« ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ »

 

Κατά τη σημερινή εορτή της Πεντηκοστής, αγαπητοί μου φίλοι,  εορτάζουμε το γεγονός της Εκκλησίας. Βέβαια η εποχή μας είναι μια έντονα αντιεκκλησιαστική εποχή. Η εποχή μας διακρίνεται για τον ατομικισμό και τον ανταγωνισμό, είναι μια εποχή που ενθαρρύνει τον ανθρώπινο ναρκισσισμό και σαν συνέπεια καλλιεργεί τις προϋποθέσεις για την αποκοπή του ανθρώπου από τους άλλους και την απομόνωσή του. Η εκκλησιαστικότητα αντίθετα είναι αντανάκλαση της τριαδικότητας του Θεού, που σαν Θεός αγάπης δεν μπορούσε, αν και είναι ένας, να είναι μοναδικός, γιατί έπρεπε οπωσδήποτε να αγαπάει κάποιον άλλο. Έτσι ο Θεός ήταν απαραίτητο να είναι μια κοινωνία που τα πρόσωπα που την αποτελούν να τα μοιράζονται όλα, να τα έχουν όλα κοινά, εκτός από την υπόσταση. Γιατί αν είχαν και την υπόσταση κοινή, δεν θα ήταν κοινωνία, αλλά μοναδικότητα και άρα δεν θα ήταν Θεός αγάπης.

Στον άνθρωπο ο Θεός που τον έπλασε κατ’ εικόνα και ομοίωση δική Του, έδωσε την εκκλησιαστικότητα που είναι για τον άνθρωπο ότι είναι για τον Θεό η τριαδικότητα. Αλλά ο άνθρωπος με την απομάκρυνσή του από τον Θεό αλλοιώνει τη θεία εικόνα και υποκαθιστά την εκκλησιαστικότητά του, δηλαδή το βασικό στοιχείο της φύσης του που απαιτεί την ένωσή του με τους άλλους ανθρώπους, με τον ατομικισμό και το ναρκισσισμό, που τον οδηγεί στον θάνατο. Ο Χριστός με την ενανθρώπησή Του αποκαθιστά την ανθρώπινη φύση στην παλιά της κατάσταση και έτσι ξαναζωντανεύει την εκκλησιαστικότητα του ανθρώπου και την πραγματώνει με τη σύσταση της Εκκλησίας. Επομένως Εκκλησία δεν είναι μια οργάνωση, αλλά είναι κοινωνία, συνύπαρξη και συνοδοιπορία. Εκκλησία δεν θεωρείται απλά μια συγκέντρωση στον Ναό.

Στην Εκκλησία οι άνθρωποι μοιράζονται με τους άλλους τον εαυτό τους, τον χρόνο τους, τις ανησυχίες τους, τη χαρά τους, τη λύπη τους, την απόγνωσή τους, την ελπίδα τους. Όπως πολύ ωραία παρατηρεί ο πατήρ Φιλόθεος Φάρος : «Στην Εκκλησία, ούτε υπακούουν πολλοί σε έναν ούτε δεν υπακούει κανένας σε κανένα, αλλά υπακούουν όλοι σε όλους» (Πριν και μετά το Πάσχα, σελίδα 174). Δεν υπάρχει Εκκλησία εκεί που οι άνθρωποι φροντίζουν μόνο για τον εαυτό τους και αδιαφορούν για τους άλλους. Δεν υπάρχει Εκκλησία εκεί που ο καθένας κρατάει τα αγαθά του, τη χαρά του, την πίστη και την αρετή για τον εαυτό του και δεν τα μοιράζεται με τους άλλους. Αυτό σημαίνει Εκκλησία, ενότητα με τους άλλους, κοινωνία προσώπων. Όλοι μας έχουμε ανάγκη την παρουσία και την συμπαράσταση του άλλου. Σε αντίθετη περίπτωση βιώνουμε από αυτή τη ζωή την κόλαση.

Η Εκκλησία δεν είναι στατική, δεν φθάνει ποτέ στο τέρμα, μπορεί πάντα να γίνεται όλο και περισσότερο η Βασιλεία του Θεού. Επομένως η Εκκλησία δεν είναι μια κοινωνία καθαρών, που έφθασαν σε ένα πνευματικό επίπεδο και δεν προχωρούν πιο πέρα. Πάλι κατά τον πατέρα Φιλόθεο Φάρο : «Μέσα στην Εκκλησία, τα μέλη της Εκκλησίας αγωνίζονται διαρκώς να μετακινηθούν από το δαιμονικό ναρκισσισμό στην εκκλησιαστικότητα, που είναι η αντανάκλαση της τριαδικότητας του Θεού» (Πριν και μετά το Πάσχα, σελίδα 175). Πολλές φορές σκανδαλιζόμαστε γιατί κάποιο μέλος της Εκκλησίας έπεσε σε κάποιο αμάρτημα. Κι όμως αυτό δεν είναι σωστό γιατί μέσα στην Εκκλησία όλοι μας αγωνιζόμαστε και σίγουρα κάποιες φορές θα έχουμε και πτώσεις. Δεν μπορεί ο Ορθόδοξος Χριστιανός να έχει μια προτεσταντική ηθική, να διακατέχεται από ένα ηθικιστικό και νομικιστικό πνεύμα.

Επίσης χωρίς το Πνεύμα του Θεού, δεν μπορεί να υπάρξει Εκκλησία. Το Πνεύμα του Θεού «όλον συγκροτεί τον θεσμόν της Εκκλησίας» (Στιχηρό Εσπερινού Κυριακής Πεντηκοστής) και δεν μπορεί κανείς να δεχθεί το Πνεύμα του Θεού έξω από την Εκκλησία. Έτσι, εκτός της Εκκλησίας δεν υπάρχει σωτηρία. Δεν υπάρχει σωτηρία για τον άνθρωπο που δεν μετέχει στο Μυστήριο της Εκκλησίας, που είναι η ενεργοποίηση στη ζωή του στοιχείου της εκκλησιαστικότητας. Δεν μπορεί να υπάρξει σωτηρία σε οποιαδήποτε ομάδα ανθρώπων, όταν δεν υπάρχει το Πνεύμα το Θεού, όταν απουσιάζει το Άγιο Πνεύμα. Στις ομάδες αυτές δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνία προσώπων. Απουσιάζει η εκκλησιαστικότητα και επικρατεί ο ατομικισμός και ο ναρκισσισμός. Έξω από την Εκκλησία δημιουργείται μια αρρωστημένη επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων. Δεν υπάρχει το γνήσιο και το ειλικρινές στις σχέσεις τους.

Αγαπητοί μου φίλοι, η δυνατότητα της επικοινωνίας είναι ένα χάρισμα του Πνεύματος του Θεού που δεν μπορεί να την έχει όποιος δεν έχει αυτό το πνεύμα. Έτσι «Πεντηκοστήν εορτάζομεν, και Πνεύματος επιδημίαν, και προθεσμίαν επαγγελίας, και ελπίδος συμπλήρωσιν» (Στιχηρό Ιδιόμελο Εσπερινού Πεντηκοστής). Το Άγιο Πνεύμα επεδήμησε στους Αποστόλους, στην Εκκλησία και δι’ αυτών σε όλους όσοι ανοίγουν σε Αυτό την πόρτα της ψυχής τους. Από εμάς εξαρτάται αν θα παραμείνει, μετά το Άγιο Βάπτισμα, μέσα μας το Άγιο Πνεύμα. Από τη δική μας απόφαση και τη δική μας προσπάθεια εξαρτάται, αν θα γίνει η ψυχή μας κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος. Ας είναι, λοιπόν, η σημερινή εορτή της Πεντηκοστής το ξεκίνημα για την αλλαγή τρόπου σκέψης και τρόπου ζωής στην καθημερινή μας ζωή. Ας είναι το ξεκίνημα για την εκκλησιαστικότητα, που αναφέραμε στην αρχή.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

« ΛΗΞΗ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΛΕΞΙΟΥ ΑΙΓΙΟΥ, 31.05.2014 »

Στις 31 Μαΐου 2014 πραγματοποιήθηκε, στον Ιερό Ναό Αγίου Αλεξίου Αιγίου, η Λήξη του Κατηχητικού Σχολείου της ενορίας. Τα παιδιά, με μεγάλη χαρά, τραγούδησαν και είπαν ποιήματα. Στην εορτή είχαν προσέλθει και γονείς των παιδιών. Μετά το τέλος της εορτής βραβεύθηκαν τα παιδιά, που δεν είχαν καμμία απουσία. Ενώ σε όλα τα παιδιά δόθηκαν αναμνηστικά δωράκια.

« Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΡΕΤΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ, ΜΟΝΑΧΟΣ π. ΜΩΫΣΗΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ »

« ΕΚΟΙΜΗΘΗ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΩΫΣΗΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ »

Την Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, 1-Ιουνίου-2014, και ώρα 04.14 π.μ., κοιμήθηκε ο λόγιος Μοναχός του Αγίου Όρους, Γέροντας Μωϋσής.

Ο Γέροντας Μωϋσής κατόπιν δικής του επιθυμίας, φιλοξενήθηκε το τελευταίο εξάμηνο στο Επισκοπείο της Ιεράς Μητροπόλεως Καστορίας, περιβαλλόμενος μετά πολλής στοργής και αγάπης υπό του υποτακτικού του π. Χρυσοστόμου και των Πατέρων του Επισκοπείου.

Η τιμία σωρός του τέθηκε σε προσκύνηση στο Παρεκκλήσιο του Ιερού Επισκοπείου της Καστοριάς, όπου και τελέσθηκε Θεία Λειτουργία.

Σήμερα Δευτέρα, 2-Ιουνίου-2014, η τιμία σωρός του Μακαριστού Γέροντα Μωϋσή, μεταφέρθηκε στο Άγιον Όρος. Η Εξόδιος Ακολουθία εψάλλη, στις 1.00 μ.μ. στο Κυριακό της Ιεράς Σκήτης του Αγίου Παντελεήμονος. Ο ενταφιασμός του έγινε στο Κοιμητήριο της Σκήτης.

Είχα την ιδιαίτερη ευλογία στη ζωή μου, να γνωρίσω από κοντά τον Γέροντα Μωϋσή. Είχαμε επικοινωνία και ανταλλάσσαμε αλληλογραφία. Πάντοτε έδειχνε στο πρόσωπό μου την αγάπη του. Τον ευχαριστώ για όλα. Έχω μαθητεύσει στη διδασκαλία του μέσα από τα υπέροχα βιβλία του. Συχνά άκουγα τις ομιλίες του.

Να είναι αιωνία η μνήμη του και ας μας συνοδεύουν οι άγιες ευχές του.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

« ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Α΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ »

Η σημερινή τελευταία Κυριακή, αγαπητοί μου φίλοι, πριν από την Πεντηκοστή, που είναι αφιερωμένη στους Αγίους Πατέρες της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, κυριαρχεί στη λειτουργική ατμόσφαιρα της ημέρας το θέμα του αποχωρισμού. Η εορτή της Αναλήψεως, που εορτάσαμε πριν από λίγες ημέρες, έχει συμβάλει αποφασιστικά στη δημιουργία μιας τέτοιας ατμόσφαιρας. Πολλοί από τους ύμνους που ψάλλαμε σήμερα είναι ύμνοι της Αναλήψεως. Αλλά το θέμα του αποχωρισμού κυριαρχεί και στα αναγνώσματα της σημερινής Κυριακής. Το Ευαγγελικό ανάγνωσμα περιλαμβάνει την αρχιερατική προσευχή του Χριστού στο Όρος των Ελαιών, όταν ο αποχωρισμός Του από τους μαθητές επίκειται και στον οποίο εξάλλου και αναφέρεται. Αποχαιρετιστικό είναι και το Αποστολικό ανάγνωσμα, από τις Πράξεις των Αποστόλων. Εκεί ο Απόστολος Παύλος αποχαιρετά τους Εφεσίους.

Ας δούμε πρώτα το Ευαγγελικό ανάγνωσμα. Ο Χριστός άρχισε να προετοιμάζει πολύ νωρίς τους μαθητές Του για τον προσεχή αποχωρισμό τους. Όσο πλησιάζει περισσότερο προς τη θυσία Του αυξάνει τη συχνότητα των προειδοποιήσεών Του προς τους μαθητές. «Έτι μικρόν χρόνον μεθ’ υμών ειμι και υπάγω προς τον πέμψαντά με» (ΙΩΑΝ. 7, 33). Και μάλιστα περιγράφει πιο συγκεκριμένα τον τρόπο του αποχωρισμού Του από αυτούς. Εν τω μεταξύ τους διαβεβαιώνει ότι τα συναισθήματά Του γι’ αυτούς δεν έχουν αλλάξει. Τους δείχνει το ενδιαφέρον Του και την αγάπη Του. Αναγνωρίζει και αντιμετωπίζει τις αμφιβολίες τους, που είναι ανθρώπινες. Ο Χριστός γνωρίζει ότι θα κλονισθεί η πίστη τους μετά την αναχώρησή Του και τους προετοιμάζει κατάλληλα. Οι μαθητές Του έχουν απόλυτη ανάγκη από λόγια συμπαράστασης του δασκάλου τους.

Το αποκορύφωμα αυτής της συστηματικής προπαρασκευής των μαθητών για τον αποχωρισμό τους από το διδάσκαλο είναι η αποχαιρετιστήρια ομιλία του Χριστού προς αυτούς. Σ’ αυτή τη μνημειώδη αποχαιρετιστήρια ομιλία, που ο Ευαγγελιστής Ιωάννης τη διέσωσε με κάθε λεπτομέρεια, ο Χριστός προχωρεί βήμα προς βήμα στην αντιμετώπιση όλων των δυνατών επιδράσεων που η αναχώρησή Του μπορεί να έχει επί των μαθητών. Ο Χριστός δείχνει στους μαθητές Του ΐότι ο πόνος του αποχωρισμού είναι ένας παραγωγικός πόνος. Μπορεί να αισθάνονται ότι Τον χάνουν, στην πραγματικότητα όμως δεν Τον χάνουν.  Έχει ήδη επενδύσει ένα μέρος Του σ’ αυτούς που έχει εμπλουτίσει την ύπαρξή τους και που θα μείνει πάντοτε με αυτούς. Οι σχέσεις που τερματίζονται κάποια στιγμή είναι οι παθολογικές, οι οποίες χαρακτηρίζονται από μια διάθεση ιδιοκτησίας.

Ας δούμε τώρα και τον αποχωρισμό στο Αποστολικό ανάγνωσμα της σημερινής Κυριακής. Ο Απόστολος Παύλος αισθάνεται πως το βήμα αυτό είναι αποφασιστικό, και πως δεν έχει πια την ευκαιρία να συνεχίσει το έργο του για τη σωτηρία των χριστιανών στις αγαπημένες του Εκκλησίες. Αλλά έχει θεμελιώσει μια πολύ βαθιά σχέση με όλους αυτούς τους χριστιανούς και γνωρίζει ότι ο χαμός του θα τους πληγώσει βαθύτατα. Ωστόσο γνωρίζει επίσης ότι πρέπει να πάει στα Ιεροσόλυμα. Αν και έχει την πεποίθηση ότι τον επιτάσσει το Άγιο Πνεύμα να πάει στα Ιεροσόλυμα, δεν θέλει η αναχώρησή του να προξενήσει βλάβη σε εκείνους που αγαπά και που εξαρτώνται από αυτόν. Ο Απόστολος Παύλος δεν ήθελε να αισθανθεί κανένας από τους φίλους του παραμελημένος και για να το αποφύγει αυτό δεν διστάζει να ταξιδέψει μέχρι την Αχαΐα.

Ο αποχαιρετισμός είναι απαραίτητος για να μπορεί να γίνει ένας αποχωρισμός μια εποικοδομητική εμπειρία. Ο αποχωρισμός είναι μια πραγματικότητα που είναι κυρίαρχη στην ανθρώπινη ζωή. Όπως παρατηρεί ο πατήρ Φιλόθεος Φάρος : «Ο αποχωρισμός είναι μια μεταπτωτική πραγματικότητα, είναι αποτέλεσμα της αμαρτίας. Στη ζωή του Θεού δεν υπάρχει αποχωρισμός, γιατί ο Θεός είναι αδιάσπαστη ενότητα. Ο άνθρωπος με την αμαρτία φέρνει στη ζωή του το χωρισμό, αλλά ο Θεός με τη λυτρωτική Του επέμβαση στη ζωή του ανθρώπου δίνει τη δυνατότητα στον άνθρωπο να χρησιμοποιήσει εποικοδομητικά τις κακές συνέπειες της αμαρτωλότητός του. Έτσι χρησιμοποιεί το θάνατο για να κάνει θνητό το κακό. Και έτσι χρησιμοποιεί τον αποχωρισμό σαν ένα τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος θα επιτύχει τον εμπλουτισμό και την ανάπτυξη της προσωπικότητάς του» (Πριν και μετά το Πάσχα, σελίδα 170).

Αγαπητοί μου φίλοι, το θέμα του αποχωρισμού αναπτύσσεται στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας σε μία εποχή του χρόνου που κυριαρχεί ένα κλίμα αποχωρισμού στην καθημερινή μας ζωή. Κλείνουν τα σχολεία, αρχίζει το καλοκαίρι, φεύγουν οι άνθρωποι για διακοπές και έτσι είναι εύκολο να συλλάβει κανείς το σχετικό λειτουργικό μήνυμα. Όποιος το συλλάβει αυτό το μήνυμα και δεχθεί τη λυτρωτική του επίδραση, θα μπορεί να λέει σε όσους απομακρύνονται από αυτόν, για να πορευθούν προς τη δική τους Ιερουσαλήμ : «Τα νυν παρατίθεμαι υμάς, αδελφοί, τω Θεώ και τω λόγω της χάριτος αυτού τω δυναμένω εποικοδομήσαι και δούναι υμίν κληρονομίαν εν τοις ηγιασμένοις πάσιν» (ΠΡΑΞ. 20, 32). Δηλαδή, «τώρα, αδελφοί, σας εμπιστεύομαι στον Θεό και στο κήρυγμα που σας αποκάλυψε η χάρη Του. Αυτός μπορεί να σας κάνει ώριμους στην πίστη και να σας δώσει την επουράνια ζωή μαζί με όλους όσοι είναι δικοί Του» (ΠΡΑΞ. 20, 32).

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.