Πάντα κι όπου σ’ αντικρύζω,
με λαχτάρα σταματώ
και περήφανα δακρύζω,
ταπεινά σε χαιρετώ.
Δόξα αθάνατη στολίζει
κάθε θεία σου πτυχή
και μαζί σου φτερουγίζει
της Πατρίδος η ψυχή.
Όταν ξάφνου σε χαϊδεύη
τ’ αγεράκι τ’ αλαφρό,
μοιάζεις κύμα που σαλεύει
με χιονόλευκον αφρό.
Κι ο Σταυρός, που λαμπυρίζει
στην ψηλή σου κορυφή,
είν’ ο φάρος, που φωτίζει
μιαν ελπίδα μας κρυφή.
Σε θωρώ κι αναθαρρεύω
και τα χέρια μου χτυπώ,
σαν αγία σε λατρεύω,
σα μητέρα σ’ αγαπώ.
Κι απ’ τα στήθη μου ανεβαίνει
μια χαρούμενη φωνή:
Να είσαι πάντα δοξασμένη,
ω σημαία γαλανή!
Ιωάννης Πολέμης
«Υπεραγάπησε το χύσιμο του αίματός του για τη δόξα του Χριστού ο μάρτυς Δημήτριος και έλαβε ως δώρο του υπερβολικού του έρωτα προς το Χριστό το ότι το σώμα του έγινε πηγή μύρου, το οποίο αναβλύζει πλέον, αντί του αίματος που έχει εκλείψει. Έτσι ο μάρτυς δοξάζεται όχι μόνο στον ουρανό αλλά και στη γη από Αυτόν τον Οποίο και με τη ζωή του και με το θάνατό του δόξασε και δοξάζει διηνεκώς».
(Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, Εις τον μεγαλομάρτυρα, θαυματουργόν και μυροβλύτην Δημήτριον, ΕΠΕ 11, 185)
