« ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΛΟΥΚΑ »

«Σπουδάζοντες τηρείν την ενότητα του Πνεύματος εν τω συνδέσμω της ειρήνης» (ΕΦ. 4, 3). Στο σημερινό Αποστολικό ανάγνωσμα, αγαπητοί μου φίλοι, ο Απόστολος Παύλος μας συμβουλεύει να έχουμε ενότητα. Μας παροτρύνει να ζούμε όλοι μας σαν μια οικογένεια που έχει πατέρα, τον Θεό. Αλλά δυστυχώς αυτή η ενότητα δεν υπάρχει στον κόσμο. Αυτή είναι η τραγική διαπίστωση. Χίλια κομμάτια είναι σήμερα ο κόσμος! Που είναι η ειρήνη; Που είναι η ενότητα; Ήδη έχουν γίνει, τον προηγούμενο αιώνα, δύο παγκόσμιοι πόλεμοι. Πόλεις καταστράφηκαν. Εκατομμύρια νεκροί και τραυματίες από παλιά μέχρι σήμερα είναι ο απολογισμός αυτών των πολέμων. Ποτέ τόσο αίμα και δάκρυα δεν χύθηκαν. Πρόσφατα στην Γαλλία και στο Μάλι η ανθρωπότητα θρήνησε δεκάδες νεκρούς από τρομοκρατικές επιθέσεις των Τζιχαντιστών. Κανένας από τους ισχυρούς της γης δεν επεμβαίνει!

Και όχι μόνο απέτυχαν τα μικρά κράτη να αποκτήσουν ενότητα και να γίνουν μια παγκόσμια ενωμένη οικογένεια εθνών, αλλά και στο εσωτερικό κάθε κράτους δεν υπάρχει η ενότητα αυτή που ζητάει ο Θεός. Οι άνθρωποι, που ζουν μέσα στο έδαφος ενός κράτους, μπορεί να μιλάνε την ίδια γλώσσα, μπορεί να έχουν τα ίδια νομίσματα, μπορεί να έχουν τα ίδια ήθη και έθιμα, αλλά το σαράκι που λέγεται διχόνοια είναι μέσα στην κοινωνία και την καταστρέφει συνεχώς. Αλλά μήπως ενότητα υπάρχει σήμερα μέσα στις οικογένειες; Λίγες είναι οι οικογένειες που ζουν ειρηνικά και αρμονικά. Λίγες είναι οι οικογένειες που ζουν σύμφωνα με τη διδασκαλία του Ευαγγελίου. Στις περισσότερες οικογένειες δεν υπάρχει πια ενότητα και ειρήνη. Δεν βασιλεύει ο Χριστός στα σπίτια τους. Ότι θέλει κάνει ο καθένας, χωρίς να ρωτάει κανένα. Ακαταστασία, αναταραχή, θόρυβος, φιλονικίες και πόλεμοι είναι αυτά που επικρατούν.

Αλλά μήπως η ενότητα που ζητάμε υπάρχει μέσα στην Εκκλησία; Στα πρώτα χρόνια η Εκκλησία ήταν ενωμένη. Όπως βλέπουμε στις Πράξεις των Αποστόλων, όλοι οι Χριστιανοί ήταν σαν μια ψυχή σε πολλά σώματα. Τέτοια ενότητα ποτέ άλλοτε δεν είχαν οι άνθρωποι. Η ενότητα ήταν ένα θαύμα, που έκανε μεγάλη εντύπωση στον αρχαίο κόσμο και συντελούσε στο να πιστεύουν οι άνθρωποι στον Χριστό. Αλλά δυστυχώς η ενότητα αυτή δεν κράτησε πολύ. Ένα μεγάλο μέρος του Χριστιανικού κόσμου διέσπασε την ενότητα, απομακρύνθηκε από την Ορθόδοξη Πίστη και δημιούργησε την αίρεση του Παπισμού. Αλλά και ο Παπισμός δεν έμεινε ενωμένος. Διασπάσθηκε και ένα μεγάλο μέρος δημιούργησε τον Προτεσταντισμό. Αλλά και μέσα στη δική μας Εκκλησία, την Εκκλησία της Ελλάδας, δεν έχουμε ενότητα. Μία μερίδα λαού, εξ αφορμής του ημερολογίου, έφυγε και έκανε την παράταξη των παλαιοημερολογιτών.

Στην Εκκλησία όμως θα έπρεπε να υπάρχει αυτή η ενότητα. Θα έπρεπε όλοι μας, κληρικοί και λαϊκοί, που πιστεύουμε στον Ιησού Χριστό να είμαστε ενωμένοι, και καμία δύναμη στον κόσμο να μην μπορεί να μας διασπάσει. Θα έπρεπε όλοι εμείς οι Χριστιανοί να είχαμε πραγματοποιήσει αυτό που ζήτησε ο Χριστός από τον Πατέρα Του την Μεγάλη Πέμπτη, όταν ύστερα από τον Μυστικό Δείπνο παρακάλεσε τον ουράνιο Πατέρα: «Πάτερ άγιε, τήρησον αυτούς εν τω ονόματί σου ω δέδωκάς μοι, ίνα ώσιν εν καθώς ημείς» (ΙΩΑΝ. 17, 11). Δηλαδή, «Άγιε Πατέρα, διατήρησέ τους στην πίστη με τη δύναμη του ονόματός σου που μου χάρισες, για να μείνουν ενωμένοι όπως εμείς» (ΙΩΑΝ. 17, 11). Η ενότητα αυτή μπορεί να έλθει με τη συμμετοχή μας στα Μυστήρια της Εκκλησίας, με την ταπείνωση, με την αγάπη προς τους συνανθρώπους μας.

Για τους λόγους που προαναφέραμε είναι επιτακτική ανάγκη στη σημερινή εποχή να αγωνισθούμε γι’ αυτήν την ενότητα και ιδιαίτερα εμείς οι Χριστιανοί. Αυτή την ενότητα μας συνιστά και σήμερα ο Απόστολος Παύλος, ο οποίος αντιλαμβανόταν και στην εποχή του, ότι δεν υπήρχε αυτή η ενότητα μεταξύ των ανθρώπων. Είναι πολύ δύσκολο πράγμα να ενωθούν οι άνθρωποι σε οποιαδήποτε κοινωνία. Γι’ αυτό η Εκκλησία μας σε κάθε Θεία Λειτουργία παρακαλεί τον Θεό, να διαλύει κάθε φιλονικία και κάθε διχόνοια μεταξύ των πιστών, και οι Χριστιανοί μέσα σε έναν κόσμο χωρισμένο να είναι ενωμένοι και να δίνουν το παράδειγμα της ενότητας. «Υπέρ της ειρήνης του σύμπαντος κόσμου, ευσταθείας των αγίων του Θεού Εκκλησιών και της των πάντων ενώσεως του Κυρίου δεηθώμεν». Η Εκκλησία μας εύχεται συνεχώς για την ενότητα των ανθρώπων.

Αγαπητοί μου φίλοι, το έργο του διαβόλου είναι να διαιρεί τον κόσμο. Έργο του είναι να δημιουργεί μεταξύ των ανθρώπων διχόνοια, τσακωμό, ταραχή, μίσος. Αντίθετα ο Χριστός ενώνει τους ανθρώπους. Τους οδηγεί στην ειρήνη και στην μεταξύ τους ενότητα. Και αυτό είναι φυσικό, αφού ο Ίδιος ο Χριστός είναι η ειρήνη! Ματαιοπονούν όσοι νομίζουν πως θα φέρουν την ειρήνη στον κόσμο και την ενότητα μεταξύ των ανθρώπων χωρίς τη βοήθεια και την συμπαράσταση του Χριστού. Όσο θα απομακρύνεται ο κόσμος από τον Χριστό, τόσο περισσότερο θα οδηγείται σε ταραχές και πολέμους. Γι’ αυτό ας παρακαλέσουμε, μέσα από τα βάθη της καρδιάς μας, τον Κύριό μας, να δίνει ενότητα και ομόνοια στα σπίτια μας, στα χωριά μας, στις πόλεις μας, στην πατρίδα μας, στα γειτονικά μας κράτη και σε ολόκληρο τον κόσμο. Να το βάλουμε αίτημα στην καθημερινή μας προσευχή.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

« ΤΟ ΣΦΑΓΕΙΟ, ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ, 17 ΝΟΕMΒΡΙΟΥ 1973 »

« ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΛΟΥΚΑ »

 

«Άρα ουν ουκέτι εστέ ξένοι και πάροικοι, αλλά συμπολίται των αγίων και οικείοι του Θεού» (ΕΦ. 2,19). Δηλαδή, «δεν είσθε, λοιπόν, πια ξένοι και χωρίς δικαιώματα, αλλά ανήκετε στο λαό του Θεού, στην οικογένεια του Θεού» (ΕΦ. 2, 19). Για ξενιτεμένους μιλάει, στο σημερινό Αποστολικό ανάγνωσμα, ο Απόστολος Παύλος, αγαπητοί μου φίλοι. Μετά την παρακοή των Πρωτοπλάστων και την εκδίωξή τους από τον Παράδεισο, το πρώτο εκείνο ζευγάρι αλλά και ολόκληρο το ανθρώπινο γένος μέχρι σήμερα, βρεθήκαμε μακριά από την αρχική μας πατρίδα και ζούμε στην ταλαίπωρη αυτή γη. Η γη καθημερινά ποτίζεται με τον ιδρώτα, με το δάκρυ και με το αίμα των απογόνων του Αδάμ και της Εύας. Έρχονται βέβαια στιγμές που τα λησμονάμε αυτά, και τότε θεωρούμε τη γη  αυτή πολύ ωραία και τη ζωή μας πάνω σε αυτή ευτυχισμένη. Μάλιστα δεν θέλουμε να φύγουμε ποτέ από αυτή την κατάσταση.

Αλλά όταν θυμηθούμε, πως βρεθήκαμε στον κόσμο αυτό και πως κυλά εδώ η ζωή μας, τότε νοσταλγούμε την ουράνια πατρίδα και νιώθουμε τη γη αυτή σαν ξενιτειά. Νιώθουμε όπως οι Εβραίοι όταν βρέθηκαν αιχμάλωτοι στην Βαβυλώνα. Ήταν απαρηγόρητοι. Δεν είχαν διάθεση να πουν ψαλμούς και τραγούδια της πατρίδας τους. Κρέμασαν στις ιτιές πλάϊ στο ποτάμι τα όργανά τους και θρηνούσαν την εξορία τους. Μεγάλα πνεύματα της ανθρωπότητας φιλοσόφησαν πάνω στην ταλαιπωρία αυτού του κόσμου. Αυτοί μίλησαν με νοσταλγία για την αληθινή μας πατρίδα, τον Παράδεισο, την πατρίδα που είχαμε κάποτε και την χάσαμε. Ξενιτεμένοι, λοιπόν, είμαστε όλο το ανθρώπινο γένος εδώ στη γη. Και όχι μόνο ξενιτεμένοι αλλά και κάτι χειρότερο. Ίσως αναρωτηθούν κάποιοι: Υπάρχει κάτι χειρότερο; Υπάρχει. Το δε χειρότερο κι από την ξενιτειά είναι η εξορία.

Άλλο ξενιτειά και άλλο εξορία. Διότι στην ξενιτειά πηγαίνει κάποιος, αν και δύσκολα, με τη δική του θέληση. Πηγαίνει με την ελπίδα ότι θα βρει κάτι που δεν το βρήκε στην πατρίδα τουˑ είτε εργασία και μέλλον, είτε σπουδές και πνευματικά εφόδια, είτε την υγεία του, είτε να ξεφύγει από τα πυρά του πολέμου (όπως σήμερα οι πρόσφυγες από την Συρία), είτε κάτι άλλο παρόμοιο. Μάλιστα αν δεν του αρέσει στην ξενιτειά, είναι ελεύθερος να επιστρέψει στην πατρίδα του. Στην εξορία όμως διαφέρει το πράγμα. Εκεί τον εξαποστέλλουν ή τον αρπάζουν και τον οδηγούν αναγκαστικά και δια της βίας, χωρίς να τον ρωτήσουν αν θέλει να πάει, και χωρίς καμιά ελπίδα για κάτι καλύτερο. Οι εξόριστοι οδηγούνται στον ξένο τόπο διωγμένοι και τιμωρημένοι. Φθάνουν εκεί έρημοι, ρακένδυτοι, ταπεινωμένοι, εξευτελισμένοι και χωρίς την ελπίδα ότι κάποτε θα δουν, έστω για λίγο, τον τόπο τους.

Σε αυτή την κατάσταση βρέθηκαν ο Αδάμ και η Εύα, αλλά και ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, μετά την παρακοή και το προπατορικό αμάρτημα. Όχι απλά ξενιτεμένοι, αλλά εξόριστοι, διωγμένοι από τον Παράδεισο! Αποξενωμένοι από τον Θεό, απομονωμένοι από τους Αγγέλους και τους Αγίους. Αλλά, δόξα τω Θεώ, η θλιβερή αυτή κατάσταση δεν κράτησε για πάντα. Όπως για τον εξόριστο η πιο χαρμόσυνη είδηση είναι να του αναγγείλουν, ότι η ποινή του τελείωσε και ήλθε η ώρα να γυρίσει στον τόπο του, έτσι ο Πανάγαθος Θεός δεν άφησε τον Αδάμ και τους απογόνους Του αιώνια στην εξορία και στην αποξένωση. Έστειλε τον Υιό Του τον μονογενή, τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, και έφερε στους ανθρώπους χαρμόσυνο μήνυμα. Μας έφερε το μήνυμα της συγχώρησης, της συμφιλίωσης και του επαναπατρισμού. Μας έφερε την ειρήνη και τη συμφιλίωση με τον Θεό.

Με το βάπτισμά μας στο όνομα της Αγίας Τριάδος, εμείς οι ξένοι και εξόριστοι, γίναμε οικείοι του Θεού. Η ζωή σε αυτή τη γη απέβαλε την απομόνωση της ξενιτειάς και την πικρία της εξορίας. Απέκτησε την οικειότητα με τον Θεό και την αδελφική συναναστροφή με τους Αγίους, που είναι τα προσφιλή παιδιά του Θεού. Υπάρχει μεγαλύτερη τιμή και χαρά από το να πλησιάσουμε τον Θεό, να γίνουμε φίλοι και «οικείοι του Θεού» (ΕΦ. 2, 19); Οι άνθρωποι θεωρούν μεγάλο πράγμα τη φιλία με κάποιον από τους ισχυρούς της γης. Όμως η φιλία και η οικειότητα με τον Θεό είναι η μόνη που αξίζει. Μπροστά σε αυτή την οικειότητα οποιαδήποτε άλλη οικειότητα δεν αξίζει απολύτως τίποτα. Η οικειότητα βέβαια αυτή δεν καταργεί τον θείο φόβο και τον θείο σεβασμό. Πλησιάζουμε τον Θεό με το θάρρος και τον σεβασμό του γνωρίμου και οικείου.

Αγαπητοί μου φίλοι, σαν γνήσιοι μαθητές του Κυρίου μας, οφείλουμε να προσευχόμαστε με πίστη σε Αυτόν. Με εμπιστοσύνη ας Του αναθέτουμε όλα μας τα προβλήματα. Τον Χριστό να Τον αισθανόμαστε σαν τον πατέρα μας, στον Οποίο θέτουμε τα θέματα που μας απασχολούν για τη λύση τους. Έχουμε ένα Θεό που μας αγαπάει και αυτό οφείλουμε να το εκμεταλλευθούμε σωστά. Οφείλουμε να Του ανοίγουμε την καρδιά μας και να Του λέμε αυτά που μας απασχολούν στην καθημερινή μας ζωή. Να αισθανόμαστε οικείοι μαζί Του, διατηρώντας ταυτόχρονα και τον σεβασμό μας.  Αυτή είναι η καλή οικειότητα. Και έτσι θα έχουμε ελπίδα, στην άλλη ζωή να απολαύσουμε ακόμη μεγαλύτερης οικειότητας. Τότε όχι απλά θα βλέπουμε τον Κύριό μας Ιησού Χριστό και θα Του μιλάμε, αλλά και θα ενωθούμε μαζί του αιώνια.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

« ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΕΠΕΤΟΥ (ΑΝΔΡΙΤΣΑΙΝΑΣ)-ΑΡΧΑΙΑ ΟΛΥΜΠΙΑ, 12.11.2015 »

« Η ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΤΡΩΑΔΟΣ κ. ΠΕΤΡΟΥ »

Την Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2015, στον Ιερό Ναό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Βρυξελλών, τελέσθηκε η χειροτονία του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Τρωάδος κ. Πέτρου, ο οποίος θα είναι βοηθός του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Βελγίου κ. Αθηναγόρα.

π. Βασίλειος.

« ΕΟΡΤΗ ΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ-ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΗΝ 116 Π.Μ., ΣΤΟΝ ΑΡΑΞΟ, 08.11.2015 »

« ΣΥΝΑΞΗ ΤΩΝ ΠΑΜΜΕΓΙΣΤΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ »

Σήμερα, αγαπητοί μου φίλοι, εορτάζουμε την Σύναξη των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μιχαήλ και Γαβριήλ και των λοιπών ουρανίων και ασωμάτων Δυνάμεων. Ο όρος «Σύναξη» σημαίνει τη συγκέντρωση των Αγγέλων, την ένωσή τους εναντίον του εωσφόρου και του αγγελικού τάγματος που ξέπεσαν, όπως επίσης και την σταθερή εμμονή στο θέλημα του Θεού. Επίσης κατά τη σημερινή ημέρα εορτάζει και η Πολεμική μας Αεροπορία, αφού έχει τους Ταξιάρχες για προστάτες της. Σήμερα, λοιπόν, θα αναφερθούμε στους Αγγέλους και τι ακριβώς είναι αυτοί. Η Εκκλησία μας δέχεται ότι πέρα από τον αισθητό κόσμο υπάρχει και ένας άλλος κόσμος υπεραισθητός, ο πνευματικός κόσμος. Στο Σύμβολο της Πίστεως ομολογούμε την πίστη μας σε ένα κόσμο ορατό και σε έναν αόρατο. Η σημερινή εορτή των Ταξιαρχών εκφράζει την πίστη στον πνευματικό κόσμο.

Η πίστη αυτή δεν είναι αυθαίρετη, αλλά στηρίζεται στην Αγία Γραφή. Το σημερινό Αποστολικό ανάγνωσμα, που είναι παρμένο από την προς Εβραίους Επιστολή του Αποστόλου Παύλου, αναφέρεται στους Αγγέλους. Οι Άγγελοι, δηλαδή ο φωτεινός πνευματικός κόσμος, είναι καθαρά πνεύματα, ασώματα και άϋλα. Ως δημιουργήματα είναι πεπερασμένα όντα, αλλά μετακινούνται ευχερώς από τόπο σε τόπο και οι γνώσεις τους, αν και περιορισμένες σε σχέση με την άπειρη γνώση του Θεού, είναι ευρύτερες σε σχέση με την ανθρώπινη γνώση. Είναι ελεύθερα όντα και όσα διατήρησαν την αγνότητά τους, έμειναν αμετακίνητα ως προς την αμαρτία. Όσα πνεύματα αντιστρατεύθηκαν προς το Θείο θέλημα, ξέπεσαν και έγιναν σκοτεινά πνεύματα. Οι δαίμονες, πριν γίνουν αυτό που είναι τώρα, ήσαν Άγγελοι φωτεινοί. Ξέπεσαν από την υπερηφάνειά τους.

Οι Άγγελοι έχουν ως έργο να δοξολογούν και να υμνούν τον Θεό. Επίσης έχουν ως έργο να επιτελούν το Θείο θέλημα για την τελείωση της Βασιλείας των Ουρανών. Άγγελοι κατά την Γέννηση του Χριστού βλέπουμε να υπηρετούν το Μυστήριο της Ενανθρώπησης, όπως αναφέρει η Αγία Γραφή. Κατά την γνώμη των Πατέρων της Εκκλησίας μας κάθε πιστός έχει τον προσωπικό του Άγγελο. Γι’ αυτό η Εκκλησία εύχεται, στην Θεία Λειτουργία και σε άλλες Ακολουθίες, ο Θεός να μας χαρίσει «άγγελον ειρήνης, πιστόν οδηγόν, φύλακα των ψυχών και των σωμάτων ημών». Ακόμη υπάρχουν ειδικές προσευχές προς το φύλακα Άγγελο. Στην Ακολουθία του Μικρού Αποδείπνου, που οφείλουμε ως Χριστιανοί να κάνουμε κάθε βράδυ, λέμε προς τον Άγγελό μας: «Άγιε Άγγελε, ο εφεστώς της αθλίας μου ψυχής και ταλαιπώρου μου ζωής, μη εγκαταλίπης με τον αμαρτωλόν…»

Πέρα από τους Αγγέλους υπάρχουν και τα ακάθαρτα πνεύματα, τα δαιμόνια. Δεν είναι προσωποποίηση της κακίας, όπως θέλουν μερικοί να αποδέχονται, αλλά είναι υπαρκτά πρόσωπα, που έχουν ελεύθερη βούληση, της οποίας έκαναν κακή χρήση και ξέπεσαν από τη φωτεινότητά τους. Διακατέχονται από πονηρία, από δολιότητα, από μοχθηρία, φθόνο, κακεντρέχεια και κακουργία. Απειθούν στο Θείο θέλημα και προσπαθούν να διαβάλουν τον Θεό στους ανθρώπους. Από αυτή τους την πράξη καλούνται και διάβολοι. Υποβάλλουν στους ανθρώπους διάφορους πονηρούς λογισμούς, ζητούν να τους δελεάσουν προς το κακό και την αμαρτία. Γενικά μηχανεύονται τα πάντα, για να τους παρασύρουν στην άρνηση και στην κακία. Οι μαντείες, οι μαγείες, ο πνευματισμός, οι δεισιδαιμονίες, οι προλήψεις είναι επινοήσεις των πονηρών πνευμάτων.

Το τέλος αυτών των πονηρών και σκοτεινών πνευμάτων θα είναι η καταδίκη κατά την μέλλουσα κρίση. Θα λάβουν τη θέση που τους αξίζει. Εμείς οι πιστοί με τα πνευματικά μέσα της Εκκλησίας, με τη συμμετοχή μας στην Μυστηριακή ζωή, με την προσευχή, καταπολεμάμε και αποφεύγουμε τις παγίδες των πονηρών πνευμάτων. Αυτή είναι η πίστη της Εκκλησίας για τον πνευματικό κόσμο. Πρώτοι οι αρχαίοι Σαδδουκαίοι, στην εποχή του Χριστού, αρνήθηκαν την ύπαρξη πνευματικού κόσμου. Στη σημερινή εποχή τα διάφορα συστήματα του Υλισμού και του Πανθεϊσμού εκλαμβάνουν τα πνεύματα ως ποιητικές προσωποποιήσεις της θείας Δύναμης ή των φυσικών δυνάμεων ή ως ιδανικές δυνάμεις ή ως τον κόσμο των ιδεών. Οι άνθρωποι αυτοί που υποστηρίζουν τέτοιες ιδέες είναι μακριά από την αλήθεια που διδάσκει το Ευαγγέλιο του Χριστού.

Εφόσον όμως πιστεύουμε, αγαπητοί μου φίλοι, σε Θεό προσωπικό, η ύπαρξη πνευμάτων τελειότερων του ανθρώπου, είναι πίστη λογική, εύλογη και δυνατή. Πολλοί φιλόσοφοι δέχονται ότι επειδή ο άνθρωπος παρουσιάζει πολλές ατέλειες και ελλείψεις, επιβάλλεται να παραδεχθούμε και ανώτερες βαθμίδες όντων του πνευματικού κόσμου. Η ύπαρξη Αγγέλων εξαίρει την τελειότητα του Παντός. Με την πίστη μας στην ύπαρξη πνευματικού κόσμου, δίνουμε ευρύτερη διάσταση στην παρούσα ζωή. Η πίστη αυτή παρέχει τις μεταφυσικές προϋποθέσεις για την πραγμάτωση των ηθικών αξιών στην παρούσα ζωή. Ως Χριστιανοί πιστεύουμε ότι η παρούσα ζωή δεν τερματίζεται με τον βιολογικό θάνατο, αλλά πορεύεται προς την αιωνιότητα. Η διδασκαλία περί των Αγγέλων ανήκει στην Δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας μας, η οποία βοηθάει πολύ στην καθημερινή μας ζωή.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

« ΕΜΠΟΡΙΟ ΟΣΤΩΝ-Για όσους δεν έχουν ακούσει τίποτε περί Γενοκτονίας, Επιμέλεια κειμένου: Φώτης Μιχαήλ-ιατρός »

Η αφήγηση ενός Έλληνα αιχμαλώτου των Τούρκων -στα περιβόητα «τάγματα εργασίας»- για την τύχη 40 χιλιάδων Ελλήνων από την Σμύρνη και την Μαγνησία, θυμάτων  του αιμοσταγούς Μουσταφά Κεμάλ, είναι αποκαλυπτική και συνάμα αποστομωτική για κάθε νεοφανή αμφισβητία και αρνητή της Γενοκτονίας. Την διασώζει ο Ηλίας Βενέζης στο βιβλίο του «Το νούμερο 31328. Το βιβλίο της σκλαβιάς», ο οποίος και γράφει:

«Ενα πρωΐ μάς παίρνουν καμιά εξηνταριά σκλάβους για μικρή αγγαρειά. Είναι λίγο όξω απ’ τη Μαγνησά. Δίπλα στις ράγες του σιδηρόδρομου τελειώνει μια μεγάλη χαράδρα, ανάμεσα στο Σίπυλο. Τη λέν “Κηρτίκ-ντερέ”. Μες σ’ αυτήν τη χαράδρα λογαριάζαν πως θα σκοτωθήκαν ίσαμε σαράντα χιλιάδες χριστιανοί απ' τη Σμύρνη και τη Μαγνησά, αρσενικοί και θηλυκοί. Τις πρώτες μέρες της καταστροφής.

Τα κορμιά λιώσανε το χειμώνα και το νερό της χαράδρας, που κατέβαινε από ψηλά, έσπρωξε τα κουφάρια προς τα κάτω... Λοιπόν η δουλειά όλη τη μέρα ήταν να σπρώξουμε τα κουφάρια, που ατάχτησαν, προς τα μέσα. Να μη φαίνουνται.

Στην αρχή μάς έκανε κακό να τα πιάνουμε με τα χέρια μας, αγκαλιές αγκαλιές, και να τα κουβαλούμε. Μα σε λίγες ώρες οι πρώτες εντυπώσεις είχαν περάσει. Οι σκλάβοι κάναν και αστεία... Σε κάμποσα καλάμια χεριών, βρίσκαμε διατηρημένο ένα ψιλό σύρμα. Ο χριστιανός θα 'ταν δεμένος με κάποιον άλλο  -μα, με το κατρακύλισμα στη χαράδρα, αυτός ο σύντροφος σκελετός είχε ξεκόψει. Ένας από μας στάθηκε τυχερός. Βρήκε τέσσερα κόκαλα χεριών δεμένα μαζί μαζί. Έτσι μαζί μαζί τα σήκωσε και τα κουβάλησε παραμέσα.

Μεσημέρι. Βαρεμένοι απ' αυτό το πάνε-έλα. Περπατούμε αργά, ναρκωμένοι από τον φρέσκο ήλιο. Κ’ οι κουβέντες, τα’ άγαρμπα αστεία έχουν σταματήσει. Κανένας δε βγάζει μιλιά. Μοναχά όταν ένας βρήκε ένα μικρό κρανίο το έδειξε στους αλλουνούς.

- Για δέστε, είπε. Ήταν παιδάκι.

- Αλλάχ!... Αλλάχ!... μουρμουρίζει ταραγμένος ο μαφαζάς.

Καθίσαμε να φάμε ψωμί. Κανείς δεν έχει όρεξη. Ένας λέει:

- Πόσω χρονώ να 'ταν;

- Για το παιδάκι λες;

- Ναι.

- Τι θα ’ταν; Κάνα-δυο χρονώ....

Σαν πέσαμε στο δρόμο να γυρίσουμε στο στρατόπεδο, ο νους μας δεν μπορούσε να φύγη απ' τον τόπο που αφήσαμε. Η χαράδρα με τους σκελετούς βάραινε κυριαρχικά. Κάτι κουνιόταν, μας παρακολουθούσε βήμα με βήμα.

Σε μια πηγή σταθήκαμε. Πλύναμε τα χέρια μας, τα πρόσωπά μας. Σα ν' αλαφρώσαμε.

- Τι θα γίνουν τόσα κόκαλα; Αναρωτιέται μια στιγμή ένας.

Ο Μίλτος τον κοιτάζει ήρεμα.

- Δεν ξέρεις τι γίνεται με τα κόκαλα;

- Όχι.

- Κοπριά, σύντροφε.

- Τι έκανε, λέει;

- Κοπριά, σύντροφε. Θα δεις μια μέρα που θα μοσκοπουληθούν. Θα δης...

Ήταν ταξιδεμένος ο Μίλτος. Ηξερε».

***

Τον Δεκέμβριο του 1924 φορτώθηκαν, από τα Μουδανιά της Προποντίδας,  πάνω στο βρετανικό πλοίο «Ζαν Μ.» τετρακόσιοι τόνοι από οστά Ελλήνων, θυμάτων της κεμαλικής θηριωδίας, με προορισμό την Μασσαλία. Είναι γνωστό σε όλους μας, τι ακριβώς παρήγαγε τότε η Μασσαλία. Σαπούνι και λιπάσματα.

Το πλοίο «Ζαν Μ.» έφτασε στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης στις 13 Δεκεμβρίου του 1924 (Εφημερίδα Μακεδονία).

Ο Χρ. Αγγελομάτης στο βιβλίο του «Χρονικόν Μεγάλης Τραγωδίας» αναφέρει, ότι οι εργάτες στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, σαν έμαθαν για την μοναδική ιερότητα του φορτίου,  αντέδρασαν. Δυστυχώς, όμως, οι αρχές -ύστερα από βρετανική παρέμβαση- τους απομάκρυναν και τους εμπόδισαν στην προσπάθειά τους να προστατέψουν το πανίερο φορτίο.

Γράφει, ότι σε αθηναϊκές εφημερίδες η είδηση δημοσιεύθηκε ως εξής: «Το προσεγγίσαν εις την Θεσσαλονίκην αγγλικόν πλοίον "Ζαν" μετέφερε τετρακοσίους τόνους οστών Ελλήνων από τα Μουδανιά. Οι εργάται του λιμένος Θεσσαλονίκης, πληροφορηθέντες το γεγονός, ημπόδισαν το πλοίον να αποπλεύση. Επενέβη όμως ο Άγγλος πρόξενος και επετράπη ο απόπλους».

ΠΗΓΕΣ:

https://kars1918.wordpress.com/2013/09/17/kemalist-french-british-merchants/

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=385632