« ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΤΙΜΩΡΗΤΟΥΣ…ΚΟΚΟΥΛΟΦΛΩΡΟΥΣ;-ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΝΑΤΣΙΟΥ (ΔΑΣΚΑΛΟΥ) »

Στα τέλη της δεκαετίας του ’80, αν θυμάμαι καλά, εγκαινιάστηκε το νοσηρό φαινόμενο των καταλήψεων. Παιδιά 13 ετών πραγματοποιούν επί εβδομάδες «καταλήψεις» σχολείων, με αίτημα κατ’ αρχάς την κατάργηση των εξετάσεων. Και υπήρξαν πολιτικοί που έσπευσαν να φωτογραφηθούν μαζί τους στα κιγκλιδώματα για να αλιεύσουν συμπάθειες. Η κοινωνία διαβρωμένη, θρυμματισμένη και σε αποσύνθεση, παρακολουθούσε -γονείς, εκπαιδευτικοί, συνδικαλιστές, Τύπος- εμβρόντητη, αλλά άφωνη και απαθής, από δειλία και καιροσκοπισμό. Με το πέρασμα του χρόνου οι καταλήψεις, απέκτησαν μορφή εθιμικού δικαίου.

Τον Ιούνιο στέλνουμε παιδιά στο γυμνάσιο και κατά τον Οκτώβριο κάθε έτους, τα βλέπουμε να περιφέρονται, σε ώρες μαθημάτων, γύρω από το δημοτικό τους σχολείο, πασιχαρή, διότι απέκτησαν τον…περίοπτο και τιμητικό τίτλο του καταληψία. Ενός μηνός φοίτηση στο γυμνάσιο, αρκεί, για να μεταμορφώσει την παιδικότητα και αγνότητα, που παραδίδουμε στην ανώτερη από μας εκπαιδευτική βαθμίδα, σε εν δυνάμει αναρχικούς και κουκουλοφόρους. Αυτό το γρήγορο μεγάλωμα, συνοδεύεται μεν από την αποβολή της αθωότητας, φυλάσσεται όμως ως κόρη οφθαλμού, η ανωριμότητα. Όπως αριστοτεχνικά το διατύπωσε ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος «ώσπερ δεδοικότες μη το κακόν απολέσωσιν», δηλαδή,  σαν να φοβούνται μήπως χάσουν το κακό.

Προϊόντος του χρόνου, τα αιτήματα των καταλήψεων στα γυμνάσια, καταρράκωσαν και το τελευταίο ίχνος σοβαρότητας από αυτό που κάποτε ονομάζαμε «εθνική παιδεία». Κατανοώντας οι μαθητές την περιρρέουσα ατιμωρησία και αδιαφορία, καταλαμβάνουν σχολεία με δικαιολογίες, που παραπέμπουν σε «φραπεδοσύναξη» συνοικιακής καφετέριας, στην οποία «λιώνουν», αναπαυόμενα, τα άλκιμα νιάτα της δόλιας πατρίδας.  Έτσι ακούσαμε για την μορφή της τυρόπιττας του κυλικείου, για το χρώμα του χαρτιού στην τουαλέτα και άλλα φαιδρά που κατεξευτελίζουν μια ολόκληρη κοινωνία. Τελειώνοντας το λύκειο, οι νέοι πλέον είναι πανέτοιμοι, να διακριθούν και στις υψηλότερες βαθμίδες της ανομίας, μετά και την πανηγυρική υποδοχή που τους επιφυλάσσουν οι αειθαλείς κομματικές νεολαίες στο πανεπιστήμιο, κυρίως της αριστερόμυαλης και κρανιοκενούς αναρχίας, να φορέσουν κουκούλα, να βιαιοπραγούν ατιμωρητί και να χτίζουν ή να εισβάλλουν σε γραφεία πρυτάνεων -όπως τις προάλλες με τον πρύτανη της ΑΣΟΕΕ- και να τους κρεμούν «λαιμαριές» στις οποίες αναγράφουν δημοκρατικότατα τα «ευγενή» συνθήματά τους, όπως «αλληλεγγύη στις καταλήψεις». Προφανώς και κάποιοι γονείς θα καμαρώνουν που τα βλαστάρια τους, οι «κουκουλοφλώροι» των βορείων και νοτίων προαστίων, διαπρέπουν στην κουκουλοφορία και στην ασυδοσία. «Παιδιά είναι, κάνουν την επανάστασή τους».

Το συφοριασμένο κράτος, το οποίο επιβάλλει με βαριά πρόστιμα και απειλές την «μάσκα παντού», ανέχεται βέβαια, σχεδόν υποθάλπει, εδώ και δεκαετίες, την κουκούλα, επιτρέποντας την διασπορά ενός πιο επικίνδυνου «ιού». Του ιού της ατιμωρησίας, που τα συμπτώματά του είναι πολύ πιο επικίνδυνα, γιατί ροκανίζουν το μέλλον του λαού μας. Και το κακό επιτείνεται, διότι το «εμβόλιο» κατά της κουκουλοφορίας υπάρχει, αλλά καμμιά κυβέρνηση δεν έχει το σθένος να το χρησιμοποιήσει. Το εμβόλιο λέγεται τιμωρία, λέξη που έχει απαγορευτεί, διά ροπάλου, να μνημονεύεται από το νηπιαγωγείο ακόμη.

Μία…ωραία ετυμολογική παρένθεση. Η λέξη «ώρα», όταν γράφαμε αρτιμελώς την γλώσσα  μας, με πνεύματα και τόνους, σήμαινε την χρονική διάρκεια, με δασεία και οξεία στο ωμέγα, αλλά και την φροντίδα, την πρόνοια και το ενδιαφέρον, με ψιλή και οξεία στο τονιζόμενο φωνήεν. Άρα τιμή+ώρα, δηλαδή «τιμωρία», σημαίνει ότι φροντίζω και προνοώ για την τιμή και την αξιοπρέπειά σου. Πού να τα πεις όμως αυτά σε ένα, βυθισμένο σε λήθαργο, υπουργείο Παιδείας, που στερεί τα παιδιά από τον πλούτο της παντέρπνου και πανευφήμου ετυμολογίας μας;

Πώς αντέδρασε η «πολιτεία» στην διαπόμπευσή της, και όχι του ατυχούς πρυτάνεως, που είναι θύμα της ανυπαρξίας και αβουλίας της; Με τις χιλιοειπωμένες, αφόρητες κοινοτοπίες. Θα τους πιάσουμε, θα τους επικηρύξουμε, «θα το πούμε στην μαμά τους»… Τίποτε απολύτως δεν θα γίνει, θα ξεχαστεί όπως και τόσα άλλα, γιατί δεν μπορούν να κατανοήσουν το πρόβλημα. (Και να τους συλλάβουν τι θα γίνει; Για αντίποινα οι «κουκουλοφλώροι» θα ρημάξουν και πάλι κάποιο πολυτεχνείο, ενώ οι ποινές τύπου Παρασκευόπουλου, θα τους τιμωρήσουν με μια «βαρύτατη» αναστολή, γιατί είναι παιδιά της…αγιοτόκου Αριστεράς).

«Τα παιδιά μας είναι παιδιά της εποχής μας. Η εποχή μας είναι δική μας κατάκτηση, δική μας ευθύνη, δική μας λογοδοσία, δική μας αλαζονεία, αλλά κυρίως δική μας παιδεία. Ο κάθε πολιτισμός, είπε ο Όσβαλντ Σπέγκλερ, είναι το αναπόφευκτο πεπρωμένο μιας συγκεκριμένης παιδείας», θα γράψει ο αείμνηστος Τάσος Λιγνάδης στο περισπούδαστο πόνημά του. «Καταρρέω». (εκδ. «Ακρίτας», σελ 33).

Ας μου συγχωρεθεί η σκληρή γλώσσα, αλλά σήμερα τα παιδιά έρχονται στα σχολείο πνευματικώς άρρωστα. Μοσχοαναθρεμμένοι μοναχογιοί και μοναχοκόρες, γεμάτοι υπερηφάνεια και κενοδοξία. (Υπερηφάνεια σημαίνει χειτοκροτώ τον εαυτό μου, κενοδοξία επιζητώ τα χειροκροτήματα των άλλων). Μια σωστή παιδεία, μια παιδεία εθνική, που αιματώνεται από τα αείχλωρα νάματα των αρχαίων και χριστιανών «γοναίγων της ανθρωπότης», που θα έλεγε ο Μακρυγιάννης, θεραπεύει τις ασθένειες με τα ιαματικά φάρμακά της. Αυτό απαιτεί πρωτίστως αγάπη, αγωγή και τέχνη. («Τέχνη τεχνών και επιστήμη επιστημών το άγειν άνθρωπο», κατά τους αγίους Πατέρες). Δασκάλους, φωτιστές τους Γένους, όπως τους ονόμαζαν την περίοδο της Τουρκοκρατίας). Αυτό απαιτεί βιβλία σχολικά, όχι σαν τα σημερινά δηλητήρια, στα οποία κατασυκοφαντούνται οι τιμαλφείς αξίες του λαού μας -πίστη, φιλοπατρία, αξιοπρέπεια, εντιμότητα, φιλότιμο- αλλά βιβλία πατριδογνωσίας. (Στην σελίδα 85 του βιβλίου Γλώσσας της Στ΄ Δημοτικού γ΄ τεύχος, φιλοξενείται μια αφίσα. Με κόκκινα, πηχυαία γράμματα, καλείται ο λαός να πάρει μέρος, «στις 15 Φλεβάρη, σε αντιπολεμικό συλλαλητήριο». Στην επόμενη σελίδα, διαβάζουμε «Περπατώντας σε κάποιον κεντρικό δρόμο διαβάζετε αυτή την αφίσα.  Θα θέλατε να πάρετε μέρος σ’ αυτό το συλλαλητήριο; Δικαιολογήστε την απάντησή σας».

Βεβαίως, όλα τα παιδιά, επειδή το ερώτημα είναι υποβολιμαίο και καθοδηγούμενο, απαντούν, ναι. Και μετά αναρωτιόμαστε ποιος φταίει!!).

Παιδεία εθνική σημαίνει ηγεσία που δεν υποκύπτει στις θύελλες των καιρών, αλλά μένει προσηλωμένη στο όραμα για μια νέα Παλιγγενεσία, για σύνδεση των νέων με το παρελθόν, γιατί και αυτό σημαίνει Παιδεία. Δεν υπάρχει μέλλον -και παρόν- χωρίς παρελθόν. Έχουμε μια ατίμητη κληρονομιά, αποστολή του σχολείου, είναι να μεταδώσει αυτήν την προίκα των προγόνων, να τους αναπτύξει το συναίσθημα ότι ανήκουν σε ένα σύνολο, σε έναν λαό που «έρχεται από μακριά». (Ελύτης).

Όποιος διαβάσει την αντίδραση της νυν υπουργού για τον προπηλακισμό του πρυτάνεως, «να καταδικάσουν τα κόμματα», «να εκδιωχθούν οι φασιστικές ομάδες από τα πανεπιστήμια», μόνο θλίψη αισθάνεται. Ανούσιες τιποτολογίες, «ασκιά γιομάτα αγέρα» και άγνοια του προβλήματος.

Ένα δέντρο, δεν θα καρποφορήσει ούτε αν το εγκαταλείψεις απότιστο ούτε αν βάναυσα το κλαδέψεις. Αλλά αν με τέχνη το ποτίσεις και κόψεις τα κλαδιά που πρέπει και αφήσεις εκείνα που θα δώσουν καρπό. Αυτός είναι και ο σκοπός της Παιδείας. Ποτίζουμε τις ρίζες και κλαδεύουμε με τέχνη, προσοχή και αγάπη τα βλαβερά κλαδιά. Στην…ώρα τους.

 

 

« ΚΟΥΡΑ ΜΟΝΑΧΟΥ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ “Φως των μοναχών οι άγγελοι, φως του κόσμου οι μοναχοί” »

Η Ιερά μας Μητρόπολη την Παρασκευή 22 Ιανουαρίου γιόρτασε μία πολύ χαρούμενη κι ελπιδοφόρα μέρα, μία πνευματική αναλαμπή μέσα στο βαρύ κλίμα της πανδημίας του κορωνοϊού. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. Ιερώνυμος, στο Καθολικό της Ιεράς Μονής Παμμεγίστων Ταξιαρχών, μέσα σε κλίμα πνευματικής ανάτασης αλλά και μοναστηριακής λιτότητας, τέλεσε την κουρά του δόκιμου μοναχού, Ανδρέα Παπαβραμόπουλου και του έδωσε το όνομα «Νικηφόρος».

Πάνω από δέκα χρόνια το περιώνυμο μοναστήρι είχε να ζήσει τέτοιες ευλογημένες στιγμές κουράς μοναχού. Οι ευλογίες των Αχράντων Παθών του Κυρίου μας και του σεπτού σκηνώματος του Αγίου Λεοντίου, που είναι τεθησαυρισμένα αμφότερα στην Ιερά Μονή, μέσα στην ήρεμη ομορφιά του φυσικού τοπίου με τα άφθονα νερά και την πλούσια βλάστηση μετέτρεψαν την τελετή σε ένα ουράνιο βίωμα για τους λίγους παραβρισκόμενους λόγω των απαγορευτικών μέτρων για τον κορωνοϊό.

Η επιλογή του συγκεκριμένου ονόματος έγινε από τον Σεβασμιώτατο για δύο λόγους: Πρώτον, σύμφωνα με την ετυμολογία της λέξης, για να του φέρνει νίκες στον μοναχικό του αγώνα και για βίο νικηφόρο. Δεύτερον, προς τιμή και ανάμνηση του μακαριστού πατρός Νικηφόρου Πεζόπουλου, φωτισμένου κληρικού, ο οποίος διετέλεσε Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Ταξιαρχών.

Ο Σεβασμιώτατος χοροστάτησε στον πανηγυρικό Αρχιερατικό Εσπερινό. Η εικόνα της ταυτόχρονης παρουσίας του Ποιμενάρχη μας, με τη συμμετοχή των τριών Καθηγουμένων των ιστορικών Μονών της περιοχής μας, μαζί με τους μοναχούς, τους κληρικούς και τους καλλίφωνους ιεροψάλτες, προσέδωσε ένα χαρακτήρα βυζαντινής ιεροπρέπειας στη σεμνή τελετή, προκαλώντας δέος και αισθήματα ουράνιας ευφροσύνης με τη χάρη των Αγίων Αρχαγγέλων να είναι παρούσα και διάχυτη στις καρδιές όλων. Παντού ήταν σαν να κυριαρχούσε το μήνυμα του Ιερού Χρυσοστόμου πως η Ορθόδοξη Εκκλησία μας, όσο και να πολεμείται, υπερνικά και δοξάζεται.

Στον Εσπερινό συμμετείχαν οι Πανοσιολογιώτατοι Αρχιμανδρίτες Ιωακείμ Βενιανάκης, Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως, Χρυσόστομος Μυλωνάς, ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως, Καλλίνικος Αποστολόπουλος, Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Μεγάλου Σπηλαίου, Ευσέβιος Σπανός, Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίας Λαύρας, Ιερόθεος Παπαθανασίου, Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Ταξιαρχών, Σεραφείμ Σπανογιαννόπουλος, ιερομόναχος της Ιεράς Μονής Μεγάλου Σπηλαίου, Γερβάσιος Ιωακειμίδης, ιερομόναχος της Ιεράς Μονής Ταξιαρχών, Φιλάρετος Θεοδωρακόπουλος, ιεροκήρυκας της Ιεράς Μονής Αγίας Λαύρας καθώς και κάποιοι μοναχοί και διάκονοι της τοπικής μας Εκκλησίας.

Προσφωνώντας με πατρική αγάπη τον νέο μοναχό, Νικηφόρο, παρουσία και της οικογενείας του που με ιερή συγκίνηση παρέδωσε ένα παιδί της στην Εκκλησία, ο Σεβασμιώτατος τόνισε τη μεγάλη σημασία των μοναχικών αρετών, που θα πρέπει να κατακτήσει μέσα από την άσκηση. Τον προέτρεψε δε να καλλιεργήσει ιδιαιτέρως ταπείνωση, υπομονή, παρθενία, ακτημοσύνη, αγάπη στον Θεό, την Παναγία και τους Αγίους, υπακοή στον Ηγούμενο και την Αδελφότητα και να προσεύχεται αδιάλειπτα. Με τον τρόπο αυτό γίνεται ένας φωτεινός μοναχός σαν αετός, που ενώ πετά ψηλά, έχει ταπεινή καρδιά.

Ο κ. Ιερώνυμος συνεχάρη τον μοναχό Νικηφόρο για την απόφασή του να απαρνηθεί τα εγκόσμια σε αυτούς τους κρίσιμους καιρούς και να αφιερώσει τη ζωή του ολοκληρωτικά στον Θεό, προτρέποντάς τον παράλληλα να μην παρασύρεται από τους λογισμούς και τους πειρασμούς, οι οποίοι στους μοναχούς είναι περισσότεροι. Αναφέρθηκε επίσης στον αγώνα, που πρέπει να καταβάλει ο μοναχός συνεχώς, ώστε να είναι  φως στους πιστούς και να τους δείχνει τον δρόμο της σωτηρίας τους, σε μια περίοδο όπου όλες οι αξίες διέρχονται σοβαρότατη κρίση.

Ευχαρίστησε στη συνέχεια όλους τους συντελεστές για το ωραίο αποτέλεσμα αυτής της κατανυκτικής τελετής και ιδιαίτερα τον Καθηγούμενο της Ιεράς Μονής, Ιερόθεο Παπαθανασίου, ο οποίος στη σύντομη αντιφώνησή του εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του στον Σεβασμιώτατο, για την αγάπη με την οποία περιβάλλει τη Μονή και το ξεχωριστό ενδιαφέρον του για την εύρυθμη λειτουργία της και τον ευπρεπισμό των χώρων της. Και σε αυτή την Ακολουθία ο Μητροπολίτης μας, ως φιλομόναχος και φιλακόλουθος Ιεράρχης, περιέβαλε όλους τους πατέρες με ανεπιτήδευτο στοργικό ενδιαφέρον, αποδεικνύοντας έμπρακτα ότι στην Εκκλησία βρίσκει εφαρμογή το αξίωμα «η ισχύς εν τη ενώσει».

Σε όλη τη διάρκεια του Εσπερινού ήταν έκδηλη η συγκίνηση μέχρι δακρύων και η προσευχή όλων, ενώ το κλίμα πνευματικής  ανάτασης κορυφώθηκε την ώρα της κουράς, που έγινε με απόλυτη εκκλησιαστική ιεροπρέπεια και τάξη. Μετά την κουρά του νέου μοναχού, του ευχήθηκαν όλοι να ευαρεστήσει Θεό και ανθρώπους και να πορεύεται μία ζωή προς τον Παράδεισο.

Αποχωρώντας, όσοι παραβρέθηκαν ένιωσαν βαθιά μέσα τους το μεγαλείο των Μυστηρίων του Θεού και με ενισχυμένη την πίστη τους δοξολογούσαν τον Παντοδύναμο. Ας ευχηθούμε όλοι στον π. Νικηφόρο να ακολουθήσει τις ευχές του Αρχιερέα μας και να τιμήσει το αγγελικό του σχήμα.

imkalaig.gr