« ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΛΟΥΚΑ »

Στο σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα, αγαπητοί μου φίλοι, ακούσαμε μια πολύ όμορφη διδασκαλία του Κυρίου μας. Η διδασκαλία αυτή περιέχει ένα χρυσό κανόνα αποδεκτό από όλους τους ανθρώπους. Αν είχαμε αυτόν τον σπουδαίο κανόνα, θα μπορούσαμε να λύσουμε όλα τα προβλήματα και της κοινωνικής και της προσωπικής μας ζωής. Τι λέει λοιπόν αυτός ο κανόνας ; «Όπως θέλετε να σας συμπεριφέρονται οι άνθρωποι, έτσι ακριβώς να συμπεριφέρεσθε κι εσείς σ’ αυτούς» ( ΛΟΥΚΑ 6, 31 ). Αυτός ο νόμος του Κυρίου είναι πραγματικά ο νόμος της τάξεως, ο νόμος της δικαιοσύνης και ο νόμος της αγάπης. Γι’ αυτό και μπορεί να εξαλείψει και το έγκλημα και την εκμετάλλευση. Δυστυχώς στη σημερινή εποχή αυτή η συμπεριφορά έχει εκλείψει και γι’ αυτό έχουμε φθάσει σε αυτή την τραγική κατάσταση. Αν είχαμε εφαρμόσει τον κανόνα αυτό, όλα θα ήσαν διαφορετικά.

Κυρίαρχο στοιχείο του σημερινού Ιερού Ευαγγελίου είναι η κατά Χριστόν αγάπη. Η αγάπη που οφείλουμε να έχουμε εμείς οι Χριστιανοί απέναντι στους συνανθρώπους μας. Επίσης ο Κύριός μας κάνει μία σύγκριση ανάμεσα στην ψεύτικη αγάπη του κόσμου και στην πραγματική αγάπη που πρέπει να έχουν οι μαθητές Του. Και ζητά την ανιδιοτελή αγάπη και όχι την ιδιοτελή αγάπη του κόσμου. Η συμφεροντολογική αγάπη του κόσμου δεν έχει καμία πνευματική αξία. Η αγάπη έχει αξία όταν την προσφέρουμε χωρίς να περιμένουμε ανταπόδοση. Η αγάπη που ζητά ο Χριστός από όλους μας πρέπει να αγκαλιάζει όλους τους ανθρώπους, ακόμη και τους δύστροπους, τους άδικους, τους εχθρούς. Μια τέτοια αγάπη ίσως μας φαίνεται δύσκολη. Όμως τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο, αρκεί εμείς να έχουμε διάθεση για πνευματικό αγώνα. Να έχουμε διάθεση να πολεμήσουμε την αντιπάθεια και το μίσος.

Τέτοια αγάπη έδειξαν Άγιοι και πιστοί της Εκκλησίας μας. Η αγάπη τους αυτή προβλημάτισε πολλούς ανθρώπους προς το καλύτερο. Ήταν η σφραγίδα της γνησιότητάς τους. Τέτοια αγάπη μας έδειξε ο Κύριός μας, ο Οποίος σταυρώθηκε για εμάς, που είχαμε αποστατήσει και είχαμε γίνει εχθροί Του. Από τον σταυρό Του πρόσφερε την αγάπη Του για ολόκληρο το ανθρώπινο γένος. Ο Χριστός μας διδάσκει με το παράδειγμά Του και όχι με ωραία λόγια και φιλοσοφίες. Ο Ίδιος σταυρώθηκε από την υπερβολική Του αγάπη προς εμάς. Μέσα από αυτή την πράξη μας διδάσκει πως πρέπει να συμπεριφερόμαστε απέναντι στους συνανθρώπους μας. Τον Χριστό οφείλουμε να έχουμε σαν πρότυπο στη ζωή μας. Τον Χριστό οφείλουμε να βάλουμε σαν καθοδηγητή στην επίγεια ζωή μας. Μόνο τότε μπορούμε να καταφέρουμε κάτι στην πνευματική μας ζωή.

Βέβαια η αγάπη προς τους εχθρούς δεν είναι ανθρώπινο κατόρθωμα. Είναι δώρο Θεού και μόνο με τη δική Του Χάρη, μπορούμε να την αποκτήσουμε. Όποιος έχει αποκτήσει την αγάπη αυτή βρίσκεται σε μια κατάσταση υπερκόσμια, αγία, ανώτερη και αληθινή. Αν μας ενδιαφέρει να αποκτήσουμε την αρετή της αγάπης, οφείλουμε να το ζητάμε αυτό καθημερινά από τον Θεό κι εμείς ταυτόχρονα να αγωνιζόμαστε να γίνουμε άνθρωποι της αγάπης. Κατά τον καθηγητή Χρήστο Γιανναρά «η αγάπη δεν είναι ούτε συναισθηματισμός, ούτε μόνο καλές προθέσεις, αλλά το μέγιστο άθλημα της αυθυπέρβασης – δηλαδή της αγιότητας, που λέει η Εκκλησία» (Αλφαβητάρι της πίστης, σελίδα 10). Το να αγωνιζόμαστε να αποκτήσουμε αγάπη είναι πραγματικά ένα δύσκολο αγώνισμα, το οποίο όμως μας οδηγεί σε όμορφες καταστάσεις. Όποιος αποκτήσει την αγάπη αυτή προς τους εχθρούς, θα έχει μεγάλη αμοιβή από τον Θεό.

Με την αγάπη αυτή ο άνθρωπος θα γίνει κατά Χάριν Θεός. Θα αποκτήσει τα θεϊκά χαρακτηριστικά. Καμία άλλη αρετή δεν μας κάνει τόσο όμοιους με τον Θεό, όσο η αγάπη και η συμπάθεια προς τους εχθρούς μας, προς τους πονηρούς και αχάριστους ανθρώπους. Αυτή η αγάπη μας προσδίδει τα χαρακτηριστικά του Θεού. Τι μεγαλύτερο από αυτό μπορούμε να ποθήσουμε άραγε ; Υπάρχει κάτι πιο άγιο και πιο υψηλό από αυτό ; Φυσικά και όχι. Όσο περισσότερο αγαπάμε, τόσο πιο πολύ θα αγιαζόμαστε και θα δοξαζόμαστε από τον Θεό. Μόνο με την αγάπη τελικά μπορούμε να σωθούμε. Δυστυχώς στις ημέρες μας η αρετή της αγάπης έχει απομακρυνθεί από την καθημερινότητά μας. Επικρατεί ο εγωϊσμός, ο ατομικισμός, η ζήλεια και ο φθόνος. Γι’ αυτό και φθάσαμε στην κατάσταση αυτή που βιώνουμε σαν χώρα, αλλά και ο καθένας ξεχωριστά.

Αγαπητοί μου φίλοι, ο Χριστός σήμερα μας μίλησε για την αγάπη, που οφείλουμε να έχουμε σαν Χριστιανοί. Αν εξετάσουμε αντικειμενικά τους εαυτούς μας, θα δούμε ότι απουσιάζει αυτή η αρετή, σε άλλους περισσότερο και σε άλλους λιγότερο. Αν θέλουμε να απολαμβάνουμε κι εμείς την αγάπη των άλλων, οφείλουμε πρώτοι να δείχνουμε εμείς την αγάπη μας σε αυτούς. Δύσκολο μεν, αλλά όχι και ακατόρθωτο.  Μην σκεφτόμαστε γιατί πάνε όλα στραβά στη ζωή μας. Δεν έχουμε αγάπη και δεν την προσφέρουμε στους συνανθρώπους μας. Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα των ημερών μας. Χωρίς την αγάπη δεν μπορούμε να καταφέρουμε απολύτως τίποτα. Θα τελειώσουμε με τα σοφά λόγια του Κυρίου μας: «Εντολήν καινήν δίδωμι υμίν ίνα αγαπάτε αλλήλους, καθώς ηγάπησα υμάς ίνα και υμείς αγαπάτε αλλήλους» ( ΙΩΑΝ. 13, 34 ).

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

« ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΛΟΥΚΑ »

Η σημερινή Ευαγγελική περικοπή, αγαπητοί μου φίλοι, μας παρουσιάζει την κλήση των πρώτων μαθητών από τον Ιησού Χριστό. Μέσα από το ιερό αυτό κείμενο μπορούμε να αντλήσουμε μεγάλες αλήθειες. Ο Υιός και Λόγος του Θεού είναι Εκείνος που καλεί πρώτα όλους τους ανθρώπους από την ανυπαρξία στη ζωή. Ο άνθρωπος όμως καλείται από τον Χριστό όχι απλώς να υπάρχει, αλλά να γίνει μέτοχος της θείας ζωής, να φθάσει στη θέωση. Το να υπάρχουμε απλώς βιολογικά δεν λέει απολύτως τίποτα. Το ίδιο κάνουν και τα ζώα. Και τα ζώα προσπαθούν να επιβιώσουν, να βρουν τροφή, να κοιμηθούν, να βρουν τόπο που να μένουν. Όμως αυτό που ξεχωρίζει τους ανθρώπους από τα ζώα είναι η πνευματική τους υπόσταση. Οι άνθρωποι αποτελούνται από το υλικό και από το πνευματικό στοιχείο. Γι’ αυτό και οφείλουμε να έχουμε στραμμένο το βλέμμα μας και στα επουράνια.

Σε μια πολύ ζωηρή εικόνα, στο σημερινό Ευαγγέλιο, ο Ευαγγελιστής Λουκάς εμφανίζει τον Χριστό να διδάσκει στο πλήθος, πριν καλέσει τους πρώτους τέσσερις μαθητές Του. Η επικοινωνία Του αυτή με το πλήθος ήταν αυθεντική. Η αγάπη του Χριστού για τους ανθρώπους ήταν ολοφάνερη και αυτό το καταλάβαινε ο κόσμος. Μέσα από αυτή την επικοινωνία φανερώθηκε η αγάπη Του, κυρίαρχο στοιχείο της Βασιλείας  Του και η δυνατότητα του κάθε ανθρώπου να ανεβεί στα ψηλότερα σκαλοπάτια της πνευματικότητας. Εκεί στην ακρογιαλιά της Γεννησαρέτ, που ήταν κατάμεστη από κόσμο, επέλεξε ένα από τα δύο πλοιάρια των μετέπειτα μαθητών Του για να διδάξει το πλήθος. Αυτή η κίνηση του Χριστού αναδεικνύει την μεγάλη ταπείνωσή Του και την θεϊκή Του μεγαλοπρέπεια. Φανερώνεται ο Θεάνθρωπος Χριστός, ο Οποίος θα προσφέρει τη σωτηρία στο ανθρώπινο γένος.

Τη διδαχή του πλήθους διαδέχεται το σκηνικό της ευλογημένης πρόσκλησης, που απευθύνει ο Κύριος προς τους μαθητές Του. Οι συνθήκες μπορεί να μην ήταν και τόσο ευνοϊκές, αφού ήταν ακατάλληλη η ώρα, είχε προηγηθεί μια κοπιώδης εργασία των μαθητών και μάλιστα χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Ωστόσο, η μεγάλη πρόσκληση μπορεί να καρποφορήσει και κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες, κάτι που επιβεβαιώνουν τα ίδια τα γεγονότα. Ο Χριστός παρακαλεί το Σίμωνα «επανάγαγε εις το βάθος και χαλάσατε τα δίκτυα υμών εις άγραν» (ΛΟΥΚΑ 5, 4). Ο άνθρωπος πολλές φορές απογοητεύεται από τις αποτυχίες στη ζωή. Ωστόσο η αγάπη του Θεού αποφέρει την πιο ευλογημένη καρποφορία ακόμη και κάτω από τις πιο δύσκολες περιστάσεις. Αρκεί εμείς να είμαστε θετικοί αποδέκτες της αγάπης αυτής.

Η ανταπόκριση ακριβώς του Πέτρου, παρά την όποια απογοήτευσή του, δείχνει το δρόμο της πορείας του κάθε ανθρώπου που ενδείκνυται να ακολουθεί προκειμένου να ανήκει στους μαθητές του Χριστού. Αν και απογοητευμένος ο Πέτρος, πιστεύει στη δύναμη του Χριστού. «Επιστάτα, δι’ όλης της νυκτός κοπιάσαντες ουδέν ελάβομεν· επί δε τω ρήματί σου χαλάσω το δίκτυον» (ΛΟΥΚΑ 5, 5). Και όχι μόνο πιστεύει ότι θα πιάσει ψάρια με την ευλογία του Χριστού, αλλά Τον ακολουθεί και ως μαθητής Του. Θυσίασε τους όποιους εγωϊσμούς και παρέκαμψε πρόσκαιρες βολικότητες. Η αγάπη του Χριστού ήταν ότι πιο πολύτιμο, χάρη της οποίας άξιζε να θυσιάσει τα πάντα. Η υπακοή στο θέλημα του Χριστού συνιστά την πιο ασφαλή πορεία στη ζωή μας. Ο Ευαγγελιστής Λουκάς προσπαθεί να παρουσιάσει σε όλους εμάς πως οφείλουμε να ανταποκρινόμαστε στην αγάπη και στην πρόσκληση του Χριστού.

Ειδικά στις ημέρες αυτές που διανύουμε είναι επιτακτική ανάγκη να στραφούμε προς τον Χριστό, προκειμένου να αντλήσουμε δύναμη και ελπίδα. Μην νομίζουμε πως θα βρούμε τη σωτηρία σε άλλους δρόμους. Ο Χριστός μόνο μπορεί να μας βγάλει από αυτό το αδιέξοδο, που βιώνουμε ως χώρα. Οι άνθρωποι που έχουν την εξουσία, δυστυχώς, μας έχουν απογοητεύσει. Η μόνη ελπίδα μας είναι ο Ιησούς Χριστός. Εκείνος μπορεί να μας δώσει και πάλι όσα μας αφαίρεσαν οι άνθρωποι του Διεθνούς Σιωνισμού. Και δεν μιλάω μόνο για τα χρήματα. Μιλάω και για όλα τα άλλα, που προσπαθούν να επιβληθούν στην Ορθόδοξη Ελλάδα μας. Βέβαια χρειάζεται από την πλευρά μας να ταπεινωθούμε, να προσευχηθούμε, να μετανοήσουμε και να ζητήσουμε το έλεος του Θεού. Χωρίς αυτά δεν μπορούμε να προσελκύσουμε την Χάρη του Θεού. Αντίθετα την απωθούμε.

Αγαπητοί μου φίλοι, εισερχόμενος ο Πέτρος πλέον στο χώρο της θαυματουργίας του Κυρίου βιώνει το μεγαλείο της ολοκληρωμένης αγάπης. Ο άνθρωπος που δέχεται στην καρδιά του την αγάπη του Χριστού ανυψώνεται εκεί που πρέπει να βρίσκεται, ανυψώνεται στο αρχαίο κάλλος. Ο Απόστολος Πέτρος, όπως και οι άλλοι μαθητές, μεταποιούνται από απλοί ψαράδες, σε αλιείς ανθρωπίνων ψυχών. Αυτούς οφείλουμε να έχουμε ως παράδειγμα και στην προσωπική μας ζωή. Η ακολουθία όμως του Χριστού προϋποθέτει την απάρνηση όλων εκείνων των ψεύτικων στηριγμάτων, που αφήνουν τον άνθρωπο μετέωρο στις δυσκολίες της καθημερινότητας. Ο Χριστός μπορεί να μας βοηθήσει και να μας βγάλει από όλα τα αδιέξοδα, αρκεί εμείς να μιμηθούμε το παράδειγμα των Αποστόλων, οι οποίοι «αφέντες άπαντα ηκολούθησαν αυτώ» (ΛΟΥΚΑ 5, 11).
Με αγάπη Χριστού,
π. Βασίλειος.

« ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ »

Το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα, αγαπητοί μου φίλοι, μας μιλάει για τη συγχωρητικότητα. Είναι μία από τις Παραβολές του Κυρίου μας. Είναι γνωστή ως η Παραβολή του κακού δούλου. Μιλάει το Ιερό Ευαγγέλιο, λοιπόν, για ένα βασιλιά, ο οποίος ζητούσε τα οφειλόμενα από όλους τους χρεώστες του. Στη συνέχεια βλέπουμε τον βασιλιά, να δείχνει έλεος σε ένα δούλο, που του όφειλε ένα μεγάλο ποσό. Τον απαλλάσσει εντελώς από το χρέος του. Ο ίδιος δούλος όμως συμπεριφέρεται σε ένα σύνδουλό του με ένα εντελώς αντίθετο τρόπο, με ασπλαχνία, αφού τον οδήγησε στη φυλακή για ένα πολύ μικρότερο ποσό που του όφειλε. Ο δούλος αυτός δεν σκέφθηκε καθόλου την ευεργεσία του κυρίου του, ο οποίος τον απάλλαξε από το μεγάλο χρέος του. Δυστυχώς ο άνθρωπος ξεχνά εύκολα την ευεργεσία, που του προσφέρεται και φέρεται σκληρά στους συνανθρώπους του.

Βασιλιάς, στην Παραβολή που ακούσαμε, θεωρείται ο Ίδιος ο Θεός και δούλος ο κάθε άνθρωπος, που οφείλει εξαιτίας των αμαρτιών του στον Θεό και ζητά την ευσπλαχνία Του και τη συγχώρησή Του. Στη θέση του δούλου βρισκόμαστε πολλές φορές κι εμείς, που ενώ ζητάμε την άφεση των δικών μας αμαρτιών από τον Θεό, εντούτοις δεν συγχωρούμε τον συνάνθρωπό μας. Το μήνυμα του Κυρίου μας, στο τέλος της Παραβολής είναι σαφές. Δεν είναι δυνατό να ζητάμε συγχώρηση από το Θεό, όταν εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε συγκαταβατικοί στα λάθη και στις αδυναμίες των συνανθρώπων μας. Αυτό το βλέπουμε και στην Κυριακή Προσευχή, στο « Πάτερ ημών ». Ζητάμε από τον Θεό να μας συγχωρήσει τα παραπτώματά μας, όπως και εμείς συγχωρούμε τα λάθη των άλλων. « Και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών ».

Μέσα από το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα, μπορούμε να κατανοήσουμε την απεριόριστη αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο. Ο Θεός συγχωρεί με ευκολία τα παραπτώματά μας, αρκεί εμείς να Του το ζητήσουμε με ειλικρινή μετάνοια. Έλεγε ο Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης « Όταν ο άνθρωπος αναγνωρίζη την αγάπη του Θεού, τότε και ο Θεός τον…“βομβαρδίζει” με την αγάπη Του. Ίσως παραξενευθήτε με την λέξη “βομβαρδίζει”, αλλά, για να διαλυθή το πουρί ή ο γρανίτης που είναι γύρω από την καρδιά μας, χρειάζονται βόμβες θεϊκές που να έχουν ως ύλη εκρηκτική την αγάπη του Θεού. Όταν πια διαλυθή ο σκληρός αυτός φλοιός, τότε η καρδιά γίνεται ευαίσθητη και ο άνθρωπος συγκινείται ακόμη και από τις πιο μικρές ευεργεσίες του Θεού » (Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι   Ε΄ - Πάθη και αρετές, σελίδα 198).

Ο Κύριος αποκαλεί στην Παραβολή τον δούλο κακό. Χρησιμοποιεί την λέξη αυτή για να κατανοήσουμε εμείς, πόσο μεγάλη αμαρτία είναι η αχαριστία. Ο Κύριος ζητά από εμάς, τους δούλους Του, να χαρίζουμε στους συνανθρώπους μας τα πνευματικά τους χρέη. Δεν χρειάζεται να είμαστε τόσο αυστηροί με τους άλλους ανθρώπους. Ας είμαστε πρώτα αυστηροί με τον εαυτό μας. Ο Χριστός περιμένει από εμάς να έχουμε ευσπλαχνία και συγχωρητικότητα. Αυτά βέβαια προϋποθέτουν τις μεγάλες αρετές της αγάπης και της ταπεινώσεως. Δια της ταπεινώσεως αναγνωρίζουμε τα δικά μας σφάλματα και έτσι συγχωρούμε πιο εύκολα τα σφάλματα των συνανθρώπων μας. Αν στρεφόμαστε στον εαυτό μας και βλέπουμε σε ποια πνευματική κατάσταση βρισκόμαστε, θα είναι πιο εύκολο να κατανοήσουμε τις τυχόν αδυναμίες των άλλων ανθρώπων. Βέβαια αυτό για να γίνει χρειάζεται μεγάλη ταπείνωση και αγάπη.

Πρότυπο αγάπης και ταπεινώσεως είναι ο Ίδιος ο Χριστός. Ο Ίδιος ο Λόγος του Θεού, που ταπεινώθηκε για εμάς λαμβάνοντας την ανθρώπινη φύση. Ο Χριστός θυσιάσθηκε για τα πλάσματά Του, πάνω στον Σταυρό, ως άνθρωπος, ζητώντας την ίδια στιγμή από τον Θεό Πατέρα να συγχωρήσει τους σταυρωτές Του. Όμως ο Θεός έχει και υπερβολική αγάπη για τα δημιουργήματά Του. Όλα όσα έκανε ο Θεός τα έκανε με μεγάλη αγάπη. Αυτό ακριβώς ζητά και από εμάς. Τον Χριστό, λοιπόν,  οφείλουμε να έχουμε ως πρότυπο στη ζωή μας και να βαδίζουμε πάνω στα ίχνη, που χάραξε Εκείνος. Τον Χριστό είχαν ως πρότυπο η Παναγία και όλοι οι Άγιοί μας και γι’ αυτό ευλογήθηκαν τόσο πολύ. Η ζωή τους έγινε Χριστοζωή. Αυτό καλούμαστε να κάνουμε κι εμείς οι σημερινοί Χριστιανοί. Να γίνουμε αληθινοί Χριστιανοί και όχι ψεύτικοι και υποκριτές.

Αγαπητοί μου φίλοι, πολύ σημαντικό για την πνευματική μας οικοδομή είναι η αυτοκριτική. Όσο ο άνθρωπος γνωρίζει τον εαυτό του, τόσο πιο πολύ αναγνωρίζει πόσο αμαρτωλός είναι. Αναγνωρίζοντας, λοιπόν, ο άνθρωπος την αμαρτωλότητά του, είναι ευκολότερο να συγχωρήσει έναν όμοιό του αμαρτωλό συνάνθρωπο. Δεν είναι τυχαίο που βλέπουμε πνευματικούς ανθρώπους να κατανοούν τις αδυναμίες μας και να είναι επιεικείς μαζί μας. Αυτό γίνεται γιατί έχουν στραφεί, οι άνθρωποι αυτοί, στον εσωτερικό τους κόσμο και αναγνωρίζουν τις διάφορες αδυναμίες τους. Είναι αυστηροί με τον εαυτό τους και επιεικείς με τους άλλους και όχι το αντίθετο. Η άπειρη και μακρόθυμη ευσπλαχνία του Θεού μας, ας είναι πάντα η κινητήρια δύναμη στην αποκατάσταση των σχέσεών μας με τους συνανθρώπους μας.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

« ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ »

Μετά τον πολλαπλασιασμό, αγαπητοί μου φίλοι, των πέντε άρτων και των δύο ιχθύων, ο Ιησούς υποχρέωσε τους μαθητές Του να μπουν στο καΐκι και να πάνε να Τον περιμένουν στην απέναντι όχθη, ωσότου Εκείνος διαλύσει τα πλήθη. Αφού τους άφησε να φύγουν, ανέβηκε μόνος Του στο βουνό να προσευχηθεί. Κατά τη διάρκεια της προσευχής Του, το πλοίο δοκιμάσθηκε από σφοδρή θαλασσοταραχή. Κατά τα ξημερώματα ο Ιησούς ήλθε κοντά τους περπατώντας πάνω στη λίμνη. Οι μαθητές τρόμαξαν στην αρχή από το φαινόμενο αυτό, μέχρι που τους μίλησε ο Χριστός και ησύχασαν. Στην πρόσκληση του Χριστού, να περπατήσει πάνω στη λίμνη, ο Απόστολος Πέτρος ανταποκρίθηκε. Στην αρχή τα κατάφερε, μετά όμως άρχισε να βυθίζεται μέσα στα νερά γιατί είχε μπει ο λογισμός της ολιγοπιστίας. Και τότε ο Πέτρος κάλεσε σε βοήθεια τον Κύριο, ο Οποίος και του την έδωσε, λέγοντάς τον ολιγόπιστο.

Ο Κύριος ήθελε να δοκιμάσει τους μαθητές Του στην υπομονή. Ήθελε να τους δώσει να καταλάβουν, ότι πρέπει να αντιμετωπίζουν με γενναιότητα τους πειρασμούς και τις δυσκολίες της ζωής. Η θαλασσοταραχή ήταν μια εξάσκηση των μαθητών στην υπομονή, στην καρτερία και στην προσευχή. Για να αποκτήσει ο άνθρωπος την Θεία Χάρη, πρέπει να περάσει από το καμίνι των θλίψεων και των πειρασμών. Έτσι και οι Απόστολοι έπρεπε να περάσουν από κάποιες δοκιμασίες, προκειμένου μετά να αναλάβουν το σπουδαίο έργο, που τους περίμενε. Οι Απόστολοι θα κήρυτταν σε όλο τον κόσμο, θα έκαναν θαύματα, θα τους έδινε ο Χριστός τη δύναμη να πραγματοποιούν υπερφυσικά γεγονότα, γι’ αυτό και τους εκπαιδεύει στους πειρασμούς, ώστε να μην απελπισθούν, όταν θα συναντούσαν δυσκολίες και αντιξοότητες. Η εμφάνιση του Χριστού στη λίμνη έλυσε τους φόβους των μαθητών και γαλήνεψε τη θάλασσα.

Στη ζωή μας υπάρχουν δύο ειδών πειρασμοί. Υπάρχουν πειρασμοί που αναφέρονται στην πίστη και πειρασμοί που οδηγούν τον άνθρωπο σε διάφορα πάθη. Στους πειρασμούς που έχουν να κάνουν με την πίστη, συγκαταλέγονται η ολιγοπιστία απέναντι στον Θεό, η βλασφημία, η μη παραδοχή της διδασκαλίας της Εκκλησίας, η άρνηση των Ιερών Μυστηρίων και άλλα. Στους πειρασμούς που αιχμαλωτίζουν τον άνθρωπο σε διάφορα πάθη, συγκαταλέγονται η υπερηφάνεια, η πορνεία, η μοιχεία, το μίσος, η γαστριμαργία, η ακηδία και πολλά άλλα πάθη. Τους πειρασμούς αυτούς δεν μπορεί να τους αντιμετωπίσει σωστά ο άνθρωπος από μόνος του. Χρειάζεται τη βοήθεια του Θεού για να τους αντιμετωπίσει. Οι πειρασμοί μας χωρίζουν από τον Θεό. Κάθε τι που μας χωρίζει από τον Θεό, οφείλουμε να το πολεμάμε και να το διώχνουμε αμέσως.

Δυστυχώς στις ημέρες μας κάποιοι έχουν ξεχάσει τον Θεό. Κι εμείς που βρισκόμαστε στον χώρο της Εκκλησίας, δεν ζητάμε την βοήθεια του Θεού. Μάλιστα πολλές φορές ολιγοπιστούμε σαν τον Απόστολο Πέτρο. Στη σημερινή εποχή έχει χαθεί η αγνή και ανόθευτη πίστη. Βέβαια υπάρχουν και εξαιρέσεις. Εδώ αξίζει να αναφέρουμε τους Έλληνες αθλητές της κωπηλασίας, που συμμετείχαν στους φετινούς Ολυμπιακούς Αγώνες,  οι οποίοι αναφέρθηκαν δημοσίως στη στήριξη που είχαν από Αγιορείτη γέροντα, αλλά και στην πίστη τους στον Θεό. Επίσης να αναφέρουμε και τον Ολυμπιονίκη Ηλία Ηλιάδη, ο οποίος δήλωσε ότι πιστεύει στον Θεό και ότι το χάλκινο μετάλλιο θα το αφιερώσει σε Αγιορείτικη Μονή. Λένε κάποιοι πως στην Εκκλησία βρίσκονται άνθρωποι προβληματικοί και φοβισμένοι. Κάνουν μεγάλο λάθος. Στην Εκκλησία υπάρχουν παλληκάρια, υπάρχουν οι λεβέντες του Θεού.

Επανερχόμενοι στο θέμα των πειρασμών, θα ήθελα να αναφερθώ και στους πειρασμούς της στερήσεως των υλικών αγαθών, της συκοφαντίας σε βάρος μας, της ελλείψεως συμπαθείας από τους συνανθρώπους μας, στις ανίατες ασθένειες και σε όλα αυτά που μας ταλαιπωρούν στην καθημερινότητα. Όλους τους πειρασμούς που έρχονται, οφείλουμε να τους αντιμετωπίσουμε με το Ευαγγελικό πνεύμα και τη δύναμη της προσευχής. Οι πειρασμοί, όταν αντιμετωπισθούν σωστά, μπορούν και να μας ευεργετήσουν. Στον αγώνα εναντίον των πειρασμών και των δοκιμασιών στη ζωή μας, έχουμε βοηθό τον Ίδιο τον Κύριό μας. Το φορτίο των θλίψεων το σηκώνει ο Ίδιος ο Χριστός και γίνεται ελαφρύ. Από τη μεριά μας οφείλουμε να πιστεύουμε ακράδαντα, ότι ο Χριστός δεν θα μας εγκαταλείψει. Να μην γκρινιάζουμε και να έχουμε υπομονή στη ζωή μας.

Αγαπητοί μου φίλοι, η Εκκλησία μας δίνει μέσα από τα Μυστήριά Της όπλα πνευματικά, για να αντιμετωπίζουμε τους διάφορους πειρασμούς. Έχουμε λάβει όπλα πνευματικά από τον Θεό, για να πολεμάμε τους πειρασμούς κι όχι να περιπίπτουμε σε ακηδία κι απελπισία. Οι άνθρωποι που οδηγούνται στην αυτοκτονία σήμερα, έχουν χάσει την ελπίδα τους στον Θεό. Ας έχουμε στραμμένο συνεχώς το βλέμμα μας στο Πρόσωπο του Χριστού, για να μη βουλιάζουμε στο πέλαγος των καθημερινών πειρασμών και δυσκολιών της ζωής μας. Ο Χριστός είναι μαζί μας συνεχώς, αρκεί εμείς να καταλάβουμε την παρουσία Του και να πιασθούμε από το χέρι Του, προκειμένου να μας σώσει από τον καταποντισμό των καθημερινών προβλημάτων μας. Μακριά από τον Χριστό και την Εκκλησία Του υπάρχει η απελπισία και το χάος. Μόνο κοντά στον Χριστό υπάρχει ελπίδα και σωτηρία.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

« ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΙΩΣΗΦ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ ΑΦΙΕΡΩΣΕ ΤΗΝ ΠΡΟΚΡΙΣΗ Ο ΣΤΕΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΣ »

Μία θέση στο βάθρο θα διεκδικήσει η ελληνική τετράκωπος στον τελικό του Σαββάτου, 4-8-2012 (12:30 ώρα Ελλάδος).

Το πλήρωμα των Γιάννη Τσίλη, Γιώργου Τζιάλλα, Στέργιου Παπαχρήστου και Γιάννη Χρήστου εντυπωσίασε στη 2η ημιτελική σειρά, όπου κατέλαβε τη 2η θέση πίσω από τους Αμερικανούς, με χρόνο 6:02.61.

Στον πατέρα Ιωσήφ από το Άγιο Όρος αφιέρωσε την πρόκριση ο Στέργιος Παπαχρήστος. « Είναι η πρώτη φορά που σε βαριά κατηγορία η Ελλάδα μπαίνει τελικό σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Θέλω να αναφερθώ στον πατέρα Ιωσήφ από το Άγιο Όρος. Μας έστειλε ένα γράμμα, με σοφά λόγια, το οποίο το είχαμε μαζί μας σήμερα και μας βοήθησε πολύ. Πιστεύουμε στο Θεό, πιστεύουμε σε όσους ανθρώπους είναι δίπλα μας. Θα τα δώσουμε όλα τώρα στον τελικό ».

proskynitis.blogspot.gr

« Η ΑΓΙΑ ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΣ ΕΛΕΣΑ »

Η Αγία Ελέσα γεννήθηκε στην Πελοπόννησο. Ο πατέρας της ήταν ένας πλούσιος άρχοντας Έλληνας, αλλά ειδωλολάτρης. Η μητέρα της όμως ήταν μια αγία γυναίκα με πολλές αρετές και πλούσια χαρίσματα. Δεν είχε παιδιά και γι’ αυτό παρακάλεσε τον Θεό να την λυπηθεί και να την αξιώσει να γεννήσει ένα παιδί. Μια μέρα ενώ βρισκόταν μόνη στο σπίτι και προσευχόταν, άκουσε μια φωνή από τον ουρανό που της έλεγε «Σε ελέησε ο Θεός σε ότι του ζήτησες, και σου έδωσε καρπόν κοιλίας».    

Όταν γεννήθηκε η Ελέσα (την ονόμασαν Ελέσα από τη φωνή που είχε ακούσει η μητέρα της «Ηλέησέ σε ο Θεός»), η μητέρα της την αφιέρωσε στον Κύριο και την βάπτισε χριστιανή, στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος

Όσο μεγάλωνε στην ηλικία, τόσο δυνάμωνε η πίστη της και η αγάπη της προς τον Θεό. Μετά από την αγία κοίμηση της μητέρας της, ενώ η αγία ήταν 14 χρονών, σκέφτηκε ότι δεν θα μπορούσε να ζήσει με τον ειδωλολάτρη πατέρα της, ο οποίος ήθελε να την παντρέψει με έναν άρχοντα.

Γι’ αυτό μετά από πολλή προσευχή και όταν βρήκε κατάλληλη ευκαιρία, έφυγε αφού μοίρασε πολλές ελεημοσύνες σε φτωχούς και σε ορφανά, μαζί με δύο δούλες της και ασκήτευε σε ένα βουνό των Κυθήρων.

Όμως ο πατέρας της, έψαξε και την βρήκε και προσπάθησε να την γυρίσει πάλι πίσω στο σπίτι τους. Στην άρνηση όμως της Αγίας, ο πατέρας της, αφού την βασάνισε πολύ, την αποκεφάλισε την 1η Αυγούστου 375 μ.Χ.

www.xfe.gr  

« ΠΕΘΑΝΕ Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΣΟΛΑΚΗΣ, ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 30 ΙΟΥΛΙΟΥ 2012 »

     

Απεβίωσε τη Δευτέρα 30 Ιουλίου, σε ηλικία 77 ετών, ο Χρήστος Λ. Τσολάκης, Ομότιμος Καθηγητής της Παιδαγωγικής Σχολής του ΑΠΘ (Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης), μια σημαντική μορφή στον χώρο της παιδείας.

Η συμβολή του υπήρξε ουσιαστική στην εισαγωγή, αλλά και την καλλιέργεια της δημοτικής γλώσσας στην εκπαίδευση και στο δημόσιο βίο.
Γεννήθηκε το 1935 στη Μόρνα (Σκοτεινά) της Πιερίας. Αποφοίτησε ως αριστούχος από τη Φιλοσοφική Σχολή του ΑΠΘ, όπου είχε δασκάλους του, μεταξύ άλλων, τους Εμμανουήλ Κριαρά, Ιωάννη Κακριδή, Λίνο Πολίτη, Απόστολο Βακαλόπουλο και Νικόλαο Ανδριώτη.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1970 υπήρξε μέλος των επιτροπών του Υπουργείου Παιδείας, που σχεδίασαν τη γλωσσική και εκπαιδευτική μεταρρύθμιση της περιόδου 1976-1978 σχετικά με τη διδασκαλία της νεοελληνικής γλώσσας και της αρχαίας ελληνικής γραμματείας από μετάφραση.
Στην συνέχεια έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Κλασικό Ινστιτούτο του Πανεπιστημίου του Λουντ στη Σουηδία, όπου γνώρισε το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας και δίδαξε νεοελληνική γλώσσα και λογοτεχνία.
Υπηρέτησε στη γενική εκπαίδευση ως καθηγητής, σχολικός σύμβουλος και διευθυντής της ΣΕΛΜΕ (Σχολή Επιμόρφωσης Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης) και του ΠΕΚ (Περιφερειακού Επιμορφωτικού Κέντρου) Θεσσαλονίκης.

Ήταν επικεφαλής των συγγραφικών ομάδων οι οποίες με τη συνεργασία του ΚΕΜΕ / Παιδαγωγικού Ινστιτούτου έγραψαν τα βιβλία «Νεοελληνική γλώσσα» για το γυμνάσιο και «Έκφραση – Έκθεση» για το λύκειο.

Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε σήμερα, Τρίτη 31 Ιουλίου, από τον Ιερό Ναό της Αγίας Σοφίας.

camerastyloonline.wordpress.com

« ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ »

Στο σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα, αγαπητοί μου φίλοι,  προβάλλεται η σημασία της πίστεως στη ζωή μας. Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος μας παρουσιάζει δύο τυφλούς ανθρώπους να ακολουθούν τον Χριστό και να Τον παρακαλούν να τους θεραπεύσει. «Ελέησον ημάς, υιέ Δαυΐδ» ( ΜΑΤΘ. 9, 27 ). Στην ερώτηση του Ιησού, αν πιστεύουν ότι μπορεί να τους θεραπεύσει, απαντούν θετικά. Αμέσως ο Χριστός άγγιξε τα μάτια τους και οι τυφλοί θεραπεύθηκαν. Ο Χριστός τους συστήνει με αυστηρότητα να μη μάθει κανείς για το θαύμα αυτό. Εκείνοι όμως τον εξυμνούσαν σε όλη την περιοχή. Έπειτα έφεραν στον Ιησού έναν άνθρωπο βουβό και δαιμονισμένο, προκειμένου να τον θεραπεύσει. Η θεραπεία φυσικά δεν άργησε να πραγματοποιηθεί. Οι Φαρισαίοι έλεγαν ότι βγάζει τα δαιμόνια στο όνομα του άρχοντα των δαιμονίων. Ωστόσο ο Χριστός, συνέχισε να περιοδεύει κηρύσσοντας το Ευαγγέλιο της Βασιλείας του Θεού και θεραπεύοντας κάθε ασθένεια.

Τη σημασία της πίστεως για την πνευματική μας ζωή, αλλά και για την πραγματοποίηση του θαύματος στη ζωή μας, τονίζει η διήγηση του σημερινού Ευαγγελίου. Ο Χριστός λέει στους δύο τυφλούς, αλλά και σε όλους εμάς « πιστεύετε ότι δύναμαι τούτο ποιήσαι ; » ( ΜΑΤΘ. 9, 28 ), θέλοντας να δείξει ότι για να πραγματοποιηθεί το θαύμα, είναι απαραίτητο να πιστέψουμε και να υπερβούμε τον ορθολογισμό. Τον Θεό δεν μπορούμε να Τον βρούμε με λογικές αποδείξεις. Έλεγε ο Φώτης Κόντογλου « Ο Θεός δεν βρίσκεται με το μυαλό, αλλά νοιώθεται με την καρδιά » (Μυστικά Άνθη, Έργα ΣΤ΄, σελίδα 290). Μόνο με την πίστη μπορούμε να προσεγγίσουμε τον Χριστό και να ενωθούμε μαζί Του. Επίσης ο Χριστός είναι ο ιατρός των ψυχών και των σωμάτων μας. Ο Θεός βλέπει τον άνθρωπο ως ψυχοσωματική οντότητα και επιτελεί το θαύμα με γνώμονα τη σωτηρία του.

Εκείνο ωστόσο που ξεχωρίζει στη σημερινή Ευαγγελική περικοπή, είναι ότι ο Χριστός, λέει με αυστηρό τόνο στους θεραπευμένους τυφλούς, να μη πουν σε κανένα για το θαύμα. Άσχετα από την παρακοή τους, η σημασία της επισήμανσης αυτής από τον Ευαγγελιστή Ματθαίο, είναι πολύ σημαντική για την πνευματική μας ζωή. Ο Χριστός θα επιτελέσει ένα θαύμα με γνώμονα την ψυχική μας σωτηρία. Δεν επιτελεί ένα θαύμα για να διαφημίσει την θεότητά Του. Δεν έχει ανάγκη διαφήμισης. Εκείνο που οφείλει ο πιστός είναι να δοξολογήσει τον Θεό, να Τον ευχαριστήσει με όλη του την καρδιά, να συναισθανθεί το μεγαλείο του Θεού και να οδηγηθεί σε μεγαλύτερη μετάνοια, προσευχή και κοινωνία με τον Θεό. Γι’ αυτό και το θαύμα καλό είναι να μένει μεταξύ του Θεού και του θεραπευμένου ανθρώπου. Χωρίς βέβαια να αποκλείεται και η εξαγόρευση ενός θαύματος προς ωφέλεια ψυχών.

Το θαύμα για τους ανθρώπους που δεν πιστεύουν στη δύναμη του Θεού είναι κάτι που δεν τους προξενεί εντύπωση. Αν και βλέπουν το θαύμα μπροστά τους, συνεχίζουν και είναι άπιστοι. Κάτι που έκαναν και οι Φαρισαίοι της σημερινής Ευαγγελικής περικοπής. Αυτό συμβαίνει γιατί η πίστη προς τον Θεό δεν είναι αποτέλεσμα πειθούς, αλλά αποτελεί υπέρβαση του ορθολογιστικού τρόπου θεώρησης των πραγμάτων. Όπως πολύ εύστοχα παρατηρεί ο πατήρ Φιλόθεος Φάρος : «Η σχολαστική εμμονή στο γράμμα του νόμου δεν επέτρεψε στους νομοδιδασκάλους να αισθανθούν την παρουσία αυτού του ίδιου του δημιουργού του νόμου» (Πριν και μετά το Πάσχα, σελίδα 136). Επομένως, όσα θαύματα και να διηγηθούμε σε ανθρώπους που αμφισβητούν τον Θεό, δεν πρόκειται εκείνοι να ωφεληθούν, αλλά μάλλον θα χλευάσουν και τη δική μας πίστη.

Η διαφήμιση ενός θαύματος που μας έκανε ο Θεός, ενδέχεται να καλλιεργήσει στην καρδιά μας τάσεις υπερηφανείας, ότι δηλαδή εμείς υπερέχουμε των άλλων ανθρώπων. Βέβαια πάντα υπάρχουν και εξαιρέσεις. Στην περίπτωση αυτή το αποτέλεσμα είναι αντίθετο από το θέλημα του Θεού, καθώς οδηγούμαστε έτσι στην αυτοδικαίωση. Χρειάζεται μεγάλη διάκριση και καθοδήγηση από τον πνευματικό μας πατέρα, για το πώς οφείλουμε να διαχειρισθούμε ένα θαύμα. Αν νοιώθουμε ευεργετημένοι από τον Θεό, αυτό δεν πρέπει να αποτελεί αφορμή για καύχηση, αλλά μάλλον οφείλουμε να αισθανόμαστε πνευματικά ακόμη πιο ασθενείς. Να πιστεύουμε δηλαδή ότι ο Θεός επεμβαίνει στη ζωή μας, επειδή μόνοι μας δεν έχουμε τη δύναμη ή την ικανότητα να σώσουμε τον εαυτό μας. Οφείλουμε να διατηρούμε την ταπείνωση και μετά το προσωπικό μας θαύμα.

Αγαπητοί μου φίλοι, καθημερινά γίνονται θαύματα από τον Θεό, είτε μικρά είτε μεγάλα. Άλλα τα αντιλαμβανόμαστε και άλλα όχι. Η αποδοχή ενός θαύματος χρειάζεται οπωσδήποτε την πίστη μας. Χωρίς πίστη δεν μπορούμε να κατανοήσουμε απολύτως τίποτα. Βρισκόμαστε σε χειρότερο σκοτάδι από τους τυφλούς του σημερινού Ευαγγελίου. Βρισκόμαστε σε πνευματικό σκοτάδι. Αυτή που μας ανοίγει τα μάτια της ψυχής μας είναι η πίστη, η οποία δίνεται από τον Θεό. Από την πλευρά μας χρειάζεται η αποδοχή αυτής της πίστεως Να ξεφύγουμε δηλαδή από τον εγωϊσμό, την έπαρση και τον ορθολογισμό και να οδηγήσουμε τον εαυτό μας στην ταπείνωση και στην αποδοχή του θελήματος του Θεού. Να οδηγήσουμε τον εαυτό μας στην πίστη προς τον Θεό. Μην ξεχνάμε ότι ο Θεός μας είναι Θεός των προσωπικών υπάρξεων και αποκαλύψεων.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.