« ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΛΟΥΚΑ »

Ήταν ώρα πρωϊνή, μας λέει το σημερινό Ευαγγέλιο, αγαπητοί μου φίλοι, και ο Κύριος περπατούσε στις όχθες της λίμνης Γεννησαρέτ. Τον ακολουθούσε πολύς κόσμος. Εκεί συνάντησε κάποιους ψαράδες, οι οποίοι έπλεναν τα δίχτυα τους. Παρά το ολονύκτιο και κοπιαστικό ψάρεμα δεν είχαν πιάσει κανένα ψάρι. Ο Κύριος παρακάλεσε έναν από αυτούς, τον Σίμωνα, τον μετέπειτα μαθητή Του, τον οποίο ονόμασε Πέτρο, να Του επιτρέψει να ανεβεί στο πλοίο για να κηρύξει από εκεί στους ανθρώπους. Πράγματι ανέβηκε και κήρυξε στα πλήθη. Αφού τελείωσε τη διδασκαλία Του ο Χριστός, στράφηκε στον Πέτρο και του είπε κάτι παράδοξο· να φέρει το πλοίο στα βαθιά της λίμνης και να ξαναρίξει τα δίχτυα στο νερό. Ο Πέτρος, ως έμπειρος ψαράς που ήταν, γνώριζε καλά ότι το ψάρεμα γίνεται τη νύχτα και όχι τις πρωϊνές ώρες. Κι αφού και τη νύχτα δεν είχε πιάσει τίποτε, πολύ περισσότερο ήταν αδύνατον να πιάσει τώρα.

Όμως, παρά τον ολονύκτιο κόπο του, έκανε υπακοή στην εντολή του Κυρίου, όσο παράλογη κι αν του φαινόταν. «Επί τω ρήματί σου χαλάσω το δίκτυον» (ΛΟΥΚΑ 5, 5), αποκρίθηκε. Αφού το λες Εσύ, Διδάσκαλε, θα το κάνω· θα ξαναρίξω τα δίχτυα στο νερό. Ίσως κάποτε οι εντολές του Χριστού να μας φαίνονται παράλογες, παράδοξες και αυστηρές. Η υποταγή σε αυτές δεν είναι εύκολη υπόθεση. Απαιτεί απόλυτη εμπιστοσύνη στον Κύριο. Ο Πέτρος όμως μας διδάσκει με το παράδειγμά του να υπακούμε απόλυτα στον Ιησού Χριστό, όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό που μας ζητά. Η υπακοή μας στο θέλημά Του είναι πάντοτε η καλύτερη επιλογή, η πιο συμφέρουσα λύση. Ξέρει τι ζητά ο Θεός! Ο Θεός, ως παντογνώστης, γνωρίζει τα πάντα και ξέρει ακριβώς τι χρειάζεται και τι θέλει από εμάς, το οποίο συνοψίζεται στην αγαθή μας προαίρεση και στην αγάπη.

Ο Πέτρος με τους συνεργάτες του έριξαν πάλι τα δίχτυα στο νερό και το αποτέλεσμα ήταν θαυμαστό! «Συνέκλεισαν πλήθος ιχθύων πολύ· διερρήγνυτο δε το δίκτυον αυτών» (ΛΟΥΚΑ 5, 6), σημειώνει ο Ευαγγελιστής Λουκάς. Έπιασαν τόσα πολλά ψάρια, ώστε άρχισε να σχίζεται το δίχτυ. Αναγκάσθηκαν έτσι να ζητήσουν βοήθεια από το γειτονικό πλοιάριο. Ανέσυραν τότε τα δίχτυα και «έπλησαν αμφότερα τα πλοία, ώστε βυθίζεσθαι αυτά» (ΛΟΥΚΑ 5, 7). Ήταν δηλαδή τόσο μεγάλο το πλήθος των ψαριών, ώστε κόντευαν να βυθισθούν τα δύο πλοιάρια. Αυτό θα πει ευλογία Θεού· πλούσια αλιεία σε ώρα μεσημβρινή, επιτυχία ακόμη και όταν αυτό φαίνεται απίθανο, αφθονία, καρποφορία, ευόδωση της προσπάθειάς μας με τη βοήθειά Του. Η ευλογία του Θεού είναι η θεϊκή χάρη και η προστασία που γεμίζει τη ζωή του ανθρώπου με αγαθά, ειρήνη και πνευματική δύναμη.

Όλοι μας έχουμε ανάγκη από την ευλογία του Θεού στη ζωή μας. Μήπως δεν θέλουμε να ευλογήσει την οικογένειά μας, την εργασία μας, την ανατροφή και αποκατάσταση των παιδιών μας; Μήπως και στον πνευματικό μας αγώνα μπορούμε να προοδεύσουμε χωρίς τη δική Του βοήθεια; Αδειανά θα είναι τα δίχτυα μας χωρίς την ευλογία του Θεού· γεμάτα όταν Εκείνος ευλογεί. Η επιτυχία δεν εξαρτάται τόσο από τις ικανότητες και την ευφυΐα μας, ούτε από τους κόπους και τις προσπάθειές μας, όσο εξαρτάται από την ευλογία του Κυρίου. Σε Εκείνον λοιπόν ας στρέφουμε καθημερινά το βλέμμα μας κι ας Τον παρακαλούμε να μας χαρίζει πλούσια την ευλογία Του· να μας ευλογεί σε κάθε στιγμή της καθημερινότητάς μας. Τότε θα υπερβαίνουμε κάθε δυσκολία και θα βλέπουμε θαύματα! Με την εμπιστοσύνη μας στον Θεό και τα πιο δύσκολα εμπόδια μπορούν να ξεπερασθούν.

Μετά το θαυμαστό αυτό γεγονός, ιερό δέος κυρίευσε τον Πέτρο. Αν ήταν κάποιος άλλος στη θέση του, θα φώναζε ίσως από χαρά και ενθουσιασμό, θα διαφήμιζε το γεγονός στον κόσμο, θα υπολόγιζε τα έσοδα που θα κέρδιζε από τα ψάρια. Ο Πέτρος δεν ασχολήθηκε με αυτά, αλλά συντρίφθηκε από την επιτυχία. Έπεσε στα γόνατα και ικέτευσε τον Κύριο: «Έξελθε απ’ εμού, ότι ανήρ αμαρτωλός ειμι, Κύριε» (ΛΟΥΚΑ 5, 8). Βγες από το πλοίο μου, Κύριε, και φύγε μακριά από εμένα. Διότι είμαι άνθρωπος αμαρτωλός και δεν αξίζω να Σε έχω κοντά μου. Τον ονόμασε Κύριο, ενώ νωρίτερα Τον είχε αποκαλέσει Διδάσκαλο. Και δεν Του ζήτησε να παραμείνει κοντά του. Αντίθετα, Τον παρακάλεσε ταπεινά να απομακρυνθεί από αυτόν, διότι ο Πέτρος αισθανόταν τη μικρότητά του μπροστά στο μεγαλείο του Ιησού Χριστού. Την ταπείνωση του Πέτρου οφείλουμε να έχουμε κι εμείς απέναντι στον Κύριό μας.

Αγαπητοί μου φίλοι, αντίστοιχο φρόνημα είχαν και όλοι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας ενώπιον του Κυρίου. Ένιωθαν μικροί, αμαρτωλοί και ανάξιοι να δέχονται τις δωρεές Του. Διότι όσο πιο κοντά βρίσκεται κανείς στον Θεό, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνεται τη μικρότητά του μπροστά στο θεϊκό μεγαλείο. Με αντίστοιχο φρόνημα θέλει ο Χριστός να Τον προσεγγίζουμε κι εμείς· με συναίσθηση της αναξιότητάς μας. Ο Θεός αναπαύεται στις ψυχές που έχουν το φρόνημα αυτό. Τότε ευδοκεί και ευλογεί. Και όχι μόνο δεν απομακρύνεται, αλλά αντίθετα, όσο ο άνθρωπος λέει «έξελθε απ’ εμού, Κύριε» (ΛΟΥΚΑ 5, 8), τόσο εισέρχεται μέσα του ο Χριστός, τον αγκαλιάζει, τον καθαρίζει ψυχικά, τον αγιάζει και ενώνεται μαζί του αιώνια. Από εμάς εξαρτάται, λοιπόν, αν θα ενωθούμε με τον Χριστό. Εκείνος μας περιμένει. Εύχομαι όλοι μας να βρεθούμε κοντά Του στην αιωνιότητα.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.