« Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΣΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ “ ΣΤΑ ΑΚΡΑ ”, ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 6 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2012 »

« ΕΥΧΕΣ »

Αγαπητοί μου φίλοι, σας εύχομαι ολόψυχα το Φως της Αναστάσεως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, να φωτίζει τη ζωή σας και να σας αγιάζει.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !

Με αγάπη Χριστού Αναστάντος,

π. Βασίλειος.

«ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ»

Η ζωή μας κατακλύζεται από γενικότητες. Έτσι και η Μεγάλη Εβδομάδα κινδυνεύει να γίνει μια γενικότητα. Τι θα πει Μεγάλη Εβδομάδα; Για πολλούς ανθρώπους συνδυάζεται με διακοπές. Για κάποιους άλλους είναι ρομαντικές αναμνήσεις από την παιδική ηλικία ή κάποιο φολκλορικό στοιχείο. Όμως τι σημαίνουν όλα αυτά για τη ζωή και το θάνατο; Το ερώτημα αυτό είναι το μέτρο και το κριτήριο για να κατανοήσουμε την Μεγάλη Εβδομάδα.

Η Μεγάλη Εβδομάδα φανερώνει κάποια πράγματα, τα οποία είναι πολύ μεγάλα. Δεν μιλάει απλά για τον Θεό, για μια γενικότητα, η οποία μπήκε στη ζωή μας αυτονόητα, μηχανικά και ασυνείδητα. Αυτή η Εβδομάδα τον Θεό τον κάνει επώνυμο. Πρόκειται για ένα Πρόσωπο. Και αυτό το Πρόσωπο είναι ο Ιησούς Χριστός.

Η σχέση του Χριστού με κάθε άνθρωπο δεν είναι μια νοηματική σχέση. Δεν έχουμε κάποιο καλό Θεό και κάποιο κακό άνθρωπο. Αμαρτάνει δηλαδή ο κακός άνθρωπος και έρχεται ο καλός Θεός και πληρώνει για τις αμαρτίες των ανθρώπων. Εδώ πρόκειται για μια προσωπική σχέση. Ο Θεός είναι ερωτευμένος με τον κάθε άνθρωπο και το δείχνει με μια ένσαρκη ιστορική πράξη.

Μέσα στην Μεγάλη Εβδομάδα υπάρχει κάτι πιο πραγματικό από τις γενικότητες. Όλα μας σπρώχνουν στο συγκεκριμένο γεγονός της σχέσης μας με τον Χριστό. Αυτή η διαφοροποίηση των γεγονότων που μας υπομιμνήσκονται από μέρα σε μέρα, μέσα στην Μεγάλη Εβδομάδα, είναι ακριβώς οδοδείκτες, ενδείξεις για το πως συντελείται αυτή η δυναμική της σχέσης με τον επώνυμο Θεό, τον προσωπικό Θεό.

Σύνδεσμος μεταξύ της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και της Μεγάλης Εβδομάδας είναι οι δύο ενδιάμεσες εορτές, η ανάσταση του Λαζάρου και η Κυριακή των Βαΐων. Την Κυριακή των Βαΐων, λοιπόν, έχουμε την θριαμβευτική είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα. Ο λαός Τον υποδέχεται με μεγάλο ενθουσιασμό. Οι ζητωκραυγές είναι προανάκρουσμα της νίκης κατά του διαβόλου, της φθοράς και του θανάτου.

Το σημείο της Μεγάλης Δευτέρας είναι ο Νυμφίος. Η Εκκλησία προβάλλει την σχέση των πιστών με τον Νυμφίο Χριστό. Μια σχέση προσωπική, η οποία μας οδηγεί στην ένωσή μας με τον Θεό και τελικά στην αιώνια σωτηρία μας. Πρακτική αυτής της σχέσης είναι η ανταπόκρισή μας στον μανικό έρωτα του Χριστού.

Την Μεγάλη Τρίτη κεντρικό πρόσωπο είναι η πόρνη γυναίκα. Αυτό το συγκλονιστικό σύμβολο της εξόδου από το εγώ, της τέλειας αυταπάρνησης. Η αναγνώριση της αποτυχίας της γίνεται θρίαμβος αποδοχής. Η σωματική της πράξη, να σφουγγίσει τα πόδια του Χριστού με τα μαλλιά της, είναι το σημείο της μεταστροφής της. Το εγώ γίνεται σχέση και κοινωνία.

Την Μεγάλη Τετάρτη έχουμε το Δείπνο και τον Νιπτήρα. Το σημείο που προβάλλει η Εκκλησία είναι ο Θεός που πλένει τα πόδια των ανθρώπων, που δέχεται την προδοσία. Δηλαδή ένας Θεός που στέκεται με τόσο σεβασμό απέναντι στην ελευθερία του ανθρώπου. Δέχεται την άρνηση και τον χλευασμό των ανθρώπων.

Την Μεγάλη Πέμπτη έχουμε τον Χριστό πάνω στον Σταυρό. Ένας αδύνατος, χλευασμένος και κρεμασμένος στον Σταυρό Θεός, όπου πεθαίνει, είναι θέμα δύναμης για να κατανοήσουμε την σχέση μαζί Του και να πετύχει αυτή η σχέση.

Την Μεγάλη Παρασκευή επικρατεί ο θρήνος. Ένας χαροποιός θρήνος από τις πρώτες στιγμές. Ο Χριστός με την κάθοδό Του στον Άδη νικά τον θάνατο. « Ο Χριστός με τη θεόσωμη ταφή και την κάθοδό Του στον Άδη εγγίζει και θεραπεύει τα έσχατα όρια της παραφροσύνης και της ασχήμιας μας, που είναι ο θάνατος και η κυριαρχία του ». (Πρωτοπρεσβυτέρου Μιχαήλ Καρδαμάκη, Κεφάλαια Κατανυκτικά, σελίδα 189).

Το Μεγάλο Σάββατο το πρωΐ έχουμε το προμήνυμα και το βράδυ το γεγονός της Αναστάσης, που συμπαρασύρει τα πάντα μαζί της. Ο θάνατος καταλύεται γιατί πια είναι η έσχατη δυνατότητα να διαλυθεί η ατομικότητα, να σπάσει, να διαρραγεί, να γίνει ο άνθρωπος διάτρητος, όλος κενά, ώστε να μπορέσει να τον διαπεράσει το φως της Αναστάσης.

Έτσι ολοκληρώνεται η σημαντική αυτών των ημερών. Μια σημαντική που είναι προς εύρεση, προς ανακάλυψη. Δεν είναι ένα αυτονόητο νόημα και όταν μεταποιηθεί σε ιδεολόγημα έχει χαθεί η ζωή, έχει χαθεί η σχέση. Ας εμβαθύνουμε, λοιπόν, πιο ουσιαστικά στα νοήματα της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδας, για να κατανοήσουμε σωστά τα γεγονότα της περιόδου αυτής.

Πρωτοπρεσβύτερος

Βασίλειος Γιαννακόπουλος.

«ΝΕΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΕΝ ΑΙΓΙΩ», ΤΕΥΧΟΣ 15, ΑΠΡΙΛΙΟΣ - ΜΑΪΟΣ 2012.

« ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ, ΟΣΙΑΣ ΜΑΡΙΑΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΙΑΣ »

Κατά την σημερινή Ε΄ Κυριακή των Νηστειών, αγαπητοί μου φίλοι, η Αγία μας Εκκλησία έχει καθιερώσει, να τιμάται η μνήμη της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας. Εφέτος μάλιστα συμπίπτει και με την κανονική μνήμη της Αγίας, αφού η Αγία εορτάζεται δύο φορές τον χρόνο, την Ε΄ Κυριακή των Νηστειών και την 1^η Απριλίου. Πραγματικά είναι μια ευλογημένη συγκυρία ! Η Αγία Μαρία είναι όντως μια μεγάλη εκκλησιαστική φυσιογνωμία. Είναι η Αγία που με την μετάνοιά της κέρδισε τον Παράδεισο, δείχνοντας και σε εμάς πως δεν υπάρχει καμία αμαρτία που να μην την συγχωρεί ο Χριστός μας. Άρα κυρίαρχο θέμα της σημερινής Κυριακής είναι η μετάνοια, η οποία μας επαναφέρει στη χαμένη μας σχέση με τον Χριστό. Και βάζει η Εκκλησία μας την μετάνοια, λίγες ημέρες πριν την Μεγάλη Εβδομάδα, για να υποδεχθούμε αξίως την μεγάλη εορτή της Αναστάσεως του Κυρίου μας.

Η Αγία Μαρία καταγόταν από την Αίγυπτο. Σε ηλικία δώδεκα ετών εγκατέλειψε την οικογένειά της και ζούσε άσωτη ζωή, βουτηγμένη μέσα στις σαρκικές ηδονές. Η ζωή της κυλούσε έτσι μέχρι που έφθασε στην ηλικία των τριάντα ετών. Κάποια ημέρα είδε πολλούς να επιβιβάζονται σε πλοία, στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας, οι οποίοι πήγαιναν για την εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, στα Ιεροσόλυμα. Αποφάσισε να πάει και αυτή μαζί τους. Μέσα στο πλοίο, αλλά και όταν έφθασε εκεί δεν σταμάτησε να ασχολείται με τα σαρκικά αμαρτήματα, βυθίζοντας και άλλους στην ακόλαστη ζωή. Όταν έφθασε η ημέρα της εορτής και προσπάθησε να μπει στον Ναό, δεν τα κατάφερε. Κάποια αόρατη δύναμη την εμπόδιζε. Τότε προσευχήθηκε στην Παναγία και της υποσχέθηκε να σταματήσει την έκλυτη ζωή, θέλοντας να μπει και η ίδια στον Ναό. Και πράγματι τα κατάφερε !

Μετά το συγκλονιστικό αυτό θαύμα η Αγία βγήκε στο προαύλιο του Ναού και προσευχήθηκε πάλι στην Παναγία, να της υποδείξει τι έπρεπε να κάνει από εκεί και πέρα. Και τότε ακούσθηκε μία φωνή, η οποία της έλεγε να περάσει τον Ιορδάνη ποταμό και να κατευθυνθεί στην έρημο. Εκεί θα μείνει για σαράντα επτά ολόκληρα χρόνια, ζώντας ασκητική ζωή, μέχρι τη στιγμή που συναντήθηκε με τον Αββά Ζωσιμά. Η Αγία ζήτησε από τον Αββά Ζωσιμά να την κοινωνήσει την επόμενη χρονιά, την Μεγάλη Τετάρτη, το οποίο και έγινε. Όταν κοινώνησε, του ζήτησε να έλθει και την επόμενη χρονιά να την συναντήσει. Όταν όμως πήγε ο Ζωσιμάς η Αγία είχε κοιμηθεί. Μάλιστα είχε αφήσει μήνυμα σκαλισμένο στη γη, το οποίο φανέρωνε το όνομά της και ότι είχε κοιμηθεί αμέσως μόλις έλαβε την Θεία Κοινωνία, την προηγούμενη χρονιά. Επίσης του ζητούσε να την θάψει στο σημείο εκείνο.

Τότε ο Αββάς Ζωσιμάς έψαλλε τους νεκρώσιμους ύμνους και προσπάθησε να την ενταφιάσει, χωρίς όμως αποτέλεσμα, αφού το έδαφος ήταν υπερβολικά σκληρό. Αμέσως προσευχήθηκε προς τον Θεό, ζητώντας να του βρει μια λύση. Και πραγματικά η απάντηση του Θεού δεν άργησε. Ένα λιοντάρι έκανε την εμφάνισή του και στάθηκε στα πόδια της Αγίας. Ο Αββάς Ζωσιμάς κατάλαβε ότι αυτό ήταν από τον Θεό και του ζήτησε να σκάψει ένα λάκκο. Μέσα εκεί λοιπόν ο Ζωσιμάς ενταφίασε με ευλάβεια το αγιασμένο σώμα της Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας και έφυγε. Μόλις γύρισε στο μοναστήρι του αποκάλυψε τη ζωή της Αγίας στους άλλους μοναχούς και τους μίλησε για τις τρεις συναντήσεις τους. Η ιστορία αυτή διαδόθηκε από στόμα σε στόμα για πολλά χρόνια, ώσπου έφθασε στον Αρχιεπίσκοπο Ιεροσολύμων Σωφρόνιο, ο οποίος και την κατέγραψε. Ο Αββάς Ζωσιμάς κοιμήθηκε σε ηλικία εκατό ετών.

Η μετάνοια είναι η μεγαλύτερη δωρεά, που μας έχει δώσει ο Χριστός. Με την μετάνοια επανερχόμαστε από το παρά φύση στο κατά φύση, από τον διάβολο στον Θεό. Και αυτό φυσικά επιτυγχάνεται με την διαρκή άσκηση. Δεν θα κολασθούμε γιατί αμαρτήσαμε, αλλά γιατί δεν μετανοήσαμε, αφού έχουμε αυτή τη δυνατότητα. Ο Χριστός ήλθε στον κόσμο και έλαβε την ανθρώπινη σάρκα για τη δική μας σωτηρία. Όπως λέει ο Απόστολος Παύλος «Χριστός Ιησούς ήλθεν εις τον κόσμον αμαρτωλούς σώσαι, ων πρώτος ειμί εγώ» ( Α΄ ΤΙΜ. 1, 15 ). Σαν άνθρωποι αμαρτάνουμε, όμως η μετάνοια μας επαναφέρει στην κατά Χριστόν ζωή. Και τότε η κατάνυξη της καρδιάς γίνεται τόσο δυνατή, που ολοκληρώνεται στο Μυστήριο της Εξομολογήσεως. Δεν νοείται Χριστιανός χωρίς να προστρέχει κάτω από το πετραχήλι έμπειρου Πνευματικού Πατρός.

Αγαπητοί μου φίλοι, η Αγία Μαρία η Αιγυπτία είναι το φωτεινό παράδειγμα για τον κάθε άνθρωπο, που αμαρτάνει. Δείχνει τον δρόμο για την αιώνια σωτηρία μας. Λέει σε όλους μας ότι καμία αμαρτία δεν είναι ικανή να μας απομακρύνει από τον Θεό, από τη στιγμή που υπάρχει η δυνατότητα της μετανοίας. Αν σήμερα οι άνθρωποι είναι ταραγμένοι, με ψυχολογικά προβλήματα ή οδηγούνται στην αυτοκτονία, οφείλεται στην απομάκρυνσή τους από το Μυστήριο της Εξομολογήσεως. Καταφεύγοντας στην Εξομολόγηση « τότε μπορούμε να περιμένουμε το θαύμα : Η πόρνη να γίνεται παρθένος, ο ληστής θεολόγος, ο διώκτης απόστολος » ( Κεφάλαια Κατανυκτικά, Πρωτοπρεσβυτέρου Μιχαήλ Καρδαμάκη, σελίδα 10 ). Η μετάνοια είναι η ελπίδα μετά την αμαρτία.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

« ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟ ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ »

Με την Χάρη του Θεού συμπληρώθηκαν δύο χρόνια από την ημέρα, που ξεκίνησε το προσωπικό μου blog, με την ονομασία «ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟ ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ». Ξεκίνησε στις 30 Μαρτίου 2010. Εύχομαι ο Κύριος να ευλογεί την επικοινωνία μας αυτή και να συνεχίζουμε για πολλά χρόνια ακόμη. Ευχαριστώ όλους τους φίλους μου για την αγάπη τους και για την εμπιστοσύνη τους.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

« ΛΑΜΠΟΥΝ ΤΑ ΧΙΟΝΙΑ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ ( ΤΩΝ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΑΙΩΝ ) – ΝΙΚΟΣ ΔΕΛΗΣ »

« Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ, ΕΘΝΙΚΗ ΕΟΡΤΗ »

Η 25^η Μαρτίου, αγαπητοί μου φίλοι, έχει διπλή σημασία για τους Έλληνες. Είναι θρησκευτική και εθνική εορτή. Είναι θρησκευτική γιατί εορτάζουμε τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και εθνική γιατί η ημέρα αυτή σηματοδοτεί την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης ενάντια στην Οθωμανική κυριαρχία του 1821. Έχουμε διπλή χαρά. Εορτάζει η Παναγία μας, εορτάζει και η Πατρίδα μας. Είμαστε ιδιαίτερα ευλογημένοι από τον Θεό, που κατοικούμε σε αυτόν τον ευλογημένο τόπο, που είναι γεμάτος από Αγίους της Εκκλησίας μας και ήρωες, που έπεσαν για την Πατρίδα μας. Αυτόν τον ευλογημένο τόπο, προσπαθούν μερικοί να τον υποδουλώσουν για μια ακόμη φορά. Δεν θα τα καταφέρουν όμως, γιατί μας προστατεύει ο Θεός. Μας προστατεύουν η Παναγία και όλοι οι Άγιοι.

Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου είναι η αρχή όλων των Δεσποτικών εορτών. Το περιεχόμενο της εορτής αναφέρεται στο γεγονός κατά το οποίο ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, επισκέφθηκε, με εντολή του Θεού, την Παναγία και την πληροφόρησε ότι έφθασε ο καιρός της σαρκώσεως του Λόγου του Θεού και ότι αυτή θα γίνει η μητέρα Του. Η Παναγία είχε προετοιμασθεί για την μεγάλη αυτή στιγμή. Η Παναγία είχε φθάσει στην θέωση και πριν ακόμη δεχθεί την επίσκεψη του Αρχαγγέλου Γαβριήλ. Μετά την χαρμόσυνη είδηση του Αρχαγγέλου η Παναγία κυοφορεί πλέον θαυματουργικά τον Υιό και Λόγο του Θεού, το δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, τον Χριστό. Η ανθρώπινη φύση ενώθηκε με την θεία φύση ατρέπτως, ασυγχύτως, αδιαιρέτως, αχωρίστως, αμέσως από την στιγμή της συλλήψεως. Το μεγάλο Ιστορικό γεγονός έχει πλέον συντελεσθεί.

Όπως γράψαμε στην αρχή, κατά την 25^η Μαρτίου, εορτάζουμε και την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Κατά την ημέρα αυτή τιμάμε τους ήρωες της Επανάστασης του 1821. Τιμάμε τους ήρωες εκείνους που έδωσαν τη ζωή τους, ώστε η Πατρίδα μας να είναι ελεύθερη. Δεν έδωσαν το αίμα τους για να έρχονται κάποιοι « έξυπνοι » και να την ξεπουλάνε. Σαν Έλληνες οφείλουμε να τους φέρνουμε στην μνήμη μας, γιατί χωρίς τους αγωνιστές του 1821, σήμερα θα ήμασταν ακόμη υποταγμένοι στον τουρκικό ζυγό. Οι θαρραλέοι αυτοί άνθρωποι δεν υπολόγισαν την προσωπική τους ζωή, για το συμφέρον της Πατρίδας μας. Παραμέρισαν τα πάντα, προκειμένου η Ελλάδα να αναπνεύσει οξυγόνο ελευθερίας. Αυτούς τους ανθρώπους λοιπόν πρέπει να τους τιμάμε και να προσπαθούμε να τους μιμούμαστε.

Στις 25 Μαρτίου, λοιπόν, του 1821, στην Ιερά Μονή της Αγίας Λαύρας στα Καλάβρυτα, ο Επίσκοπος Παλαιών Πατρών Γερμανός, σήκωσε το λάβαρο της Επανάστασης. Τότε άρχισε επίσημα η Ελληνική Επανάσταση, που οδήγησε μετά από πολλούς αγώνες και θυσίες, στην ελευθέρωση και στην αναγνώριση του Ελληνικού κράτους το 1830, με την συνθήκη του Λονδίνου. Συνθήκη που υπέγραψαν στις 22 Ιανουαρίου του 1830 η Αγγλία, η Γαλλία και η Ρωσία. Δύο χρόνια μετά, στις 14 Αυγούστου του 1832, ορίσθηκαν και τα σύνορα της Ελλάδας. Τον Δεκέμβριο του έτους αυτού αποδέχθηκε η Οθωμανική Αυτοκρατορία την απόφαση αυτή και από τότε ξεκινά η πορεία του Νέου Ελληνικού κράτους. Συνεχίζεται η πορεία του ένδοξου αυτού λαού, που άφησε έκπληκτη ολόκληρη την ανθρωπότητα με τα κατορθώματά του.

Ο εορτασμός της 25^ης Μαρτίου, ως εθνικής εορτής, καθιερώθηκε στις 18 Μαρτίου του 1838. Την ίδια χρονιά έγινε και ο πρώτος επίσημος εορτασμός. Τελέσθηκε δοξολογία στον Ιερό Ναό της Αγίας Ειρήνης, στην οδό Αιόλου, στην Αθήνα. Πλήθος κόσμου είχε μαζευθεί και ανάμεσά τους ήταν και οι αγωνιστές της Επανάστασης, οι οποίοι αποθεώθηκαν. Μετά την δοξολογία στήθηκε γλέντι, στην πλατεία Κλαυθμώνος. Στον Λυκαβηττό στήθηκε ένας φλεγόμενος σταυρός, που έφερε την φράση « Εν τούτω νίκα ». Από τότε η 25^η Μαρτίου, εορτάζεται κάθε χρόνο, σαν ημέρα τιμής στους ήρωες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Και είναι ευλογημένη η συγκυρία, που συνέπεσε με την εορτή του Ευαγγελισμού. Γιατί από την μία έχουμε την απελευθέρωση του ανθρώπου από την αμαρτία, με τον ερχομό του Χριστού και από την άλλη την απελευθέρωσή μας από τους Τούρκους.

Αγαπητοί μου φίλοι, είναι καθήκον μας να τιμάμε με εορταστικές εκδηλώσεις, με δοξολογίες, με παρελάσεις, με τον σημαιοστολισμό και με οποιοδήποτε μέσο τους αγωνιστές του 1821. Χωρίς αυτούς θα ήμασταν σήμερα υποταγμένοι ακόμη στους Τούρκους. Θα τελειώσω το κήρυγμα με ένα λόγο του στρατηγού Μακρυγιάννη, του μεγάλου αυτού Έλληνα, προς όσους πολεμούν την Ελλάδα και ιδιαίτερα στους Έλληνες πολιτικούς που έχουν προσκυνήσει στα ξένα συμφέροντα. « Κι’ αν είμαστε ολίγοι εις το πλήθος του Μπραΐμη, παρηγοριόμαστε μ’ έναν τρόπο, ότι η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους. Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θερία πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε· τρώνε από μας και μένει και μαγιά » (Απομνημονεύματα Μακρυγιάννη, σελίδες 254 - 255).

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

« ΕΟΡΤΗ ΑΓΙΟΥ ΑΛΕΞΙΟΥ ΑΙΓΙΟΥ »

Εορτάσθηκε κι εφέτος, μεγαλοπρεπώς, η μνήμη του Οσίου Αλεξίου του Ανθρώπου του Θεού, στον ομώνυμο Ιερό Ναό του Αιγίου.

Την παραμονή της εορτής τελέσθηκε Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός, Αρτοκλασία και η Γ΄ Στάση των Χαιρετισμών. Των Ιερών Ακολουθιών προεξήρχε ο Αιδεσιμολογιώτατος Πρεσβύτερος π. Ανδρέας Μιχαλόπουλος, Εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίων Πάντων Περιβόλας Πατρών, ο οποίος και κήρυξε τον Θείο Λόγο.

Ανήμερα της εορτής τελέσθηκε Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, κατά την οποία ιερούργησε και κήρυξε τον Θείο Λόγο, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ.κ. Αμβρόσιος.

Το απόγευμα της εορτής τελέσθηκε Εσπερινός και Παράκληση προς τον Άγιο Αλέξιο.

Εύχομαι ο Άγιος Αλέξιος να πρεσβεύει προς τον Κύριό μας για τη σωτηρία μας και για τη σωτηρία της προδομένης και ταλαιπωρημένης πατρίδας μας.

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος