Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017

« Η ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΣΜΩΝ, ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ »


«Η δοκιμασία των πειρασμών οδηγεί τους χριστιανούς στην τελείωση, αν με την πρέπουσα υπομονή και ευχαριστία αποδεχθούμε όλα όσα οικονόμησε ο Κύριος για μας. Η αγαθότητα του Κυρίου διοικεί τα πάντα. Θα πρέπει να είμαστε απόλυτα πεπεισμένοι, ότι όλα όσα συμβαίνουν σε μας είναι για το συμφέρον μας. Η υπομονή, που θα γεννηθεί στην ψυχή μας, θα μας αποφέρει καλό και θα μεταστρέψει τη ζωή μας από την κακία στο δρόμο της αρετής».

(Μεγάλου Βασιλείου, Επιστολή ΡΑ΄, P.G. 32, 506-508)

Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

« Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ »


Η Αγία μας Εκκλησία, αγαπητοί μου φίλοι, εορτάζει σήμερα την Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου. Η Κοίμηση της Θεοτόκου ανήκει στις Θεομητορικές εορτές, οι οποίες συνδέονται και εξαρτώνται από τον κύκλο των Δεσποτικών εορτών. Και αυτό γίνεται γιατί το μυστήριο της Θεοτόκου νοείται πάντοτε σε σχέση με το μυστήριο της Θείας Οικονομίας. Όπως παρατηρεί ο πατήρ Μιχαήλ Καρδαμάκης: «Η Θεοτόκος είναι η Παναγία, όχι με κάποια ηθικιστική έννοια, αλλά με την έννοια της υπακοής της να διακονήσει το θαύμα της σωτηρίας ή νέας δημιουργίας του κόσμου» (Ορθόδοξη Πνευματικότητα, σελίδα 207). Η Θεοτόκος κατέχει κεντρική θέση στην οικονομία της σωτηρίας. Ο δημιουργός Λόγος του Θεού, μέσω της Θεοτόκου ενώθηκε με τη φύση της ανθρωπότητας. Ο Υιός και Λόγος του Θεού, το δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, έγινε άνθρωπος για να γίνουμε εμείς θεοί κατά χάριν.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία ποτέ δεν λατρεύει τον Χριστό χωρίς να επικαλεσθεί ταυτόχρονα και την Παναγία Μητέρα Του, την Θεοτόκο και Αειπάρθενο Μαρία. Το μυστήριο της Θεοτόκου είναι μυστήριο καθαρά λειτουργικό. Είναι μυστήριο που εξιχνιάζεται και βιώνεται μέσα στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας. Για τους Ορθοδόξους, το μυστήριο που διακονεί η Θεοτόκος είναι γεγονός «υπέρ λόγον και έννοιαν», γεγονός δοξολογικό και ευχαριστιακό, που η Εκκλησία διαφυλάσσει στη λειτουργική μνήμη και σιωπή της. Η Θεοτόκος με την επίγεια ζωή της υπηρετεί τη σωτηρία της ανθρωπότητας. Γίνεται επίσης το ευχαριστιακό  ανάμεσα στον Θεό και στους ανθρώπους. Με την Ενανθρώπηση του Χριστού, οι άνθρωποι πλέον συμφιλιώνονται με τον Θεό. Αρκεί βέβαια κι εμείς να ανταποκριθούμε στη συμφιλίωση αυτή.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τοποθετεί την Παναγία στη θέση που πρέπει. Ούτε την υπερτιμά όπως οι αιρετικοί Παπικοί, ούτε την υποτιμά όπως οι αιρετικοί Προτεστάντες. Οι Προτεστάντες αρνούμενοι την Ιερή Παράδοση της Εκκλησίας μας έφθασαν στο σημείο να καταργήσουν οτιδήποτε η Εκκλησία διατηρούσε με σεβασμό ως σωτηριώδη διδασκαλία της. Κατά συνέπεια κατάργησαν και κάθε τιμή προς τους Αγίους και φυσικά προς την Παναγία. Για την Παναγία οι διάφορες Προτεσταντικές παραφυάδες εκφράζονται με διάφορους υβριστικούς χαρακτηρισμούς. Την υποβιβάζουν με την αιρετική τους διδασκαλία. Αντίθετα οι αιρετικοί Παπικοί, με τους οποίους συμπροσεύχονται και κάποιοι εκ των Ορθοδόξων Χριστιανών, νοθεύοντας την Ιερή Παράδοση έφθασαν σε υπερβολές και ακρότητες υπερυψώνοντας και υπερτιμώντας το πρόσωπό της. Σε πολλές περιπτώσεις η υπερβολική τιμή φθάνει στα όρια της λατρείας της Θεοτόκουˑ είναι η λεγόμενη «μαριολατρεία».
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά την Παναγία ως Μητέρα του Θεού. Δεν λατρεύουμε την Παναγία, αλλά την τιμάμε, όπως φυσικά αυτό πρέπει να γίνεται και με τους Αγίους της Εκκλησίας μας. λατρεύουμε μόνο τον Τριαδικό Θεό. Λατρεύουμε μόνο τον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό. Η Θεοτόκος βρίσκεται στην καρδιά της Ορθόδοξης λατρείας γιατί ακριβώς είναι Θεοτόκος, Μητέρα του Θεού, Μητέρα που γέννησε τον Θεάνθρωπο Χριστό, που έδωσε τον εαυτό της για να γίνει η σάρκα και το σκήνωμα του Θεού Λόγου κι έτσι οι άνθρωποι να δεχθούν στο πρόσωπό της τον Δημιουργό και Σωτήρα τους. Η Παναγία είναι η ευλογημένη ανάμεσα στις γυναίκες. Αυτήν οφείλουν να έχουν ως πρότυπο οι γυναίκες και όχι διάφορες φεμινιστικές καρικατούρες γυναικών. Οι γυναίκες μπορούν να πάρουν από την Παναγία την ταπείνωση, τη σεμνότητα, την αγνότητα, την καθαρότητα του βίου της και γενικά την αγία ζωή της.
Όπως πολύ όμορφα μας διδάσκει και πάλι ο πατήρ Μιχαήλ Καρδαμάκης: «Οι λειτουργικές Ακολουθίες, που συνοδεύουν και πλαισιώνουν τον κύκλο των θεομητορικών εορτών, όλη η ορθόδοξη λειτουργική παράδοση και πάνω απ’ όλα η ορθόδοξη ευσέβεια, μαρτυρούν για την εξαίρετη θέση της Θεοτόκου στη μεταμορφωτική πορεία της Εκκλησίας και τη σημασία Της στη διαμόρφωση της πνευματικότητάς Της» (Ορθόδοξη Πνευματικότητα, σελίδα 209). Έχοντας ως πρότυπο την Παναγία στη ζωή μας, μπορούμε να κοιτάζουμε διαφορετικά την καθημερινότητά μας. Μπορούμε στην καθημερινή μας ζωή να αγωνιζόμαστε πνευματικά και να προσπαθούμε να μιμηθούμε τα χαρίσματα της Παναγίας μας. Μην βάζουμε άλλες προτεραιότητες στη ζωή μας και μην έχουμε πρότυπα που μας βλάπτουν πνευματικά και μας υποβιβάζουν σε μια ζωώδη κατάσταση.
Αγαπητοί μου φίλοι, η Θεοτόκος είναι η Μεσίτριά μας προς τον φιλάνθρωπο Χριστό. Ας προστρέξουμε κοντά της, προκειμένου να λάβουμε παρηγοριά, δύναμη και αγιότητα. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τα διάφορα προβλήματα που μας βασανίζουν στην καθημερινή μας ζωή. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να υπερβούμε τα διάφορα πάθη που μας ταλαιπωρούν. Μην ακούμε τις σειρήνες του κόσμου, που μας αποπροσανατολίζουν από την πνευματική ζωή. Έλεγε ο αείμνηστος Φώτης Κόντογλου: «Σήμερα βρίσκει κανένας συχνά μπροστά του ανθρώπους που είναι τόσο κούφιοι από κάθε τι, που να απορεί, γιατί δεν πίστευε να υπάρχει στον κόσμο τόση ανοησία, τόση στενομυαλιά, τόση στενοκάρδια και μικρολογία» (Ευλογημένο Καταφύγιο, σελίδα 307). Ας προσπεράσουμε αυτούς τους ανθρώπους και ας προστρέξουμε κοντά στην γλυκιά μας Παναγιά.
Με αγάπη Χριστού,
π. Βασίλειος.

Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

« ΠΡΟΣΕΥΧΗ, Η ΕΝΩΣΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ, ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΕΦΡΑΙΜ (ΔΙΚΑΙΟΥ ΙΕΡΑΣ ΣΚΗΤΕΩΣ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ) »

«Η προσευχή είναι το δυσκολώτερον από όλα τα πνευματικά αγωνίσματα, όπως διαπιστώνει κανείς από την εμπειρίαν. Το δυσκολώτερον άθλημα. Να το ειπούμε πιο απλά: Απ’ όλα τα πρωτεύοντα μαθήματα, είναι το πρώτο πρωτεύον.
Και δικαίως, διότι αν μελετήση κανείς προσεκτικά όλας τας αρετάς του θεοπνεύστου όντως βιβλίου του αγίου Ιωάννου της Κλίμακος, του Σιναΐτου, διαπιστώνει -και είναι κοινή ομολογία όλων των Πατέρων- ότι όλες οι αρετές του Αγίου Πνεύματος, και αι μικραί και αι μεγάλαι, συντείνουν και καταλήγουν εις μίαν, η οποία αυτή καθ’ εαυτήν και από μόνη της ενώνει. Όλες οι αρετές βοηθούν εις την ένωσιν με τον Χριστόν μας.
Η ιδία η προσευχή, όμως, από μόνη της ενώνει. Εάν δεν το επιτύχωμε αυτό, όλαι αι άλλαι αρετές βοηθούν, αλλά δεν καταλήγουν εις αυτόν τον σκοπόν που επιδιώκει και επιποθεί ο άνθρωπος, λαϊκός και κληρικός και μοναχός, δηλαδή εις την συνομιλίαν με τον Χριστόν. Και αυτή η συνομιλία είναι διμερήςˑ και ο Χριστός ομιλεί και ημείς ομιλούμε, δηλαδή συνομιλούμε. Η προσευχή είναι μία συνομιλία, δεν είναι μία μονολογία. Δεν ομιλεί κανείς μόνος τουˑ απευθύνεται προς τον Χριστό και Εκείνος απαντά. Και αντιστρόφωςˑ μας ομιλεί ο Χριστός και απαντούμε εμείς».

Από το βιβλίο του Ιερομονάχου Εφραίμ «Λόγοι πενιχροί εξ Αγίου Όρους-Τόμος Α΄», σελίδα 89.


Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

« ΠΡΩΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΠΙΣΤΑ »


Από το βιβλίο: “ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΕΧΟΥΝ ΧΙΟΥΜΟΡ” (π. Διονύσιος Ταμπάκης)
Η ΕΟΡΤΗ της Παναγίας μας καταφθάνει και το δίχως άλλο οι αξιότιμοι Βουλευτές και άξιοι θεματοφύλακες αμέσως ή εμμέσως της ομοφυλοφιλίας  και των εκτρώσεων θα πλαισιώσουν με λαμπρότητα τας θρησκευτικάς πανηγύρεις και λιτανείας (κατά το λαϊκόν: «όπου Γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη»). Γι’ αυτό και τώρα θυμήθηκα ένα έξυπνο ανέκδοτο που μου ανέφερε κάποιος χιουμορίστας Καλόγερος:
Ένας Πολιτικὸς επεσκέπτετο καθ’ έτος την πανήγυρι μίας Ιεράς Μονής προς άγραν ψήφου, κατά το ευαγγελικόν: «βάλετε εις τα δεξιά μέρη του πλοίου το δίκτυον, και ευρήσετε.» (Ιωάν. κα', 6).
Σύνηθες άλλωστε φαινόμενο να συναντάς σε Θρησκευτικὲς πανηγύρεις μετ’ αρτοκλασίας και Θείου κηρύγματος, «πρώτο τραπέζι πίστα» πολιτικούς καμαρωτούς και ακάμπτους λες και έχουν καταπιεί αγγούρι.
Οι Μοναχοί ενοχλημένοι τότε από την παρουσία του πολιτικάντη ζήτησαν από τον...Ηγούμενο να φροντίσει να τον απομακρύνει από την Μονή. Τότε αναλαμβάνει ο Γέροντας και από την επομένη  χρονιά, κατά την ημέρα της πανηγύρεως, κανονίζει σπαρτιάτικο πρόγραμμα νηστειών και αγρυπνιών. Εφ’ εξής δεν ξαναπάτησε το πόδι του ο Βο(υ)λευτής, οπότε και ρωτώντας τον οι Μοναχοί κατά πως τα κατάφερε τους απαντά: 
«Τούτο δε το γένος ουκ εκπορεύεται ει μη εν προσευχή και νηστεία.» (Ματθ. ιζ΄, 21). Δηλαδή, αυτό το γένος των δαιμόνων δεν φεύγει παρά μόνο με προσευχή και νηστεία.

Πηγή: Ρωμαίϊκο Οδοιπορικό

Πέμπτη, 10 Αυγούστου 2017

« ΕΦΥΓΕ Η ΑΡΛΕΤΑ »

Η Αριάδνη-Νικολέτα Τσάπρα όπως ήταν το πραγματικό της όνομα γεννήθηκε στην Αθήνα 3 Μαρτίου 1945, σπούδασε ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, ενώ ηχογράφησε το πρώτο δίσκο με δικό της υλικό (Ένα Καπέλο με Τραγούδια) το 1981.
Η δισκογραφική καριέρα της Αρλέτα ξεκίνησε την δεκαετία του 1960 συμμετέχοντας στο λεγόμενο νέο κύμα της ελληνικής μουσικής. Στα πρώτα της δισκογραφικά βήματα συνεργάστηκε με αρκετούς γνωστούς συνθέτες, όπως ο Γιάννης Σπανός, ο Μάνος Χατζιδάκις, και ο Μίκης Θεοδωράκης.
Το 1984 και το 1985 γνώρισε μεγάλη επιτυχία με τραγούδια που της έγραψαν ο συνθέτης Λάκης Παπαδόπουλος και η στιχουργός Μαριανίνα Κριεζή στους δίσκους «Περίπου» και «Τσάι Γιασεμιού».
Κάποιες από τις επιτυχίες της είναι τα: «Μια Φορά Θυμάμαι», «Τα Μικρά Παιδιά», «Το Λέει Και Το Τραγούδι», «Ο Λύκος», «Το Τραγούδι Της Δραχμής», «Καφενείο», «Σερενάτα», «Έρχεται Κρύο», «Τσάι Γιασεμιού», «Τα Ήσυχα Βράδυα», «Batida de Coco», «Μπαρ το Ναυάγιο», «Λεωφορείο το 2».
Το 1997 κυκλοφόρησε το βιβλίο «Από πού πάνε για την Άνοιξη» με κείμενα, στίχους, σχέδια και ζωγραφιές της. (Εκδόσεις «Καστανιώτη»).
Η σεμνή και αγγελόφωνη Αρλέτα έφυγε από τη ζωή στις 8 Αυγούστου του 2017. Η κηδεία της πραγματοποιήθηκε στον Ιερό Ναό Αγίων Θεοδώρων στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών σήμερα Πέμπτη, στις 12 το μεσημέρι. «Τον δικό μου θάνατο δεν τον φοβάμαι», είχε πει η Αρλέτα σε μια από τις τελευταίες της συνεντεύξεις για τη ζωή και την καριέρα της.       
H «Ελληνίδα Τζόαν Μπαέζ», όπως είχε χαρακτηριστεί, έφυγε από τη ζωή, γυρίζοντας παράλληλα μια σελίδα στη νεώτερη μουσική ιστορία της Ελλάδας.

Πηγή: Αέναη Επανάσταση