« ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ »

Η σημερινή Ευαγγελική περικοπή, αγαπητοί μου φίλοι, αναφέρεται στη θεραπεία από τον Χριστό του δούλου ενός Ρωμαίου εκατόνταρχου στην Καπερναούμ. Ο εκατόνταρχος παρακαλεί και ικετεύει τον Χριστό να γιατρέψει τον δούλο του, ο οποίος είναι στο σπίτι κατάκοιτος και βασανίζεται σκληρά. Ενώ ο Χριστός του λέει ότι θα μεταβεί στο σπίτι του για να θεραπεύσει τον ασθενή, ο εκατόνταρχος αντιστέκεται, επειδή θεωρεί τον εαυτό του ανάξιο να τον επισκεφθεί ο Κύριος. Του φθάνει και ένας λόγος του Χριστού από μακριά και είναι σίγουρος πως ο άρρωστος θα γίνει καλά. Παραβάλλει μάλιστα τη θεραπευτική δράση των λόγων του Χριστού με τις διαταγές που ο ίδιος δίνει στους υφισταμένους του στρατιωτικούς. Ο Χριστός θαυμάζει την πίστη του εκατόνταρχου και διαβεβαιώνει όσους Τον ακολουθούσαν ότι τέτοια πίστη δεν βρήκε ούτε ανάμεσα στους Ισραηλίτες.

Κατόπιν αναφέρεται στη μέλλουσα βασιλεία στην οποία τελικά θα παρακαθίσουν ως συνδαιτυμόνες Του άνθρωποι από όλη την οικουμένη, ενώ οι υποτιθέμενοι «υιοί» (ΜΑΤΘ. 8, 12) θα εκδιωχθούν από αυτήν «εις το σκότος το εξώτερον» (ΜΑΤΘ. 8, 12), ένας σαφής υπαινιγμός για την Κόλαση. Αμέσως μετά, απευθύνεται στον εκατόνταρχο λέγοντάς του πως ο δούλος του έγινε καλά, και μπορεί ο ίδιος να επιστρέψει στο σπίτι του. Η προσευχή του εκατόνταρχου είναι τελικά το πρώτο που μπορεί να προσέξει κάποιος. Απευθύνεται στον Χριστό, ο Οποίος βρίσκεται μπροστά του, για να βρει λύση στο πρόβλημά του, το οποίο και εκθέτει σύντομα. Η προσευχή του έχει τη μορφή παράκλησης, ικεσίας, ώστε να εισακουσθεί. Πόσοι από εμάς αισθανόμαστε ότι έχουμε κοντά μας τον Κύριο και Του απευθύνουμε με θερμό τρόπο το αίτημά μας; Πολλές φορές το μυαλό μας τρέχει αλλού και όχι στην προσευχή.

Χρειάζεται πράγματι πολύς κόπος, αλλά και η επισκίαση και αμέριστη συμπαράσταση της θείας Χάρης, ώστε να είναι συγκεντρωμένος ο νους στα λόγια της προσευχής. Ο Χριστός στέκει αοράτως παρών, έτοιμος να ακούσει οποιοδήποτε πρόβλημά μας και να δώσει τη σωστή για μας λύση. Η ταπείνωση του εκατόνταρχου είναι το δεύτερο στο οποίο στεκόμαστε. Δεν θεωρεί τον εαυτό του άξιο να τον επισκεφθεί ο Ιησούς στο σπίτι του, όπως κάποτε ο Πέτρος που, βλέποντας το θαύμα της άγρας πολλών ιχθύων ύστερα από κόπους πολλούς νυκτερινούς, παρακαλεί τον Χριστό να βγει από το πλοίο του γιατί θεωρεί τον εαυτό του αμαρτωλό. «Έξελθε απ’ εμού, ότι ανήρ αμαρτωλός ειμι, Κύριε» (ΛΟΥΚΑ 5, 8). Μέσα από την προσευχή λαμβάνουμε τη θεία Χάρη, τις ποικίλες δωρεές του Αγίου Πνεύματος. Γι’ αυτό κι εμείς οφείλουμε να έχουμε ταπείνωση, προκειμένου να μη χάνουμε αυτά τα θεία δώρα.

Αν δεν τοποθετήσουμε τον Χριστό σαν κέντρο στη ζωή μας, για να συναρμολογηθεί αυτή γύρω από Εκείνον, πάντοτε θα κινούμαστε κεντρομόλα, γύρω από τον εαυτό μας, με όλα τα δεινά που μπορεί να συνεπάγεται αυτό. Η φιλαυτία του σύγχρονου ανθρώπου –και του χριστιανού φυσικά–  οδηγεί στον πνευματικό θάνατο, στο μηδέν και στην κόλαση. Ο εγωκεντρικός άνθρωπος καθίσταται πνευματικά κωφός, καθώς αδυνατεί να ακούσει και να πράξει το θέλημα του Θεού. Είναι το αποτέλεσμα ενός πολιτισμού που διαμόρφωσε μια κοινωνία θυμάτων, που ζει από τώρα κιόλας την κόλασή της. Ο σύγχρονος πολιτισμός καλλιεργεί τον ατομικισμό. Η εμμονή με το προσωπικό συμφέρον και τα ατομικά δικαιώματα χωρίς συναίσθηση του άλλου, δημιουργεί μια κουλτούρα όπου όλοι νιώθουν αδικημένοι ή θύματα. Αυτή η κατάσταση φυσικά δεν μπορεί να μας οδηγήσει στον Παράδεισο.

«Ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων» (ΜΑΤΘ. 8, 12), για τους οποίους κάνει λόγο ο Χριστός, είναι καταστάσεις ενός τρόπου ύπαρξης μακριά Του. Ο τρόπος ύπαρξης αυτός ξεκινά από αυτή κιόλας τη ζωή, με το να μη θέλει ο άνθρωπος να ζήσει με τον Χριστό. Ο χώρος και ο χρόνος χωρίς τον Χριστό, γίνονται ένα αβάσταχτο δίδυμο. Προϊόντος του χρόνου και παραμένοντας αμετανόητος, κάνει την επιλογή του εντελώς ελεύθερα, για τη μελλοντική του κατοίκηση «εις το σκότος το εξώτερον» (ΜΑΤΘ. 8, 12), εκεί όπου δεν θα μπορεί να βλέπει και να ζει τον Χριστό. Η αιώνια αυτή κατάσταση δεν νοείται ως μια εκδικητική τιμωρία από τον Θεό, αλλά ως τραγική συνέπεια της ελεύθερης ανθρώπινης επιλογής και της πνευματικής σκλήρυνσης της καρδιάς. «Το σκότος το εξώτερον» (ΜΑΤΘ. 8, 12) είναι η απουσία της παρουσίας του Θεού ή, ακριβέστερα, η αδυναμία του αμετανόητου ανθρώπου να βιώσει το φως και την αγάπη Του.

Αγαπητοί μου φίλοι, είναι φοβερό και μόνο να το σκεφθεί κάποιος, να βρίσκεται μέσα στο Φως, στην Αγάπη του Χριστού, και αντί να ευφραίνεται από τη δόξα Του, να λαμπρύνεται, να ομορφαίνει ολοένα και περισσότερο, εκείνος να στενοχωριέται και να βασανίζεται στους αιώνες. Γι’ αυτό, όσο ζούμε, εμείς οι χριστιανοί πρέπει να αγωνιζόμαστε πνευματικά, κάνοντας χώρο στην καρδιά μας, ώστε να έλθει μέσα της ο Χριστός και να τη ζωογονήσει, θεραπεύοντας την πνευματική της παραλυσία. Αυτός που θα καταφέρει να ζει σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, θα βρεθεί κοντά Του και στην αιωνιότητα. Αυτός ο πνευματικός αγώνας αποτελεί τον πυρήνα της ορθόδοξης χριστιανικής ζωής. Μέσα από τη μετάνοια, την προσευχή και την τήρηση των θείων εντολών, ο άνθρωπος καθαρίζει την ψυχή του, επιτρέποντας στη θεία Χάρη να την μεταμορφώσει και να την οδηγήσει στην αιώνια κοινωνία με τον Θεό.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.