« ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ »

 

Το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα, αγαπητοί μου φίλοι, αναφέρεται στη θεραπεία ενός παραλυτικού από τον Χριστό. Οι συγγενείς και φίλοι του παραλυτικού έμαθαν ότι κάπου βρισκόταν ο Ιησούς. Πληροφορήθηκαν για τα θαύματά Του και με πίστη οδήγησαν τον παραλυτικό προς Εκείνον που θεράπευε όσους πίστευαν. Ο Ιησούς είδε τον βασανισμένο άνθρωπο. Η πρώτη ενέργεια του Ιησού ήταν να συγχωρήσει τις αμαρτίες του. Η πράξη αυτή του Χριστού σκανδάλισε τους Γραμματείς και Φαρισαίους, οι οποίοι αντέδρασαν με τη συκοφαντία. Άρχισαν να ψιθυρίζουν προς το λαό, μία συνηθισμένη πρακτική των συκοφαντών ο ψίθυρος, ότι ο Χριστός με το να συγχωρεί αμαρτίες, βλασφημεί κατά του Θεού. Ο Χριστός διέγνωσε τις πονηρές σκέψεις των Γραμματέων και Φαρισαίων. Για να τους αποδείξει τη θεϊκή Του δύναμη είπε στον παραλυτικό να πάρει το κρεβάτι του και να πάει στο σπίτι του.

Αμέσως ο παραλυτικός αισθάνθηκε μέσα του μία ανανέωση των δυνάμεών του και στάθηκε στα πόδια του προς γενική κατάπληξη και θαυμασμό όλων των παρισταμένων, εκτός των Γραμματέων και Φαρισαίων. Αυτοί οι θρησκευτικοί άρχοντες του Ιουδαϊκού λαού προσπαθούσαν να βρίσκουν διάφορες προφάσεις, προκειμένου να συκοφαντούν τα θαύματα του Χριστού και να κλονίζουν την πίστη του λαού. Κατηγορούσαν τον Κύριο ότι θεράπευε την ημέρα του Σαββάτου και δήθεν κατέλυε την αργία της ημέρας. Οι Γραμματείς και Φαρισαίοι ήταν διεφθαρμένοι άνθρωποι παρόλο που ήσαν θρησκευόμενοι. Η εσωτερική διαφθορά εκφράζεται με τη διαστρέβλωση των πραγμάτων και με το ψεύδος. Οι υποκριτικοί τύποι ποτέ δεν έλειψαν από τις κοινωνίες των ανθρώπων. Οι ίδιοι παραβάτες των νόμων κραυγάζουν υποκριτικά για δήθεν αξιόποινες πράξεις των άλλων.

Μας κάνει εντύπωση πως το κείμενο λέει ότι ο Χριστός «είδε» την πίστη αυτών που μετέφεραν τον παραλυτικό. Πολλές φορές ακούγοντας ο Θεός τις δεήσεις κάποιων ανθρώπων, θαυματουργεί σε άλλους  για τους οποίους αυτοί προσευχήθηκαν. «Πολύ ισχύει δέησις δικαίου ενεργουμένη» (ΙΑΚ. 5, 16). Δηλαδή, «η παράκληση του δικαίου έχει μεγάλη δύναμη και αποτελεσματικότητα» (ΙΑΚ. 5, 16). Τέτοιο εύγλωττο παράδειγμα αποτελεί η –ειδωλολάτρισσα μάλιστα– Χαναναία, η οποία προσευχήθηκε στον Χριστό, ζητώντας τη μεσιτεία των Αποστόλων πρώτα, για την απούσα δαιμονισμένη κόρη της, και όχι για την ίδια, και αξιώθηκε της εκπλήρωσης του αιτήματός της. Έχει μεγάλη δύναμη η προσευχή που γίνεται για τους συνανθρώπους μας. Ο Θεός συγκινείται όταν βλέπει ανθρώπους να προσεύχονται περισσότερο για τους άλλους και λιγότερο για τον εαυτό τους.

Επίσης ο Χριστός συνδυάζει την αμαρτία με την ασθένεια. Αυτά τα δύο συσχετίζονται μεταξύ τους. Η παραλυσία του ασθενούς του σημερινού ιερού Ευαγγελίου οφείλεται στις αμαρτίες του. Αυτό δεν συμβαίνει πάντοτε. Αλλού ο Κύριος, όταν ρωτήθηκε για την αιτία της τυφλότητας του εκ γενετής τυφλού, είπε ότι ούτε αυτός είχε αμαρτήσει, ούτε οι γονείς του, αλλά αυτό συνέβη «ίνα φανερωθή τα έργα του Θεού εν αυτώ» (ΙΩΑΝ. 9, 3). Από την παρακοή των Πρωτοπλάστων και μετά, η αμαρτία εισήλθε στο ανθρώπινο γένος και έγινε πρόξενος γενικής και δεδομένης πλέον φθοράς, με τελικό αποτέλεσμα τον σωματικό –τουλάχιστον– θάνατο: «τα γαρ οψώνια της αμαρτίας θάνατος» (ΡΩΜ. 6, 23). Γι’ αυτό ο Χριστός, στη σημερινή Ευαγγελική περικοπή, συγχωρεί πρώτα την πρόξενο του θανάτου αμαρτία, και μετά χαρίζει τη σωματική υγεία στον παραλυτικό. Πρώτα τον ανακαινίζει πνευματικά και μετά σωματικά.

Πρώτη αιτία λοιπόν γενικά των ασθενειών είναι η αμαρτία. Όμως ο Θεός βλέπει αλλιώς τα πράγματα από εμάς τους ανθρώπους. Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τις πράξεις Του. Ο Θεός χρησιμοποιεί μία συμφορά, όπως είναι η ασθένεια, προς το συμφέρον του ασθενούς, δηλαδή τον βελτιώνει πνευματικά, τον εξοικειώνει με την ερχόμενη και πάντα παρούσα Βασιλεία Του και του χαρίζει την αιωνιότητα. Συμβαίνει δηλαδή το παράδοξο, η αρρώστια, που προέρχεται από την αμαρτία, τελικά να εξαλείφει την αμαρτία. Γι’ αυτό κι εμείς οι Χριστιανοί δεν πρέπει να γογγύζουμε στη δοκιμασία της ασθένειας, αλλά να υπομένουμε με σθένος τις δυσκολίες και τους πόνους. Αυτή η δοκιμασία θα εξαλείψει και τα τελευταία ίχνη των παθών. Η ασθένεια μας κάνει να στρέφουμε το βλέμμα μας στον Θεό και να Του ζητάμε τη βοήθειά Του. Όταν όλα μας πηγαίνουν καλά, ξεχνάμε τον Θεό, την προσευχή, τον Εκκλησιασμό. 

Αγαπητοί μου φίλοι, απέναντι στην ασθένεια και στη δοκιμασία οφείλουμε να είμαστε υπομονετικοί. Να προσπαθούμε να ζητάμε από τον Θεό όχι τη θεραπεία μας, αλλά την Χάρη Του προκειμένου να υπομένουμε και να Τον δοξολογούμε. Έτσι ακριβώς έκανε και ο Απόστολος Παύλος, ο οποίος δεχόταν με περισσή υπομονή τον σκόλοπα που τον βασάνιζε, αν και τρεις φορές παρακάλεσε τον Χριστό να του τον αφαιρέσει, χωρίς ωστόσο να εισακουσθεί το αίτημά του. Αυτό που πρέπει να κατανοήσουμε είναι ότι η ασθένεια τον ενάρετο άνθρωπο τον οδηγεί σε ακόμη καλύτερη πνευματική κατάσταση, ενώ τον αμαρτωλό που αγωνίζεται και εξομολογείται τον καθαρίζει από διάφορα πάθη. Εννοείται ότι οι ασθένειες δεν αντικαθιστούν το Μυστήριο της Εξομολόγησης. Ο αείμνηστος Γέροντας Εφραίμ, της Σκήτης του Αγίου Ανδρέου στο Άγιον Όρος, θεωρούσε τους τρεις καρκίνους που είχε ως δώρα του Θεού!

Με αγάπη Χριστού,

π. Βασίλειος.

« Η ΒΛΑΒΗ-ΤΟ ΤΟΥΝΕΛ-Ο ΣΚΥΛΟΣ, ΦΡΗΝΤΡΙΧ ΝΤΥΡΕΝΜΑΤ »

Σ’ αυτό τον κόσμο που είναι γεμάτος βλάβες οδηγεί και ο δικός μας δρόμος. Στη σκονισμένη άκρη του, δίπλα σε γιγάντιες ρεκλάμες για υποδήματα Bally, αυτοκίνητα Studebaker, παγωτά, δίπλα στις αναμνηστικές πλάκες για τους νεκρούς των τροχαίων, υπάρχει ακόμα χώρος για μερικές πιθανές ιστορίες, στις οποίες η ανθρωπότητα κοιτάζει τον κόσμο μέσα από τα μάτια ενός συνηθισμένου ανθρώπου, κάθε απλή αναποδιά αποκτά απρομελέτητα καθολικό χαρακτήρα, το δικαστήριο και η δικαιοσύνη εμφανίζονται στο οπτικό πεδίο, ίσως μάλιστα και η χάρη, όπως αυτά τυχαία συλλαμβάνονται και καθρεφτίζονται στο μονόκλ ενός μεθυσμένου.

(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

www.politeianet.gr

« ΤΑ ΟΛΥΜΠΙΑΚΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ, ΜΑΝΩΛΗ Γ. ΒΑΡΔΗ »

Τα Ολυμπιακά πανηγύρια κανονικά δεν θα πρέπει να απασχολούν κανένα. Οι τελετές τους άλλωστε είχαν αποτελέσει πεδίο απαξίωσης από τους γνησίως (!) αριστερούς ως γιορτές επίδειξης και ενός λανθάνοντα εθνικισμού ή και ρατσισμού (με αφορμή τους Ολυμπιακούς αγώνες του Βερολίνου του 1936 και αυτούς του Μόντρεαλ του 1976 λόγω της Νότιας Αφρικής). Αίφνης, η κατάρρευση του διπολισμού εξάλειψε ιδεολογικούς λόγους διαφωνίας και ο περισσότερος κόσμος επικεντρώθηκε στην αισθητική τελετών και αγώνων.

Στα καθ’ ημάς η εμφάνιση της Ελλάδας στα βάθρα από τη δεκαετία του 1990 και με κορύφωση την Ολυμπιάδα του 2004 διαμόρφωσε και μία ολυμπιακή «ατζέντα» για το ευρύ κοινό. Σαν να ξεχάστηκε η «ζοφερή» πραγματικότητα των παρασκηνίων, την οποία δήλωναν οι αριστεροί κριτικοί, για τα lobbies, τον ρόλο των χρημάτων και των αναβολικών, της βιομηχανίας του θεάματος κ.λπ. Η ιδεολογική έκπτωση συνοδεύτηκε με μία ενασχόληση για το επιμέρους και την αισθητική του. Η κάθε τελετή έναρξης θέλησε να έχει τώρα στοιχεία της τρέχουσας Πολιτικής και όχι απλά να περιορίζεται σε μία γραμμική ή «εθνικιστική» αφήγηση του παρελθόντος της κάθε χώρας (η περίπτωση των Ολυμπιακών αγώνων του Λονδίνου το 2012 είναι χαρακτηριστική).

Ήταν λοιπόν αναμενόμενο ότι και η λεγόμενη woke ιδεολογία θα διαπεράσει με κάθε τρόπο αυτό το οικουμενικό πανηγύρι. Πολύ περισσότερο όταν ζούμε συνθήκες οιονεί παγκόσμιου πολέμου, ο οποίος θέλει να αντιπαραθέσει στο ιδεολόγημα του αυταρχισμού της Ανατολής τον δικαιωματισμό και την συμπερίληψη των μειονοτήτων της Δύσης. Μόνο που πλέον όλη η δυτική κοινωνία θεωρείται ως αποτελούμενη από «θραύσματα» ταυτοτήτων. Κατά συνέπεια, θραυσματικές και ασύνδετες ή υπαινικτικές θα είναι και οι τελετές. Όταν θεωρείται κάθε κοινωνικό σύνολο ως «ταυτότητα», όταν όλη η κοινωνία είναι άθροισμα επιμέρους ταυτοτήτων, τότε θα έχουμε και ΛΟΑΤΚΙ ολυμπιακές γιορτές. Γιατί όχι;

Βέβαια, επειδή η Πολιτική δεν πέθανε, στην πορεία της διαδρομής εντέχνως θα ξεχνιούνται οι ταυτοτικές ομάδες που δεν συμφέρουν στο concept όπως, για παράδειγμα, στους τωρινούς αγώνες οι μουσουλμάνοι της Γαλλίας. Οι τελευταίοι είναι χαρακτηρισμένοι ως «εχθροί» της Δύσης και, εν τοιαύτη περιπτώσει, δεν σηκώνουν και την «πλάκα» της βεβήλωσης. Η πρόσμιξη χριστιανισμού και εκκοσμίκευσης ή χριστιανισμού και αθεϊσμού της εποχής μας είναι και αυτή χριστιανική αίρεση, οπότε σε μία «οικογένεια» μπορεί να γίνει και ο απαιτούμενος «χαβαλές». Επειδή όμως όλο αυτό είναι, καθέτως και οριζοντίως, επιπόλαιο και με σκοπό πάντα το κέρδος, αυτή η παρωδία δεν θα φτάνει στο ύψος των αποδομητικών αριστουργημάτων ενός Μπουνιουέλ. Ο Χριστός που ξεκαρδίζεται στα γέλια του Μπουνιουέλ είναι θεολογία, η αλληγορία του Μυστικού Δείπνου στους Ολυμπιακούς αγώνες είναι πολύ απλά κακή «ιδεολογία». Το φάσκειν και αντιφάσκειν των οργανωτών και καλλιτεχνικών διευθυντών είναι κάποιοι διπλωματικοί ελιγμοί λόγω της κατακραυγής, αφού εξαντλήθηκαν τα επιχειρήματα περί αδαούς πόπολου που δεν καταλαβαίνει τις αρτιστίκ παραπομπές.

Η λύση είναι απλή. Ή επιλέγει κανείς να τρέχει πίσω από τις ιδεολογικές οπτασίες των woke δημιουργών, προσπαθώντας να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας, σε μία μάταιη προσπάθεια διότι αυτοί αυτό ακριβώς θέλουν τελικά, ή θα πάρει τις αποστάσεις του από αυτά τα events. Άλλωστε, και στο παρελθόν δεν είχαν να πουν κάτι όλα αυτά στους αληθινούς πιστούς. Μπορεί οριακά κάποιος να ασχολείται με τα αγωνίσματα και την γενναία προσπάθεια ενίων αθλητών. Ίσως μέχρι εκεί. Από εκεί και πέρα, όλα τα υπόλοιπα είναι για μικρο-διανοούμενους που θα πρέπει να ασχολούνται με κάτι πιο σοβαρό στην ζωή τους. Η αδιαφορία είναι η πιο αποτελεσματική λύση.

Ο ζωγραφικός πίνακας που συμπληρώνει τη σελίδα είναι έργο του, ουαλού, Augustus John.

antifono.gr

« ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΕΠΤΑ ΠΑΙΔΕΣ ΟΙ ΜΑΚΚΑΒΑΙΟΙ, Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥΣ ΣΟΛΟΜΟΝΗ ΚΑΙ Ο ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΟΥΣ ΕΛΕΑΖΑΡΟΣ »