Σάββατο, 21 Απριλίου 2018

« ΟΙ ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΙ ΓΕΛΑΝΕ ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΑ…,π. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ »


Σήμερα συνάντησα δύο ήρωες. Όχι δεν ήμουν σε καμία πλατεία μεγάλου στρατηλάτη, ούτε σε κάποιο άγαλμα απ' εκείνα που οι εξουσίες στήνουν ανάλογα με τις πολιτικές και ιδεολογικές εμμονές τους. Μια μάνα ήταν με το ανάπηρο παιδί της, που προσπαθούσαν να επιβιβαστούν στο αμάξι τους. Σαφέστατα είχαν παρκάρει καθόλα νόμιμα, όχι σαν εμάς τους και καλά "σώους" που κλέβουμε τις ελάχιστες προσβάσεις τους προς την ζωή, για να εξυπηρετήσουμε την καταναλωτική μας μανία και να πιούμε το ραστωνικό καφεδάκι μας.
Αγώνας, υπομονή, πολύ αγάπη κρυμμένη μέσα στην μάνα. Θέληση, δίψα για την ζωή στα στήθη και τα μάτια του μικρού. Κινήθηκα να τους βοηθήσω. Αλλά δεν πρόλαβα, η ηρωΐδα μάνα τα είχε καταφέρει μια χαρά. 
-Να βοηθήσω; 
-Αααα σας ευχαριστώ. Όλα καλά. Είμαστε μια χαρά. 
Αυτό κι αν ήταν χαστούκι στα κακομαθημένα μου "γιατί" και την ατέρμονη μουρμούρα της αβολεψιάς. 
Το γέλιο ήταν στα πρόσωπα και των δύο. Χαρούμενοι και σταυρωμένοι συγχρόνως. Αλλά όχι μίζεροι. Βεβαίως κάποιες φορές κι αυτοί σαν άνθρωποι θα έχουν πέσει. Αλίμονο. Αλλά αυτό είναι απόλυτα σεβαστό και ιερό συνάμα. Δεν τους κάνει λιγότερο ήρωες και μαχητές. Ούτε αλλοιώνει την ομορφιά της ψυχής τους στην χαρά της δοξολογίας. Ποιος δεν έχει στιγμές πτώσης, κούρασης και λύπης; Άλλωστε ο ήρωας, δεν είναι υπεράνθρωπος αλλά Άνθρωπος!!! 
Το σημαντικό όμως είναι, ότι επέλεξαν, γιατί αυτό συνήθως το επιλέγεις, να χαμογελούν!! Να χαίρονται δίχως όλα να είναι τέλεια. Και εγώ τώρα πλέον χρόνια στα προβλήματα και στα δικά μου πάθη, εκτιμώ αφάνταστα εκείνους που ενώ πονάνε μπορούν και γελάνε. Αυτό κι είναι Ανάσταση.

plibyos.blogspot.gr


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου