, μοσκοβολημένα από την παρθενική και πνευματική ευωδία της.

Μέσα στο καθένα απ’ αυτά βρίσκεται το παληό και σεβάσμιο εικόνισμά της με το μελαχροινό και χρυσοκέρινο πρόσωπό της, που το βρέχουνε ολοένα τα δάκρυα του βασανισμένου λαού μας, γιατί δεν έχουμε άλλη να μας βοηθήσει, παρεκτός από την Παναγία, «άλλην γαρ ουκ έχομεν αμαρτωλοί προς Θεόν εν κινδύνοις και θλίψεσιν αεί μεσιτείαν, οι κατακαμπτόμενοι υπό πταισμάτων πολλών». Το κάλλος της Παναγίας δεν είναι κάλλος σαρκικό, αλλά πνευματικό, γιατί εκεί που υπάρχει ο πόνος κ’ η αγιότητα, υπάρχει μονάχα κάλλος πνευματικό. Το σαρκικό κάλλος φέρνει τη σαρκική έξαψη, ενώ το πνευματικό κάλλος φέρνει κατάνυξη, σεβασμό κι’ αγνή αγάπη. Αυτό το κάλλος έχει η Παναγία. Κι’ αυτό το κάλλος είναι αποτυπωμένο στα ελληνικά εικονίσματά της που τα κάνανε άνθρωποι ευσεβείς οπού νηστεύανε και ψέλνανε και βρισκόντανε σε συντριβή καρδίας και σε πνευματική καθαρότητα. Στην όψη της Παναγίας έχει τυπωθεί αυτό το μυστικό κάλλος που τραβά σαν μαγνήτης τις ευσεβείς ψυχές και τις ησυχάζει και τις παρηγορά. Κι’ αυτή η πνευματική ευωδία είναι το λεγόμενο Χαροποιόν Πένθος που μας χαρίζει η θρησκεία του Χριστού, ένα βότανο άγνωστο στους ανθρώπους που δεν πήγανε κοντά σ’ αυτόν τον καλόν ποιμένα. Τούτη τη χαροποιά λύπη την έχουνε όλα όσα έκανε η ορθόδοξη τέχνη, και τα ευωδιάζει σαν σμύρνα και σαν αλόη, καν εικόνισμα είναι, καν υμνωδία, καν ψαλμωδία, καν χειρόγραφο, καν άμφια, καν λόγος, καν κίνημα, καν ευλογία, καν χαιρετισμός, καν μοναστήρι, καν κελλί καν σκαλιστό ξύλο, καν κέντημα, καν καντήλι, καν αναλόγι, καν μανουάλι, ότι και νάναι αγιωτικό.

Από τα ονόματα και μόνο που έδωσε η ορθοδοξία στην Παναγία, και που μ’ αυτά την καταστόλισε, όχι σαν είδωλο θεατρικό, όπως γίνηκε αλλού που φορτώσανε μια κούκλα με δαχτυλίδια και σκουλαρήκια και με ένα σωρό άλλα ανίερα και ανόητα πράγματα, λοιπόν αυτά μοναχά, λέγω, φαίνεται πόσο πνευματική αληθινά είναι η λατρεία της Παναγίας στην ελληνική ορθοδοξία. Πρώτα-πρώτα το ένα αγιώτατο όνομά της: Παναγία. Ύστερα τα άλλα: Υπερευλογημένη, Θεοτόκος, Παναμώμητος, Τιμιωτέρα των Χερουβείμ και ενδοξωτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ, Ζώσα και Άφθονος, Πηγή, Έμψυχος Κιβωτός, Άχραντος, Αμόλυντος, Κεχαριτωμένη, Αειμακάριστος και Παναμώμητος, Προστασία, Επακούουσα, Γρηγορούσα, Γοργοεπήκοος, Ηγιασμένος Ναός, Παράδεισος λογικός, Ρόδον το Αμάραντον, Χρυσούν Θυμιατήριον, Χρυσή Λυχνία, Μαναδόχος Στάμνος, Κλίμαξ Επουράνιος, Πρεσβεία θερμή, Τείχος απροσμάχητον, Ελέους Πηγή, του Κόσμου Καταφύγιον, Βασιλέως Καθέδρα, Χρυσοπλοκώτατος Πύργος και Δωδεκάτειχος Πόλις, Ηλιοστάλακτος Θρόνος, Σκέπη του Κόσμου, Δένδρον αγλαόκαρπον, Ξύλον ευσκιόφυλλον, Ακτίς νοητού ηλίου, Σιών αγία, Θεού κατοικητήριον, Επουράνιος Πύλη, Αδικουμένων προστάτις, Βακτηρία τυφλών, Θλιβομένων η χαρά, και χίλια δυο άλλα, που βρίσκονται μέσα στα βιβλία της εκκλησίας. Κοντά σ’ αυτά είναι και τα ονόματα που γράφουνε απάνω στα άγια εικονίσματά της οι αγιογράφοι: Οδηγήτρια, Γλυκοφιλούσα, Πλατυτέρα των Ουρανών, η Ελπίς των απελπισμένων, η Ταχεία Επίσκεψις, η Αμόλυντος, η Ελπίς των Χριστιανών, η Παραμυθία, η Ελεούσα κι άλλα πολλά, που γράφουνται από κάτω από τη συντομογραφία: ΜΗΡ ΘΥ, που θα πει Μήτηρ Θεού. Πόση αγάπη, πόσο σέβας και πόσα κατανυκτικά δάκρυα φανερώνουνε μοναχά αυτά τα ονόματα, που δεν ειπωθήκανε σαν τα λόγια οπού βγαίνουνε εύκολα από το στόμα, αλλά που χαραχτήκανε στις ψυχές με πόνο και με ταπείνωση και με πίστη.

Αμή οι ύμνοι της πούναι αμέτρητοι σαν τάστρα τ’ ουρανού κ’ εξαίσιοι στο κάλλος, και που τους συνθέσανε οι άγιοι υμνολόγοι, «θίασον συγκροτήσαντες πνευματικόν»! Σ’ αυτό το ευωδιασμένο περιβόλι βρίσκουνται όλα τα αμάραντα άνθη και τα ευωδιασμένα βότανα του λόγου. Αληθινά προφήτεψε η ίδια η Παναγία για τον εαυτό της, τότε που πήγε στο σπίτι του Ζαχαρία και την ασπάσθηκε η Ελισάβετ, πως θα τη μακαρίζουνε όλες οι γενεές: «Εκείνες τις μέρες, σηκώθηκε η Μαριάμ και πήγε στην Ορεινή με σπουδή στην πολιτεία του Ιούδα και μπήκε στο σπίτι του Ζαχαρία και χαιρέτησε την Ελισάβετ. Και σαν άκουσε η Ελισάβετ τον χαιρετισμό της Μαρίας πήδηξε το παιδί μέσα στην κοιλιά της.

Και γέμισε Πνεύμα Άγιο η Ελισάβετ και φώναξε με φωνή μεγάλη κ’ είπε: «Βλογημένη είσαι εσύ ανάμεσα στις γυναίκες και βλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου. Κι’ από πού μου ήρθε αυτό το καλό, νάρθει η μητέρα του κυρίου μου προς εμένα; γιατί μόλις ήρθε η φωνή του χαιρετισμού σου στ’ αυτιά μου, ξεπέταξε το παιδί στην κοιλιά μου, κι’ είναι μακάρια εκείνη που πίστεψε σε όσα της είπεν ο Κύριος». Κ’ είπε η Μαριάμ: «Δοξολογά η ψυχή μου τον Κύριο κι’ αναγάλλιασε το πνεύμα μου για το Θεό τον σωτήρα μου, γιατί καταδέχθηκε να κυτάξει την ταπεινή τη δούλα του. Γιατί, να, από τώρα κ’ ύστερα θα με μακαρίζουνε όλες οι γενεές, επειδή έκανε σε μένα μεγαλεία ο Δυνατός, κ’ είναι αγιασμένο τ’ όνομά του, και το έλεός του πηγαίνει από γενεά σε γενεά σε κείνους που έχουνε τον φόβο του».

Αμέτρητες είναι οι υμνωδίες της Παναγίας, μα αμέτρητα είναι και τα σεμνόχρωμα εικονίσματά της, που καταστολίζουνε τις εκκλησιές μας, ζωγραφισμένα στο σανίδι είτε στον τοίχο. Σε κάθε ορθόδοξη εκκλησιά στέκεται το εικόνισμά της στο τέμπλο από τα δεξιά της άγιας Πόρτας. Σε άλλες εικόνες ζωγραφίζεται και μοναχή, μα στα εικονίσματα του τέμπλου κρατά πάντα τον Χριστό στην αγκαλιά της απ’ τ’ αριστερά, σπάνια απ’ τα δεξιά, (τότε λέγεται Δεξιοκρατούσα). Το κεφάλι της είναι σκεπασμένο σεμνά  και  σοβαρά  με  το  μαφόριο, ένα φόρεμα φαρδύ κι’ ιερατικό σκούρο βυσσινί, που πέφτει στον ώμο της απλόχωρο, αφήνοντας να φαίνεται μοναχά το μακρουλό πρόσωπό της και τα χέρια της. Από μέσα από το σκέπασμα φαίνεται μια στενή λουρίδα από το δέσιμο του κεφαλιού της που σφίγγει το μέτωπό της και αφήνει να φανούνε μονάχα οι άκρες των αυτιών της. Το μέτωπό της είναι σαν μελαχροινό φίλντισι, αγνό, απλό και κατακάθαρο. Τα ματόφρυδά της είναι καμαρωτά, ζωηρά και μακρυά, φτάνοντας ίσαμε κοντά στ’ αυτιά της, τα μάτια της αμυγδαλωτά, ισκιωμένα, καστανά, βαθειά, σοβαρά μα γλυκύτατα, με τ’ ασπράδι καθαρό μα ισκιωμένο. Το βλέμμα της είναι μελαγχολικό απλό, ίσιο, ήσυχο, συμπαθητικό, αγαπητό, θλιμμένο μα και μαζί χαροποιό, αυστηρό μα και μαζί συμπονετικό, αγιώτατο, πνευματικό, αθώο, σκεφτικό, άμωμο, ελπιδοφόρο, υπομονητικό, πράο, σεμνώτατο, μακρυά από κάθε σαρκικόν λογισμό, καθρέφτισμα μυστικό του παραδείσου, βασιλικό και ταπεινό, ανθρώπινο και θεϊκό, άκακο, αδελφικό, ευγενικό, ελεγκτικό, άγρυπνο, γαληνό, φιλάνθρωπο, μητρικό, παρθενικό, δροσερό, καυτερό για όσους έχουνε πονηρούς λογισμούς, τρυφερό, διαπεραστικό, ερευνητικό, απροσποίητο, ηγεμονικό, συγκαταβατικό, παρακαλεστικό, αμετασάλευτο. Η μύτη της είναι μακρυά και στενή, με μέτρο, ιουδαϊκή, άσαρκη, με λεπτά ρουθούνια, λίγο γυριστή, σεμνή. Το στόμα της μικρό, ντροπαλό, φρόνιμο, κλειστό, καθαρό, ισκιωμένο κατά το μάγουλο, σαν να χαμογελά ελαφρά. Το πηγούνι της γυριστό, σεβαστό, ανεπιτήδευτο, ταπεινό. Το μάγουλό της, παρθενικό, καθαρό, χνουδωτό, ευωδιασμένο, ντροπαλό, χλωμό με μιαν ελαφρότατη ροδοκοκκινάδα. Ο λαιμός της γυρτός ταπεινά, σμίγει με το πηγούνι μ’ ένα απαλό ίσκιασμα που το λέγανε οι παλαιοί γλυκασμό. Το όλο πρόσωπό της είναι ιερατικό και θρησκευτικό, και μαρτυρά αρχαία φυλή. Τα άχραντα χέρια της είναι μικρά, στενά μακροδάχτυλα, λεπτόνυχα. Με το αριστερό βαστά τον Χριστό, και το δεξί τόχει ακουμπισμένο σεμνά απάνω στο στήθος της, σε στάση παρακαλεστική, με το μεγάλο δάχτυλο μακρυά από τ’ άλλα. Στα πιο αρχαία εικονίσματα αυτό το χέρι είναι πιο όρθιο και πιο ψηλά, κοντά στο λαιμό.

Ο πιο αυστηρός τύπος της Παναγίας είναι η λεγόμενη Οδηγήτρια, που έχει όρθια την κεφαλή της, έκφραση απαθέστερη και το όλο σχήμα της είναι πιο ιερατικό. Ενώ η Γλυκοφιλούσα έχει το κεφάλι της γυρτό κατά το παιδί της, που τ’ αγκαλιάζει σφιχτότερα, κ’ η έκφρασή της είναι πιο αισθηματική. Η Πλατυτέρα παριστάνεται καθισμένη απάνω στο θρόνο, αυστηρή κι’ αλύγιστη, και βαστά τον Χριστό στα γόνατά της, ακουμπώντας τόνα χέρι της στον ώμο του και με τ’ άλλο βαστώντας το πόδι του ή ένα μαντήλι.

Στην Ελλάδα, οι περισσότερες εκκλησιές της Παναγίας γιορτάζουνε κατά την Κοίμηση της Θεοτόκου, δηλαδή στις 15 Αυγούστου. Τα τροπάρια που ψέλνουνε σ’ αυτή τη γιορτή είναι από τα πιο εξαίσια. Το δοξαστικό του Εσπερινού είναι το μονάχο τροπάρι που ψέλνεται με τους οχτώ ήχους, κάθε φράση κι’ άλλος ήχος· αρχίζει από τον πρώτον ήχο και τελειώνει πάλι στον πρώτον.

Μα ολάκερη η Ελλάδα δεν υμνολογά την Παναγία μονάχα με τους ψαλτάδες και με τους παπάδες στις εκκλησιές, αλλά και με το κάθε τι της, με τα χωριά, με τα βουνά, με τα νησιά, πούχουνε τ’ αγιασμένο τ’ όνομά της. Τα καράβια βολτατζάρουνε στη δροσερή θάλασσα, ανοιχτά από τους κάβους πούναι χτισμένα τα μοναστήρια της, έχοντας στη πρύμνη σκαλισμένο τ’ αγαπημένο και προσκυνητό όνομά της. Όποιος ταξιδεύει στα ελληνικά νερά, σ’ όποιο μέρος κι’ αν βρεθεί τη μέρα της Παναγίας, θαν΄ ακούσει απ’ ανοιχτά τις καμπάνες απάνω από το πέλαγο. Άλλες έρχουνται από τ’ Άγιον Όρος που το λένε Περιβόλι της Παναγίας, άλλες από την Τήνο πούχει το ξακουστό παλάτι της, άλλες από την Σαλαμίνα που γιορτάζει η Φανερωμένη, άλλες από τη Μυτιλήνη, από την Παναγιά της Αγιάσσος και της Πέτρας, άλλες από το Μοναστήρι της Σίφνου, άλλες από τη Σκιάθο, άλλες από τη Νάξο, από κάθε νησί, από κάθε κάβο, από κάθε στεριά.

« ΡΩΜΑΙΟΣ ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΕΤΑ, PROKOFIEV »

« ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ »

Στη σημερινή Αποστολική περικοπή, αγαπητοί μου φίλοι, ο Απόστολος Παύλος μιλάει για την κατάσταση της εποχής του. Το Αποστολικό κήρυγμα συνάντησε μεγάλες αντιδράσεις, εφόσον ζητούσε αλλαγή των ηθών και των εθίμων των ανθρώπων με το πνεύμα καθαρότητας του Ευαγγελίου. Γράφει χαρακτηριστικά: «ότι θέατρον εγενήθημεν τω κόσμω, και αγγέλοις και ανθρώποις» (Α΄ ΚΟΡ. 4, 9). Η νέα διδαχή φάνηκε σε πολλούς παράδοξη. Πράγματι το Αποστολικό κήρυγμα απέβη γιγάντιο θέαμα στον τότε γνωστό κόσμο. Εξαιτίας του δημιουργήθηκε ένας προβληματισμός και μία έντονη συγκίνηση. Οι Απόστολοι έσπειραν νέες αρχές και ανέλαβαν την οικοδομή ενός νέου  πνευματικού και ανθρωπιστικού πολιτισμού. Βέβαια το κατεστημένο δεν αλλάζει εύκολα και γι’ αυτό η αντίδραση υπήρξε ισχυρή. Κάθε αλλαγή είτε προς το καλό, είτε προς το κακό, προκαλεί αντιδράσεις.

Θαυμάζουμε τους Αποστόλους όχι μόνο ως εργάτες και οικοδόμους ενός νέου υπέροχου πολιτισμού, αλλά και για την αδάμαστη αντοχή τους μπροστά σε τεράστια εμπόδια. Οι περισσότεροι ήσαν ολιγογράμματοι, αλλά μεταμορφώθηκαν με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος. Το Άγιο Πνεύμα μεταμορφώνει τον άνθρωπο, τον αναγεννά και του παρέχει τη δύναμη να προχωρήσει σε έργα πνευματικού δυναμισμού. «Στην Ορθοδοξία το Άγιο Πνεύμα συνδέει τον Θεό με τον κόσμο. Μέσω Αυτού εξέρχεται η Αγία Τριάδα στον κόσμο», παρατηρεί η Τατιάνα Γκορίτσεβα. (Η τρέλλα να είσαι Χριστιανός, σελίδα 40). Το Άγιο Πνεύμα συγκροτεί όλο το θεσμό της Εκκλησίας. Σε καμία άλλη Χριστιανική ομολογία δεν υπάρχουν τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Ας μας παρουσιάσουν οι Προτεστάντες χαρισματούχους ανθρώπους σαν τους γέροντες της Ορθοδοξίας.

Οι Απόστολοι αποτελούν τους θεμέλιους λίθους της Εκκλησίας, με ακρογωνιαίο λίθο, τον Ιησού Χριστό. Κατέδειξαν με την αγία ζωή τους και με τη δύναμη του κηρύγματός τους ότι το Ευαγγέλιο δεν είναι μία θεωρία, μία ηθικολογία ή ένα φιλοσοφικό σύστημα, αλλά φως πνευματικό που φωτίζει τις ανθρώπινες συνειδήσεις και οδηγεί σε μία ζωή υψηλής ποιότητας. Το Ευαγγέλιο οδηγεί τους ανθρώπους σε μία αγάπη, χωρίς σκοπιμότητες, χωρίς ιδιοτέλειες. Οδηγεί τους ανθρώπους σε μία ανυπόκριτη και άδολη αγάπη. Η διδασκαλία του Ευαγγελίου είναι θεόπνευστη και εξέρχεται από το πανάγιο στόμα του Ιδίου του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού. Το Ευαγγέλιο πρέπει να μας καθοδηγεί στην καθημερινή μας ζωή. Πρέπει να γίνει ο πνευματικός φάρος της επίγειας ζωής μας. Μόνο έτσι θα πορευόμαστε σύμφωνα με τις εντολές του Θεού.

Όταν δεχθούμε το Ευαγγέλιο ως τρόπο ζωής, τότε κι εμείς αναμορφωμένοι με την Ευαγγελική διδαχή συντελούμε με τα καλά μας έργα και στην αναμόρφωση των πραγμάτων του κοινωνικού μας περιβάλλοντος. Είναι μέσα στους νόμους και στους κανόνες της ζωής, οι τίμιοι, οι ενάρετοι, οι δίκαιοι, αυτοί που ακολουθούν τις επιταγές της καθαρής συνείδησης, να αντιμετωπίζουν ειρωνείες, αντιδράσεις, ακόμη και διωγμούς, από τους ανθρώπους του πνευματικού σκότους και της ανομίας. Οι άνθρωποι που δεν ακολουθούν την Εκκλησία του Χριστού, πολλές φορές κάνουν δύσκολη και ανυπόφορη τη ζωή των ευσεβών ανθρώπων. Είναι μία κατάσταση που υποκινείται και από τον διάβολο, για να λυγίσει τους αγωνιστές της πίστης. Όμως υπάρχουν και στη σημερινή εποχή  οι τίμιοι, οι καθαροί στη συνείδηση και στη σκέψη, που αντιστέκονται.

Ο Απόστολος Παύλος χωρίς δισταγμούς αναφέρεται στις ποικίλες δυσκολίες του Αποστολικού έργου και στη γενναιότητα της πίστης. Μιας γενναίας πίστης που κατήγαγε μοναδικό θρίαμβο στην ανθρώπινη ιστορία. Κι εμείς, οι σημερινοί Χριστιανοί, δεν θα πρέπει να δειλιούμε μπροστά σε ανθρώπους που κυριαρχούνται από άνομες διαθέσεις και που από ένα κομπλεξισμό επιχειρούν να ειρωνευθούν τη ζωή της συνέπειας προς τις ηθικές αρχές. Δυστυχώς στη σημερινή εποχή το ηθικό και το φυσιολογικό παρουσιάζονται σαν ανώμαλες καταστάσεις και οι ανώμαλες καταστάσεις σαν ομαλές. Ο σημερινός άνθρωπος έχει παραφρονήσει. Και έχει γίνει αυτό γιατί έχει απομακρυνθεί από τον Θεό. Ο άνθρωπος που ζει μακριά από τον Θεό δεν μπορεί να φωτισθεί. Συνεχώς σκοτίζεται και πράττει διάφορες ανοησίες. Κάνει πράξεις που τον απομακρύνουν από την αιώνια σωτηρία.

Αγαπητοί μου φίλοι, ο Απόστολος Παύλος μας καλεί να τον μιμηθούμε. «Παρακαλώ ουν υμάς, μιμηταί μου γίνεσθε» (Α΄ ΚΟΡ. 4, 16). Και σήμερα η ανθρωπότητα, μέσα σε μία φοβερή σύγχυση ιδεών και πραγμάτων, πεινά και διψά για δικαιοσύνη, για αποκατάσταση των ηθικών αρχών στη ζωή, για αγάπη και αδελφοσύνη. Εμείς με την αγία ζωή μας, με το λόγο μας, ας προβάλλουμε παντού το φως της Ευαγγελικής διδαχής. Συμφέρον όλων είναι να κορεσθεί η πείνα και η δίψα για υψηλά ιδανικά, που καθιστούν τη ζωή απελευθερωμένη από τις σύγχρονες κοινωνικές και ψυχολογικές δουλείες. Με τον τρόπο αυτό η ζωή πλημμυρίζεται από σκιρτήματα χαράς, ενθουσιασμού και απέραντης αισιοδοξίας. Μόνο ζώντας γνήσια τη Χριστιανική ζωή μπορούμε να μεταδώσουμε την πίστη μας και σε άλλους ανθρώπους. Σε αντίθετη περίπτωση απομακρύνουμε τους ανθρώπους από την πίστη.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

« ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΟΥ ΑΘΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ »

« ΕΝΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΓΙΟΣ: Ο ΝΕΟΦΑΝΗΣ ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ – ΙΑΚΩΒΟΣ Ο ΝΕΟΣ ΧΟΖΕΒΙΤΗΣ (+5 Αυγούστου 1960) »

Γεννήθηκε το 1913 στο νομό Βοτοσανίου της Ρουμανίας. Από μικρός έμεινε ορφανός. Στα 20 του χρόνια, το 1933, μπήκε ως δόκιμος στη μονή Νεάμτς, όπου έμεινε τρία χρόνια.

Στις 8 Απριλίου 1936 έγινε η μοναχική κουρά και από Ηλίας ονομάστηκε Ιωάννης.

Το φθινόπωρο του 1936 επισκέφτηκε τους Αγ. Τόπους και αφού προσκύνησε τον Πανάγιο Τάφο, εισήλθε στην αδελφότητα του Αγίου Σάββα, όπου ασκήτεψε δέκα χρόνια και απέκτησε το χάρισμα των δακρύων και της αδιάλειπτης προσευχής.

Το 1947 χειροτονήθηκε διάκονος και Ιερέας και έγινε ηγούμενος της Ρουμανικής Σκήτης του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στον Ιορδάνη. Μετά από πέντε χρόνια σκληρής άσκησης αναχώρησε μαζί με τον υποτακτικό του Ιωαννίκιο στο σπήλαιο της Αγίας Άννης στη Χοζέβα, κοντά στη μονή του Αγίου Γεωργίου του Χοζεβίτου. Εκεί ασκήτεψε επτά χρόνια και παρέδωσε το πνεύμα του στο Θεό στις 5 Αυγούστου 1960. Μετά από 20 χρόνια, ανοίγοντας τον τάφο του, βρέθηκαν άφθαρτα και ακέραια τα λείψανά του μαζί με τα ρούχα του αναδίδοντας μια εξαίσια ευωδία. Τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στη μονή του Αγίου Γεωργίου του Χοζεβίτου, στο παρεκκλήσι του Αγίου Στεφάνου όπου βρίσκονται μέχρι σήμερα. 

ΘΑΥΜΑΤΑ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ - ΙΑΚΩΒΟΥ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΧΟΖΕΒΙΤΟΥ

1) Το 1980 ένας έλληνας αρχιμανδρίτης από την Αμερική ο οποίος είχε ασκητέψει με τον Άγιο Ιωάννη στα νιάτα του και δεν ήξερε ότι είχε πεθάνει, είδε τον Άγιο στον ύπνο του, λέγοντάς του: «Αν θέλεις να με δεις, έλα στο σπήλαιο της Αγίας Άννης στην κοιλάδα του Ιορδάνη»! Μετά από ένα μήνα πήγε στην Μονή του Αγ. Γεωργίου του Χοζεβίτου. Με την επιμονή του αρχιμανδρίτου, ο ηγούμενος τελικά δέχτηκε ν’ ανοίξει τον τάφο του Αγίου κι έτσι βρέθηκαν τα λείψανά του άφθαρτα.

2) Ένας ιερέας ο οποίος βοήθησε στην ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου Ιωάννου από το σπήλαιο στο μοναστήρι, διηγούταν πως κάποιος που πήρε τρεις τρίχες από τον Άγιο, τον είδε στο όνειρό του και τον διέταξε να τις επιστρέψει. Μάλλον αυτό το πρόσωπο ήταν ο ίδιος ο ιερέας που διηγήθηκε την ιστορία.

3) Το 1986 μία γυναίκα από την Κρήτη έστειλε στον ηγούμενο της μονής ένα χρυσό κουταλάκι ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για ένα θαύμα του Αγ. Ιωάννου. Αυτή η γυναίκα ήταν άρρωστη δε μπορούσε να κουνηθεί και να μιλήσει και όλοι περίμεναν να πεθάνει. Τότε εμφανίστηκε ο Άγιος Ιωάννης ντυμένος με άμφια και κρατώντας το Άγιο Ποτήριο στο χέρι λέγοντάς της: «Εγώ είμαι ο Άγιος Ιωάννης ο Χοζεβίτης». Έπειτα ακούμπησε τη λαβίδα στη γλώσσα της και εξαφανίστηκε. Από εκείνη τη στιγμή η γυναίκα έγινε καλά.

www.proskynitis.blogspot.com