Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

« ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ »


Στο σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα, αγαπητοί μου φίλοι, ο Κύριος στέλνει τους μαθητές στο πλοίο και ο Ίδιος αποσύρεται ψηλά, προκειμένου να προσευχηθεί μόνος. Κάποια στιγμή δημιουργείται θαλασσοταραχή και κινδυνεύουν οι μαθητές στο πλοίο. Ταράχθηκαν.  Όμως ο Κύριος εμφανίζεται μέσα στη θάλασσα για να τους προστατεύσει και να ξεπεράσουν τον φόβο. Παρόλα αυτά, στην ταραχή τους πάνω αμφισβητούν ότι είναι ο ίδιος ο Κύριος και νομίζουν πως είναι κάποιο φάντασμα. Και τότε ο Απόστολος Πέτρος για να διαπιστώσει την πραγματικότητα, Του ζητά να περπατήσει και ο ίδιος στο κύμα. Όμως στο μέσο της θάλασσας αρχίζει να βυθίζεται, και τότε απλώνει το χέρι Του ο Κύριος για να τον σώσει. Διατάζει την κατάπαυση των φυσικών φαινομένων και διασώζει τους μαθητές. Στη συνέχεια όμως τους επιτιμά για την ολιγοπιστία τους.
Μέσα από αυτό το θαυμαστό γεγονός βλέπουμε ότι στην κρίσιμη στιγμή ο Κύριος δεν μας εγκαταλείπει. Υπάρχουν όμως και στιγμές που ο Κύριος σιωπά. Σε αυτή την περίπτωση το σημαντικό είναι πως εμείς τοποθετούμαστε απέναντι στα γεγονότα. Ο Απόστολος Πέτρος ενώ είχε την αμφιβολία αν ήταν ο Κύριος ή κάποιο φάντασμα, ρίσκαρε τη ζωή του και άρχισε να περπατά πάνω στα κύματα. Όμως αυτή του η τόλμη ήταν αναμεμιγμένη με ολιγοπιστία. Όταν άρχισε να βυθίζεται, ο Κύριος τον έσωσε. Αυτό δείχνε τη ρωμαλεότητα της ψυχής του Πέτρου, που παρά την ολιγοπιστία είχε την τόλμη να δοκιμάσει την παρουσία του Κυρίου μας. Αυτό σημαίνει ότι καμία διαδικασία σχέσης και καμία διαδικασία πίστης δεν μπορεί να στηριχθεί χωρίς να ρισκάρουμε την ύπαρξή μας, χωρίς να ριψοκινδυνεύσουμε. Εμείς οι σημερινοί άνθρωποι πρώτα θέλουμε να είμαστε σίγουροι και έπειτα επιχειρούμε το τολμηρό.
Αυτό τι σημαίνει; Ότι στο βάθος όλης αυτής της στάσης μας υπάρχει η άρρωστη αγάπη του εαυτού μας, ο εγωϊσμός μας. Δεν θέλουμε να έχουμε καμία απώλεια από τον εαυτό μας, από τα συμφέροντά μας, από τη βόλεψή μας και την ησυχία μας. Αυτό το ήθος επεκτείνεται και στην πνευματική ζωή. Έτσι γινόμαστε αδύναμες υπάρξεις, χαιρόμαστε στα ευχάριστα και απελπιζόμαστε στα δυσάρεστα. Φτιάξαμε μία πίστη, μία πνευματική ζωή και ένα Χριστιανισμό μέσα στα μέτρα μαςˑ «να είμαστε καλά», «να είμαστε ευχαριστημένοι», «να περνάμε όμορφα», «να μας έρχονται όλα ωραία». Έτσι νομίζουμε πως αυτή η κατάσταση είναι πίστη, είναι πνευματικότητα. Αν μάλιστα συγκινηθούμε και από κάποιον ύμνο ή καμία Θεία Λειτουργία ή όταν κοινωνήσουμε, νομίζουμε πως είμαστε καλοί Χριστιανοί και κάποιες φορές και άγιοι. Αυτό είναι μία απάτη, ένα ψέμα!
Ταυτίσαμε τον Χριστιανισμό με τη χαρά, αλλά μία ψυχολογική χαρά, που σημαίνει «όλα μου έρχονται βολικά». Αν όμως δεν έλθουν έτσι τα πράγματα, σκανδαλιζόμαστε και αρχίζει μέσα μας να καταρρέει η έννοια της πίστης και της πνευματικής ζωής. Άρα αν έχουμε τέτοιου είδους πνευματικότητα, δεν βαδίζουμε σωστά. Τέτοια πνευματικότητα είναι  ψευδής, αναιμική και μη σοβαρή. Πως όμως αυτή η κατάσταση θα ξεπερασθεί και θα αρχίσει να οικοδομείται κάτι ουσιαστικό; Μόνο αν ρισκάρουμε τον εαυτό μας, αν ρισκάρουμε την ησυχία μας και αν ρισκάρουμε την εξασφάλισή μας, μπορούμε να αλλάξουμε αυτή την κατάσταση. Η πνευματική ζωή θα αρχίσει να οικοδομείται, όταν είμαστε έτοιμοι να χάσουμε, όταν είμαστε έτοιμοι να σκανδαλισθούμε, όταν είμαστε έτοιμοι να παραδεχθούμε και έναν Θεό που σιωπά στα δικά μας αιτήματα.
Αν μέσα σε αυτήν την διαδικασία κατά την οποία φθάνουμε σε οριακές καταστάσεις, εξακολουθούμε να κρατάμε την ελάχιστη ελπίδα ότι κάτι μπορεί να γίνει, ότι κάπως μπορεί να είναι ο Χριστός παρών στη ζωή μας, τότε μπορούμε να μιλάμε για πνευματική ζωή. Όχι όταν είμαστε πνευματικά «χαζοχαρούμενοι» και φαντασμένοι, που συγκινούμαστε δήθεν σε μία αίσθηση πνευματικής εμπειρίας και προσευχής. Η πνευματική εμπειρία και η προσευχή καταδεικνύονται όταν παραδεχόμαστε έναν Χριστό που μας περιφρονεί και μας αγνοεί, προκειμένου να μας αποκαλύψει τα σταθερά και αιώνια μυστήριά Του. Είναι πραγματικά πολύ δύσκολος ο αγώνας αυτός. Χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια από την πλευρά μας. Αν φοβηθούμε την τυχόν απόρριψη του Χριστού στην προκειμένη περίπτωση, δεν μπορούμε να επιτύχουμε μία υγιή σχέση μαζί Του.
Αγαπητοί μου φίλοι, είμαστε μακριά από αυτήν την εμπειρία που προαναφέραμε. Αυτή η πνευματική κατάσταση όμως θα πρέπει να γίνει ο στόχος στη ζωή μας. Αλλιώς φτιάχνουμε μία πνευματική ζωή ψυχολογικού επιπέδου. Ο Χριστός θα πρέπει να γίνει το κέντρο της ζωής μας. Θα πρέπει να αποκτήσουμε την πίστη του Αποστόλου Πέτρου. Ήταν μεν ολιγόπιστος, αλλά ζήτησε από τον Κύριο να περπατήσει πάνω στη θάλασσα, προκειμένου να σιγουρευθεί, ότι όντως ήταν Αυτός. Δεν το σκέφθηκε πολύ. Δεν έβαλε την λογική του μπροστά. Δεν σκέφθηκε πως αν δεν ήταν ο Κύριος θα πνιγόταν. Δεν είχε την λογική την δική μας, των πιθανοτήτων. Εκείνη τη στιγμή ο Πέτρος ρίσκαρε ή να χαθεί μια για πάντα ή να βρει μια για πάντα τον Κύριο. Αυτή είναι η αρχή της πίστης. Η πίστη δεν έρχεται με τα μυαλά μας, με τα διαβάσματά μας, με τα κηρύγματά μας. Έρχεται με την προσωπική εμπειρία, την οποία εύχομαι ολόψυχα να αποκτήσουμε όλοι.
Με αγάπη Χριστού,
π. Βασίλειος.

Δευτέρα, 15 Αυγούστου 2016

« Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ »


Η σημερινή εορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου, αγαπητοί μου φίλοι, είναι μία από τις μεγαλύτερες εορτές της Ορθοδοξίας. Ο Ορθόδοξος κόσμος την εορτάζει με πολλή χαρά σε όλη την οικουμένη. Αυτήν την ημέρα τρέχουμε οι πιστοί στους Ναούς, προκειμένου να ψάλλουμε με αγαλλίαση και ευφροσύνη τους θαυμάσιους ύμνους της εορτής. Κατά την σημερινή ημέρα εορτάζουμε την μεγαλύτερη θεομητορική εορτή του έτους, το Πάσχα του καλοκαιριού. Γιατί όμως χαιρόμαστε σήμερα, αφού έχουμε θάνατο, και ο θάνατος πάντοτε ήταν ένα θλιβερό γεγονός; Γιατί ο θάνατος καταργήθηκε με την Ανάσταση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Όσοι πιστεύουν στον Σταυρωμένο και Αναστημένο Κύριο δεν φοβούνται πλέον τον θάνατο, διότι γνωρίζουν ότι αυτός είναι ένα πέρασμα από τα επίγεια στα ουράνια, από τα πρόσκαιρα στα αιώνια, από τα λυπηρά στα ευχάριστα.
Ο θάνατος του πιστού δεν είναι μόνο γεγονός που προκαλεί τον πόνο και τα δάκρυα. Είναι γεγονός που προκαλεί πιο πολύ τη χαρά. Πολύ περισσότερο ο θάνατος των Αγίων είναι η ημέρα της λύτρωσής τους από τα θλιβερά γεγονότα της επίγειας ζωής και της θριαμβευτικής εισόδου στον άφθαρτο και πανένδοξο κόσμο του ουρανού, στην μακάρια ζωή της Βασιλείας του Θεού. Γι’ αυτό και τους Αγίους τους εορτάζουμε στην ημέρα της κοίμησής τους. Αλλά αν αυτά ισχύουν για κάθε πιστό και πιο πολύ για τους Αγίους, τι πρέπει να ισχύει για την Παναγία, την στολισμένη με εξαιρετικές χάριτες από τον Θεό γυναίκα, που έφερε στον κόσμο τον νικητή του θανάτου; Ο θάνατος της υπερευλογημένης Μητέρας του Θεού είναι ένας θρίαμβος, η Κοίμησή της η πιο μεγάλη εορτή. Η Παναγία είναι η πιο τιμημένη  από όλη τη δημιουργία του Θεού.
Η Παναγία με την Κοίμησή της παραδίδει την πανάμωμη, την ελεύθερη από κάθε κηλίδα κακού ψυχή της στα άγια και άχραντα χέρια του Θεού και Θεού της, χαίρεται που βρίσκεται στους κόσμους του ουρανού, δέχεται τα αιώνια βραβεία της απαράμιλλης αρετής της και την αμοιβή της ταπεινής υπακοής της και απολαμβάνει και αντανακλά την απερίγραπτη δόξα του Υιού της. Σήμερα χαίρονται και οι άγγελοι του ουρανού. Πανηγυρίζουν και υποδέχονται στους ολόφωτους κόσμους του ουρανού αυτήν που έγινε η Μητέρα του Λυτρωτή όλου του κόσμου. Οι άγγελοι που διακονούν πρόθυμα την μεγάλη υπόθεση της σωτηρίας μας και χαίρονται πολύ για τη σωτηρία μας, χαίρονται ακόμη περισσότερο και τιμούν αυτήν που διακόνησε κατά μοναδικό τρόπο τη σωτηρία του κόσμου, που υπήρξε η Μητέρα του Σωτήρα του κόσμου. Με την Κοίμηση της Θεοτόκου πανηγυρίζουν τα επίγεια και τα επουράνια.
Μαζί με τους αγγέλους όμως αγαλλόμαστε κι εμείς οι άνθρωποι, οι  κάτοικοι της γης, καθώς με ιερό δέος βλέπουμε σήμερα αυτήν που γέννησε τον Αρχηγό της ζωής να φεύγει από την πρόσκαιρη ζωή της γης και να εισέρχεται στην αιώνια ζωή της ουράνιας Βασιλείας. Και είναι πραγματικά πολύ δίκαιο να απολαμβάνει η Παναγία την ουράνια τιμή που της αξίζει, να έχει την μεγαλύτερη δόξα από όλους τους ανθρώπους, να είναι ανώτερη από όλους τους αγγέλους, Βασίλισσα των ουρανών. Όλα αυτά μας δίνουν χαρά, διότι η Μητέρα του Θεού είναι ότι ευγενέστερο και ανώτερο είχε να προσφέρει ο κόσμος των ανθρώπων στον Θεό. Και ο Θεός την τιμά τώρα με ασύγκριτη ουράνια δόξα. Χαιρόμαστε οι πιστοί, διότι η Μητέρα του Θεού είναι Μητέρα όλων μας και γι’ αυτό με την Κοίμησή της δεν εγκαταλείπει τον κόσμο, αλλά πρεσβεύει γι’ αυτόν προς τον Υιό της.
Ως πρόσωπο λοιπόν η Παναγία κατέχει θέση κοντά στον κόσμο και κοντά στον Θεό. Η Παναγία τιμήθηκε τόσο από τον Θεό, ώστε να γίνει το μέσο, με το οποίο παρασχέθηκε η χάρη και η αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο. Έλεγε ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης: «Οι άνθρωποι που έχουν πραγματική ευλάβεια και σεβασμό στον Χριστό, συστέλλονται μπροστά στον Χριστό, ενώ στην Παναγία έχουν περισσότερο θάρρος και Την πλησιάζουν άνετα, γιατί η Παναγία ανήκει στο γένος το ανθρώπινο» (Λόγοι ΣΤ΄-Περί προσευχής, σελίδα 87). Όλοι οι άνθρωποι δοκιμάζουμε δυσκολίες, αντιξοότητες και πόνο στην πορεία της ζωής μας. Μην απογοητευόμαστε, αλλά να προστρέχουμε στην Παναγία, μέσω της προσευχής, και να ζητάμε την βοήθειά της και την μεσιτεία της προς τον Υιό της. Με την παρρησία που έχει τώρα, πρεσβεύει στον Υιό της πολύ περισσότερο και με τις πρεσβείες μας σκεπάζει όλους.
Αγαπητοί μου φίλοι, είναι καιρός να ξυπνήσουμε από τον λήθαργο της αμαρτίας και να ξεκινήσουμε τον πνευματικό μας αγώνα για τη σωτηρία της ψυχής μας. Στον αγώνα αυτό βοηθό θα έχουμε την Παναγία, η οποία θα μας συμπαραστέκεται με κάθε τρόπο. Μην το ξεχνάμε αυτό. Χρειάζεται όμως να προστρέχουμε στην Παναγία. Πως θέλουμε να μας βοηθήσει η Παναγία προσωπικά, οικογενειακά, εθνικά, χωρίς εμείς να ζητάμε την βοήθειά της; Πως θέλουμε να μας δίνει δύναμη στον καθημερινό μας αγώνα κι εμείς να αδιαφορούμε και να μην πηγαίνουμε στις Παρακλήσεις που γίνονται στους Ναούς κατά την περρίοδο του Δεκαπενταυγούστου; Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης μας προτρέπει όλους στο εξής: «Όσο μπορείτε, να κρατάτε σφιχτά από το φόρεμα την Μεγάλη μας Αρχόντισσα Παναγία, για να σας βοηθάη» «Λόγοι ΣΤ΄-Περί προσευχής, σελίδα 92).
Με αγάπη Χριστού,
π. Βασίλειος.

Κυριακή, 14 Αυγούστου 2016

« ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ »


Η διδασκαλία του Ιησού Χριστού, αγαπητοί μου φίλοι, ήταν πρωτοφανής και πρωτόγνωρη. Ο θείος λόγος έπεφτε ως δρόσος στις ψυχές των ακροατών. Έτσι κατά τη διήγηση του σημερινού Ευαγγελίου, όταν ο λαός πληροφορήθηκε ότι ο Ιησούς δίδασκε, συγκεντρώθηκε να ακούσει με πνευματική δίψα την διδασκαλία Του. Ο θείος λόγος συνεπήρε το πλήθος. Ήδη ο ήλιος είχε δύσει, το σκοτάδι πλησίαζε και τα πετεινά του ουρανού αποσύρθηκαν στις φωλιές τους. Τα μικρά παιδιά κοιμήθηκαν στις αγκαλιές των μητέρων τους. Οι μαθητές ανήσυχοι, γιατί πέρασε η ώρα, ζήτησαν από τον Ιησού να διώξει το πλήθος και  να μεταβεί σε κοντινά χωριά, προκειμένου να προμηθευθεί τροφές. Όπως αναφέρει η περικοπή οι άνδρες ήσαν πέντε χιλιάδες, εκτός των γυναικών και των παιδιών. Ο κόσμος σε λίγο θα πεινούσε και δεν θα είχε την δυνατότητα να πάρει κάτι για φαγητό.
Ο Χριστός συνέστησε στους μαθητές Του να προσφέρουν αυτές τις τροφές που είχαν. Και οι μαθητές απαντούν: «Ουκ έχομεν ώδε ει μη πέντε άρτους και δύο ιχθύας» (ΜΑΤΘ. 14, 17). Δηλαδή ομολόγησαν ότι αυτές οι ποσότητες δεν φθάνουν για όλους αυτούς τους ανθρώπους που βρίσκονταν εκεί. Ο Χριστός διέταξε να καθήσει ο όχλος στις πρασιές ανά πενήντα και έλαβε τους άρτους και τα ψάρια και αφού ευλόγησε είπε στους μαθητές να τα διανείμουν. Το θαύμα είχε πραγματοποιηθεί. «Έφαγον πάντες και εχορτάσθησαν, και ήραν το περισσεύον των κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις» (ΜΑΤΘ. 14, 20). Πραγματικά το θαύμα αυτό του Χριστού μας εκπλήσσει. Οι αρνητές, αυτοί  που θεωρούν ότι μόνο οι φυσικοί νόμοι ισχύουν, απορρίπτουν τα θαύματα. Το θαύμα δεν καταργεί τους φυσικούς νόμους, αλλά φανερώνει την ύπαρξη πνευματικών δυνάμεων.
Το θαύμα όμως του χορτασμού ενός μεγάλου πλήθους λαού δείχνει το ενδιαφέρον του Χριστού και για τα βιοτικά αγαθά. Η διδασκαλία του Χριστού αναφέρεται στον όλο άνθρωπο, τον βιοτικό και τον πνευματικό. Ο Θεός δεν είναι μόνο ο Δημιουργός, αλλά και Πατέρας που ενδιαφέρεται για τα παιδιά Του. Η Θεία Πρόνοια εκδηλώνεται με την συντήρηση και την διακυβέρνηση του κόσμου. Και οι φυσικοί νόμοι εκφράζουν την βούληση του Θεού για την συντήρηση του κόσμου. Η Θεία Πρόνοια φθάνει μέχρι των ελαχίστων, πολύ περισσότερο ενδιαφέρεται για το τελειότερο πλάσμα του, για τον άνθρωπο. Η πίστη στην Θεία Πρόνοια είναι το θεμέλιο της θρησκευτικής και πνευματικής ζωής. Η αντίληψη περί μοίρας ή περί επίδρασης των άστρων ή περί τύχης και ότι τα πάντα φέρονται αυτόματα, δεν έχει θέση στη συνείδηση του πιστού Χριστιανού.
Η μοιρολατρεία είναι ξένη στο χώρο της Εκκλησίας μας. Ο πιστός αισθάνεται έναν Θεό που στέκεται στοργικός προστάτης στη ζωή του και δεν μένει αδιάφορος στις προσευχές του πιστού ανθρώπου. Ο Χριστιανός που πιστεύει στην Θεία Πρόνοια αντιμετωπίζει με γενναιότητα τις αντιξοότητες της ζωής. Αισθάνεται τον αγαθό πατέρα, ο Οποίος υπάρχει υπεράνω των αστέρων και βοηθά τον αγωνιζόμενο άνθρωπο. Βλέπει το κακό και αισθάνεται, ότι όπως πίσω από τα νέφη υπάρχουν οι ακτίνες του ηλίου, έτσι και πίσω από τις θλίψεις και τις αντιξοότητες υπάρχει η στοργική πρόνοια του Θεού. Βέβαια δημιουργηθήκαμε ως ελεύθερες υπάρξεις και με τις προσωπικές μας δυνάμεις εργαζόμαστε για την επαγγελματική ή επιστημονική μας εξέλιξη, για οτιδήποτε αφορά την επίγεια ζωή μας, αλλά στον όλο αγώνα της ζωής έχουμε βοηθό και συμπαραστάτη τον Κύριό μας Ιησού Χριστό.
Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης έλεγε τα εξής για την Θεία Πρόνοια: «Με την εμπιστοσύνη στον Θεό και με την ταπείνωση όλα τα προβλήματα λύνονται. Να κάνης αυτό που μπορείς εσύ και μετά να αφήνεσαι στην θεία Πρόνοια, στο θείο θέλημα. Η ελπίδα στον Θεό είναι τονισμένη πίστηˑ είναι η μεγαλύτερη ασφάλεια για τον άνθρωπο» (Λόγοι Ε΄-Πάθη και αρετές, σελίδες 283-284)     . Η δε ψυχική αντοχή αυξάνει, κατά τον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη: «Με την ελπίδα και την εμπιστοσύνη στον Θεό, οι οποίες δίνουν δυνάμεις πολλές. Πρέπει να αφήνουμε τον εαυτό μας στα χέρια του Θεού με απόλυτη εμπιστοσύνη και να βλέπουμε την κάθε δοκιμασία σαν δώρο σταλμένο από την αγάπη του Θεού. Ο άνθρωπος που έχει μεγάλη εμπιστοσύνη στον Θεό χαίρεται τα πάντα…ελπίζει στον Θεό και είναι πάντα ασφαλισμένος στο λιμάνι της ελπίδος του Θεού» (Λόγοι Ε΄-Πάθη και αρετές, σελίδα 284)     .
Αγαπητοί μου φίλοι, οι μαθητές του Κυρίου, στο σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα, για μία στιγμή ολιγοπίστησαν, όμως ο Κύριος τους επανέφερε στην πίστη. Κατάλαβαν, ότι ο Χριστός με έναν και μόνο λόγο μπορεί να καταργήσει τους φυσικούς νόμους και να πραγματοποιήσει υπερφυσικά γεγονότα, όπως ήταν και το θαύμα του χορτασμού του μεγάλου πλήθους των ανθρώπων. Αυτό διδασκόμαστε σήμερα από το Ευαγγέλιο, ότι πρέπει να αφηνόμαστε ολοκληρωτικά στην Πρόνοια του Θεού. Σε αντίθετη περίπτωση θα βασανιζόμαστε, θα είμαστε ταραγμένοι γιατί δεν γίνονται διάφορα πράγματα που επιθυμούμε, θα οδηγούμαστε σε σωματικές και ψυχικές ασθένειες από το άγχος. Ο Κύριος μας είπε: «Ζητείτε δε πρώτον την βασιλείαν του Θεού  και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν» (ΜΑΤΘ. 6, 33).
Με αγάπη Χριστού,
π. Βασίλειος.

Τρίτη, 9 Αυγούστου 2016

« ΠΟΣΟ ΧΡΗΣΙΜΗ ΣΤΗ ΔΥΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΤΟΥΡΚΙΑ; - ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΧΟΛΕΒΑ »


Ο Κεμάλ Ατατούρκ στη δεκαετία του 1920 επέβαλε διά της βίας τη δυτικοποίηση της τουρκικής κοινωνίας και τη μείωση της επιρροής του Ισλάμ. Ο Ερντογάν ακολουθεί την αντίθετη πορεία. Αξιοποιεί το αποτυχόν πραξικόπημα για να επιβάλει με αυταρχικό τρόπο την ισλαμική ιδεολογία του. Εχει προηγηθεί μια μακρά προσπάθεια επανόδου του Ισλάμ στο επίκεντρο της πολιτικής και της κοινωνικής ζωής.
Τώρα τα πράγματα οδηγούνται προς την τελική ευθεία. Ο στρατός, προπύργιο του κεμαλισμού και της δυτικόστροφης ιδεολογίας, αποδυναμώνεται, οι μουεζίνηδες κατέβασαν τον κόσμο στους δρόμους την ημέρα του πραξικοπήματος, το αντίπαλο δέος που λέγεται Γκιουλέν τίθεται στο στόχαστρο. Η απομάκρυνση από την Ευρώπη δεν φαίνεται να φοβίζει τον Ερντογάν.
Αυτή η επάνοδος στις ισλαμικές ρίζες και η αμφισβήτηση του κεμαλικού εκδυτικισμού επηρεάζουν και τον τρόπο με τον οποίο οι ΗΠΑ και η δυτική Ευρώπη βλέπουν την Τουρκία. Για τη Δύση το πείραμα του Κεμάλ ήταν μια χρυσή ευκαιρία να αποδείξει στους Αραβες, στους Ιρανούς και στους άλλους μουσουλμανικούς λαούς ότι δυτικές αξίες και Ισλάμ είναι συμβατές έννοιες. Η Τουρκία χρησιμοποιήθηκε ως πρότυπο για να πεισθούν οι υπόλοιποι μουσουλμάνοι ότι δεν υπάρχει λόγος να ακολουθούν τα μονοπάτια του σουνιτικού ή του σιιτικού φανατισμού. Μπορούν να συνδυάσουν την ελεύθερη οικονομία και κάποια επιφανειακά στοιχεία κοινοβουλευτισμού με τη θρησκευτική διδασκαλία του Κορανίου.
Περισσότερο και από το πληθυσμιακό της μέγεθος ή από τη θέση της δίπλα στη Ρωσία και στο Ιράν, η Τουρκία «πουλούσε» στους δυτικούς αυτήν την ιδιότητά της. Ήταν το μοναδικό πρότυπο που φαινόταν επιτυχημένο.
Ο σπουδαίος Βρετανός ιστορικός του 20ού αιώνος Αρνολντ Τόινμπι επισήμανε τα εξής: Η Δύση εχθρεύεται το Ισλάμ επειδή καλλιεργεί πρότυπα αντίθετα προς το καταναλωτικό πνεύμα. Η Τουρκία, μετά τη δυτικοποίηση που επέβαλε ο Κεμάλ, αποτελεί ένα καλό πρότυπο προς τους άλλους μουσουλμάνους. Γι' αυτό ο δυτικός κόσμος είναι διατεθειμένος να ανεχθεί όλες τις αταξίες της Τουρκίας, ακόμη και τα εγκλήματά της!
Αυτά ίσχυαν έως σήμερα. Η Τουρκία που ακολουθεί πλέον τον ολισθηρό δρόμο του Ερντογάν, με την επιρροή του Ισλάμ σε κάθε πολιτική, κοινωνική και εκπαιδευτική δραστηριότητα και με την αναστολή της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, απομακρύνεται σαφώς από τη Δύση. Δεν μπορεί στο άμεσο μέλλον να αποτελεί το πρότυπο, το οποίο θα προβάλλουν οι δυτικοί προς τα εκατομμύρια των λοιπών μουσουλμάνων. Αρα, χάνει τη μεγάλη χρησιμότητά της για τις ΗΠΑ και τη δυτική Ευρώπη. Βεβαίως, δεν χάνει τη γεωστρατηγική θέση της, ας είμαστε ρεαλιστές. Τίποτε, όμως, δεν θα είναι όπως πριν.
Ως Έλληνες παρατηρούμε τις εξελίξεις και δεν εφησυχάζουμε!

«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», 31.07.2016, ΑΡΙΘΜΟΣ ΦΥΛΛΟΥ 244.

Κυριακή, 7 Αυγούστου 2016

« ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ »


Ο Κύριος, αγαπητοί μου φίλοι, θεράπευε κάθε ασθένεια του λαού. Ο Χριστός, ο Οποίος είναι η Αγάπη, ευεργετεί όλους τους ανθρώπους χωρίς διακρίσεις. Αρκεί να θέλει ο άνθρωπος και να πιστεύει. Ο Χριστός δεν επηρεάζεται από τους εξωτερικούς τύπους ή από την θρησκευτική μορφή των ανθρώπων, γι’ αυτό και ως πατέρας ευεργετεί όλους και θεραπεύει κάθε αδυναμία και κάθε ασθένεια του λαού. Αυτό το βλέπουμε και στο σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα, που θεράπευσε τους δύο τυφλούς που ζήτησαν το έλεός Του, αλλά και τον δαιμονιζόμενο. Οι τυφλοί, έχοντας επίγνωση της κατάστασής τους, πλησιάζοντας προς τον Κύριο, Του ζήτησαν να τους ελεήσει. Οι λέξεις «ελέησόν με» και «έλεος» έχουν μεγάλη ισχύ. Ο λόγος έχει δύναμη. Τα λόγια δεν είναι νεκρά, αλλά περιέχουν ένα πνεύμα. Είναι ζωντανά και μιλάνε στην ψυχή του κάθε ανθρώπου.
Οι λέξεις λοιπόν «ελέησόν με» και «έλεος» έχουν τρομερή δύναμη. Για ποιον όμως λόγο; Όταν ζητάμε το έλεος από τον Κύριο, εκφράζουμε τη δική μας αδυναμία αλλά και την πεποίθησή μας στη δύναμη του Κυρίου. Με την πράξη μας αυτή παραδεχόμαστε την δική μας αποτυχία αλλά και την επιτυχία του Κυρίου, παραδεχόμαστε την δική μας αδυναμία αλλά και την δύναμη του Κυρίου, παραδεχόμαστε την ασθένειά μας αλλά και την υγεία του Κυρίου. Ζητάμε το έλεός Του. Αυτή λοιπόν η προσευχητική στάση πρέπει να είναι η στάση μας ενώπιον του Κυρίου μας. Τέτοιες σκέψεις διαμορφώνουν και ανάλογο ήθος στη ζωή μας. Δηλαδή η προσευχή δεν είναι μόνο μία κατάσταση μέσα από την οποία προσεγγίζουμε τον Θεό και δηλώνουμε την διάθεσή μας απέναντί Του, αλλά είναι μία καθημερινή αγωγή στη ζωή μας, μία σύμφυτη με την αναπνοή πράξη.
Όποιος αισθάνεται αδύναμος, ανήμπορος, αποτυχημένος, όποιος ζητά μέσα από την καρδιά του την βοήθεια και το έλεος του Θεού, μπορεί να είναι σκληρός προς τον συνάνθρωπό του; Η προσευχή μας μαλακώνει, μας κάνει λεπτούς ανθρώπους, μας κάνει επιεικείς και ευαίσθητους. Λέει ο Άγιος Ησύχιος ο Πρεσβύτερος: «41. Όπως η βροχή όσο περισσότερο πέφτει πάνω στη γη, τόσο την μαλακώνει, έτσι και τη γη της καρδιάς μας χαροποιεί και ευφραίνει το άγιο όνομα του Χριστού, όσο περισσότερο το φωνάζομε και όσο συχνότερα το επικαλούμαστε» (Φιλοκαλία-Τόμος Α΄, σελίδα 187). Με αυτή την έννοια, λοιπόν, διαμορφώνεται και η ανάλογη στάση για τους συνανθρώπους μας. Ο άνθρωπος γίνεται μαλακός, λεπτός και ευαίσθητος. Μέσα από την προσευχή μπορούμε να κατανοήσουμε καλύτερα τους συνανθρώπους μας. Μέσα από την προσευχή μπορούμε να αποκτήσουμε την διάθεση για να βοηθήσουμε τους αδελφούς μας.
Η σκληροκαρδία εισήλθε στη ζωή μας εξαιτίας του ότι δεν προσευχόμαστε. Ο άνθρωπος που δεν προσεύχεται είναι ένας νεκρός άνθρωπος. Είναι μία βιολογική ύπαρξη που περιφέρεται ασκόπως από εδώ και από εκεί και απλώς γκρινιάζει ή ψάχνει μία δικαίωση μέσα του, την οποία όμως δεν την βρίσκει. Η πραγματική δικαίωση βρίσκεται στο έλεος του Θεού, είναι η παρουσία του Θεού, είναι η αίσθηση του Θεού στη ζωή μας. Όταν απουσιάζει ο Θεός από τη ζωή μας, νιώθουμε μίζεροι, δεν νιώθουμε δικαιωμένοι, αλλά ψάχνουμε μία δικαίωση κατατρώγοντας τις σάρκες μας ή τις σάρκες των αδελφών μας ή παραπονούμενοι ενώπιον του Θεού. Αυτό, λοιπόν, που μας θεραπεύει, αυτό που είναι η μετάνοιά μας, αυτό που είναι η εξισσορόπησή μας, είναι η κατάσταση της προσευχής. Είναι αυτή η κραυγή των τυφλών: «Ελέησον ημάς, υιέ Δαυΐδ» (ΜΑΤΘ. 9, 27).
Η προσευχή μας οδηγεί σε μία ανώτερη πνευματική κατάσταση. Αυτή η πνευματική κατάσταση, όταν υπάρχει, μας οδηγεί στην ελπίδα, την οποία μεταδίδουμε και στους άλλους. Αν βρεθούμε σε αυτήν την κατάσταση, τότε θα δούμε ακόμη και τον αμαρτωλό άνθρωπο με άλλο βλέμμα και θα μεταδώσουμε και σε αυτόν την ελπίδα του Χριστού. Αν συλλάβουμε τον εαυτό μας να γκρινιάζει, να παραπονιέται, να κατηγορεί, τότε είναι σε κατάσταση πτώσης. Για να σηκωθούμε από αυτήν την πτώση, οφείλουμε να πάρουμε τη θέση που μας ταιριάζει, αυτή που είναι στα πόδια του Κυρίου μας, και να ζητήσουμε πεσμένοι ενώπιόν Του το έλεός Του. Να καταλάβουμε ότι δεν σωζόμαστε γιατί αξίζουμε, αλλά γιατί έχουμε τον παντοδύναμο Θεό που  μας αγαπά. Με αυτήν την αγάπη φωτίζεται η καρδιά μας. Με αυτήν την αγάπη μεταμορφωνόμαστε και γινόμαστε επιεικείς προς τους συνανθρώπους μας.
Αγαπητοί μου φίλοι, ο διάβολος δεν θέλει να προσευχόμαστε, δεν θέλει να ζητάμε το έλεος του Θεού. Ο ίδιος ο διάβολος είναι υπερήφανος και δεν ζητά το έλεος του Θεού. Αυτό τεκμηριώνεται από τα παρακάτω λόγια του Αγίου Νείλου του Ασκητή: «106. Μάθαμε ότι σε κάποιον άγιο, ενώ προσευχόταν, έφερε τόση αντίσταση ο πονηρός, ώστε μόλις άπλωνε τα χέρια του για να προσευχηθεί, ο διάβολος μετασχηματιζόταν σε λιοντάρι και σήκωνε τα μπροστινά πόδια του και έμπηγε τα νύχια του στη σάρκα του αγωνιστή, στο μέρος των νεφρών. Και δεν έφευγε ο διάβολος πριν κατεβάσει ο ασκητής τα χέρια του. Αλλά ο αγωνιστής ποτέ δεν χαλάρωσε τα χέρια του, μέχρις ότου τελειώσει τις συνηθισμένες ευχές» (Φιλοκαλία-Τόμος Α΄, σελίδα 230). Αν θέλουμε να αποκτάμε το Φως του Χριστού και την παρηγοριά Του και αν θέλουμε να διώχνουμε τις δαιμονικές ενέργειες από τη ζωή μας, οφείλουμε να προστρέχουμε στην προσευχή και να ζητάμε το έλεος του Κυρίου μας.
Με αγάπη Χριστού,
π. Βασίλειος.