Σάββατο 29 Μαΐου 2010
« Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ »
Κυριακή 23 Μαΐου 2010
« ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΙΑ »

Αν η ορθόδοξη πνευματικότητα δε νοείται χωρίς τη σωτηρία του ανθρώπου εν Χριστώ, η δυναμική τελείωση αυτής της σωτηρίας δε νοείται χωρίς το Άγιο Πνεύμα. Με την κένωσή Του επαναλαμβάνει και ιστορικοποιεί μυστικά και μυστηριακά το έργο της φιλάνθρωπης συγκαταβάσεως του Υιού, μετέχει και τελειώνει το οικονομικό έργο της Αγίας Τριάδος, που ο Υιός πραγματοποιεί μέσα στο χρόνο, το ολοκληρώνει και το κάνει οικείο στον άνθρωπο.
« Ορθόδοξη Πνευματικότητα », σελίδα 125.
Σάββατο 22 Μαΐου 2010
« ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ »
Πέμπτη 20 Μαΐου 2010
" ΜΕΓΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΙ ΑΓΙΑ ΕΛΕΝΗ "

Η Εκκλησία μας δίκαια χαρακτήρισε τον Μέγα Κωνσταντίνο μαζί με την αγία μητέρα του, Βασιλέα Θεόστεπτο και Iσαπόστολο, διότι αποδεδειγμένως ο Θεός τον προόρισε στον Ρωμαϊκό θρόνο, και τον ανέδειξε ίσο με τους αγίους Μαθητές και Αποστόλους του Κυρίου εφόσον και εκείνος ιεραποστολικά εργάσθηκε για την διάδοση του Χριστιανισμού και τη διαφύλαξή του από τις αιρέσεις.
www.im-ka.gr
Σάββατο 15 Μαΐου 2010
« ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Α΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ »

Την ΣΤ΄ Κυριακή μετά το Άγιο Πάσχα, η Αγία μας Εκκλησία, αγαπητοί μου φίλοι, τιμά και εγκωμιάζει τους 318 θεοφόρους Πατέρες που συγκρότησαν την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια της Βιθυνίας. Αποδίδει έπαινο σε εκείνους που αγωνίσθηκαν για να θεμελιώσουν την Ορθόδοξη Πίστη μας. Όλοι οι Χριστιανοί έχουμε χρέος να τιμάμε τους ήρωες της Εκκλησίας που μας χάρισαν την πνευματική ελευθερία και μας απάλλαξαν από το σκοτάδι της πλάνης. Οι Πατέρες της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου έζησαν σε μια δύσκολη εποχή πνευματικών αμφισβητήσεων. Κι όμως με τη θεολογία τους και την αγία ζωή τους στερέωσαν την πίστη και την πράξη της Εκκλησίας. Είναι οι αιώνιοι διδάσκαλοι και οι μιμητές του Χριστού.
Οι Άγιοι Πατέρες θεολόγησαν αποστολικά και ορθόδοξα. Με το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος μίλησαν και έγραψαν για την Αγία Τριάδα, για τις δύο φύσεις του Θεανθρώπου Χριστού, για τη Θεοτόκο και για πολλά άλλα θεολογικά θέματα. Με απλό τρόπο μετέφεραν στους πιστούς βαθυστόχαστα δόγματα, προκειμένου οι Χριστιανοί να κατανοήσουν την πίστη τους. Ζώντας μέσα στη λαίλαπα των αιρέσεων αγωνίσθηκαν να κρατήσουν μακριά από την πλάνη τους ανυποψίαστους πιστούς. Διακήρυξαν πως με την αίρεση ο άνθρωπος «της Εκκλησιαστικής ενώσεως αποσχίζεται», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο ΞΘ΄ Κανόνας της Καρθαγένης Συνόδου. Στον αγώνα τους αυτό συνάντησαν πολλά εμπόδια, που προήλθαν από τους ανθρώπους της αμαρτίας.
Βέβαια οι Άγιοι Πατέρες δεν έμειναν μόνο στη θεολογία, αλλά την πίστη την έκαναν καθημερινή ζωή. Με την Ορθόδοξη Πνευματικότητα ελευθερώθηκαν από τα πάθη τους. Με την άσκηση και την προσευχή έφθασαν από το «κατ’ εικόνα» (ΓΕΝ. 1,26) στο «καθ’ ομοίωσιν» (ΓΕΝ. 1,26). Έζησαν σύμφωνα με την διδασκαλία του Χριστού, με απλότητα, πτωχεία, ταπείνωση και αγάπη. Αγάπησαν τον άνθρωπο και αναλώθηκαν στην εξυπηρέτηση των αναγκών του. Κάθε πράξη τους ήταν εφαρμογή της θεωρίας. Για το ποίμνιό τους θυσίασαν οτιδήποτε προσωπικό, ακόμη και τη ζωή τους. Πίστευαν ακλόνητα στον Ευαγγελικό λόγο : «Ο ποιμήν ο καλός την ψυχήν αυτού τίθησι υπέρ των προβάτων» (ΙΩΑΝ. 10,11).
Οι Άγιοι Πατέρες δεν στερέωσαν μόνο την Εκκλησία της εποχής τους, αλλά την Εκκλησία όλων των αιώνων. Η διδασκαλία τους και η ζωή τους ήταν τέτοια που η Εκκλησία πραγματικά στερεώθηκε στις καρδιές των ανθρώπων. Δεν έμειναν μόνο στις θεωρίες. Η καθημερινή τους ζωή ήταν γεμάτη ασκήσεις, προσευχή και βοήθεια προς τον πονεμένο συνάνθρωπο. Όλοι οι Χριστιανοί όλων των αιώνων οφείλουμε να καυχόμαστε για τους Πατέρες της Εκκλησίας μας. Οφείλουμε να τους τιμάμε. Πολύ περισσότερο να τους τιμάμε με τον αγώνα μας και την αγία ζωή μας. Πρέπει να προχωρήσουμε και στη μίμηση των έργων τους και της ζωής τους. Έτσι κι ο κόσμος θα ωφεληθεί από την παρουσία μας και θα πιστέψει στον Χριστό.
Ζούμε δυστυχώς σ’ έναν κόσμο συγχύσεων και ανακατατάξεων. Ιδανικά δεν υπάρχουν, η αθεΐα θριαμβεύει, ο υλισμός και η σαρκολατρεία θεοποιούνται, το ανθρώπινο πρόσωπο χάνει την αξία του. Παντού υπάρχει κρίση και εξαθλίωση. Υπάρχουν χώρες που ζουν μέσα στην πείνα και την εξαθλίωση, ενώ οι ισχυροί της γης θα μπορούσαν να βοηθήσουν. Υπάρχουν χώρες που ζουν κάτω από τη βία και την τρομοκρατία άλλων χωρών. Μέσα σ’ αυτά τα κύματα ταξιδεύει το ταξίδι της Ιστορίας, αλλά και η δική μας χώρα. Έχει όμως μια ευκαιρία να μη παρασυρθεί στο ρεύμα της κρίσεως αυτής. Να κρατηθεί στερεή σε αυτά που δίδαξαν οι Άγιοι Πατέρες μας και η Αγιωτάτη Εκκλησία μας.
Αγαπητοί μου φίλοι, οφείλουμε – αν θέλουμε να σωθούμε προσωπικά ο καθένας αλλά και σαν έθνος – να διατηρήσουμε ανόθευτα τα ήθη και τα έθιμα, τις παραδόσεις και τον πολιτισμό μας. Οφείλουμε να κάνουμε την πίστη και τη ζωή των Αγίων Πατέρων, δική μας πίστη και ζωή. Οι Άγιοι Πατέρες και κατ’ επέκταση η Ορθόδοξη Πίστη μας αποτελούν εγγύηση για την απρόσκοπτη πορεία κάθε ανθρώπου μέσα στην αβεβαιότητα της σύγχρονης ζωής. Αυτό είναι και το μήνυμα της σημερινής εορτής των Αγίων Πατέρων. Επιστροφή στους Πατέρες. Επιστροφή στη θεολογία των Πατέρων. Επιστροφή στην αγία ζωή των Πατέρων. Έτσι μόνο θα βγούμε από τα αδιέξοδα, στα οποία μας έχει οδηγήσει ο σύγχρονος Πολιτισμός και η Παγκοσμιοποίηση.
Με αγάπη Χριστού,
π. Βασίλειος.
Σάββατο 8 Μαΐου 2010
« ΕΚΤΑΚΤΟ : ΔΗΛΩΣΗ ΚΩΣΤΑ ΖΟΥΡΑΡΙ ΓΙΑ ΤΙΣ 4 ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ »
Μάρφιν : Πρωτουργός ηθικός αυτουργός.
Πρωτουργός, βεβαίως, για τις δολοφονίες τραπεζοϋπαλλήλων της οδού «Σταδίου», είναι η τράπεζα Μάρφιν. Το διοικητικό της συμβούλιο. Ναι!
Οι μεγαλοπόνηροι διευθυντές της Μάρφιν αγνοούσαν μήπως ότι το υποκατάστημά τους είχε υποστεί, παλαιότερα, επίθεση; Οι μικροπόνηροι σύμβουλοι του μεγαλοπονήρου διευθυντηρίου της Μάρφιν, αγνοούσαν μήπως, ότι, μπροστά από το υποκατάστημά τους διέρχονται όλες οι διαδηλώσεις των Αθηνών; Και τι είναι μια τράπεζα; Μήπως είναι νηπιαγωγείο, ώστε να αισθάνεται η τράπεζα ασφαλής; H Mάρφιν δεν έβλεπε, επί ενάμιση χρόνο, πώς τα εξαγριωμένα κορόϊδα στις ΗΠΑ, στην Αγγλία και παντού, καταφέρονταν παντοιοτρόπως εναντίον του ληστοπλουτοκρατικού εσμού των υποθηκοφάγων, πανωτοκοκλεπτών και λοιπών τραπεζιτών ληστών, αυτουργών της κλεψιάς;
Συμπέρασμα 1°
Η Μάρφιν πρέπει να διωχθεί για πρωτουργόν ηθικήν αυτουργίαν. Ενώ εγνώριζε την θέση του υποκαταστήματός της και το μένος των θυμάτων της, εναντίον του τραπεζικού κλεπτοσυστήματος, η Μάρφιν, λόγω απληστίας και πλουτοκρατικής αλαζονείας, δεν έκλεισε, προληπτικώς, το υποκατάστημά της. Υπάρχει αμείλικτη η «αιτιώδης συνάφεια», ανάμεσα στο αποτέλεσμα-οι δολοφονημένοι υπάλληλοί της-και στην εναρκτήρια αιτία: δεν κλείνω το υποκατάστημα…Αν η Μάρφιν είχε κλείσει το μαγαζί της, της Σταδίου, τα θύματά της θα ζούσαν σήμερα; Μάρφιν, ναι ή ου;
Συμπέρασμα 2°
Η Μάρφιν βαρύνεται με προδήλως βαρείαν «εγκληματικήν αμέλειαν», η οποία, ποινικώς, ισούται με «ενδεχόμενον δόλον». Η Μάρφιν εγνώριζε πλήρως και την εκτεθειμένη θέση του μαγαζιού της και την ελεεινή φήμη του τραπεζικού κλεπτοσυστήματος, παγκοσμίως. Άρα, η Μάρφιν εγνώριζε, μετά λόγου γνώσεως, ότι οι υπάλληλοί της κινδυνεύουν. Κι όμως, εν επιγνώσει του κινδύνου ζωής, που διέτρεχαν οι υπάλληλοί της, η Μάρφιν τους άφησε να δολοφονηθούν.
Συμπέρασμα 3°
Η ελληνική δικαιοσύνη, πρέπει, πάραυτα, να διατάξη την προφυλάκιση του διευθυντηρίου της Μάρφιν και να ασκήση δίωξη εναντίον του, για ανθρωποκτονία και ηθικήν αυτουργίαν. Κάθε ολιγωρία της δικαιοσύνης, συνιστά και εν ταυτώ, εγκληματικήν πράξιν, λόγω παραλείψεως καθήκοντος. Η Μάρφιν είναι ο πρωτουργός ηθικός αυτουργός των φόνων.
Κώστας Γ. Ζουράρις
6 Μαΐου 2010
foit.antifono.gr
Τρίτη 27 Απριλίου 2010
« ΕΚΛΗΘΗ ΤΟ Δ.Ν.Τ. - ΑΡΑ Η ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΕΙΣΕΡΧΕΤΑΙ ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟ ΚΑΤΟΧΗΣ! »
Σάββατο 24 Απριλίου 2010
« ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ »

« Κύριε, άνθρωπον ουκ έχω » ( ΙΩΑΝ. 5, 7 ). Το θαύμα της θεραπείας του παραλυτικού της Ευαγγελικής περικοπής, της Κυριακής του Παραλύτου – αγαπητοί μου φίλοι – φέρνει ένα ιδιαίτερο μήνυμα στους ανθρώπους της εποχής μας. Εκτός του ότι αποκαλύπτει την αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο, αποκαλύπτει και το κρυφό δράμα της ψυχής του ανθρώπου, που είναι η μοναξιά. Ειδικά στη σημερινή εποχή η μοναξιά βρίσκεται γύρω μας και παντού. Βλέπουμε γύρω μας πολλούς ανθρώπους, να βασανίζονται από τη μοναξιά. Όπου και να ζητήσει ο άνθρωπος βοήθεια, σύντομα θα απογοητευθεί. Μόνο ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός μπορεί να λυτρώσει τον άνθρωπο από το μαρτύριο της μοναξιάς.
Ευρισκόμενος στα Ιεροσόλυμα ο Χριστός θεώρησε καθήκον του να επισκεφθεί τους αρρώστους της κολυμβήθρας Βηθεσδά. Εκεί στη προβατική πύλη υπήρχε κάποια θαυματουργική πηγή στην οποία κατά καιρούς κατέβαινε άγγελος Θεού και « ετάραττε το ύδωρ » ( ΙΩΑΝ. 5, 4 ). Όποιος έμπαινε πρώτος στη κολυμβήθρα θεραπευόταν. Ανάμεσα στο πλήθος που περίμεναν τη θεραπεία τους ήταν και ένας παράλυτος, εγκαταλελειμμένος από φίλους και συγγενείς για τριάντα οκτώ ολόκληρα χρόνια. Ο παραλυτικός αυτός μόλις τον ρώτησε ο Χριστός αν θέλει να θεραπευθεί, απάντησε ότι δεν έχει άνθρωπο να τον βάλει στη κολυμβήθρα. Μιλάει για το δράμα της ψυχής του, που είναι η μοναξιά, μεγαλύτερο από την αρρώστια του σώματός του.
Σύμβολο του ανθρώπου της εποχής μας είναι ο παραλυτικός. Στην πολυάνθρωπη κοινωνία μας και στις πανύψηλες πολυκατοικίες υπάρχουν πολλοί, που υποφέρουν και πονούν. Στα νοσοκομεία, στις φυλακές και στα γηροκομεία πολλές τραγικές υπάρξεις δεν έχουν κάποιο άνθρωπο να τους πει λόγια παρηγοριάς, να τους εμψυχώσει και να τους ενθαρρύνει. Όλοι μας μικροί και μεγάλοι, διψάμε για αγάπη. Όμως δεν κάνουμε κάτι να την προσφέρουμε στους άλλους. Έτσι όσο απομακρυνόμαστε από τους συνανθρώπους μας τόσο περισσότερο χανόμαστε στο λαβύρινθο της μοναξιάς και της απελπισίας. Η μοναξιά – κατά τους ειδικούς – είναι το πιο μεγάλο πρόβλημα της εποχής μας.
Στις μεγαλουπόλεις το δράμα της μοναξιάς διακρίνεται καλύτερα. Βλέπουμε χιλιάδες ανθρώπους να συνωθούνται στα λεωφορεία, στα καταστήματα, στα γραφεία, στους δρόμους, αλλά μεταξύ τους να είναι ξένοι και άγνωστοι. Να μην έχουν καμιά ψυχική επικοινωνία. Στο διπλανό διαμέρισμα μπορεί μια οικογένεια να ζει ένα οικογενειακό δράμα κι εμείς να βάζουμε δυνατά τη μουσική. Απομονωμένος ο άνθρωπος στη χαρά και στη θλίψη, ζει χωρίς επαφή και επικοινωνία. Σήμερα χάσαμε το ανθρώπινο πρόσωπο. Το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι πως εμείς θα περάσουμε καλύτερα. Στις πιο παλιές εποχές τα πράγματα ήταν καλύτερα. Ο πόνος και η χαρά του ενός, ήταν πόνος και χαρά αντίστοιχα και του άλλου.
Οι αιτίες της μοναξιάς είναι δύο. Η πρώτη είναι ο εγωκεντρισμός του ανθρώπου. Ο εγωϊσμός έκλεισε τις ανθρώπινες καρδιές. Οδήγησε τον άνθρωπο σε μια ψεύτικη αυτάρκεια, ώστε να μην έχει ανάγκη του συνανθρώπου του. Ο σημερινός άνθρωπος όλα τα μετρά με τη ζυγαριά του συμφέροντος. Δεν είναι διατεθειμένος να κοπιάσει για το διπλανό του. Αδιαφορεί για το συνάνθρωπό του, όταν δεν έχει κάποιο συμφέρον. Η δεύτερη αιτία της μοναξιάς είναι η κυριαρχία της μηχανής. Η πρόοδος έφερε τους ανθρώπους κοντά με τη μείωση των αποστάσεων, τους αποξένωσε όμως ψυχικά. Καταργήθηκε ο διάλογος και τη θέση του πήρε ο ηλεκτρονικός υπολογιστής και η τηλεόραση.
Αγαπητοί μου φίλοι, αν δεν κάνουμε κάτι να αντιμετωπίσουμε τη μοναξιά, σίγουρα θα οδηγηθούμε στο μαρασμό και στο θάνατο. Και πως θα αντιμετωπίσουμε τη μοναξιά; Πρώτα – πρώτα να χρησιμοποιήσουμε τη μηχανή για την καλύτερη επικοινωνία των ανθρώπων. Μετά να γκρεμίσουμε τα εγωϊστικά τείχη που μας χωρίζουν από τους συνανθρώπους μας και να τους αγαπήσουμε ειλικρινά. Όσοι δε νοιώθουμε μοναξιά ή κάποιοι είναι καρφωμένοι στο κρεβάτι του πόνου, ας ενωθούμε με τον Θεάνθρωπο Χριστό. Ας ζητήσουμε τον Χριστό στις ώρες της μοναξιάς μας. Πολύ σύντομα ο Ιησούς θα απαντήσει στις κραυγές αγωνίας. «Δια σε άνθρωπος γέγονα, δια σε σάρκα περιβέβλημαι, και λέγεις άνθρωπον ουκ έχω;» (Δοξαστικό Λιτής Κυριακής Παραλύτου).
Με αγάπη Χριστού Αναστάντος,
π. Βασίλειος.


