« Η ΑΓΙΑ ΣΚΕΠΗ »

Στο παρεκκλήσιο της αγίας Σορού, που βρίσκεται στο ναό των Βλαχερνών, γινόταν κάποτε ολονυκτία. Εκεί πήγε και ο μακάριος Ανδρέας κάνοντας τα συνηθισμένα, καθώς και ο Επιφάνιος μαζί μ’ ένα δούλο του. Ο Επιφάνιος είχε τη συνήθεια να παραμένει όση ώρα μπορούσε, άλλοτε μέχρι τα μεσάνυκτα κι άλλοτε μέχρι το πρωΐ .

Ήταν η ώρα περίπου τετάρτη νυχτερινή (με το βυζαντινό ωρολόγιο), οπότε βλέπει ο μακάριος Ανδρέας τη Θεοτόκο Μαρία να προχωρεί απ’ τις βασιλικές πύλες προς το θυσιαστήριο. Φαινόταν πολύ υψηλή και είχε λαμπρή τιμητική συνοδεία λευκοφόρων αγίων. Ανάμεσά τους ξεχώριζαν ο Τίμιος Πρόδρομος και ο Θεολόγος Ιωάννης, που παράστεκαν δεξιά κι αριστερά τη Θεοτόκο. Από τους λευκοφόρους, άλλοι προπορεύονταν και άλλοι ακολουθούσαν ψάλλοντας ύμνους κι άσματα πνευματικά.

Όταν πλησίασε στον άμβωνα, είπε ο όσιος στον Επιφάνιο:
-Βλέπεις, παιδί μου, την Κυρία και Δέσποινα του κόσμου;
-Ναι, τίμιε πάτερ, αποκρίθηκε ο νέος.

Η Θεοτόκος εν τω μεταξύ είχε γονατίσει και προσευχόταν για πολλή ώρα. Παρακαλούσε τον Υιό της για τη σωτηρία του κόσμου και έραινε με δάκρυα το άγιο πρόσωπό της. Μετά τη δέηση μπήκε στο θυσιαστήριο, όπου προσευχήθηκε για τους πιστούς που αγρυπνούσαν.

Όταν ολοκλήρωσε τη δέησή της, έβγαλε από την άχραντη κεφαλή το αστραφτερό μαφόριο με μια κίνηση χαριτωμένη και σεμνή, και καθώς ήταν μεγάλο και επιβλητικό, το άπλωσε σαν Σκέπη με τα πανάγια χέρια της επάνω στο εκκλησίασμα. Έτσι απλωμένο το έβλεπαν και οι δυο τους για πολύ ώρα να εκπέμπει δόξα θεϊκή σαν ήλεκτρο. Όσο φαινόταν εκεί η Κυρία Θεοτόκος, φαινόταν και η ιερή εσθήτα να σκορπίζει τη χάρη της. Όταν εκείνη άρχισε να ανεβαίνει στον ουρανό, άρχισε και η Θεία Σκέπη να συστέλλεται λίγο - λίγο και να χάνεται. Το ιερό αυτό μαφόριο που φυλασσόταν εκεί, συμβόλιζε τη Χάρη που παρέχει η Θεοτόκος στους πιστούς.

www.enoriaka.gr

« ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΤΟΥ ΜΥΡΟΒΛΥΤΟΥ, ΑΠΟ ΤΟΝ π. ΝΙΚΟΔΗΜΟ ΚΑΒΑΡΝΟ »

« ΟΣΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ Η ΕΠΙΒΑΤΙΝΗ »

Ο πατέρας της Οσίας Παρασκευής ονομαζόταν Νικήτας. Δεν γνωρίζουμε το όνομα της μητέρας της. Είχαν άλλον έναν γιο, τον μετέπειτα επίσκοπο Μαδύτου, Άγιο Ευθύμιο τον Μυροβλύτη. Η μητέρα της την ανέθρεψε με φόβο και αγάπη Θεού. Όταν ήταν δέκα χρονών άκουσε το ευαγγελικό ανάγνωσμα που αναφέρονταν στο διάλογο του πλούσιου νέου με τον Κύριο. «Πούλησε τα υπάρχοντά σου και μοίρασέ τα στους φτωχούς και ακολούθησε με». Για μένα τα λέει, είπε η μικρή Παρασκευή, όπως κάποτε ο Άγιος Αντώνιος που άκουσε το ίδιο ευαγγελικό ανάγνωσμα και βγαίνοντας από το ναό έδωσε τα ρούχα της στην πρώτη φτωχή κοπέλα που συνάντησε και ντύθηκε τα φτωχικά. Αυτό το έκανε συχνά. Μοίραζε το φαγητό της και τα ρούχα της στα φτωχά παιδιά.

Η Παρασκευή ήταν περιζήτητη νύφη από τους πλούσιους νέους που είχαν επίσημη κοινωνική θέση και μεγάλα αξιώματα, αλλά εκείνη αρνιόνταν. Τελικά έφυγε κρυφά από τους γονείς της στην Κωνσταντινούπολη και από εκεί στην Χαλκηδόνα όπου προσκύνησε τα λείψανα της Αγίας Ευφημίας και έπειτα στην Ηράκλεια του Πόντου όπου έμεινε σ’ ένα ναό της Θεοτόκου 5 χρόνια, κατερχόμενη κάθε είδος αρετής με ολονύχτιες προσευχές, νηστείες, αναστεναγμούς, δάκρυα και πένθος άσβεστο. Αφού επισκέφτηκε τα Ιεροσόλυμα αποφάσισε να μείνει στην έρημο του Ιορδάνη. Μια νύχτα όπως πάντα αγρυπνώντας παραδομένη στην προσευχή και στην άσκηση είδε άγγελο Κυρίου με μορφή νέου ο οποίος την προέτρεψε να γυρίσει στην πατρίδα της για να πεθάνει εκεί. Αφού πέρασε από την Κωνσταντινούπολη για δεύτερη φορά κατέληξε στην Καλλικράτεια της Ανατολικής Θράκης και υπηρέτησε στον ναό των Αγίων Αποστόλων. Σε ηλικία μόλις 27 χρόνων εκοιμήθη και την έθαψαν κοντά στη θάλασσα.

Πέρασαν πολλά χρόνια όταν η θάλασσα έβγαλε στην παραλία της Καλλικράτειας το σώμα κάποιου νεκρού ναύτη. Όταν έσκαψαν για να θάψουν το σώμα του βρήκαν ένα άφθαρτο λείψανο, αλλά άπειροι όπως ήταν δεν έδωσαν σημασία στο γεγονός και πέταξαν το δύσοσμο σώμα του ναύτη στον ίδιο τάφο και σκέπασαν τα σώματα. Το συμβάν ξεχάστηκε. Ένας ευλαβής από το χωριό, ονόματι Γεώργιος, αγαπούσε το Χριστό και συχνά προσεύχονταν τις νυχτερινές ώρες στο σπίτι. Μια φορά τα ξημερώματα τον πήρε λίγο ο ύπνος και είδε μια λευκοφορεμένη σαν βασίλισσα περικυκλωμένη από πλήθος λαμπρών στρατιωτών. Ένας από τους στρατιώτες του είπε: «Γεώργιε, γιατί περιφρονήσατε το σώμα της Οσίας Παρασκευής; Πάρτε το γρήγορα και βάλτε το σε κιβώτιο λαμπρό, γιατί ο βασιλιάς του ουρανού την τίμησε στον ουρανό και θέλει να τη δοξάσει και στη γη». Και η λευκοφορεμένη βασίλισσα του είπε «Πάρτε γρήγορα το λείψανό μου και βάλτε το σε λαμπρό χώρο, γιατί δεν μπορώ να υποφέρω την δυσοσμία αυτού του ανθρώπου». Του αποκαλύπτει δε και τον τόπο όπου ήταν θαμμένη και το όνομά της.

Το ίδιο βράδυ μια άλλη γυναίκα του χωριού η Ευφημία είδε στον ύπνο της παρόμοιο όραμα. Το πρωΐ διηγήθηκαν και οι δύο το όραμά τους στους συγχωριανούς τους. Όλοι έτρεξαν στον τάφο και βρήκαν το άφθαρτο σώμα της Οσίας να ευωδιάζει και έκανε πολλά θαύματα την ώρα που το μετέφεραν με την συνοδεία ιερέων και του πιστού λαού στο Ναό των Αγίων Αποστόλων στην Καλλικράτεια. Μερικοί ερευνητές υποστηρίζουν ότι τα λείψανα έμειναν στους Επιβάτες 200 χρόνια και όχι στην Καλλικράτεια.

Ο Ιωάννης Ασάν ο Β΄ διάδοχος των ιδρυτών του Βουλγαρικού βασιλείου αφού κατέκτησε τη Θεσσαλονίκη, τη Θεσσαλία, τη σημερινή Σερβία και τη Δαλματία, το 1238 ζήτησε τα λείψανα της Οσίας Παρασκευής από τις λατινικές αρχές της Κωνσταντινούπολης και τα έφερε στο Τύρνοβο. Το 1393 ο Σουλτάνος Βαγιαζήτ κατέκτησε το Τύρνοβο. Το ίδιο έτος τα λείψανα μεταφέρθηκαν στο Βίντιν (Βιδίνιο) για πέντε χρόνια. Το 1398 τα άγια λείψανα της Οσίας Παρασκευής φτάνουν στο Βελιγράδι όπου έμειναν μέχρι το 1521 όταν ο Σουλτάνος Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής κατακτά το Βελιγράδι και μεταφέρονται στην Κωνσταντινούπολη μαζί με τα λείψανα της Βασίλισσας Θεοφανούς.

Το Μάϊο του 1641 ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Παρθένιος ο Α΄ σε ένδειξη ευγνωμοσύνης προς τον ηγεμόνα της Μολδαβίας Βασίλε Λούπου ο οποίος είχε πληρώσει όλα τα χρέη του Πατριαρχείου, του δώρισε τα λείψανα της Οσίας Παρασκευής τα οποία έφτασαν στο Ιάσιο στις 13 Ιουνίου 1641 και παρέμειναν στον Ι. Ν. Αγ. Τριών Ιεραρχών μέχρι το 1888 όταν μεταφέρθηκαν στο νέο καθεδρικό ναό Ιασίου όπου παραμένουν έως σήμερα. Η μνήμη της εορτάζεται στις 14 Οκτωβρίου.

www.paterikoslogos.com

« 12 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1944, Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ »

« Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑΣ, ΣΤΑ ΟΜΟΡΦΑ ΚΥΘΗΡΑ »

Σήμερα, το όμορφο νησί των Κυθήρων, εορτάζει την Παναγία την Μυρτιδιώτισσα. Εορτάζει την ανεύρεση της εικόνας της Παναγίας, που βρέθηκε στα Κύθηρα κατά τον 14ο αιώνα. Έχει το προσωνύμιο Μυρτιδιώτισσα, γιατί αναφέρεται από την παράδοση, ότι τη βρήκε ένας βοσκός σε μια τοποθεσία γεμάτη με μυρτιές. Ας έχουμε την ευλογία της Παναγίας μας στην καθημερινή ζωή μας.

Πρεσβύτερος Βασίλειος Γιαννακόπουλος.

« ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΘΥΓΑΤΕΡΩΝ ΑΥΤΗΣ, ΑΠΟ ΤΟΝ π. ΝΙΚΟΔΗΜΟ ΚΑΒΑΡΝΟ »

« Ο ΤΙΜΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ »

Στις 14 Σεπτεμβρίου η Εκκλησία μας εορτάζει την Παγκόσμια Ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού του Κυρίου μας. Η Εκκλησιαστική Ιστορία αναφέρει πως η μακαρία Ελένη, μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, έψαξε για τον Τίμιο Σταυρό στα Ιεροσόλυμα, το έτος 325 μ.Χ. και τον βρήκε κρυμμένο στη γη.

Μετά από το γεγονός αυτό ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Μακάριος τον ύψωσε από τον άμβωνα της Εκκλησίας. Μόλις βρέθηκε, μέρος αυτού δόθηκε - χάριν ευλογίας - στην Κωνσταντινούπολη. Το υπόλοιπο έμεινε στα Ιεροσόλυμα μέχρι το 614 μ.Χ., τότε που λεηλάτησαν την Παλαιστίνη οι Πέρσες, και τον πήραν στην πατρίδα τους. Κατά το έτος 628 μ.Χ., όταν πολέμησε εναντίον τους ο Ηράκλειος, πήρε πάλι τον Τίμιο Σταυρό και τον έδωσε στην Κωνσταντινούπολη.

Τον γνήσιο Χριστιανό τον σώζει μόνο ο Σταυρός του Χριστού. Η ζωή του πιστού πρέπει να είναι μια Σταυρική πορεία, η οποία οδηγεί στην προσωπική του ανάσταση. Χωρίς Σταυρό στην ζωή μας οδηγούμαστε σε έναν εύκολο Χριστιανισμό, που αποκοιμίζει τα πάθη και μας αυτοδικαιώνει. Το να ζούμε μια άνετη πνευματική ζωή, χωρίς εμπόδια και πειρασμούς, είναι μια κατάσταση άγνωστη στην Ορθόδοξη Πνευματικότητα.

Ο αληθινός Χριστιανός δεν αρνείται τον Σταυρό και την κακοπάθεια. Σταυρώνεται καθημερινά ακολουθώντας το παράδειγμα του γλυκυτάτου Ιησού. Η αυθεντική χριστιανική ζωή αποκτάται με την συνειδητή περιπέτεια αυτών που θέλουν να την ζήσουν. Στην περιπέτεια αυτή «συναντάται ο δοκιμαζόμενος άνθρωπος με τον πάσχοντα Θεό, που υποφέρει μαζί μας και σηκώνει το σταυρό μας». (Πρωτοπρεσβυτέρου Μιχάηλ Καρδαμάκη, Ορθόδοξη Πνευματικότητα, σελίδα 294).

Αν θέλουμε να ζήσουμε την Ορθόδοξη Πνευματικότητα, οφείλουμε να ασκηθούμε και να ακολουθήσουμε την οδό του Σταυρού. Η Ορθόδοξη Πνευματικότητα είναι ασκητική και σχετίζεται με μια διαρκή εμπειρία και μια συνεχή πρόοδο. Η Χριστιανική ζωή είναι η δυνατότητα να βρει ο άνθρωπος, με την ελεύθερη άσκηση και με την Χάρη των Μυστηρίων, τον εαυτό του και τον προορισμό του.

«Αν χωρίσουμε την άσκηση από την ζωή, τότε η άσκηση καταντά ένας καθαρά αντικειμενικός ή τυραννικός κανόνας, ένας εξωτερικός ή νεκρός τύπος». (Πρωτοπρεσβυτέρου Μιχαήλ Καρδαμάκη, Ορθόδοξη Πνευματικότητα, σελίδα 233). Όταν μιλάμε για άσκηση, δεν εννοούμε την άρνηση της ζωής, αλλά την μεταμόρφωσή της και την ολοκλήρωσή της μέσα στην Χάρη. Έτσι μόνο αποκτάμε ελευθερία, απάθεια, ταπείνωση, αγάπη, προσευχή και μετάνοια.

Η απογοήτευση εξαιτίας των πειρασμών, των δοκιμασιών και των εμποδίων, δεν θα πρέπει να έχει θέση στην ζωή μας. Κάθε αρετή που αποκτάται, είναι καθημερινός σταυρός παθημάτων, ένας οδυνηρός δρόμος. Αποφεύγοντας την κακοπάθεια αυτή κατασκευάζουμε ένα προτεσταντικό δρόμο «τελειότητας», που μας οδηγεί εκτός του θελήματος του Θεού και μακριά από την ασκητική ζωή των Αγίων της Εκκλησίας μας.

Μέσα στην τραγικότητα των θλίψεων, των πειρασμών και των αγώνων, πραγματώνεται η Θεανθρώπινη συνεργασία. Γίνεται η συνάντηση της ελευθερίας του ανθρώπου και της Θείας Χάριτος. Ο άνθρωπος συνεργάζεται με τον Θεό όταν βρίσκεται στο στάδιο της εγρηγόρσεως και της ασκήσεως. Η άθληση όμως αυτή δυσκολεύει όταν επεμβαίνει η ευημερία και η άνεση που μας προσφέρει η υλιστική εποχή μας.

Στις ημέρες μας επαναλαμβάνονται οι πειρασμοί του Χριστού στην έρημο, με σκοπό να παραπλανήσουν τον άνθρωπο και να τον απομακρύνουν από τον Χριστό και την διδασκαλία Του. Οι υποσχέσεις της εποχής μας για μια «ευτυχισμένη» και «άνετη» ζωή, χωρίς κακοπάθειες αποπροσανατολίζουν τον άνθρωπο από τον προορισμό του, που είναι πλασμένος για την αιωνιότητα. Ο σημερινός άνθρωπος δεν αγωνίζεται πλέον όταν βρίσκεται μπροστά σε πειρασμούς και εμπόδια.

Η εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, μας καλεί να μιμηθούμε τον Εσταυρωμένο Χριστό, ο Οποίος ανέβηκε στον Σταυρό για να φτάσει στην Ανάσταση. Έτσι κι εμείς οφείλουμε να σταυρώσουμε τα πάθη μας, να σταυρωθούμε, προκειμένου να αναστηθούμε, να θεωθούμε κατά χάριν. Ο Σταυρός του Χριστού - διδάσκει ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής - « ελευθερώνει τον κόσμο από τον πειρασμό της αυτάρκειας και της αυτοτέλειας, της αυτοδικαιώσεως και των ανέσεών του ». ( Φιλοκαλία, τόμος Β΄, σελίδα 62 ).

Από σήμερα κιόλας ας ξεκινήσουμε μια νέα ζωή, αποκομμένη από τα πάθη, τις αδυναμίες και τις σειρήνες του παρόντος κόσμου. Ας αρχίσουμε να διανύουμε τον Σταυρικό δρόμο, που καταλήγει στο Αιώνιο Φως.

Πρεσβύτερος Βασίλειος Γιαννακόπουλος.

«ΝΕΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΕΝ ΑΙΓΙΩ», ΤΕΥΧΟΣ 12, ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2011.

« Η ΟΣΙΑ ΘΕΟΔΩΡΑ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ (491 μ.Χ.) »

Η οσία Θεοδώρα, καταγόταν από την Αλεξάνδρεια. Ήταν αφοσιωμένη στον ευσεβή άντρα της. Κάποια στιγμή όμως έπεσε στο αμάρτημα της μοιχείας.

Όταν κατάλαβε τι αμαρτία έκανε μετάνιωσε και φορώντας ανδρικά ρούχα αποσύρθηκε σε μοναστήρι ανδρών για να μη την βρει ο σύζυγός της. Το νέο της όνομα ήταν Θεόδωρος.

Μετά από δύο χρόνια μετάνοιας βρήκε έξω από την πόρτα του μοναστηριού ένα μωρό. Κάποιος την συκοφάντησε ότι διέπραξε μοιχεία με μία γυναίκα, η οποία γέννησε το μωρό.

Η Θεοδώρα για επτά χρόνια ζούσε σ` ένα καλύβι με το παιδί και έξω από το μοναστήρι, μέχρι πού αποκαλύφθηκε η συκοφαντία εναντίον της. Όταν η Θεοδώρα παρέδωσε το πνεύμα της στον Κύριο και διαπίστωσαν το φύλο της οι μοναχοί, δόξασαν το Θεό.

www.ecclesia.gr