Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

«ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Ζ΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ»


Η σημερινή Κυριακή, αγαπητοί μου φίλοι, είναι αφιερωμένη στους Αγίους Πατέρες της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου. Η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος συνήλθε στην Νίκαια της Βιθυνίας από τις 24 Σεπτεμβρίου έως τις 13 Οκτωβρίου του έτους 787 μ.Χ., με πρωτοβουλία της αυτοκράτειρας Ειρήνης, η οποία την εποχή εκείνη ασκούσε χρέη αντιβασιλέως. Πρόεδρος της Συνόδου αυτής ήταν ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ταράσιος, τον οποίο τιμά η Εκκλησία μας στις 25 Φεβρουαρίου. Στη Σύνοδο αυτή συγκεντρώθηκαν τριακόσιοι πενήντα Ορθόδοξοι Επίσκοποι και σε αυτούς προστέθηκαν άλλοι δεκαεπτά Ιεράρχες, οι οποίοι αποκήρυξαν την αίρεση της Εικονομαχίας. Η Αγία μας Εκκλησία προβάλλει τις Οικουμενικές Συνόδους, προκειμένου να δώσει έμφαση στη διαφύλαξη της ορθής πίστης από τους πιστούς, κληρικούς και λαϊκούς. Ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή του Οικουμενισμού και του Διαθρησκειακού Συγκρητισμού είναι επιτακτική ανάγκη.
Μετά από επιμελή προετοιμασία λοιπόν, οι Πατέρες της Συνόδου αναθεμάτισαν τους αιρετικούς, οι οποίοι για περισσότερα από πενήντα χρόνια απαγόρευαν στους Ορθοδόξους Χριστιανούς να τιμούν τις σεπτές εικόνες του Χριστού και των Αγίων Του. Στην πρώτη αυτή περίοδο εικονομάχοι αυτοκράτορες ήσαν ο Λέων Γ΄ ο Ίσαυρος (717 μ.Χ.-741 μ.Χ.) και ο Κωνσταντίνος Ε΄ ο Κοπρώνυμος (741 μ.Χ.-775 μ.Χ.). Σύμφωνα με αυτούς τους αιρετικούς η προσκύνηση των εικόνων αποτελούσε ειδωλολατρία. Έτσι οι Άγιοι Πατέρες έθεσαν τέλος στην πρώτη περίοδο της Εικονομαχίας, η οποία όμως ξέσπασε εκ νέου, λίγα χρόνια αργότερα, επί Λέοντος Ε΄ του Αρμενίου (813 μ.Χ.-820 μ.Χ.). Σταμάτησε δε οριστικά  το 843 μ.Χ., με την αναστήλωση των ιερών εικόνων από την αυτοκράτειρα Θεοδώρα και τον Πατριάρχη Μεθόδιο, του οποίου τη μνήμη τιμά η Εκκλησία μας στις 14 Ιανουαρίου.
Μεγάλη είναι η σημασία της παρουσίας των ιερών εικόνων μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Εμείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί δεν προσκυνάμε το ξύλο, τα χρώματα, την ύλη, αλλά τα εικονιζόμενα πρόσωπα του Χριστού, της Παναγίας και των Αγίων. Η τιμή που αποδίδουμε στην εικόνα μεταφέρεται στο πρωτότυπο. Η βυζαντινή αγιογραφία εκφράζει άριστα την Παράδοση της Εκκλησίας μας. Η αγιασμένη αυτή τέχνη με τις υπέροχες συνθέσεις της, την πνευματικότητά της και τον μυστικό της κόσμο μας διδάσκει και μας εμπνέει. Διδάσκει τις αλήθειες της Ορθόδοξης Πίστης, όπως τις δογμάτισε η Εκκλησία και τις βίωσε το πλήρωμά της δια μέσου των αιώνων. Η βυζαντινή αγιογραφία κράτησε ανά τους αιώνες ψηλά τη σημαία της Ορθοδοξίας και βοήθησε με την ιδιαίτερη τεχνοτροπία της να στηθεί το τρόπαιό της. Η ιερή αυτή τέχνη της αγιογραφίας ανεβάζει τους πιστούς στους ουρανούς.
Και προσθέτει ο Χρήστος Γ. Γκότσης: «Τοιουτοτρόπως η βυζαντινή αγιογραφία είναι δια τους πιστούς αστείρευτος πηγή εμπνεύσεως και αδαπάνητος πνευματικός θησαυρός. Μεταφέρει τον πιστόν εις τους ηρωίκούς χρόνους της Εκκλησίας, εις τας συνάξεις των Οικουμενικών Συνόδων, όπου αι αλήθειαι της πίστεως ευθαρσώς διεκηρύχθησαν και επιγραμματικώς διετυπώθησαν. Τον χειραγωγεί εις την άβατον και αυχμηράν έρημον της χριστιανικής ασκήσεως, δια να λύση το υπόδημά του προ των Αγίων και Οσίων της Εκκλησίας, οι οποίοι περικλείουν εις τα οστράκινα και ασθενικά σαρκία των τους πνευματικούς χυμούς της πίστεως, της ελπίδος και της αγάπης. Του ανοίγει τον κόσμον του Παραδείσου και τον καλεί προς απόκτησίν του» (Ο μυστικός κόσμος των βυζαντινών εικόνων-Τόμος πρώτος, σελίδες 5-6). Η βυζαντινή αγιογραφία
μας μεταφέρει στον κόσμο των Αγίων.
Η Ορθόδοξη Εικονογραφία δεν είναι απλώς μία τέχνη «θρησκευτική», μία προσπάθεια να εκφρασθεί καλλιτεχνικά ο θρησκευόμενος άνθρωπος. Είναι τέχνη θεολογική, τέχνη που διατυπώνει και εκφράζει τη θεολογική αλήθεια, το καθολικό βίωμα και το ήθος της Εκκλησίας, σχετικά με το δόγμα, την πνευματική και ηθική διδασκαλία και τη λατρεία. Η Ορθόδοξη Εικονογραφία είναι το άνοιγμα της ανθρώπινης και επίγειας πραγματικότητας στις άπειρες δυνατότητες του μυστηρίου του Θεού και του ουράνιου κόσμου. Φανερώνει την παρουσία της απερίγραπτης δόξας του μέλλοντα αιώνα στον παρόντα καιρό. Παριστάνει τη φανέρωση του Χριστού και της ουράνιας Εκκλησίας στη γήϊνη κοινότητα. Ιστορεί την πραγματικότητα της βασιλείας του Θεού. Η εικόνα έχει χαρακτήρα λειτουργικό. Η τέχνη της εικόνας, όπως και κάθε τέχνη της Εκκλησίας, είναι τέχνη λειτουργική.
Αγαπητοί μου φίλοι, οι Άγιοι Πατέρες της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, όπως και οι Πατέρες των άλλων Οικουμενικών Συνόδων υπεραμύνθηκαν των αληθειών της Πίστης μας και παρέδωσαν στις επόμενες γενιές ανόθευτη την Ορθοδοξία μας. Καθήκον λοιπόν και δικό μας είναι να παραδώσουμε στους επόμενους ανόθευτη την Ορθόδοξη Πίστη μας. Και αυτό θα γίνει με το να μη δεχόμαστε καινοφανείς διδασκαλίες, όπως είναι η Παναίρεση του Οικουμενισμού και ο Διαθρησκειακός Συγκρητισμός. Δηλαδή η προσπάθεια κάποιων να μας πουν πως όλα τα χριστιανικά δόγματα και όλες οι θρησκείες πιστεύουν στον ίδιο Θεό. Κάτι που προσπαθεί να περάσει ύπουλα και το Υπουργείο Παιδείας μέσα από τα σχολικά εγχειρίδια του μαθήματος των Θρησκευτικών. Πρέπει να αντιδράσουμε και να φανούμε άξιοι απόγονοι των Αγίων Πατέρων μας και των ηρώων της Πατρίδας μας.
Με αγάπη Χριστού,
π. Βασίλειος.



Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

« ΕΚ ΝΕΚΡΩΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΜΕΛΛΟΥΣΑ ΚΡΙΣΗ, ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ »


«Να προσέχεις με πολλή φροντίδα το σώμα σου και να ξέρεις ότι θα αναστηθείς εκ νεκρών και θα παρουσιαστείς με αυτό στη μέλλουσα κρίση. Και αν σου έρχεται κάποιος λογισμός απιστίας, ότι δηλαδή αυτό το πράγμα είναι αδύνατον, ερεύνησε τα αόρατα με βάση αυτά που συμβαίνουν μέσα σου. Πες μου λοιπόν, εσύ που βρισκόσουν πριν από εκατό ή και περισσότερα χρόνια; Πως έγινες από τόσο δα μικρό και ασήμαντο πλασματάκι τόσο ψηλός και ωραίος άνθρωπος; Μετά, Εκείνος που τα πάντα παρήγαγε από το μηδέν και έκανε τα μη όντα υπαρκτά, δεν είναι δυνατόν να αναστήσει αυτό, που δεν έπαυσε να υπάρχει, αλλά περιήλθε σε κατάσταση φθοράς και καταπτώσεως;»

(Αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων, Κατήχησις Δ΄, σελ. 153)

Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

« ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ, ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ »


Θα ήθελα να εκφράσω τη βαθιά ανησυχία μου για την κατάσταση στην οποία έχει φτάσει ο Λαός μας ύστερα από τη σκληρή δοκιμασία στην οποία τον έχουν ρίξει τα Μνημόνια στα τελευταία χρόνια.
Πρέπει ο Λαός μας να μάθει ότι οι συμβάσεις τις οποίες μας επέβαλαν το ΔΝΤ και η Ευρώπη διαφέρουν από εκείνες που έχουν υπογραφεί με την Πορτογαλία, την Ιρλανδία και την Ισπανία, οι οποίες είχαν καθαρά οικονομικό χαρακτήρα. Γι' αυτό και οι χώρες αυτές βγήκαν από τα Μνημόνια. Στη δική μας περίπτωση, επιβλήθηκαν όροι πρωτοφανείς με πρόσχημα το χρέος. Όροι όπως η απεμπόληση της εθνικής μας κυριαρχίας, η κατάσχεση από τους δανειστές του εθνικού μας πλούτου και η δέσμευση της εθνικής μας περιουσίας.
Στην ουσία, το καθεστώς που μας επιβλήθηκε με τη συγκατάθεση των κυβερνήσεων από το 2010 έως σήμερα είναι καθεστώς αποικίας. Για αυτόν τον λόγο καμιά κυβέρνηση δεν τόλμησε να προβεί σε ενέργειες αναπτυξιακού χαρακτήρα, όπως η εξόρυξη του ορυκτού μας πλούτου και η κήρυξη της ΑΟΖ (αποκλειστική οικονομική ζώνη) και άλλων μεγάλων αναπτυξιακών πρωτοβουλιών γιατί, πρώτον, μας το απαγορεύει το Μνημόνιο και δεύτερον, στην περίπτωση που κάποια κυβέρνηση αντλούσε πλούτο από οποιαδήποτε πηγή, τα χρήματα είναι δεσμευμένα και οφείλει να τα παραδίδει στους Δανειστές μας. Έτσι, η Ελλάδα είναι η μοναδική χωρίς ΑΟΖ. Ενώ η Κύπρος έχει κάνει βήματα προς αυτή την κατεύθυνση, επειδή ακριβώς δεν έχει υπογράψει όρους πρωτοφανείς και απαράδεκτους για ένα κυρίαρχο κράτος.
Οι πιέσεις από τους δανειστές μας για μέτρα που βυθίζουν στη φτώχεια μεγάλα τμήματα του πληθυσμού και στοχεύουν στη διάλυση του κοινωνικού ιστού έλαβαν μεγαλύτερη καταστρεπτική ορμή με την κυβέρνηση της «για πρώτη φορά Αριστεράς».
Τότε που ο Αλέξης Τσίπρας μού είχε προτείνει (πριν από τις εκλογές) να συνεργαστούμε και να συγκυβερνήσουμε, του τόνισα ότι οι ιστορικές συνθήκες και η γεωπολιτική θέση της χώρας αποκλείουν μέσα στις υπάρχουσες συνθήκες την ανάδειξη της Αριστεράς σε κυβερνητική εξουσία. Και τον κάλεσα να στραφούμε προς τον ελληνικό λαό, που είναι η μόνη δύναμη ικανή να επιβάλει, εάν το θελήσει, μια τέτοιας μεγάλης σημασίας αλλαγή. Διαφορετικά, το να επιδιώκει ένα αριστερό κόμμα να πάρει την εξουσία στις υπάρχουσες συνθήκες, αποτελεί πράξη τυχοδιωκτική που θα βλάψει τον Λαό και την Αριστερά.
Το γεγονός αυτό το αντελήφθη σίγουρα ο Αλ. Τσίπρας μετά το δραματικό εξάμηνο του 2015, όμως αντί να παραιτηθεί, αποφάσισε μετά το δημοψήφισμα του «ΟΧΙ» να πει το μεγάλο «ΝΑΙ» και έκτοτε να αφεθεί σαν ένα ξερόφυλλο στη διάθεση των ανέμων των δανειστών μας. Αλλωστε το ομολόγησε και ο ίδιος: «Γιατί η Ευρώπη μού φέρεται τόσο σκληρά;» αναρωτήθηκε «αφού της έδωσα περισσότερα από ό,τι ο Σαμαράς». (Δεν θυμάμαι ακριβώς τα λόγια που χρησιμοποίησε, όμως αυτό ήταν το νόημα...)
Όμως από μια κυβέρνηση της Αριστεράς που αποφασίζει να εφαρμόζει πολιτική της Δεξιάς είναι θείο δώρο γι' αυτούς που έδειξαν με χίλιους τρόπους ότι στοχεύουν στον εκμηδενισμό του Λαού μας. Πράγματι, η αγριότητα των μέτρων πολλαπλασιάστηκε από το γεγονός ότι οι έμπειροι δανειστές είχαν απέναντί τους έναν άπειρο πολιτικό και μια ανώριμη κυβέρνηση που τους άνοιγε την όρεξη για ακόμη χειρότερα μέτρα. Ετσι, η χώρα μας είναι η μοναδική χώρα στην Ευρώπη που βρίσκεται κάτω από Μνημόνια και ενώ όλοι οι δείκτες στην Ευρώπη δείχνουν γενικώς άνοδο, εδώ κατρακυλούν κάθε μέρα όλο και πιο βαθιά. Πώς λοιπόν να μη φωνάξω SOS;
Η χώρα μας κάθε μέρα κάνει ένα ακόμη βήμα προς το χάος. Πάντως μου κάνει εντύπωση το γεγονός ότι ενώ όλα όσα είπα τα συμμερίζονται το 85% του Λαού μας και σύσσωμη η αντιπολίτευση, δεχόμαστε να μας κυβερνά ο ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και να δεσμεύει τη χώρα μας για εκατό χρόνια έχοντας μαζί του μόνο το 15% του πληθυσμού!
Βεβαίως στηρίζουν την παρουσία τους επάνω στην αναθεώρηση του Συντάγματος του 1986, με την οποία το προνόμιο του Προέδρου της Δημοκρατίας, να διαλύει τη Βουλή σε περίπτωση ασυμφωνίας ανάμεσα στην κυβέρνηση και τη λαϊκή θέληση, το πήρε συνταγματικά ο Πρωθυπουργός!
Έχω επανειλημμένως τονίσει ότι το πολίτευμα της Προεδρευομένης Δημοκρατίας έχει έκτοτε μεταβληθεί σε θεσμό πρωθυπουργικής ασυδοσίας, δεδομένου ότι καταργήθηκε ο θεσμικός ρόλος του Προέδρου, που του έδιδε το δικαίωμα να ελέγχει τον Πρωθυπουργό. Έτσι, σήμερα ο κ. Τσίπρας ελέγχει τον κ. Τσίπραν (!) και εξακολουθεί να κυβερνά με το πρόσχημα ότι έχει μαζί του τους 153 βουλευτές. Με τη λογική αυτή και εφόσον αυτοί οι 153 έχει αποδειχθεί ότι είναι μπετόν αρμέ, εάν αύριο η δημοτικότητα του ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ πέσει στο 10%, ο κ. Τσίπρας θα εξακολουθήσει να κυβερνά. Και εάν πέσει στο 5%, το ίδιο. Και εάν τελικά φτάσει το 1%, ή ακόμα κι αν έχει μόνο τη δική του ψήφο, και πάλι με τη μία αυτή ψήφο θα μένει ο Πρωθυπουργός στη θέση του. (Κάνω μια φανταστική υπόθεση, ακριβώς για να αναδείξω τον τραγέλαφο στον οποίο έχει οδηγήσει τη χώρα εκείνη η Αναθεώρηση του Συντάγματος, την οποία φυσικά ειρήσθω εν παρόδω εγώ - βουλευτής του ΚΚΕ τότε - και ένας ακόμα ήμασταν οι μόνοι που δεν την ψηφίσαμε.)
Το ερώτημα μετά από αυτή την ανάλυση είναι γιατί οι 153 εξακολουθούν να κρατούν τη θέση τους στη Βουλή, όταν το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έχει πέσει στο 15% και αύριο σίγουρα θα πέσει ακόμα πιο χαμηλά; Η απάντηση είναι: Γιατί επωφελούνται από τη Συνταγματική Αναθεώρηση, βάσει της οποίας ο μόνος που μπορεί να διαλύσει τη Βουλή και να προκηρύξει εκλογές είναι ο Πρωθυπουργός!
Έπειτα από όσα εξέθεσα, θεωρώ ότι υπάρχει εθνική ανάγκη να σταματήσει αυτή η ανωμαλία. Δηλαδή ενώ κάποιοι μας οδηγούν προς την καταστροφή, εμείς οι υπόλοιποι, η συντριπτική πλειοψηφία του Λαού, να τους ανεχόμαστε χωρίς αντίδραση... Θα πουν, υποθέτω, ότι δεν υπάρχει λύση συμβατή με το ισχύον Σύνταγμα. Όμως, υπάρχει: να παραιτηθούν όλοι οι βουλευτές της αντιπολίτευσης. Είναι, κατά τη γνώμη μου, η μοναδική ιστορική θα έλεγα ευκαιρία για να σωθούν η χώρα και ο Λαός.

Εφημερίδα «Το Βήμα της Κυριακής», 8 Οκτωβρίου 2017, Αριθμός φύλλου: 8 (Περίοδος Β΄-Έτος 1ο)