« ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΕ΄ ΛΟΥΚΑ »

«Τοιούτος γαρ ημίν έπρεπεν αρχιερεύς, όσιος, άκακος, αμίαντος, κεχωρισμένος από των αμαρτωλών και υψηλότερος των ουρανών γενόμενος» (ΕΒΡ. 7, 26). Ο κατ’ εξοχήν Αρχιερέας της σωτηρίας μας, που αποτελεί και την κεφαλή της Εκκλησίας μας, είναι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός. Στο σημερινό Αποστολικό ανάγνωσμα, αγαπητοί μου φίλοι, το οποίο είναι παρμένο από την προς Εβραίους επιστολή, ο Απόστολος Παύλος παρουσιάζει στους πιστούς αναλυτικά τα προσόντα του αιωνίου αυτού Αρχιερέα. Γράφει λοιπόν ότι ο αιώνιος αυτός Αρχιερέας είναι πρώτα πρώτα όσιος, δηλαδή εξ’ ολοκλήρου αφοσιωμένος στον Θεό Πατέρα και απολύτως άγιος. Επίσης είναι και ως άνθρωπος άκακος, αλλά και αμίαντος. Απαλλαγμένος δηλαδή από τον οποιοδήποτε μολυσμό και το παραμικρό ίχνος πονηρίας. «Ουδέ ευρέθη δόλος εν τω στόματι αυτού» (ΗΣ. 53, 9), κατά τον Προφήτη Ησαΐα.

Και φυσικά ο Χριστός ως αναμάρτητος δεν είχε αναπτύξει κανένα δεσμό με την ανθρώπινη αμαρτωλότητα. Ο Κύριός μας υπήρξε αμίαντος αν και ανέλαβε αφ’ εαυτού τη δική μας ενοχή. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Στη συνέχεια ο Απόστολος Παύλος έρχεται να μας τονίσει την συγκλονιστική αλήθεια ότι Αυτός ο αναμάρτητος Μέγας Αρχιερέας προσέφερε εκουσίως τον εαυτό Του θυσία υπέρ του λαού. Τώρα πλέον δεν βρισκόμαστε μόνοι στον ανηφορικό και δύσκολο δρόμο του αγώνα. Αποτελούμε όλοι οι βαπτισμένοι Χριστιανοί τον λαό του Θεού, που πορεύεται πίσω από τον Αρχιερέα του προς τον προορισμό του, που δεν είναι άλλος από αυτήν την αγιότητα. Σύσσωμοι πλέον δια της κιβωτού της σωτηρίας, δηλαδή της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας, πλέουμε προς τον ακύμαντο λιμένα της Βασιλείας των Ουρανών. Γιατί τελικά αυτός πρέπει να είναι ο στόχος μας, η Βασιλεία των Ουρανών.

Βιώνοντας την Θεία Λειτουργία σε κάθε ευχαριστιακή σύναξη, οι πιστοί αναζωπυρώνουμε την μεγάλη αυτή αλήθεια. Την αλήθεια ότι ο Χριστός ως Μέγας Αρχιερέας προσέφερε ο Ίδιος, όχι κάποιο άλλο θύμα, αλλά τον εαυτό Του. Θυσίασε τον εαυτό Του για να εξιλεωθούν οι αμαρτίες μας, αρκεί εμείς οι ίδιοι να προσοικειωθούμε την μοναδική Του αυτή θυσία που ζούμε ως εκκλησιαστικό σώμα συμμετέχοντας στη Θεία Λατρεία δια του Ιερού Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας. Όπως παρατηρεί ο Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας: «Η Ευχαριστία κατανοείται μόνο χριστολογικώςˑ είναι το σώμα του Χριστού, αυτός ο ίδιος ο Χριστός, ο όλος Χριστός. Ας μη βλέπουμε, λοιπόν, την Ευχαριστία σαν μέσο χάριτος, μιας χάριτος αφηρημένης και ανεξάρτητης από τη Χριστολογία, αλλά ως αυτόν τον ίδιο το Χριστό, που σώζει τον άνθρωπο και τον κόσμο, και μας συμφιλιώνει με το Θεό δια του εαυτού Του» (Η Κτίση ως Ευχαριστία, σελίδα 20).

Και θα ολοκληρώσει ο Απόστολος Παύλος με ιερό ενθουσιασμό ότι μετά από αυτή την ανυπέρβλητη θυσία Του, ο Κύριος «εκάθισεν εν δεξιά του θρόνου της μεγαλωσύνης εν τοις ουρανοίς» (ΕΒΡ. 8, 1). Μετά τον οδυνηρό θάνατο επί του Σταυρού, έρχεται ο θρίαμβος. Μετά την Αρχιερατική Του προσφορά έρχεται η αιώνια Βασιλεία και κυριαρχία. Τώρα πλέον συνεχίζει το έργο Του εκ δεξιών του Πατρός. Συνεχίζει το έργο της Αρχιερατικής μεσιτείας Του για τους πιστούς, που αποτελούν την Εκκλησία Του. Τώρα ο Κύριος πρεσβεύει για εμάς, προς τον Πατέρα. Παρακαλεί για τους αγώνες, τις αγωνίες και τις θλίψεις, που δοκιμάζουμε όσο βρισκόμαστε σε αυτόν τον κόσμο. Ενώ οι πιστοί της στρατευομένης Εκκλησίας προσβλέπουμε στην Αρχιερατική μεσιτεία του Κυρίου μας, βαδίζοντας την στενή αλλά και ευλογημένη οδό τη πίστης, η θριαμβεύουσα Εκκλησία, αντηχεί έως της γης τις προσευχές των Αγίων.

Όμως δεν αρκούν μόνο τα δόγματα και οι μεγάλες αλήθειες. Αυτά όλα πρέπει να τα ακολουθεί ο ορθός τρόπος ζωής. Οφείλουμε τη θεωρία και τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας, να την μεταποιήσουμε σε πράξη και βίωμα. Μόνο έτσι θα είμαστε συνεπείς σε αυτά που διδάσκει η Εκκλησία μας. Ένα τέτοιο φωτεινό παράδειγμα μέσα στην Εκκλησιαστική ιστορία είναι και ο σήμερα εορταζόμενος Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Ο Άγιος Γρηγόριος κατέστη χρυσό δοχείο του Αγίου Πνεύματος και αναδείχθηκε βαθύς δογματικός, δεινός κήρυκας, απολογητής, ερμηνευτής σπουδαίος και ιδίως Θεολόγος, με την απόλυτη έννοια και όχι απλά την ακαδημαϊκή. Επίσης υπήρξε στύλος της Εκκλησίας και ιεράρχης μέγιστος, ο οποίος δια του «ποιμενικού αυλού της θεολογίας του τας των ρητόρων ενίκησε σάλπιγγας» (Απολυτίκιο Αγίου Γρηγορίου Θεολόγου).

Αγαπητοί μου φίλοι, μακάρι η σπουδαία μορφή του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου να καθοδηγεί του πιστούς και ιδίως τους ποιμένες, στην δύσκολη εποχή που διανύουμε. Οι Άγιοι της Εκκλησίας μας πρέπει να είναι τα πρότυπά μας και όχι αυτοί που μας προβάλλουν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Συνήθως τα πρότυπα που προβάλλονται σήμερα είναι κάποια ανθρωπάκια που σέρνονται πίσω από τα διάφορα πάθη τους, για τα οποία και καμαρώνουν. Όλοι μας έχουμε πάθη που μας βασανίζουν, αλλά δεν πρέπει να τα δικαιολογούμε και να τα θεολογούμε. Οφείλουμε να αγωνιζόμαστε εναντίον τους. Όσα λιγότερα έχουμε, τόσο πιο πολύ ελεύθεροι θα είμαστε. Όσο ζούμε ποτέ δεν θα λείψουν τα πάθη που θα μας ταλαιπωρούν. Εμείς οφείλουμε να αγωνιζόμαστε, όπως έκαναν οι Άγιοι της Εκκλησίας μας και όπως έκανε ο σήμερα εορταζόμενος Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

« ΣΩΠΑ ΜΗ ΜΙΛΑΣ, ΑΖΙΖ ΝΕΣΙΝ – ΑΠΑΓΓΕΛΛΕΙ Η ΜΑΡΙΕΤΑ ΡΙΑΛΔΗ »

« Η ΗΘΙΚΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ »

Δυστυχώς, υπάρχει μια στάση μομφής απέναντι στο πρόσωπο του Παπαδιαμάντη, από ελληνορθόδοξους χριστιανούς, γιατί είχε το πάθος του αλκοολισμού. Κατ’ αρχάς να πούμε πως ο Παπαδιαμάντης είναι εξακριβωμένο πώς εκοιμήθη ως χριστιανός ορθόδοξος, τετελειωμένος, αφού έφυγε εξομολογημένος και κοινωνών των αχράντων μυστηρίων, με τους ύμνους και τις οπτασίες της πίστης στα ευλαβικά χείλη.

Επίσης, για το πρόσωπο και το ακραιφνές ορθόδοξο ήθος και την ευσέβειά του, ομιλούν τα έργα του, αλλά και η κατά τα άλλα ασκητική, ολιγαρκής και ταπεινή ζωή του. Αφανής και ταπεινός άχρι τέλους, ακόμα και όταν εδοξάζετο με παράσημα και είχε την ευχέρεια να πρωταγωνιστεί μπροστά στα τεχνητά φώτα της φιλολογίας.

Ο Παπαδιαμάντης εκφράζει ένα γνήσιο λαϊκό ορθόδοξο ύφος. Δεν είναι μόνο ο κοσμοκαλογερισμός του ο ιδιότροπος, αλλά και οι επαρχιακές του καταβολές που ορίζουν την συμπεριφορά του. Μιας επαρχίας, όπου οι ιερείς «εκάπνιζαν δημοσία αργιλέ και έφεραν ράβδον», συγχρωτιζόταν με ανθρώπους της υπαίθρου, ήταν οι ίδιοι άνθρωποι της υπαίθρου άδολοι και αγνοί, με πάθη που δεν φροντίζουν να κρύψουν, με λαϊκές προλήψεις, αλλά όχι κοινωνικές προλήψεις, με μια εικόνα που δεν φροντίζουν να καλύψουν κάτω από τα ψιμύθια ψευδοευπρέπειας, ανεπιτήδευτα άπλαστοι και ανεπιτήδευτοι. Δεν διστάζουν να μετανοήσουν και να αυτοτσαλακωθούν για μικροπάθη ανθρώπινα, που τα φέρουν ενώ έχουν γνήσιο ορθόδοξο πνεύμα και θεολογία ακραιφνέστατα ορθόδοξη, η οποία αποπνέει από τις απλοϊκές διδασκαλίες και τις πράξεις τους.

Εξαρτημένοι από τους Κολλυβάδες και την γνήσια ευλάβεια και ορθοδοξία τους, οι χριστιανοί του Παπαδιαμάντη ωστόσο δεν ξεφεύγουν από το περιβάλλον της ταβέρνας και τα πάθη της βιοπάλης. Κάτι ακαταλαβίστικο για τον μικροαστό χριστιανό ή τους πάλαι μαθητές του Μακράκη και τους μετέπειτα διαδόχους τους, που προβάλουν μια άτεγκτη ηθικολογία δυτικού τύπου.

Πενήντα χρόνια πίσω υπήρχαν ακόμα τέτοιοι αληθείς ορθόδοξοι χριστιανοί, πού θα έλεγε και ο κυρ Αλέξανδρος. Το «κακό» ξεκινά με την Εκκλησία να ασπάζεται ευσεβιστικές τάσεις και σχεδόν οι πιστοί να αυθυποβάλλονται σε κάτι τέτοιες αλλότριες με το ελευθέριο, πλην όμως όχι αμαρτωλό, ήθος της πάλαι ελληνορθοδοξίας.

Τέλος, δεν μπορούμε παρά να υπενθυμίσουμε την ρομαντική φύση και την ανθρώπινη ευαισθησία του, και τις περιπέτειες του βίου, ίσως και ένα έμφυτο μερακλίκι που τον οδήγησε εκεί.

Ο Παπαδιαμάντης στα διαλείμματα των αγρυπνιών σύχναζε μετά εφημερίων και ιεροψαλτών σε ταβέρνες του παλιού καιρού, όπου ξεκουράζονταν οι οργανοπαίχτες και οι ξενύχτες, τις μικρές ώρες. Θα αντέχαμε σήμερα μια τέτοια ανθρωπινότατη πραγματικότητα για έναν χριστιανό τόσο μα τόσο ευλαβή;

π. Παντελεήμων Κρούσκος («Θέματα Oρθοδόξου Θεολογίας, Επιστήμης και Λογοτεχνίας»)

Επιμέλεια - Πηγή: Σοφία Ντρέκου / Αέναη επΑνάσταση

« ΚΟΠΗ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΤΑΣ ΣΤΟ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΟΥ Ι.Ν. ΑΓΙΟΥ ΑΛΕΞΙΟΥ ΑΙΓΙΟΥ, 17.01.2015 »

« Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ, ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΕΝΤΕΛΑΣ »

« ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΗ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ »

Την Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2015, αγαπητοί μου φίλοι, η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, προχώρησε στην Αγιοκατάταξη του Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου.

Είναι μεγάλη ευλογία για την Εκκλησία μας αυτό το σημαντικό γεγονός. Ο Γέροντας Παΐσιος υπήρξε μια μεγάλη Εκκλησιαστική προσωπικότητα, που κοντά του αναπαύονταν ψυχικά πολλοί άνθρωποι.

Στο σημείο αυτό να θυμηθούμε, ότι στις 27 Νοεμβρίου 2013, η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, είχε προβεί στην Αγιοκατάταξη του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου.

Οι νέοι Άγιοι της Εκκλησίας μας είναι η μεγάλη μας παρηγοριά, γιατί μέσα από αυτούς φανερώνεται ότι η αγιότητα μπορεί να επιτευχθεί σε κάθε εποχή.

Από εδώ και πέρα θα έχουμε δύο νέους Αγίους, οι οποίοι θα πρεσβεύουν στον Κύριό μας για τη σωτηρία της αιώνιας ψυχής μας. Ας έχουμε τις ευχές τους.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

« ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ, ΑΙΓΙΟ 06.01.2015 »

« ΤΑ ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ »

Κατά τη σημερινή λαμπρή ημέρα των Θεοφανείων, αγαπητοί μου φίλοι, τιμάμε και θυμόμαστε το μεγάλο γεγονός της Βάπτισης του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Η λέξη Θεοφάνεια σημαίνει την φανέρωση και την Αποκάλυψη του Θεού και αναφέρεται στην φανέρωση της Αγίας Τριάδος, που έγινε κατά την Βάπτιση του Χριστού. Στην πρωτοχριστιανική Εκκλησία και μέχρι τον τέταρτο αιώνα μ.Χ. οι Χριστιανοί εόρταζαν την ίδια ημέρα τα Χριστούγεννα και τα Θεοφάνεια. Μετά τον τέταρτο αιώνα μ.Χ. καθιερώθηκε ξεχωριστή εορτή την 25η Δεκεμβρίου για την Γέννηση του Χριστού και την 6η Ιανουαρίου για τα Θεοφάνεια. Η σημερινή ημέρα είναι για την Εκκλησία μας πολύ σημαντική, γιατί κατ’ αυτήν την ημέρα βαπτίσθηκε ο Αρχηγός της Πίστης μας Ιησούς Χριστός και γιατί, όπως είπαμε, φανερώθηκε η Αγία Τριάδα.

Λίγο καιρό πριν ξεκινήσει ο Χριστός την διδασκαλία Του, ο Ιωάννης ο Πρόδρομος εγκατέλειψε την έρημο και εγκαταστάθηκε στις όχθες του Ιορδάνη ποταμού. Εκεί συνέχισε το κήρυγμα για την έλευση του Σωτήρα. Καλούσε τους ανθρώπους σε μετάνοια και συγχρόνως βάπτιζε πολλούς από αυτούς που έρχονταν να τον ακούσουν. Στον Ιορδάνη πήγε και τον συνάντησε ο Χριστός και του ζήτησε να τον βαπτίσει. Ο Άγιος όμως αναγνωρίζοντας Ποιον είχε απέναντί του, αρνήθηκε λέγοντας ότι ο ίδιος έχει ανάγκη να τον βαπτίσει ο Χριστός και ότι δεν τολμά αυτός να Τον βαπτίσει. Και τότε ο Ιησούς του λέει ότι έτσι πρέπει να γίνει για να εκπληρώσει κάθε εντολή του Θεού και να πληρωθεί η Θεία Οικονομία για την σωτηρία του ανθρώπου. Τότε ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος έκανε υπακοή στον Ιησού Χριστό και Τον βάπτισε μέσα στον Ιορδάνη ποταμό.

Ο Άγιος Ιωάννης όσους βάπτιζε, τους έβαζε να εξομολογούνται τις αμαρτίες τους. Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος γράφει ότι ο Ιησούς Χριστός όταν βαπτίσθηκε βγήκε αμέσως από το νερό του Ιορδάνη, για να μας θυμίσει ότι ο Χριστός είναι ο μόνος αναμάρτητος και σε αντίθεση με τους άλλους που βάπτιζε ο Άγιος Ιωάννης, ο Χριστός δεν είχε καμία αμαρτία να εξομολογηθεί και έτσι βγήκε κατευθείαν. Άνοιξαν οι ουρανοί και κατέβηκε το Άγιο Πνεύμα με μορφή περιστεράς και ακούσθηκε φωνή από τους ουρανούς που είπε: «Αυτός είναι ο αγαπημένος μου Υιός, αυτός είναι ο εκλεκτός μου» (ΜΑΤΘ. 3, 17), με τον Οποίο θα γίνει η σωτηρία των ανθρώπων. Φανερώθηκε δηλαδή ο Πατήρ και έδωσε μαρτυρία για τον Υιό. Στο γεγονός της Βάπτισης του Κυρίου ήταν ολόκληρη η Αγία Τριάδα παρούσα. Και αυτό φανερώνεται από τα λεγόμενα του Ευαγγελιστή Ματθαίου, που μιλάει για το γεγονός αυτό.

Φανερώνονται λοιπόν έτσι τα τρία Πρόσωπα της Αγίας Τριάδος και επιπλέον με την εμφάνιση του Αγίου Πνεύματος πάνω από τον Ιησού, παρατηρεί ο Άγιος Δαμασκηνός ο Στουδίτης, δεν αφήνεται περιθώριο σε κάποιον από τους παρευρισκομένους να θεωρήσει λανθασμένα ότι ο Μεσσίας είναι ο Ιωάννης ο Πρόδρομος και όχι ο Ιησούς Χριστός. Ακόμη ο Άγιος Δαμασκηνός αναφέρει ότι το Άγιο Πνεύμα εμφανίσθηκε με μορφή περιστεράς επειδή όπως περιστέρι είχε δείξει στον Νώε το τέλος του κατακλυσμού, έτσι τώρα με την Βάπτιση του Χριστού και την εμφάνιση του Αγίου Πνεύματος «εν είδει περιστεράς» μπαίνει τέλος στον κατακλυσμό των αμαρτιών. Ένας επιπλέον λοιπόν λόγος για την Βάπτιση του Ιησού Χριστού ήταν να μάθουν οι πιστοί το Μυστήριο του Βαπτίσματος και της Εξομολόγησης, που είναι και τα δύο τόσο σημαντικά για τον ανθρώπινο γένος.

Όπως πολύ εύστοχα παρατηρούν οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας, με το Βάπτισμα ο άνθρωπος ντύνεται έναν κατάλευκο χιτώνα. Με τις αμαρτίες που κάνουμε, γιατί κανένας άνθρωπος δεν είναι αναμάρτητος, λερώνουμε αυτόν τον χιτώνα, αλλά υπάρχει κι άλλο ένα Μυστήριο, η  Εξομολόγηση. Πρέπει λοιπόν με ειλικρινή εξομολόγηση σε έμπειρο Πνευματικό και με μετάνοια να προσπαθούμε να καθαρίζουμε τον χιτώνα της ψυχής μας. Ο Άγιος Δαμασκηνός ο Στουδίτης σημειώνει ότι με τα Θεοφάνεια φωτίζονται οι άνθρωποι. Και ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος μας εξηγεί, ότι η εορτή ονομάζεται και Φώτα, επειδή φωτίζει την ψυχή του ανθρώπου και την γλυτώνει από το σκοτάδι της αιώνιας κόλασης. Επίσης ανήμερα, στην εορτή των Θεοφανείων, βαπτίζονταν και οι κατηχούμενοι, παίρνοντας και αυτοί το φως του Χριστού στη ζωή τους.

Αγαπητοί μου φίλοι, όλοι οι άνθρωποι όταν γεννιούνται βαρύνονται με το Προπατορικό Αμάρτημα του Αδάμ και της Εύας. Με την Βάπτισή Του ο Χριστός, έδειξε στους ανθρώπους πώς να ελευθερώνονται και από αυτήν και από τις υπόλοιπες αμαρτίες. Το Βάπτισμα είναι κλειδί της Βασιλείας των Ουρανών, είναι φωτισμός της ψυχής του ανθρώπου, είναι αγιασμός και λαμπρότητα των ανθρώπων, είναι ζωή και σωτηρία των Χριστιανών. Το Βάπτισμα είναι δεύτερη πλάση των ανθρώπων και όταν βαπτίζεται ο άνθρωπος γίνεται αναμάρτητος όπως τον είχε πλάσει ο Θεός εξαρχής. Κατά τη σημερινή εορτή των Θεοφανείων μας αποκαλύπτονται πολλές αλήθειες, οι οποίες μας οδηγούν στην αληθινή πίστη και πιο κοντά στον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Γιατί αυτός είναι και ο τελικός μας σκοπός. Να ζήσουμε κοντά στον Χριστό αιωνίως.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.